Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2021

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - "TΡΑΥΜΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑ" [Ιστορίες Ψυχικής Ανθεκτικότητας και Συγχώρησης Συγγραφέας: Πέλη Γαλίτη-Κυρβασίλη]

 

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ

Τίτλος: TΡΑΥΜΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑ
Ιστορίες Ψυχικής Ανθεκτικότητας και Συγχώρησης
Συγγραφέας: Πέλη Γαλίτη-Κυρβασίλη
Μέγεθος: 14 Χ 21
Αριθμός σελίδων: 328
ISBN: 978-960-619-094-0
Τιμή: 15,00€
KYKΛΟΦΟΡΕΙ: 20/10/2021
Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και online εδώ

Ζούμε μια ζωή παραμορφωμένη, με πολλές ανοιχτές πληγές και νεκρές στιγμές. Καλούμαστε να μεταμορφώσουμε το προσωπικό μας τραύμα που μας πονάει και δεν μας αφήνει να ζήσουμε, σε κάτι πιο δυνατό που θα μας αφυπνίσει και θα μας δώσει πίσω τη χαμένη μας ζωτική δύναμη.

Κάθε πόνος μέσα μας, αντί να μας μολύνει, μπορεί να γίνει ένας ανεκτίμητος θησαυρός στον βαθμό που τον αποδεχόμαστε και γνωρίζουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε. Αν τον μεταχειριστούμε σωστά και δεν τον απωθήσουμε, θα αποτελέσει την εφαλτήρια δύναμη για μεταμόρφωση.

Μέσα από την επίπονη αλλά θεραπευτική διαδικασία της συγχώρησης, σιγά σιγά η καρδιά μαλακώνει. Όλα τα δυσλειτουργικά προστάγματα που κουβαλούσαμε τόσα χρόνια και μας καθήλωναν, όλα τα βαρίδια που δεν μας άφηναν να πετάξουμε και μας κρατούσαν ακινητοποιημένους στο έδαφος, τώρα ως εκ θαύματος εξαφανίζονται. Αρχίζουμε να γινόμαστε συμπονετικοί και ελεήμονες προς όλον τον κόσμο. Διαπιστώνουμε ότι αν δεν αγαπάμε στενεύουμε μέσα μας. Όταν αγαπάμε, πλαταίνει η καρδιά και μετά θέλουμε να τους αγκαλιάσουμε όλους. Ζούμε μέσα στον κόσμο αλλά με άλλο τρόπο. Η νέα ζωή, με την αρχή που κάθε μέρα βάζουμε, ανοίγεται μπροστά μας συνοδευόμενη από μια αίσθηση προσωπικής ευθύνης και ελπίδας. Η πορεία τώρα δεν είναι καθοδική, όπως παλιά˙ νιώθουμε πως ανεβαίνουμε, ακόμα και όταν πονάμε. Κι όλο αυτό είναι ένα θαύμα.

Το θαύμα δεν πρέπει να το περιμένουμε αλλά να το πραγματώνουμε...

ot img 20211014202032

Πέλη Γαλίτη - Κυρβασίλη

Η Πέλη Γαλίτη-Κυρβασίλη είναι Διδάκτωρ Παιδαγωγικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος Master Σχολικής Συμβουλευτικής του Πανεπιστημίου του Missouri, Η.Π.Α. Εργάστηκε ως σύμβουλος σε σχολεία των Η.Π.Α. και είναι μέλος της Αμερικανικής Συμβουλευτικής Εταιρείας.

Δίδαξε Συμβουλευτική στο Mεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών και το πρόγραμμα συγχώρησης και αποκαταστατικής δικαιοσύνης στο Mεταπτυχιακό Tμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και διετέλεσε στέλεχος στον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Β΄ Αθήνας.

Το 2012 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στις ΗΠΑ και εργάζεται ως ερευνήτρια στο Τμήμα της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Wisconsin-Madison. Διευθύνει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Αγωγή στη Συγχώρηση» και, επισκεπτόμενη κατά τακτά διαστήματα την Ελλάδα δίνει διαλέξεις και διοργανώνει επιμορφωτικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς.

πηγή

* Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω το νέο μου βιβλίο "Τραύμα και Θαύμα".

Ευχαριστίες πολλές σε όλη την ομάδα των εκδόσεων "Εν πλω" για την πολύ φροντισμένη και οργανωμένη δουλειά.

Ευχαριστώ επίσης όλους όσους συνετέλεσαν στη δημιουργία αυτού του βιβλίου και κυρίως τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές που μοιράστηκαν την ιστορία τους και αναδείξαν μέσα απο την προσωπική τους πορεία υπέρβασης πώς το τραύμα μπορεί να μεταμορφωθεί σε θαύμα!

Ένα συναρπαστικό ταξίδι δύναμης και ανθεκτικότητας που ζήσαμε και ζούμε όλοι μαζί μέσα από τη θεραπευτικη διαδικασία της σύγχώρησης...

Peli Galiti

«Όχι στις εύκολες λύσεις»

"Παρέα της Τρίτης", 14 Σεπτεμβρίου 2021 Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Αν σ' ενοχλεί το φως ...

 


Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2021

Μόρφου Νεόφυτος: Φίλοι στον Οὐρανό και στη γῆ… Ὑποδοχή τιμίας κάρας Ὁσίου Δαυίδ (17.10.2021)

Λόγος Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὴν ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία ποὺ τελέσθηκε στὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Νικολάου παρὰ τὴν Ὀροῦντα, ἐπὶ τῇ ἀφίξει τῆς τιμίας κάρας τοῦ Ὁσίου Δαυὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ (16.10.2021).

" Ο Θεός έδωσε σε κάθε άνθρωπο διαφορετικά χαρίσματα, για να μην μοιάζουν μεταξύ τους οι άνθρωποι..." Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

 

Ο Θεός έδωσε σε κάθε άνθρωπο διαφορετικά χαρίσματα, για να μην μοιάζουν μεταξύ τους οι άνθρωποι.
Γιατί αν δεν γινόταν αυτό, οι άνθρωποι δεν θα είχαν την ανάγκη ο ένας, την ανάγκη του άλλου και θα ήταν δυστυχείς.
Ενώ τώρα αυτή η διαφορετικότητα, δημιουργεί αρμονία στην κοινωνία και ικανοποιούνται όλες οι ανάγκες, όλα τα αγαθά του ανθρώπου.
Για παράδειγμα αν όλοι γινόντουσαν επιστήμονες, ποιός θα άρμεγε την αγελάδα και πως ο άνθρωπος θα έπινε το γάλα;
Πόσο ωραία και πόσα σοφά τα δημιούργησε όλα ο Θεός!!!

+Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

* "Μια γυναίκα τρύπωσε βιαστικά στην αυλή του αρχοντικού μας κοιτάζοντας δεξιά αριστερά μην τυχόν και τη δει κανείς. Άφησε ένα ..." ~ Αληθινή ιστορία

Την παρακάτω αληθινή ιστορία μου την περίεγραψε ένας ηλικιωμένος ιερέας που έζησε την μικρασιατική καταστροφή, όταν ήμουν φοιτήτρια και εκείνος άρρωστος.
Την έγραψα σε πακέτο από τσιγάρα, όπου έβρισκα.
Σε χαρτί της ακτινογραφίας, στο βιβλιάριο υγείας.
Γιατί δεν έβρισκα χαρτί, για να μην την ξεχάσω...
Και σας την λέω για να σας δείξω την δύναμη της χριστιανικής Πίστης και ότι ο Χριστός και η Παναγία είναι μέσα μας, αρκεί να ζητήσουμε και να πούμε ευχαριστώ για όσα μας προσφέρει...

Ένα δειλινό, την ώρα που είχαν τη σπουδαία τους εορτή οι Μουσουλμάνοι, «το σεκέρμπαϊρέμ*», το οποίο λάμβανε χώρα μόλις τέλειωνε το ραμαζάνι τους, είχαν κατακλύσει τα ολόγυρα τεμένη.
Οι φωνές των Ιμάμηδων ανάκατες ζουζούνιζαν στον αέρα.
Μια γυναίκα τρύπωσε βιαστικά στην αυλή του αρχοντικού μας κοιτάζοντας δεξιά αριστερά μην τυχόν και τη δει κανείς.
Άφησε ένα καλάθι στην πόρτα της κουζίνας και τράπηκε σε φυγή.
Την είδα από τον οντά που καθόμουνα και διάβαζα.
Έτρεξα στην κουζίνα.
Κλάματα μωρού χαλούσαν τον κόσμο..
Η γιαγιά μου το είχε βρει και διάβαζε το δυσανάγνωστο σημείωμα, το οποίο ήταν καρφιτσωμένο στα φασκιά του. «Μαρία, είμαι η φίλη σου η Μπαϊράμαινα.
Πάρε το παιδί μου, να το ευλογήσει η Παναγία σας,
γιατί είναι πολύ άρρωστο.
Μη με προδώσεις, σε παρακαλώ!
Στο όνομα της παιδικής φιλίας που είχαμε κάποτε.
Ο Αλλάχ να σε φυλά, μάλλον η Παναγία.
Θα έρθω να το πάρω την αυγή.»
Έπιασε η γιαγιά το κεφαλάκι του μωρού, που ψηνόταν στον πυρετό.
Το πήρε και το πήγε του αδελφού της του παπα-Νικολή.
Εκείνος το διάβασε και το ευλόγησε.
Το πασαλείψανε και με λάδι από το καντήλι της Αγίας Τράπεζας.
Σαν από θαύμα το παιδί πήρε τα απάνω του.
Τη νύχτα το κοίμισαν μέσα στην εκκλησία ψάλλοντας όλη νύχτα δέηση στην Παρθένο Μαρία να το κάνει καλά.
Την επόμενη μέρα γελούσε ξένοιαστο.
Η Μπαϊράμαινα -έτσι ήταν το παρανόμι της μάνας του παιδιού- κρυμμένη κάτω από μαντίλες μην τυχόν την πάρει χαμπάρι κανένα μάτι, έδωσε ένα πουγκί με γρόσια στη γιαγιά, μα εκείνη δεν το πήρε.
-Να κάνεις μια προσευχή στην Παναγία,
να την ευχαριστήσεις και Εκείνη θα σε ακούσει.
Να προσεύχεσαι πότε πότε.
Αυτή θα είναι η πληρωμή μου.
Γιατί εγώ δεν έκαμα τίποτα. Εκείνη!
της είπε και της έδειξε τον ουρανό.
Τότε και η Μπαϊράμαινα έκανε το σταυρό της, ξανάκωλα, μιας και δεν το είχε ξανά επιχειρήσει, κοιτώντας ζερβά δεξά μην την πάρει κανένα μάτι.
Την αποκαλεί Άσπιλο Παρθένο, ενάρετο μητέρα του Ιησού, αγνή από κάθε κηλίδα μεταξύ όλων των γυναικών.
Της αφιερώνει και μια ολόκληρη σούρα, τη σούρατΜαριάμ!
-Βρε, τι μας λες;
Της αφιέρωσαν μια σούρα;
Έλα, πάρε το παιδί σου και πάγαινε, μη σε δει κάνα μάτι.
Αλλά να προσέχεις, γιατί, αν εκείνος τάχατες ο θεός Αλλάχ,
που επικαλείσαι σε είδε, άστα να πάνε.
Δεν της καλάρεσε της γιαγιάς.
Άκου εκεί σούρα! Σούρα, μα τι είναι; Φούστα; σιγομουρμούριζε.
Εδώ τάγματα αγγέλων υποκλίνονται μπροστά της και είναι κι αυτό λίγο.
Η γιαγιά ένιωθε ευλογημένη που ήταν χριστιανή...

(ένα απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο "Το κρασί της Μενεμένης")

Olga Belivani Tsitsakis


Προσφύγων Μνήμες

Πίστη ...

 


Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2021

- Τι το θες ανοιχτό το παράθυρο, γιαγιά;

 

Η γιαγιά μου, η Ανθή, κάθε μέρα προσεύχεται έξω στην αυλή κοιτώντας κατά τα Τζουμέρκα!
Σήμερα, μου ζήτησε να ανοίξω το παράθυρο και προσευχήθηκε μέσα.
- Τι το θες ανοιχτό το παράθυρο, γιαγιά;
– Να γλιέπω τον Θιό, πιδάκι μ΄.
Η ομορφιά όλη, σε ένα σώμα 106 ετών!

(via D. Katsoulis)

Ένα γράμμα από τον άλλο κόσμο ...


Με λένε Αντρέι Ιβάνοβιτς Μπρούσιλοφ. 

Γεννήθηκα το 1969 και πέθανα το 2010. 

Έχω ζήσει στον κόσμο σαράντα ένα χρόνια και δύο μήνες. 

Μάλλον, έζησα για οκτώ μήνες και ήμουν στο σώμα για τριάντα εννιάμισι χρόνια - ακριβώς μέχρι την ημέρα που έμαθα ότι είχα καρκίνο. 

Τώρα έχω πεθάνει και αποφάσισα να προειδοποιήσω αυτούς που το διαβάζουν, ώστε να μην ζήσουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους τόσο χωρίς νόημα όσο εγώ. 


Γεννήθηκα το 1969. 
Μεγάλωσε, έζησε "όπως όλοι οι άλλοι". 
Αυτή είναι μια φοβερή φράση, η οποία, κατά κανόνα, υποδηλώνει τη ζωή χωρίς νόημα. 
Δεν ήμουν χειρότερος και καλύτερος από όλους τους φίλους μου. 
Υπηρέτησα στο στρατό, αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο Πολιτικών Μηχανικών, παντρεύτηκα και άρχισσ να κάνω επιχειρήσεις στη δεκαετία του '90. 
Ονειρεύτηκα το σπίτι μου. 
Ηξερα πώς να σχεδιάζω και ήξερα πολλά γι 'αυτό. 
Αρχικά, οργάνωσα μια μικρή εταιρεία που πωλούσε οικοδομικά υλικά, μετά τα πράγματα ανέβηκαν και μεγαλώσαμε σε μια στιβαρή κατασκευαστική εταιρεία.

Ενώ έκανα επιχειρήσεις, γεννήθηκε η κόρη μου η Oksana. 
Η γυναίκα μου δεν δούλευε, ήταν υπεύθυνη για όλες τις δουλειές του σπιτιού. 
Ξέρετε πώς μυρίζει το σώμα ενός μικρού παιδιού; 
Λένε ότι αυτή η μυρωδιά είναι ξεχωριστή, είναι αδύνατο να την περιγράψω ή να τη συγκρίνω με οτιδήποτε, είναι εξαιρετική. 
Λοιπόν, δεν ξέρω αυτή τη μυρωδιά. 

Περιστασιακά έπαιρνα το παιδί στην αγκαλιά μου, αλλά ακόμα και τότε μόνο για να το βάλω στο καρότσι και να πάω βόλτα στο πάρκο. 
Ενώ περπατούσαμε, επεξεργάστηκα τις εκτιμήσεις και βρήκα τι είναι καλύτερο να αγοράσω και πώς να το πουλήσω πιο κερδοφόρα. 
Ως εκ τούτου, δεν παρατήρησα πώς το παιδί μου μεγάλωσε και περπάτησε μόνο του, πώς είπε την πρώτη λέξη, πώς έμαθε να διαβάζει και να γράφει. 
Δεν είχα χρόνο. 
Έχω ήδη ξεκινήσει να χτίζω ένα σπίτι με ατομικό έργο. 
Εκτός από το σπίτι, στον ίδιο χώρο, σχεδίαζα να φτιάξω έναν κομψό χώρο πάρκου με παγκάκια, έναν βραχόκηπο, ένα σιντριβάνι, δέντρα κήπου, ώστε να μπορείτε να περπατάτε με την οικογένειά σας,  να κάθεστε στο πράσινο γκαζόν, απολαμβάνοντας το τραγούδι των πουλιών και πίνοντας αργά τον καφέ, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, όταν έρχεται η φθινοπωρινή δροσιά ... το ονειρεύτηκα. 
Αλλά αυτό δεν ήταν προορισμένο να συμβεί, γιατί πέθανα.

Όταν ρίξαμε σκυρόδεμα κάτω από το θεμέλιο του σπιτιού, η κόρη μου πήγε στην πρώτη δημοτικού. 
Δεν μπορούσα να την πάω στο σχολείο για πρώτη φορά γιατί υπήρχε μια σημαντική συνάντηση με εργολάβους. 
Όταν στήνονταν οι τοίχοι του σπιτιού, η κόρη μου με πλησίασε πολλές φορές με ένα αίτημα να βοηθήσει με τις εργασίες της. 
Τη φίλησα στο κεφάλι και την έστειλα στη μητέρα μου, γιατί είχα σημαντικούς υπολογισμούς. 

Επίσης σπάνια μιλούσα με τη γυναίκα μου, γιατί ... γιατί έπρεπε να δουλέψω. 
Απέφυγα τις δικαιολογίες από τα αιτήματά της να πάμε μια βόλτα και στο τέλος σταμάτησε να με ενοχλεί με τα αιτήματά της. 
Ακόμα και στις διακοπές, όταν είχα την ευκαιρία να είμαι μαζί, δεν έβγαλα τα μάτια μου από τον υπολογιστή, έλεγξα τις εκτιμήσεις, πραγματοποίησα διαδικτυακές συναντήσεις, γενικά, προετοιμασμένος ενεργά για μια ευτυχισμένη ζωή που δεν προοριζόμουν να ζήσω. 
Στην πραγματικότητα, δεν έζησα, κοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο για το πώς θα ζήσω μια μέρα.

Ξύπνησα όταν έσπασα το χέρι μου ενώ εσκαβα στον κήπο, ενώ οι προσπάθειές μου έγιναν ασήμαντες. 
Εφαρμόστηκε γύψος, αλλά ο λόγος για αυτό το κάταγμα δεν ήταν σαφής. 
Αποφασίσαμε να ελέγξουμε και αποδείχθηκε ότι πρόκειται για μεταστάσεις που προέρχονται από το συκώτι. 
Οι αναλύσεις έχουν δείξει ότι βρίσκονται ήδη παντού και δεν μπορεί να γίνει λόγος για επέμβαση. 
Όλοι οι γιατροί ήταν ομόφωνοι ότι θα πεθάνω σύντομα, αλλά υπήρχε διαφωνία ως προς το πότε θα συμβεί αυτό. 
Στην αρχή δεν το πίστευα, έπειτα έπεσα σε τέτοιο βαθμό απόγνωσης που αν κάποιος με πυροβολούσε τότε, θα του είχα φιλήσει τα χέρια πριν από αυτό. 
Και μετά ... μετά παραιτήθηκα και δέχτηκα ότι φεύγω από αυτόν τον κόσμο. 
Και μετά ξύπνησα επιτέλους ....

Άρχισα να κοιτάζω τον κόσμο με έκπληξη και με έκπληξη παρατήρησα ότι η ζωή έβραζε γύρω μου, για την οποία δεν είχα ποτέ την παραμικρή ιδέα. 
Το χειμωνιάτικο σχέδιο στο παράθυρο ήταν ένα σοκ για μένα. 
Για πολύ καιρό δεν μπορούσα να απομακρυνθώ από το περίπλοκο μοτίβο του.
 Όταν έριξα ηλιόσπορους στο περβάζι του παραθύρου, είδα τα πουλιά νά τούς τρώνε, πιθανότατα επίσης για πρώτη φορά στη ζωή μου. 
Αυτά αποδεικνύεται, πετούν προς τα πάνω και πιάνουν εναλλάξ τον σπόρο, πετώντας αμέσως για να τον ανοίξουν στο πλησιέστερο κλαδί.  
Είχα πολύ λίγο χρόνο και άρχισα να ζω με ανυπομονησία.

Πήρα τη γυναίκα μου από το χέρι και πήγα μια βόλτα μαζί της. 
Θεέ μου! 
Τι εκπληκτικό συναίσθημα είναι όταν έχεις το χέρι ενός αγαπημένου σου προσώπου, περπατάς και νιώθεις τη ζεστασιά του και δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. 
Πώς να μην το είχα καταλάβει αυτό πριν! 

Κόρη ... 
Μπήκα στο δωμάτιό της και την αγκάλιασα για πρώτη φορά. 
Όχι, φυσικά, όπως την αγκάλιαζα πριν, αλλά αυτά δεν ήταν αγκαλιές, αλλά μάλλον επιφανειακές πινελιές που ούτε καν ένιωσα. 
Και τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα την αγάπη της. 
Η τρυφερή μικρή της καρδιά ήταν γεμάτη αγάπη και αφοσίωση. 
Αγκάλιασα την Ξένια σφιχτά γύρω από την εύθραυστη μέση, έβαλα το κεφάλι μου στον ώμο της και άρχισα να κλαίω δυνατά σαν μικρό παιδί. 
Δεν θυμάμαι πόσο κράτησε, αλλά στάθηκε ακίνητη όλο αυτό το διάστημα, αγκαλιάζοντάς με σφιχτά.

Ένας νέος κόσμος άρχισε να ανοίγεται μπροστά μου. 
Το φθινόπωρο με περιποιήθηκε με τις μυρωδιές του. 
Τα τσαλακωμένα φύλλα σφενδάμου μύριζαν ένα καυτό καλοκαιρινό παρελθόν. 
Οι πρωινές δροσοσταλίδες μαγεύτηκαν με την ομορφιά τους, στις κυρτές αντανακλάσεις των οποίων αντανακλούνταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. 
Κοπάδια πουλιών συγκεντρώθηκαν στα γυμνά φθινοπωρινά δέντρα και μίλησαν μυστηριωδώς για κάτι στην ακατανόητη γλώσσα τους. 
Ένιωσα ότι αυτοί, όπως κι εγώ, φοβόντουσαν να πετάξουν σε άλλες χώρες, αλλά αυτοί, όπως κι εγώ, θα έπρεπε να το κάνουν.

Οι τελευταίες μου διακοπές στη θάλασσα με την οικογένειά μου ήταν στα μέσα Οκτωβρίου. 
Περίεργο, πήγαινα μαζί τους μερικές φορές ακόμη και δύο φορές το χρόνο, αλλά εδώ για πρώτη φορά ανακάλυψα ότι η θάλασσα, όπως φαίνεται, μυρίζει. 
Αυτό είναι το ρομαντικό άρωμα και μου φάνηκε ότι τα αέρινα πόδια της γυναίκας μου  άφηναν ίχνη στην άμμο καθώς περπατούσε κατά μήκος της ακτογραμμής, άκουγε τη μουσική των κυμάτων και ονειρευόταν τον έρωτά της. 
Η θάλασσα μου θύμισε κάτι μακρινό, ξεχασμένο, παιδικό: γονείς, ένα σοβιετικό κέντρο αναψυχής, η μυρωδιά των γαρίδων που έβραζε σε έναν κουβά. 
Αλλά φαινόταν ότι όλα αυτά δεν ήταν μαζί μου, αλλά με κάποιον άλλο.

Και τότε ξαφνικά θυμήθηκα ένα εντελώς ξεχασμένο επεισόδιο από την παιδική μου ηλικία. 
Όταν βοήθησα τον γείτονά μας από τον πέμπτο όροφο να κατέβει κάτω σε έναν πάγκο κοντά στην είσοδο. 
Δεν υπήρχε ασανσέρ στο σπίτι και είχε πονεμένα πόδια. 
Ως εκ τούτου, πολύ σπάνια έβγαινε έξω. 
Θυμάμαι πώς τη βοήθησα να καθίσει στον πάγκο, πώς σήκωσε τα μάτια της και είπε: 
«Ω, τι χάρη, πόσο καλή, τι χάρη». 
Καλός? Έχει βροχή, λάσπη, υγρασία έξω, τι καλό έχει; 
Θυμάμαι πόσο ξαφνιάστηκα τότε, αλλά δεν είπα τίποτα. 
Αλλά τώρα τα κοιτάζω όλα αυτά και σκέφτομαι - πόσο πραγματικά καλό είναι, τι χάρη! 
Πόσο καλό είναι όταν μπορείς να αναπνεύσεις στους πνεύμονές σου αυτή τη φθινοπωρινή φρεσκάδα, όταν νιώθεις υγρές σταγόνες βροχής στο πρόσωπό σου ... και δάκρυα που κυλούσαν σε ένα μικρό αλμυρό ρεύμα από τα ξεθωριασμένα μάτια μου.

Δεν έχω προσευχηθεί ποτέ πριν. 
Κατά τη διάρκεια του γάμου, ο ιερέας μας είπε ότι πρέπει να διαβάσουμε τον Πάτερ Ημών στο σπίτι και κάτι άλλο. 
Έκανα τότε κανόνα να διαβάζω το "Πάτερ Ημών" πριν κοιμηθώ. 
Έλεγα αυτή την προσευχή μηχανικά, σαν έκπληξη, και πήγα για ύπνο. 
Τώρα όλα είναι διαφορετικά. 
Κατάλαβα τη λέξη από την οποία ξεκίνησε η προσευχή. 
Πατέρα ... που αγαπώ, από τον οποίο εξαρτάται όλη μου η ζωή, με τον οποίο δεν είχα καμία σχέση, και τώρα βρήκα. 
Ένα περίεργο αίσθημα άγριου φόβου για τον θάνατο και μια νέα αρχόμενη σχέση με τον Θεό βασισμένη στην αγάπη. 
Σώθηκα από την απελπισία μόνο από την ελπίδα ότι Αυτός, ο Πατέρας μου, είναι εδώ, δίπλα μου, ότι με ακούει, καταλαβαίνει, αγαπά, ξέρει τι συμβαίνει μέσα μου.
Αυτό δεν αφαίρεσε τους φόβους μου, αλλά με κάποιο τρόπο τους μετέτρεψε, μου έδωσε τη δύναμη να ελέγξω τον εαυτό μου.

Είχα τεράστια ανάγκη για προσευχή. 
Μου ήταν ήδη αδύνατο να μην προσευχηθώ. 
Η προσευχή και η ζωή έχουν γίνει κάτι σάν ολοκλήρωση . 
Όλα επανεξετάστηκαν ριζικά. 
Αυτό που ήταν σημαντικό και ουσιαστικό έγινε μικρό και ασήμαντο. 
Και αυτό που δεν είχα προσέξει πριν έγινε το πιο σημαντικό. 
Η ζεστασιά των φίλων, η αγάπη των συγγενών, η διαρκής αξία κάθε άπιαστης στιγμής της ζωής. 

Αλλά, στην πραγματικότητα, τι διαφορά έχει στο τι φοράτε, τι αυτοκίνητο έχετε ή πόσα χρήματα έχετε. 
Το σημαντικό είναι ότι μπορείτε να αγαπήσετε, να ζήσετε, να κάνετε καλό, να ευχαριστήσετε, να αναπτυχθείτε πνευματικά. 
Αυτή είναι όλη η πραγματική χαρά της ύπαρξης.

Ω Θεέ μου! 
Μόλις τώρα, στα πρόθυρα του θανάτου, μου φάνηκε ότι η πραγματική μου κλήση, όπως ο καθένας από εμάς, ήταν να είναι και να μην έχει. 
Έπρεπε να δώσω ένα παράδειγμα για το πώς πρέπει να είναι ένας σύζυγος, πατέρας, φίλος, απλώς ένας περαστικός στη ζωή, όχι αδιάφορος για τη ζωή. 
Όλη μου η ζωή πριν από την ασθένειά μου ήταν ένα καρναβάλι στο οποίο χόρευα με μάσκα, αλλάζοντας το ανάλογα με τον χορό και τον σύντροφο. 
Κολύμπησα στην επιφάνεια του νερού της ζωής, ενώ όλα τα πιο πολύτιμα και σημαντικά ήταν στα βάθη του. 
Άρχισα να πονάω και να υποφέρω, αλλά μου φάνηκε ότι μαζί με τον πόνο κάτι κακό και αηδιαστικό έβγαινε από μέσα μου.

Όλα όσα μπορούσα να λάβω από τον Θεό και από τους ανθρώπους μου προκάλεσαν μια μεγάλη αίσθηση ευγνωμοσύνης. 
Για κάθε ευγενική κίνηση, χαμόγελο, ευγενική κίνηση της καρδιάς τούς, ήμουν έτοιμος να απαντήσω με μια αγκαλιά και δάκρυα αγάπης. 
Όλοι οι άνθρωποι άρχισαν να μου φαίνονται τόσο ευγενικοί και καλοί, τόσο που δεν έπαψα ποτέ να εκπλήσσομαι με την καλοσύνη τους. 
Ηθελα μόνο ένα πράγμα - να ελεήσω όλους, να συγχωρήσω όλους, να ευχαριστήσω όλους, να ευχηθώ σε όλους τη σωτηρία της ψυχής. 

Όταν η νοσοκόμα ήρθε στον θάλαμο μου, ίσιωσε το μαξιλάρι και την κουβέρτα, δεν μπορούσα πλέον να την ευχαριστήσω με λόγια, γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω, αλλά η καρδιά μου άρχισε να κλαίει με δάκρυα ευγνωμοσύνης.

Δεν μπορούσα πλέον να ευχαριστήσω όλους εκείνους που στάθηκαν στον τάφο μου, αλλά αγκάλιασα τον καθένα με την καρδιά μου και με δάκρυα είπα σε όλους "Ευχαριστώ". 
Θέλω να το ξέρεις αυτό.  
Οτι σας αγαπώ όλους πολύ. 
Τι είναι η ζωή, το κατάλαβα μόνο στο τέλος. 
Και είμαι ευγνώμων στον Θεό που μου έδωσε μια τέτοια ευκαιρία, γιατί μπορεί να μην υπήρχε. 
Κατάλαβα τι είναι ευτυχία. 
Είναι αδύνατο να το βρεις, να το πιάσεις και να το βάλεις σε ένα βάζο.
Θα πεθάνει, σαν σκώρος, εκεί. 

Η ευτυχία βρίσκεται στην παρούσα στιγμή, δεν είναι αισθητή. 
Η ευτυχία είναι χαρά. 
Είναι μια διαρκής, αιώνια αίσθηση εσωτερικής ευδαιμονίας. 
Ευτυχία είναι ο Θεός, τον οποίο βρήκα στο τέλος του μονοπατιού και έπεσα στην ανοιχτή αγκαλιά Του. 


Αρχιερέας Ιγκόρ Ριάμπκο

πηγή

"Μια φορά, είχα αγιογραφήσει μία εικόνα, έναν αρχάγγελο, και μου φανέρωσε ο Άγιος Παΐσιος με πολύ χαριτωμένο τρόπο, σε ποιον άνθρωπο είχα αποφασίσει μέσα μου να δωρίσω εκείνη την εικόνα σαν ευλογία ...

 


 ... και, τούτο, χωρίς εγώ αυτό να το έχω πει σε κανέναν μέχρι εκείνη τη στιγμή!


Όταν τον ρώτησα “Γέροντα, πώς το καταλάβατε;”. 

Και αυτός μου είπε:


“Να, δεν βλέπεις; 

Τα μάτια του αγγέλου μοιάζουν με τα μάτια εκείνου που πρόκειται να την δωρήσεις ...


( π. Αρσένιος Κατερέλος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Δίβρης)


|από την "συν αυτώ" συνεργάτιδά μας, Athina Kateri 

"Θαλασσάκι μου ..." | Δήμητρα Καλλιάρα

Για μια φορά ακόμα η παράδοσή μας δείχνει ταπεινά την μεγαλοσύνη της!
Άντε να την γνωρίσουμε επιτέλους ...

... σαν τις ακτίνες του ήλιου!

 

Κείμενο και επιλογή φωτογραφίας: Γιάννης Γουναρίδης

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2021

Τῶν γαρ τοιούτων ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...

Ευλογία να δουλεύεις με παιδιά...
Σου θυμίζουν πως πρέπει να είσαι...


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2021: Ενοριακό Αρχονταρίκι με τον π. Χρυσόστομο, υποτακτικό του αείμνηστου Γέροντος Μωυσέως...

"Νομίζω ότι αξίζει να κάνει κανείς, εάν μπορούσε, όλους τους αγώνας που έκαναν όλοι οι ασκητές από τον 1ον αιώνα μέχρι τον 20ον, για να Τον ιδή (τον Χριστό) όχι για πάντα στον Παράδεισο, αλλά έστω για ένα λεπτό..." Άγιος Πα'ί'σιος

                


"Νομίζω ότι αξίζει να κάνει κανείς, εάν μπορούσε, όλους τους αγώνας που έκαναν όλοι οι ασκητές από τον 1ον αιώνα μέχρι τον 20ον, για να Τον ιδή (τον Χριστό) όχι για πάντα στον Παράδεισο, αλλά έστω για ένα λεπτό ! 

Εγώ ο ταλαίπωρος που Τον είδα δύο λεπτά περίπου, όσο και να αγωνισθώ σ’ όλην την ζωή μου, δεν μπορώ να εξοφλήσω! 

Ο Θεός να με ελεήσει. Εύχεσθε».

 Πα'ί'σιος Mοναχός


Στις 25 Μαίου (π. η.) το βράδυ, παραμονή του Αποστόλου Κάρπου, ο Όσιος Πα'ί'σιος αισθανόταν τον εαυτό του σε μία πνευματική κατάσταση «διαφορετική, ανεξήγητη», όπως είπε. 

Έκανε την συνηθισμένη του αγρυπνία και ύστερα, επειδή ένιωθε ανάλαφρος και δεν τον έπιανε ύπνος, άρχισε να γράφει κάποια περιστατικά από την ζωή του παπα-Τύχωνα. 

Είχε γράψει αρκετές σελίδες, και η ανεξήγητη εκείνη κατάσταση συνεχιζόταν όλο και πιο έντονη. 

Ξημέρωνε πιά, αλλά δεν ένιωθε την ανάγκη να κοιμηθή. 

Σταμάτησε λοιπόν να γράφει και έλεγε την ευχή.

Ξαφνικά, κατά τις 5:30 το πρωί, σαν να τράβηξε κάποιος μία κουρτίνα, έφυγε ο δυτικός τοίχος του κελλιού του, και σε απόσταση 5-6 μέτρων εμφανίσθηκε ο Χριστός μέσα σε πολύ φως, όπως εικονίζεται προσευχόμενος στον κήπο της Γεθσημανή. 

Έγραψε ο Όσιος: 

«Έλαμπε το πρόσωπό Του, και με την γλυκειά Του όψη σε διέλυε. Φυσικά δεν μπορούσα να υπολογίσω τον χρόνο, ένα ή δύο λεπτά, και Τον έχασα. 

Τον έβλεπα με τα μάτια της ψυχής, γιατί, όπως είδα, τα μάτια του σώματος σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άχρηστα. 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η λαμπερή εκείνη όψη Του με την γλυκειά εκείνη θεία ωραιότητα. 

«Ο ωραιότατος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων», όπως λέει ένας Ψαλμός. 

Και εκείνο που δεν μπορώ να χωρέσω στον νού μου είναι πως τόλμησαν άνθρωποι να φερθούν τόσο απάνθρωπα στον Θεάνθρωπο Ιησού που και ως άνθρωπος ήτο αναμάρτητος και η γλυκειά Του όψη με την πολλή Του καλωσύνη έλειωνε και πέτρες!!! 

Επίσης δεν μπορώ να εξηγήσω τι Τον έκανε τον Χριστό να παρουσιασθή, ενώ δεν βλέπω τίποτε το καλό στον εαυτό μου, εκτός από πάθη και αμαρτίες. 

Νομίζω ότι αξίζει να κάνει κανείς, εάν μπορούσε, όλους τους αγώνας που έκαναν όλοι οι ασκητές από τον 1ον αιώνα μέχρι τον 20ον, για να Τον ιδή όχι για πάντα στον Παράδεισο, αλλά έστω για ένα λεπτό. 

Εγώ ο ταλαίπωρος που Τον είδα δύο λεπτά περίπου, όσο και να αγωνισθώ σ’ όλην την ζωή μου, δεν μπορώ να εξοφλήσω. 

Ο Θεός να με ελεήσει. Εύχεσθε».

Την επιστολή αυτή ο Όσιος αναγκάσθηκε κατά κάποιον τρόπο να την γράψει, διότι λίγες μέρες μετά το θείο γεγονός, έλαβε από το Ησυχαστήριο το σημείωμα μίας αδελφής που έλεγε: 

«26 Μαίου, 5:30 η ώρα το πρωί, τα υπόλοιπα θα μας τα πήτε εσείς». 

Όταν όμως κάποια άλλη αδελφη του ζήτησε να γράψει και σε εκείνη το θείο γεγονός, απάντησε: 

«Το Γεγονός με την Αγία Ευφημία προσπαθώ να το ξεχνώ. 

Αντιθέτως το Γεγονός με τον Χριστό προσπαθώ να το ξεχάσω και ήδη το ξέχασα τελείως, γιατί το θεωρώ αναίδεια να το θυμάμαι, και έλεγχο και μεγάλο χρέος γι’ αυτήν την Συγκατάβαση. 

Είναι σαν να έχει κανείς ένα μεγάλο χρέος και να μην μπορή να ξεχρεωθή σ’ όλην του την ζωή, και προσπαθεί τουλάχιστον να το ξεχάσει, για να μην ταλαιπωρήται χωρίς λόγο, μια που δεν μπορεί να κάνει τίποτε».

Την επόμενη φορά που επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, βοήθησε τις αδελφές να αγιογραφήσουν την μορφή του Χριστού, όπως την είχε δεί. 

Ιδιαίτερα επέμενε να φαίνεται στην έκφραση του θείου προσώπου η θεία ιλαρότητα και η μεγάλη θεική ευσπλαγχνία. 

Είπε: 

«Να μην είναι αυστηρός Κριτής, ώστε ένας πονεμένος ή ακόμη και ένας αμαρτωλός, να μην φοβάται, όταν Τον βλέπει, αλλά να ελπίζει στην ευπσλαγχνία Του και να Τον προσκυνάει ως Θεό».


πηγή