☆ Στην πυρκαγιά τοῦ πειρασμοῦ (ἀπό τη ζωή τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου)

Πιάσανε αἰχμάλωτο τὸν ἅγιο Παΐσιο σὰν ἦταν νεαρὸ παλληκαράκι καὶ τὸν φυλάκισαν. Δὲν εἶχε κάνει κάτι. Εἶχαν ἁπλῶς τὴν ὑποψία ὅτι δὲν ἦταν δικός τους. Τὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ συλληφθεῖ κάποιος –ἀκόμα καὶ νὰ ἐκτελεστεῖ– μόνο μὲ μιὰ ὑποψία. Τὸν ρίξανε σ’ ἕνα δωμάτιο μαζὶ μὲ ἄλλους, σὲ συνθῆκες ἄθλιες. Ἦταν τόσοι πολλοί, ποὺ δὲν χω ροῦσαν νὰ ξαπλώσουν. Ἄσε τὶς ψεῖρες ποὺ ἔστηναν χορὸ στὰ κεφάλια τους!

Ἡ ταλαιπωρία κορυφώθηκε ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἔκλεισαν σ’ ἕνα ἄλλο, πολὺ μικρὸ δωματιάκι, καὶ μετὰ ἔφεραν δύο γυναῖκες ἀπὸ τὸ δικό τους ἰδεολογικὸ στρατόπεδο, σχεδὸν γυμνές, καὶ τὶς ἔβαλαν μέσα. «Παναγία μου!» προσευχήθηκε μὲ θέρμη τὸ νεαρὸ παλληκάρι, «φύλαξέ με καὶ σκέπασέ μέ». Ἦταν τόσο ἔντονο τὸ αἴτημά του, ποὺ ἡ Παναγία τὸν ἐνίσχυσε τόσο, ποὺ τὶς ἔβλεπε μὲ ἀπάθεια, σὰν νὰ ἦταν ἀδελφές του. Ὕστερα τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ἀγάπη. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: ἦρθαν σὲ συναίσθηση καὶ μὲ δάκρυα βγῆκαν ἀπὸ τὸ δωματιάκι.

Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, κι ἐνῶ ἦταν ἤδη κάμποσα χρόνια μοναχός, δέχθηκε μιὰ τρομακτικὴ δαιμονικὴ ἐπίθεση κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ἦταν στὸ Στόμιο. Ἦταν τόσο ἔντονος ὁ σαρκικὸς πόλεμος, ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ ἀσκήσει βία στὸ σῶμα του, ἀλλὰ ὁ πόλεμος δὲν σταματοῦσε. Ἀντίθετα, γινόταν πιὸ ἔντονος. «Καλύτερα νὰ μὲ φάνε οἱ ἀρκοῦδες» εἶπε κι ἔφυγε γιὰ τὸ δάσος. Ἀποκαμωμένος ὕστερα ἀπὸ ὥρα, ἔκατσε σὲ μιὰν ἄκρη τοῦ μονοπατιοῦ καὶ συλλογιόταν πῶς καὶ γιατί νὰ τοῦ ἔρθει τέτοιος πειρασμός. Καὶ τότε θυμήθηκε! Εἶχε ἔρθει πρὶν ἀπὸ μέρες νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ μιὰ συμμαθήτριά του ἀπὸ τὸ σχολεῖο, γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πολὺ ἄσχημες πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴν ἠθική της. Τὴ μάλωσε ἄσχημα κι ἐκείνη ἔβαλε τὰ κλάματα κι ἔφυγε. Θεέ μου, ἂν αὐτὴ αἰσθανθεῖ τέτοιο σαρκικὸ πόλεμο, πῶς θὰ μπορέσει ἡ καημένη ν’ ἀντέξει; συλλογίστηκε κι εὐθὺς ζήτησε συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν χρειάστηκε νὰ προχωρήσει ἄλλο στὸ δάσος. Ὁ πόλεμος εἶχε σταματήσει. Ἡ πύρωση εἶχε φύγει.

Ἔλεγε ἀργότερα στοὺς προσκυνητές: «Ὅταν μᾶς πειράζει σαρκικὴ ἐπιθυμία, δὲν φταίει πάντα ἡ σάρκα. Μπορεῖ ἕνας λογισμὸς ὑπερηφάνειας ἢ κατάκρισης νὰ εἶναι ὁ αἴτιος. Πρῶτα νὰ βροῦμε τὴν αἰτία τοῦ πειρασμοῦ καὶ ἀνάλογα νὰ πράξουμε».

***

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των: 

Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου  Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.

 

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.