✔ Η Αγία Ασθενής Μνήμη - του Νεκτάριου Γουναρίδη

 

☆ Τι ζούμε τον τελευταίο χρόνο, ρε φίλε;

Τι ζούμε;

Το ένα δώρο μετά το άλλο.

Τη μια Ευλογία μετά την άλλη...

Και μη μου πεις για θάνατο.

Γιατί από τον μικρό Βασιλάκη μας και πέρα, τότε το 2024, στις 7 Φλεβάρη του Αγίου Παρθενίου ανήμερα, αυτοί δεν είναι θάνατοι.

Πανηγύρια είναι.

Κανείς τους δεν πέθανε.

Γιατί αυτές οι 3 ψυχούλες (ο Βασίλης, ο παππούλης ο Ευσέβιος και τώρα η κυρα Λένη μας) τον πέθαναν τον θάνατο...

Πιο Ζωντανοί κι από μας "τους ζωντανούς".

Και απέμεινε μόνη η κυρα Αθανασία, η μάνα μας, να ζει στο μεταίχμιο.

Μαζί τους κυρίως και λιγότερο μαζί μας.

Μέχρι να την πάρουνε μαζί τους για τα καλά.

Και να πεις πως είμαστε όλοι τέτοιοι που θα' πρεπε για να τ'αξίζουμε όλο αυτό...

Αλί σας μας!

Στα γρήγορα να γίνουμε τέτοιοι και μεις.

Δεν μας παίρνει, Φίλε.

[Και συ ρε μικρέ επιστήμονα, τι έγραψες πάλι; 

Θα μας τρελάνεις τελείως;

Έχεις καταλάβει τι έγραψες;

Δείτε και σεις, μήπως και σταματήσω επιτέλους να μονολογώ...]