Καλό Παράδεισο, † μάνα Ελένη μας! Μετά των αγίων...

     | ΌμορΦοι Άνθρωποι, όμορφα Φεύγουν...|

Δεν γίνεται να μην γράψω κάτι στη μνήμη της.

Δεύτερη μάνα μας η κυρα Λένη. 

Δεν ξέρω αν, μαζί με τους γονείς μας,

 έχουμε γνωρίσει άλλον πιο ακέραιο και πιστό άνθρωπο.

Ο ορισμός τηε "Αρχοντογυναίκας".

Όχι γιατί είχε,

αλλα γιατί ήταν.

Και γιατί έδινε απλόχερα...

 

Τελευταία φορά που φάγαμε μαζί,

  πριν λίγες μόνο μέρες 

όταν το φανταράκι μας είχε έρθει με άδεια απο το στρατό 

και μας έλεγε τις ιστορίες του και ξεκαρδιζόμασταν στο πατρικό μας σπίτι.  

Πάντοτε, όποτε και να τρώγαμε οικογενειακά

η κυρα Λένη μας ήταν μαζί μας.

Γιατί δεν ήταν γειτόνισσα 

και κάτι παραπάνω από αδερΦή 

με τη μάνα μας την κυρα Αθανασία.

Ήταν Οικογένεια.

7 παιδιά εκείνη 

(6 εν ζωή συν τον Θανασάκη της, που έζησε λίγες μόνο μέρες 

και τον αεροβάΦτισε ο Βασιλάκης μας, 

ο κολλητός του κυρ Νίκου του άντρα της),

7 και μεις.

Με τα παιδιά τους,

τις νύφες και τους γαμπρούς,

όχι γειτονόπουλα

αλλά αδέλΦια...

Μόνιμα δίπλα στη ραπτομηχανή της,

εκεί όπου έραψε ατελείωτα χιλιόμετρα υφασμάτων

όσα χρόνια δούλεψε,

με ανοιχτό πάντοτε το ραδιόΦωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας.

Συζήταγε ό,τι της έκανε εντύπωση,

ρώταγε σαν μικρό μαθητούδι

και σε κοίταγε στα μάτια ν΄ακούσει την απάντηση.

Αγαπημένοι της ο Λυκούργος, 

ο παπα Σπύρος και η Σοφία,

την οποία ένα απόγευμα της την πήγα σπίτι.

Την γνώρισε από τη φωνή και μόνο.

Αγκαλιές, Φιλιά...

Κράτησε το μυστικό για την περιπέτεια,

αλλά και την Κοίμηση του μικρότερου γιου 

της καλύτερής της φίλης

με αξιοθαύμαστη μαεστρία...

Ποτέ όλους αυτούς τους μήνες

δεν της ξέφυγε ούτε υπαινιγμός...

Την συνόδευσα λοιπόν στο σπίτι της 

εκείνο το απόγευμα λίγες μέρες από σήμερα

και στη μέση του δρόμου,

(20 μέτρα απέχουν τα σπίτια μας),  

της είπα: 

- Έλα, βρε κυρα Λένη μου, να βγάλουμε μία selfie.

- Ναι, Σταύρο μου.

Γιατί όχι;

Στήθηκε όμορΦα.

Χαμογέλασε.

Και με άΦησε με αυτήν την ανάμνηση

να θυμάμαι 

πως κάποτε, κάποια συγγενής με δίδαξε

πως γίνεται να ζεις μια ζωή μέσα στις δυσκολίες, 

στις απώλειες και τους πόνους

αλλά να μην γκρινιάζεις ποτέ και να στέκεις ολόρθος 

ό,τι κι αν επιτρέψει στη ζωή σου ο Θεός...

Το σίγουρο είναι πως δεν πρόλαβε να γεράσει

η κυρα Λένη μας.

Έφυγε με 1000ταλαιπωρημένο σώμα,

αλλά με την ψυχή της πανέμορΦης κοπελιάς από την Πάτρα.

Και ναι, είναι δύσκολο,

αλλά δεν μπορείς να λυπάσαι,

 όταν τέτοιοι Άνθρωποι αΦήνουν έναν τέτοιο κόσμο

και πάνε στον Χριστό.

 Καλό Παράδεισο, μάνα Ελένη μας!

Μετά των αγίων...

(Σίγουρα πράγματα.-)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

[ΥΓ:

Αξίζει να συμπληρωθεί η πληροΦορία 

την οποία συγκλονισμένοι ακούσαμε,

 από την αγαπημένη της Αλεξία

πριν λίγο που είμασταν, 

μαζί με όλους τους οικείους της δίπλα της,

πως σήμερα 25 Οκτωβρίου που κοιμήθηκε,

 είναι της Αγίας Ταβιθάς,

που ήταν κι εκείνη υΦάντρα και μοδίστρα,

και με ό,τι έβγαζε,

έδινε και βοηθούσε τους πάντες,

όπως και η κυρα Λένη μας!

Η Αγία Ταβιθά, που λεγόταν και Δορκάς,

είναι εκείνη η ευσεβής Χριστιανή της Ιόππης,

η οποία κοιμήθηκε, 

όμως την ανέστησε με την προσευχή του 

ο Απόστολος Πέτρος...

Άρα ξέρουμε 

και ποια Αγία υποδέχτηκε το κορίτσι μας... ]