♡ Επειδή το "αρχοντόπουλο" της οικογένειάς μας έγινε και δικό σας... Κι επειδή τέτοιες ψυχές (ό,τι και να γίνει) δεν χάνονται, απλώς (αν ο Δημιουργός των όλων κρίνει) αλλάζουν ουρανό... |Όλοι θέλουμε να ξαναδούμε όρθιο και χαμογελαστό τον π.Ευσέβιο. Να τον αγκαλιάσουμε ξανά σφιχτά. Αλλά...

    

[Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή...]

    Προσπαθώ Φιλότιμα – είναι αλήθεια – 

να συμμαζέψω λίγο το σκορπισμένο μου μυαλό.

Όσοι με γνωρίζουν, 

ξέρουν πως αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Τόσο που το να πετάξει τα καλώδια 

και να σηκωθεί έτσι στα ξαφνικά ο π.Ευσέβιος 

φαντάζει ίσως πιο εύκολο από το να συγκεντρώσει, 

έστω για λίγο, το μυαλουδάκι του ο μεγάλος του αδελφός…

Κι έχει επιπλέον και τον αδερφό του τον Λευτέρη 

να του λέει συνέχεια:

«Άσε τις βλακείες και τους καθωσπρεπισμούς! 

Κλαίγε, μίλα και γράφε…»

Τελοσπάντων, από υπακοή 

αλλά και ως ένα ελάχιστο αντίδωρο προς όλους εσάς 

για την αδελφική έγνοια σας 

και τις έμπονες προσευχές σας για το παλικάρι μας 

και επειδή ρωτάτε συνεχώς και καθημερινά για νεότερα 

και άλλο τρόπο να σας απαντήσω μαζικά δεν έχω, 

αποφάσισα να γράφω εδώ και 2 μέρες 

ό,τι πηγαία βγαίνει από μέσα μου, 

αφιλτράριστα όπως πάντα.

Έτσι, σαν να μιλάω στους δικούς μου.

Δεν είμαι σε θέση, 

αλλά ούτε κι έχω βέβαια την ευλογία να πω ξεκάθαρα 

τι βλέπουν τα μάτια μας, 

τι ακούν τα μάτια μας, 

τι καταγράφεται στον σκληρό μας 

(που πλέον έχει γίνει «βούτυρο») 

και κυρίως τι νιώθουν οι ψυχές μας.

 Να πω απλά

πως βρισκόμαστε να παίζουμε 

σε ενα μεγαλειώδες έργο, 

στο οποίο ο Σκηνοθέτης, σκανδαλωδώς πως -

μας έχει βάλει να παίξουμε,

διαλέγοντάς μας ανάμεσα 

απο δισεκατομμυρια αλλους υποψηφίους,

πληρώνοντάς μας μάλιστα με δυσανάλογες 

για τα ανύπαρκτα προσόντα μας αμοιβές,

απλά και μόνο για την συμμετοχή μας...

Και δεν ξέρουμε 

μεχρι που θα φτασει αυτο το εργο,

ούτε βεβαια σε πόσες 

και ποιες σκηνες θα ανέβει...

 Ανεξήγητα πραγματα...

Αυτό που μπορώ ως δώρο να σας δώσω με μεγάλη χαρά 

είναι το πως εσείς προσλαμβάνετε 

(και το πως το καταθέτετε με τόση αγάπη σε μας)

αυτό που συνέβη εκείνο το γλυκό απογευματάκι 

της 3^η Φεβρουαρίου, 

ανήμερα του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου 

και της Άννης της Προφήτιδος...

Δεν χωράει το μυαλό κανενός 

το τι μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης, 

στήριξης και συμπόρευσης έχουμε λάβει.

Αυτή η συστράτευση της προσευχής 

που ξεκίνησε για τον καθένα από μας 

από μια είδηση στο διαδίκτυο, 

από ένα τηλέφωνο, 

από ένα μήνυμα στο κινητό, 

από μια ανάρτηση, 

από μια φωτογραφία ενός Μοναχού 

που κρατάει την φιλοτεχνημένη από τον ίδιο 

εικόνα του Αγίου Παϊσίου 

(την οποία παραδώσαμε προχθές στα αδέρφια μας 

που ήρθαν από την άλλη άκρη της γης 

για να την παραλάβουν 

μαζί με την άλλη παραγγελιά τους, 

τον άλλο αγαπημένο μας όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη), 

έχει ξεφύγει από κάθε λογική.

Ούτως ή άλλως ζούμε μόνιμα και ενσυνείδητα από καιρό 

στην παράλογη λογική του Χριστού, 

όπου κανόνες, μέτρα και όρια δεν υπάρχουν, 

παρά μόνο κάποιοι ακλόνητοι πνευματικοί νόμοι, 

τους οποίους κανένα ανθρωπάκι δεν μπορεί να παραγνωρίσει 

όσες θέσεις, 

ανέσεις, 

φράγκα, 

πτυχία 

ή φήμη κι αν έχει.

Για όσους λοιπόν ακόμα ίσως αναρωτιούνται, 

γιατί τελοσπάντων ο Θεός επιτρέπει τέτοια "στενάχωρα γεγονότα"...

"Μα δεν βλέπει πια; Τόσος πόνος..."

Μια εύκολη και πρόχειρη απάντηση από μας είναι 

για να αποκαλύπτονται ψυχές όπως αυτές, 

που θα διαβάσεις παρακάτω...

          ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

 

     📍  Η κ.Βάσω, 

μια άγνωστη μέχρι προχθές «φίλη» από το fb, 

στέλνει το εξής συγκλονιστικό:

«Καλησπέρα. 

Έφτιαξα ενα πρόσφορο για τους μοναχούς που είχαν το ατύχημα.

               

Δεν ξέρω όμως όλα τα ονόματα.  

Ξέρω μόνο Ευσέβιος και Παΐσιος.  

Μήπως μπορείτε να μου δώσετε και τα άλλα δύο;

Ο Κύριός μας να του χαρίσει χρόνια μετανοίας! 

Ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός και ο Άγιος Χαράλαμπος 

να πρεσβεύουν για ταχεία ανάρρωση εύχομαι ολόψυχα! 

Καλη δυναμη στην δύσκολη αυτη στιγμή.

Αν οργανώναμε μια κοινή μέρα 

να γίνουν Θείες Λειτουργίες 

σε όσες περισσότερες εκκλησίες γίνεται, 

με αίτημα την ίαση του...

Θα δείτε ότι θα ακουστεί η προσευχή μας!

Είμαι κι εγώ μέλος πολύτεκνης οικογένειας...

… Να εύχεστε και για εμένα. 

Είμαι εκ γενετής με κινητική αναπηρία 

σε αναπηρικό αμαξίδιο…»

 

              ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

 📍 Η Βασιλική 

(το΄χουμε ξαναματαπεί: κάτι γίνεται μ΄αυτό το όνομα...), 

ένα μέλος της διαδικτυακής μας ομάδας Προσευχής και Δράσεων «Κοινή Πορεία» 

μου έστειλε προχθές το εξής συνταρακτικό μνμ:

«Αγαπημένε μας αδελφέ Σταύρο!

Μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους η σημερινή!

Ο Άγιος να είναι προστάτης και βοήθειά σας.

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα...

Μία εβδομάδα γεμάτη με μηνύματα και μαθήματα ζωής.

Μία εβδομάδα που από το πρώτο της λεπτό 

τα λόγια έμειναν στείρα, 

άγονα χωρίς κανένα πλέον νόημα..

"Η θεωρία πεθαίνει!

Στη πράξη πλέον..."

Αυτό είπες...

Δε μας άφησες περιθώριο να σκεφτούμε, 

να νιώσουμε ανθρωπίνως τρόπον τινά.

Με αποφασιστικότητα και με θεόσταλτη ψυχική δύναμη 

μας αφόπλισες από κάθε αδυναμία 

και μας όπλισες με το μοναδικό όπλο της προσευχής.

 

Βιώσαμε απίστευτες καταστάσεις..

Ενώθηκαν χιλιάδες ψυχές 

σε μια κοινή προσευχή για τον πατέρα Ευσέβιο.

 

Τίποτα δεν μοιάζει πλέον τυχαίο... 

Μία σειρά από γεγονότα να διαδέχεται το ένα το άλλο..

Το ταξίδι, οι ομιλίες,

τα Μετέωρα, ο Άγιος Χαράλαμπος...

Ο Άγιος Χαράλαμπος Φύλακας 

και Σκεπαστής της μοναχικής πολιτείας 

έσπευσε να αγκαλιάσει το παιδί Του...

Το σχέδιο του Κυρίου ξεδιπλώνεται μπροστά μας θαυμαστά!

Ένα σχέδιο που οδηγεί στη σωτηρία χιλιάδες ψυχούλες...

Που περίτρανα αποδεικνύει τη παρουσία των Αγίων στη ζωή μας.

Απεσταλμένοι και υπηρέτες του Κυρίου για τη σωτηρία μας!

 

Το "αρχοντόπουλο" της λατρεμένης οικογένειά σας 

έγινε και δικό μας, αν μας επιτρέπεται...

Κλέβουμε λίγο από την ευλογία 

που έχετε παιδί σας το πατέρα Ευσέβιο, 

ακόμη και στις δύσκολες στιγμές 

που περνάτε αυτές τις μέρες..

 

Ακόμη και ο Κύριος στο όρος των Ελαιών 

αγωνιά και λυγίζει στο πόνο...

"Πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ· 

πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω."

 

Υποτάσσει όμως το θέλημά Του, 

στο θέλημα του Πατέρα Του 

και προσεύχεται για την ενότητα των πιστών 

και την ένωση με το Θεό..

«Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου, 

ᾧ δέδωκάς μοι, 

ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς»

 

 

Αγαπημένε Σταύρο...

Η Παναγία και ο Άγιος Χαράλαμπος 

να έχουν στη Σκέπη Τους τον πατέρα Ευσέβιο..

 

Εύχομαι να μας τον χαρίσει η Παναγία υγιή και εγώ η άθλια...

να αξιωθώ να του φιλήσω το χέρι του, 

να πάρω την  ευχή του...

και τη συγχώρεση που δεν τον συνάντησα 

όσες φορές ήρθε σε εμάς…»

 

  [Στην ενστικτώδη αντίδρασή μου, 

δευτερόλεπτα αφού το διάβασα, 

της γράφω αυτολεξεί: 

«Τι έγραψες βρε Βασιλικη; Τι έγραψες;»

Μου απαντάει με την ίδια ποιότητα…]

«Αν ήξερες τι μας έχετε χαρίσει!!

Χαρτογραφημενο το δρόμο για την αιώνια ζωή...

Αν θέλουμε τον ακολουθούμε...

Αλλιώς περιπλανιόμαστε άσκοπα 

και ψάχνοντας όσα χρόνια μας δώσει…

Ήθελα να καταθέσω με εξομολογητική διάθεση 

αυτά τα πρωτόγνωρα..

Μετά αντιλήφθηκα ότι τελικά 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ είχαμε την ίδια αίσθηση…»

 

 

 

            ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

        📍 Όταν η προσευχή γίνεται συνάντηση...

      (της μικρής Ματ.)

 

Δεν γνώρισα ποτέ από κοντά τον π. Ευσέβιο. 

Κι όμως, νιώθω σαν να τον γνωρίζω.

 

Τον ήξερα μέσα από τις αφηγήσεις του αδερφού του, 

μέσα από λόγια γεμάτα αγάπη, 

σεβασμό και σιωπηλή περηφάνια. 

Και κάπως έτσι, χωρίς να τον έχω συναντήσει, 

βρήκε θέση στην καρδιά μου.

 

Από τη στιγμή του τροχαίου, 

τον έβαλα στην προσευχή μου. 

Όχι από υποχρέωση, 

αλλά από ένα αυθόρμητο κάλεσμα της ψυχής. 

Σαν να μου ζητήθηκε να σταθώ κι εγώ, 

έστω και από μακριά, δίπλα του.

 

Διαβάζοντας την ανάρτηση του αδερφού του 

ένιωσα πόσο λεπτή είναι η γραμμή 

ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. 

Πόσο ήσυχα μπορεί ένας άνθρωπος 

να σταθεί στο κατώφλι της αιωνιότητας, 

γεμάτος Θεία Χάρη, 

αφήνοντας πίσω του όχι θόρυβο αλλά προσευχή.

 

Τον είδα σε μια φωτογραφία. 

Κρατούσε στα χέρια του την εικόνα του Αγίου Παϊσίου. 

Και τότε ένιωσα κάτι που δύσκολα περιγράφεται με λόγια: 

μια γλυκιά ειρήνη, μια ταπείνωση φωτεινή, 

μια αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος 

ήξερε να ακουμπά τον ουρανό. 

Ένιωσα παρηγοριά, εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, 

μια σιωπηλή βεβαιότητα ότι η προσευχή δεν χάνεται ποτέ. 

Σαν να μου χαμογέλασε η Χάρη 

μέσα από εκείνη την φωτογραφία.

 

Ο π. Ευσέβιος μπορεί να μην υπήρξε 

κομμάτι της καθημερινότητάς μου, 

αλλά έγινε κομμάτι της ελπίδας μου 

και της εμπιστοσύνης μου στο θέλημα του Θεού. 

Γιατί υπάρχουν ψυχές 

που ακόμη κι αν δεν τις "αγγίξεις" ποτέ, 

σε μαθαίνουν πώς να προσεύχεσαι λίγο πιο αληθινά..."

 

Ό,τι κι αν αποφασίσει Εκείνος, 

εύχομαι να γίνει με ειρήνη 

και για τον ίδιο και για όσους τον αγαπούν. 

Γιατί τέτοιες ψυχές δεν χάνονται, 

απλώς αλλάζουν ουρανό..."

 

                ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

📍  Όλη η Ελλάδα έγινε προσευχή...

          (της Ουρανίας Τ.)

    Τι συγκίνηση, τι ευλογία...

Και σε εμάς Σέρρες, Ημαθία, Κιλκίς, Κοζάνη εχθές... 

Στις αγρυπνίες που έγιναν σε Εκκλησίες και Μοναστήρια, 

αλλά και σήμερα στην Θεία Λειτουργία 

διαβάστηκε στην Προσκομιδή το όνομα του π.Ευσεβίου... 

Όλοι από στόμα σε στόμα ο ένας τον άλλον 

και μαθεύτηκε παντού και ακούστηκε παντού...

Με όλη αυτή την αγάπη από όλους 

με αυτή την μεγάλη αλυσίδα προσευχής 

θυμήθηκα την αδερφούλα μου τον άγγελο μας από εκεί ψηλά 

που πάντα έλεγε:

"Κανείς μόνος του! 

Είναι μεγάλη ευλογία στον πόνο σου, 

στην δυσκολία σου 

να έχεις κάποιους να προσεύχονται για εσένα... 

Να ήξερες μόνο πόση δύναμη κρύβει, 

πόση αγάπη..." 

Αυτό ακριβώς έχει γίνει αυτές τις μέρες!

              ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

 [Την ανάρτηση της Έλενας του "τι και πως" αποφάσισα να μην σας την παραθέσω,

ούτε και να σας δευκολύνω να την βρείτε.

Γιατί εκείνη, αντί να γράψει για τον π.Ευσέβιο,

η αγάπη της την έκανε να γράψει πιο πολύ για κάποιον άλλον της οικογένειάς του...]

                ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

 

  ✔ Με όλα αυτά που γεμίζουν τα κόκκινα μάτια μας 

πάλι με δάκρυα,

όχι λύπης, αλλά ευγνωμοσύνης,

παραλίγο να σας κλείσω και να μην πω τα νέα μας.

Ποια είναι τα νέα μας, λοιπόν;

Τα νέα μας είναι πως όσο δεν έχουμε νέα, 

είμαστε καλά.

No news good news, 

λένε όσοι έχουν περάσει από τέτοιες φουρτούνες.

Η κατάστασή μας ήταν από την πρώτη στιγμή 

και παραμένει κρίσιμη και τις τελευταίες μέρες και στάσιμη.

Χωρίς να σημαίνει πως βρισκόμαστε εκτός κινδύνου.

Οι ελπίδες μας ανθρωπίνως μπορεί να φαίνονται, 

ίσως και να είναι, μηδαμινές.

        Άρα είναι ξεκάθαρα η ώρα του Θεού...

    (και των δικών Του...)

Και κάθε μέρα που περνάει 

«και είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή», 

που λέει και το τραγουδάκι, έχουμε ελπίδες.

Και ευχαριστούμε με όση δύναμη μας έχει απομείνει,

ξεχνώντας τις όποιες μικρές ή μεγάλες δυσκολίες βιώνει ο καθένας μας στην προσωπική του ζωή

και λιώνουμε στην προσευχή για εκείνον

πάνω από μια εικόνα, έναν Εσταυρωμένο,

ένα κομποσχοίνι που εκείνος μας έδωσε

ή έκανε πως δεν είδε, όταν του το κλέψαμε...

Εμείς ούτως ή άλλως, 

προσευχόμαστε να γίνει το θέλημά Του 

κι όχι το δικό μας.

Δεν πρόκειται να εκβιάσουμε με τον τρόπο μας 

την όποια απόφαση πάρει τελικά 

για τη ζωή του π.Ευσεβίου.

Θέλουμε να τον ξαναδούμε όρθιο.

Να τον αγκαλιάσουμε ξανά σφιχτά.

Αλλά προέχει το συμφέρον για την ψυχή του αδερφού μας.

Ακόμα κι αν αυτό θα είναι κάτι που θα μας στενοχωρήσει.

 

Αν είναι να διακινδυνεύσει τη θέση του 

δίπλα στον Χριστό που τόσο αγάπησε 

και στη Μάνα Παναγιά που αφιέρωσε 

ολόκληρη τη μικρή ζωούλα του, 

καλύτερα να μην επιστρέψει.

Και αν αυτό το συμβάν 

τον στέλνει με ορμή στο Ουράνιο Θυσιαστήριο 

και μάλιστα ατελώνιστα...

Σκέψου να ζήσεις λίγα χρονάκια παραπάνω 

και να χάσεις τη ζωή διπλα στον Βασιλέα των όλων...

Με τίποτα.

Μέχρι την προηγούμενη Κυριακή που είμασταν μαζί, 

αυτά συζητούσαμε.

Αυτά θα μας έλεγε κι εκείνος αν τον ρωτούσαμε τώρα...

Και πολλά άλλα θαυμαστά, που δεν είναι όμως της ώρας...

Ευχαριστίες θερμές για τις προσευχές σας!

 

 

Να είστε σίγουροι 

πως και τις δέχεται με χαρά 

και τις καταλαβαίνει..-

 

 

 

          ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ!

    

       |στ.Β.Γουναρίδης

                 ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

   ΥΓ:

Εν τω μεταξύ, 

δεν μπορώ να μην το αναφέρω κι αυτήν την παράμετρο...

Αφού μεταξύ μας τα λέμε όλα.

Μια οικογένεια δεν είμαστε;

Από την προηγούμενη εβδομάδα, λοιπόν, 

που έγινε το συμβάν, δεν έχω ανεβάσει τπτ.

Και οι 2 προγραμματισμένες από μέρες καρτούλες 

που ανέβηκαν την Παρασκευή και το Σάββατο, 

"τυχαίως" κούμπωναν στην περίσταση που ζούμε, 

γι΄αυτό και παρέμειναν...

Αλλά και σεις βρε απίθανοι...

Πόσο ανεξήγητο το γεγονός,

πως σε έναν αμΦοτερο(α)δέξιο 

που για πρώτη φορά τα τελευταία 11-12 χρόνια, 

δεν ανεβάζει κουβέντα εδώ και 9 μέρες,

δεν έχετε σταματήσει να μπαίνετε κάθε μέρα 

για να δείτε πότε θα φιλοτιμηθεί αυτός ο καραγκιόζης 

να σας δώσει κάτι, έστω ως ενημέρωση...

(σαν κι αυτό που μας έστειλε στο mail μας με αγωνία και ενδιαφέρον η Σουζάνα...)

Και να ξέρετε (πάντα μεταξύ μας)...

Η επισκεψιμότητα σε νούμερα είναι σχεδόν όπως πάντα!

Ούτε που μας νοιάζει, αλλά σας το λέω κι αυτό.

Πως το΄χετε κάνει αυτό, δεν ξέρω.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Δεν παίζεστε...

Και να γνωρίζετε παρεμπιπτόντως 

πως είστε η δική μου "ψυχοθεραπεία".

Οπότε όλο αυτό το παραληρηματικό κείμενο σας αξίζει.-

   Σας 1000ευχαριστώ από καρδιάς!

 [Από τον Θεό να το βρείτε...

Δεν περιγράφω άλλο.-]