✨ Ιστορίες για Αγίους και αγ(ρ)ίους... |π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

 

        ✨ Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...✨

 

   Επειδή κάποιες και κάποιοι που άδολα μας αγαπάτε, 

λέτε πως πρέπει ν΄αρχίσω ν΄ανεβάζω σιγά σιγά καινούρια πραγματάκια, ωΦέλιμα για τις ψυχούλες μας, είπα να υποκύψω.

  ΣκέΦτηκα, λοιπόν, να σας πω μια μικρή ιστορία που έχει σχέση με αυτήν την απίθανη ομιλία του παπα Χριστόδουλου Χατζηθανάση.

  Έτσι για να ξεχαστούμε, αλλά κυρίως να ωΦεληθούμε.

 

Την άκουσα για πρώτη φορά λίγες ώρες αφότου βγήκε στο διαδίκτυο, ενώ έκανα δουλειές στο σπίτι. 

Παρεμπιπτόντως, τα΄χουμε (ξαναματα)πεί πως ακούγοντας με το ακουστικάκι μας μία εμπνευσμένη ομιλία από έναν πιστό άνθρωπο, οι δουλειές γίνονται ευκολότερα, σαν νεράκι.

 

Την άκουσα λοιπόν στις 30 Μαρτίου, όταν βγήκε. 

Εκείνο τον καιρό δεν έκανα καμία ανάρτηση, πέρα μόνο όταν είχα να προσΦέρω, έστω το ελάχιστο ως ευχαριστία για όσους προσεύχονταν για τον παππούλη μας τον Ευσέβιο και ακόμα περισσότερο όταν εκλιπαρούσα ως ζητιάνος για να μην πάψει η προσευχούλα τους.

 

Εκεί είναι το απογευματάκι, λοιπόν, που την πρωτοάκουσα.

Να΄ναι καλά οι παππούληδες, 

εκεί στην Ανάληψη της Ραφήνας, 

που τον πείσανε να έρθει να τους τα πει.

 

Αντίκρισα λοιπόν έναν πατέρα Χριστόδουλο Χατζηθανάση, βουτηγμένο μέσα στη Χάρη.

 Δεν πα΄να΄χει περάσει 

αυτός ο άνθρωπος πόνους και στεναγμούς; 

 Απώλειες τότε και απώλειες σήμερα;

 

Σπάνια θα δείτε άνθρωπο να μιλάει 

και να είναι τόσο φωτεινός, τόσο χαρούμενος. 

Να διακόπτει την ομιλία και να κάνει αστεία, 

να γελάει με την καρδιά του, 

πηγαία κι όχι ψεύτικα όπως εμείς. 

Όσα είπε, μου εντυπώθηκαν μέσα στην καρδιά. 

Ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν εκείνες τις μέρες 

για να ξεφύγω από τα όρια της υπερβολικής λύπης, 

που καταντάει αμαρτία, 

γιατί βάζει στην άκρη την Πρόνοια και το Έλεος του Θεού.

 

 Τον έστειλα τότε απλά σε μερικούς ανθρώπους δικούς μου, 

διότι δεν μπορώ να μην μοιράζομαι, το ξέρετε πλέον. 

Χούι ενοχλητικό...

Έμεινα όμως εκεί, δεν την ανήρτησα.

 

Τώρα, αυτόν τον καιρό που δεν ξέρω το λόγο 

που ξανάρχισα πάλι δειλά-δειλά να αναρτώ 

κυρίως παλιότερες αναρτήσεις, 

τον πεθύμησα αυτόν τον λόγο,

αυτό το ξεκαρδιστικό το γέλιο του.

Και έβαλα να την ξανακούσω. 

Παράξενο πράγμα ρε φίλε.

Ακριβώς τα ίδια συναισθήματα, η ίδια χαρά 

και τώρα ίσως να τα΄χα περισσότερο ανάγκη.

Γιατί τα πράγματα με τον παππούλη μας 

είναι αρκετά δυσκολότερα από τότε

(δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, 

γιατι θα σας μαυρίσω την καρδιά...

Το μεγάλο Αφεντικό γνωρίζει.)

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, 

ακούστε, αν θέλετε, τον πατέρα Χριστόδουλο.

 

Ακούστε ιστορίες χαριτωμένες για Αγίους και αγρίους, 

για τον Άγιο Πορφύριο, τον αγαπημένο του, 

για τον πατέρα Εφραίμ από τη Φιλοθέου και την Αριζόνα, 

για τον Άγιο Σωφρόνιο από το Έσσεξ,

για τους Άγιους Παππούδες μας,

τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη 

και τον Άγιο Παΐσιο.

 Αλλά και για τα κορίτσια, 

που ξεγλίστρησαν από τους διαβόλους των ναρκωτικών,

χάρη σε κάποιους οικογενειάρχες που δεν αρκέστηκαν

να κοιτάνε μόνο τα του οίκου τους

και βγήκανε στα πεζοδρόμια να σώσουνε τα απολωλότα...

   ✨ Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες... ✨

 

Ακούστε πράγματα. 

Να αγαλιάσει το είναι σας.

          Σας φιλώ.-