☆ Ήρθε η ώρα. Να αΦοσιωθώ στο χωραΦάκι μου...

 

 Έχω έναν γείτονα, τον Βασίλη.

Τον Βασίλη τον θαυμάζω. 

Έχει έναν μικρό χώρο, ένα χωραφάκι, έναν κήπο, με τον οποίο ασχολείται πάρα πολλές ώρες την ημέρα και αφοσιώνεται σχεδόν αποκλειστικά.

Παρατάει όλα τα προβλήματα και τις έγνοιες στην άκρη και...

...μαζεύει, καθαρίζει, ποτίζει, σπέρνει. 

Και πάντα με το χαμόγελο και τα αστεία του.

Οι πάντες περνούν και τον χαζεύουν και το λιμπίζονται το χωραΦάκι του...

ΑΦιερώνεται, ρε παιδί μου, ο άνθρωπος.

Τον Βασίλη τον θαυμάζω. 

Και προσπαθώ να πάρω την απόΦαση να γίνω σαν κι αυτόν. 

Ποτέ, μέχρι σήμερα που μιλάμε, δεν το'χω κάνει σοβαρά.

Να κάμψω επιτέλους

όλες μου τις προΦάσεις, 

τις δικαιολογίες, 

τις ματαιώσεις,

τις επιΦυλάξεις,

τα "έλα μωρέ, καλός είμαι"...

Να ξεκινήσω κι εγώ. 

Να αΦοσιωθώ κι εγώ στο χωραΦάκι της ψυχής μου.

Να το καθαρίσω. 

Να το συμμαζέψω.

Να το σκάψω.

Να το καλλωπίσω. 

Να ιδρώσω.

Ζιζάνιο πολύ, φίλε.

Αράχνιασμα παντού...

Ας ξεκινήσω από αυτά, μήπως έρθει κάποια στιγμή κι ο καιρός να σπείρω.

Κι αν γίνει κι αυτό, θα διψάει μετά το χωραφάκι μου και θα θέλει πολύ και συστηματικό πότισμα.

Και αν και όποτε προλάβω και θερίσω τίποτα, που ν'αξίζει όλον αυτόν τον κόπο...

Να αφιερωθώ, λοιπόν κι εγώ στο χωραΦάκι της ψυχής μου. 

Δεν υπάρχει απεριόριστος χρόνος, αδέρΦια...

Γιατί σήμερα είμαι όρθιος και τρέχω και πηδάω από δω κι από κει σαν το κατσίκι...

  ....και αύριο είμαι καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι, μη μπορώντας να κάνω τίποτα.

- Δες γύρω σου τι γίνεται.

Και τι βλέπεις και τι ακούς κάθε μέρα...-

 Ποιο Φτυάρι και ποια αξίνα τότε...

  Χαίρω πολύ!

 Φεύγουμε, λέμε...

 Πιάσε την τσάπα.

 Τώρα που μπορείς...

 Σ' ευχαριστώ, Βασίλη!