~ Ο τελευταίος χορός! |Η σωτηρία της τελευταίας στιγμής...

"Πριν από χρόνια στο Ντιτρόιτ, με κάλεσαν σε ένα σπίτι να εξομολογήσω έναν ογδοντάχρονο Έλληνα, ο οποίος δεν ήθελε εξομολόγηση στην ουσία, αλλά ήθελε να του κάνω ερμηνεία ενός ονείρου που είδε.

Εγώ άρπαξα όμως την ευκαιρία, και από το όνειρο έβγαλα την εξομολόγηση.

Και είπε αυτός ο ογδοντάχρονος άνθρωπος, πολλές και φοβερές αμαρτίες, ακατανόμαστες, που δεν μπορούμε ούτε καν να τις ονομάσουμε, στις εξωτερικές μας συζητήσεις.

Τόσο φοβερές ήταν αυτές οι αμαρτίες…

Προσπάθησα λοιπόν να του βάλω μέσα, τη συναίσθηση της βαρύτητος της αμαρτίας,

και ότι αύριο μεθαύριο,

είτε του αρέσει είτε δεν του αρέσει,

είτε το θέλει είτε δεν το θέλει θα βρεθεί μπροστά στην Κρίση του Αγίου Θεού.

Και τότε εκείνος ο άνθρωπος, κάτω από τη χάρη του Αγίου Θεού, ως άλλος ληστής, είπε:

«Θεέ μου, συγχώρεσε με τον αμαρτωλό»,

δεν είπε «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη βασιλεία Σου», είπε «Θεέ μου συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό»,

αυτό είπε, και άρχισε να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει…

Μισή ώρα, μια ώρα, μιάμιση ώρα, δύο ώρες… και εγώ καθόμουν και έκλαιγα μαζί του.

Του διάβασα τη συγχωρητική ευχή, και έφυγα.

Αυτός κάλεσε όλους τους δικούς του, και είπε πόσο ανάλαφρος ένιωθε, γιατί ήταν και πολύ γεμάτος.

Πάμπλουτος εν τω μεταξύ, με εκατομμύρια εκατομμυρίων χρημάτων,

και άρχισε να αγκαλιάζει όλους και το υπηρετικό προσωπικό, και να θέλει να χορεύει τους Ελληνικούς χορούς από την χαρά του την πολλή,

γιατί ξελάφρωσε,

πέταξε όλη τη σαβούρα του,

και την πήρε ο Σταυρός του Κυρίου, και χαρά, χαρά, χαρά, «πετάω σαν άγγελος, νοιώθω νά έχω φτερά, νιώθω νά έχω φτερά»,

και έψαλλε ό,τι θυμόταν απ’ την πατρίδα του, μικρό παιδί, γιατί ήταν Ελληνοαμερικανός.

Και από τα πολλά πηδήματα και την πολλή του τη χαρά, αισθάνθηκε κούραση, λέει,

«Ας ξαπλώσω παιδιά μου λίγο τώρα, πέντε λεπτά έτσι, να ξεκουραστώ.

Θεέ μου σ’ ευχαριστώ, που δέχτηκες εμένα τον αμαρτωλό, Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ»...

Και πέθανε.

Θάνατος οσιακός, όπως αυτού του ανθρώπου, που ήταν επάνω στο Σταυρό του κακούργου».

~ Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης +

|εμείς από την Αννα Γριβα

✔ Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς. Αυτό θέ­λει ο Θεός... |Μας παραγγέλνει ο Άγιος της χθεσινής ημέρας...

 

 |Στην πνευματική ζωή 

στην πραγματικότητα είμαστε μωρά.

Εθελοτυφλούμε όταν παρασυρόμαστε 

και πιστεύουμε πως ξαφνικά γίναμε μεγάλοι.

Ας μάθουμε πρώτα να μπουσουλάμε με ασφάλεια.

Κάποτε κάποιοι δυνατοί 

θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους, 

άλλοι θα περπατήσουν κιόλας.

Πολύ αργότερα 

και σε πολύ λίγους ασκητές 

(αθλητικός όρος δεν είναι η άσκηση;) 

έρχεται το τρέξιμο.

Απειροελάχιστοι δε 

είναι εκείνοι που τερματίζουν στον Μαραθώνιο...

Μήπως να μην βιαζόμαστε λοιπόν;

           ~ εκ των μικρών "(μπουσουλο)συν αυτούληδων"... |

            "Το μέλι εί­ναι πολύ ωραίο. 

Όταν όμως φάει κα­νείς πάρα πολύ, 

μπο­ρεί να του δη­μιουρ­γή­σει εμε­τό. 

Έτσι και στα πνευ­μα­τι­κά, 

δεν πρέ­πει να βγαί­νεις αδιά­κρι­τα 

από τα όρια των δυ­να­το­τή­των σου.

                         

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. 

Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει 

ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, 

δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις 

που έφτα­σαν οι Άγιοι.

 Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή 

με τα­πει­νό φρό­νη­μα 

και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. 

Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις 

πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις 

που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, 

για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, 

και την πτώ­ση σου αυ­τήν 

θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος...

 

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος 

Γιορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους...

|η αρχική ιδέα για την ανάρτηση από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

(αναδημοσίευση από παλιότερη ανάρτησή μας.

Δεν θυμόμαστε από πότε...

Πειράζει;)

☆ Απέχει παρασάγγας ....

 

   |επιμέλεια ανάρτησης: Αικατερίνη Ιωσηφίδου, εκ των "συν αυτώ"...

✔ εγώ αυτός είμαι, Θεέ μου, αυτή την ταλαιπωρία έχω. Τι μου μένει; ... Δεν έχω αίμα να Σου δώσω Χριστέ μου, όπως ο Άγιος Γεώργιος, αλλά σου δίνω τα δάκρυά μου και την πρόθεσή μου... Και τις περιπλανήσεις της αμαρτίας μου, των πόνων μου, των πόθων μου, των καημών μου, των ταλαιπωριών μου, των εκουσίων μαρτυρίων και μαρτυριών που δίνω κάθε ημέρα... Δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω.- |Αββάς Ησαΐας

|Φτερό στον άνεμο είμαι, Κύριέ μου...

Δώσε και επίτρεψε ό,τι θες...
Φύσα στη ζωή μου όσο θέλεις...

Όποτε θέλεις...

Και με όποιον τρόπο Εσύ κρίνεις...

Αφού θα είναι για την ωΦέλεια των ψυχών μας.-

εκ των "συν αυτώ"...|

    "Γι΄αυτό, τελικώς, αυτό που έχει να δώσει ο άνθρωπος στον Θεόν είναι οι θλίψεις του. 

Θυμάστε πόσο ωραία λέγει ο Ψαλμωδός ότι...

...Τις θλίψεις μου εξήγγειλα και Συ τις έθεσες ενώπιόν Σου ως εν τη επαγγελία. 

Εγώ εναποθέτω στον Θεόν τις θλίψεις μου, τον πόνο μου, την αφωνία μου, τον κόπο μου, και ο Θεός τα τοποθετεί όλα αυτά ενώπιόν του, όπως υπεσχέθη. 

Ο Θεός υπεσχέθη ανάπαυσι, άφεσι, και εκπληρώνει απολύτως την υπόσχεσί του. 

Το εβραϊκό κείμενο, αντί να πη την θλίψι μου ή τις θλίψεις μου, λέγει τις περιπλανήσεις μου. 

Ο Ψαλμωδός συνεχώς περιπλανήσεις είχε, όπως όλοι οι άνθρωποι. 

Ποιανού άραγε η ζωή δεν υπήρξε μία περιπλάνησις; 

Περιπλάνησις με επιτυχίες και αποτυχίες, με μεταβάσεις από την γη στον ουρανό, με τις πτώσεις μας, με τους πόνους μας. 

Όλες αυτές τις περιπλανήσεις μου, λέγει ο Ψαλμωδός, σου τις παρουσιάζω, Θεέ μου. 

Εσύ βάλ΄τες μέσα στον ασκό σου, όπως βάζομε το τυρί και το γάλα. 

Και όπως κρεμάμε τον ασκό και παρακολουθούμε εάν έγινε το τυρί, εάν είναι εντάξει το γάλα, έτσι και συ να τις έχεις μπροστά σου και να τις παρακολουθής. 

Εγώ δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω. 

Σου δίνω λοιπόν τις περιπλανήσεις της αμαρτίας μου, των πόνων μου, των πόθων μου, των καημών μου, των ταλαιπωριών μου, των εκουσίων μαρτυρίων και μαρτυριών που δίνω κάθε ημέρα, και μάλιστα την νύκτα. 

Μάζεψέ τες μέσα στον ασκό σου, μέσα στην φιάλη σου, για να τις φυλάξης, όταν έρθω εκεί πάνω, στην άλλη ζωή, να τις έχης και να τις θυμηθής. 

εγώ αυτός είμαι, Θεέ μου, αυτή την ταλαιπωρία έχω. 

Τι μου μένει; 

Να την πάρης εσύ, «ως εν τη επαγγελία σου», όπως μας υπεσχέθης, για να μείνω εγώ ελεύθερος, μόνον με σένα. 

Και συνεχίζει το εβραϊκό κείμενο: 

Θεέ μου, αυτά που σου λέγω, αυτά που σου εναποθέτω, τις ταλαιπωρίες μου, τους πόνους μου, τις θλίψεις μου, τα μαρτύριά μου, τις αγρυπνίες μου, τις αμαρτίες μου, αυτά δεν τα καταγράφεις στο βιβλίο σου; 

Εάν δεν γράφης αυτά, τότε τι καταγράφεις από μένα; 

Τι περιμένεις; 

Αν δεν γράψης αυτά, δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω. 

Σε παρακαλώ, γράψ΄τα, ώστε τότε να θυμηθής ότι μου οφείλεις την ανάπαυσι, την σωτηρία, τον πλατυσμό. 

Η ερώτησις δείχνει την βεβαιότητα, την εμπιστοσύνη του Ψαλμωδού στον Θεόν...

  |Αρχ.Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου 

Λόγοι Ασκητικοί Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα

✨ Βοήθειά μας ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος (αγαπημένος του Αγίου Παππού μας Παϊσίου) που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα. Ας πάρουμε μια γεύση από την εμπειρία του...

“Δεν θα μας ζητήσει λόγο ο Θεός, 

γιατί δεν κάναμε προσευχή, 

αλλά γιατί δεν είχαμε επαφή με τον Χριστό 

και μας ταλαιπώρησε ο διάβολος.”

“Στόμα που ευχαριστεί διαπαντός, 

δέχεται ευλογία από τον Θεό 

και καρδιά που επιμένει στην ευχαριστία, 

κατοικείται από την Χάρη.”

“Η ευγνωμοσύνη του παραλήπτη, 

ενθαρρύνει τον χορηγό να προσφέρει δώρα 

μεγαλύτερα των προηγουμένων. 

Όποιος δεν ευχαριστεί για τα λίγα, 

είναι ψεύτης και άδικος και στα πολλά.”

“Αγάπησε αληθινά τον Θεό 

και τότε θα γίνεις ευτυχισμένος. 

Ευτυχισμένος είναι 

όποιος νιώθει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος 

μέσα στην καρδιά του.”

“Όπως ενεργούν τα φάρμακα στο άρρωστο σώμα, 

έτσι ενεργούν και οι εντολές του Θεού στην άρρωστη ψυχή. 

Διότι όλες οι εντολές του Χριστού, 

τείνουν στην δημιουργία καθαρής καρδιάς.”

                Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

|από τον παπα Γιώργη Σχοινά

✨ Να επιμένεις ...

Βρήκαμε το κείμενο στο προφίλ της Theodoula Paraskeuopoulou
(σύνθεση: "συν αυτώ"...)

[– Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία. Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται...

"- Η αγιογραΦία είναι έργο και διακόνημα από το Ιερό Ιβηρίτικο Κελλί Τιμίου Προδρόμου", λέγαμε τότε. 

  (Και ήταν 2 επί 2μιση μέτρα ο τρούλος, 

που του ζητήθηκε να αγιογραΦήσει τότε σ΄εκείνο το Εκκλησάκι.

Και τώρα πλέον μπορούμε να το πούμε, 

χωρίς να κινδυνεύουμε να μας μαλώσει ο Μοναχός 

που την αγιογράΦησε ... 

π.Ευσέβιος λέγεται το αρχοντόπουλο του Θεού.

Και την άλλη εβδομάδα θα γιορτάσουμε 

και θα πανηγυρίσουμε τις 40 μέρες 

που είναι ήδη αγκαλιά με τον Χριστό μας 

και την Παναγιά Μανούλα μας...

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.- )

    |Δες τώρα, με άλλα μάτια, αυτό το σπάνιο περιστατικό:

Σ’ένα από τα μεγάλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας συνέβη το εξής περιστατικό.

Η μητέρα μιας κοπέλας, καλή και ευσεβής, έφυγε για την αιώνια Βασιλεία του Θεού... Πράγματι, ήταν μια γνήσια χριστιανή σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής της.

Την Κυριακή, εκτός αν ήταν άρρωστη, πρωί-πρωί ξεκινούσε για την Εκκλησία κι εκεί η καθαρή και φιλόθεη ψυχή της πραγματικά συναντούσε κι ερχόταν σε επικοινωνία με τον Θεό.

Συχνά-πυκνά κοινωνούσε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που της έδινε ζωή και δύναμη. Και η κόρη της καλή κοπέλα ήταν, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας της αραίωσε τον εκκλησιασμό και δεν πήγαινε τακτικά στην Εκκλησία.

Κι αν πήγαινε, πήγαινε προς το τέλος. Και για να δικαιολογηθεί στη συνείδησή της, που την έτυπτε, προφασιζόταν ότι είχε πολλές δουλειές, την φροντίδα των ζώων και δεν την έφθανε ο χρόνος.

Οι συνηθισμένες προφάσεις, ενώ, όταν θέλει ο άνθρωπος, βρίσκει λύσεις για όλα. Έτσι συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση και η ψυχή της όσο πήγαινε και πάγωνε, όπως ένα κάρβουνο, όταν το βγάλεις έξω από την φωτιά σβήνει και παγώνει! Ένα βράδυ όμως, κατ’ ευδοκίαν Θεού, έγινε η άνωθεν παρέμβαση.

Δηλαδή της εμφανίστηκε στον ύπνο της η κεκοιμημένη μητέρα της μέσα σε άπλετο φως και της είπε στοργικά τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια: – Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία.

Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό! Και πρόσθεσε: – Να πηγαίνεις παιδί μου πρωί, ν’ ακούς τα ωραία λόγια του Όρθρου και όχι στην τρίτη καμπάνα. Αυτό το θεόσταλτο όνειρο συγκλόνισε την κόρη.

Από τότε κάθε Κυριακή πρωί-πρωί πηγαίνει πρόθυμα στην Εκκλησία.

Έχει πια την βεβαιότητα ότι θα παίρνει κι εκείνη την ευλογία του Παντοκράτορα, αλλά και την ευχή της μανούλας της. Αυτό βέβαια ισχύει για όλους.

Ας το σκεφθούμε…

Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ουράνια μηνύματα. Θαυμαστά γεγονότα» ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, ΔΩΡΙΔΑ 2009

|Από τους "Ρωμιούς της Πόλης"

   (η πρώτη δημοσίευση κάπου μέσα στο 2023).

🌹 Αυτό το "Όστις θέλει" Του, όλα τα λεΦτά, ρε Φίλε... |σκέψου το λίγο.-

 

             |κείμενο & επεξεργασία φωτογραΦίας: εκ των "συν αυτώ" ... 

(στο στιγμιότυπο εικονίζεται το Έβερεστ...)

🌹 Στο τέλος μένουν οι σκιές των αναμνήσεων... Η αγάπη όμως είναι πάντα εκεί! 📽️ |Όταν το AI το χρησιμοποιούμε με τον σωστό τρόπο...

         |η αρχή και το τέλος της 3λεπτης θαυμάσιας έμπνευσης του Panos Kountanis. Ζούληξε μια απ΄ τις 2...

✅ IQ, EQ, SQ, AQ: Τι ξεχνάμε όταν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μόνο για τις εξετάσεις Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης μεταφέρει έναν προβληματισμό από το Πανεπιστήμιο Roehampton...

 

   ... Η γνώση έχει αξία, αλλά ένα παιδί χρειάζεται επίσης σχέσεις, ευθύνη και εφόδια για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες...

 

|γράΦει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

 

👉  «Τι βαθμό πήρες;». 

Είναι μία από τις πρώτες ερωτήσεις που ακούν πολλά παιδιά επιστρέφοντας από το σχολείο. 

Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης δεν αμφισβητεί την αξία της μάθησης. 

Θέτει, όμως, ένα ερώτημα που συχνά μένει έξω από τη συζήτηση για την παιδεία: 

προετοιμάζουμε τα παιδιά μόνο για την επόμενη εξέταση ή και για τη ζωή που θα ακολουθήσει;

 

Ο προβληματισμός προέκυψε, όπως γράφει στο προσωπικό του blog Sensory Talks n’ Tips, από διάλεξη που παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο Roehampton κατά τη διάρκεια των διδακτορικών του σπουδών. 

Στο άρθρο του παρουσιάζει τέσσερις όρους. 

Το IQ αφορά τις γνωστικές ικανότητες, το EQ τη συναισθηματική διαχείριση, το SQ την ανάπτυξη και διατήρηση σχέσεων και το AQ την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων. 

Πρόκειται για το σχήμα μέσα από το οποίο οργανώνει τις σκέψεις του, όχι για τέσσερις ισοδύναμους σχολικούς βαθμούς που μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο έναν άνθρωπο.

 

Το σημείο στο οποίο επιμένει είναι η ανθεκτικότητα. 

Η αποτυχία, η απογοήτευση και η αβεβαιότητα δεν μπορούν να αφαιρεθούν από τη ζωή ενός παιδιού. 

Μπορεί, όμως, το παιδί να μάθει να ζητά βοήθεια, να αναγνωρίζει τι συνέβη και να ξαναπροσπαθεί. 

Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου ή στενοχώριας· περιγράφει την προσαρμογή στις δυσκολίες, στην οποία συμβάλλουν και οι υποστηρικτικές σχέσεις.

 

 

Γι’ αυτό ο Γουναρίδης στρέφεται στις μικρές πράξεις της καθημερινότητας. 

Να συνεργάζεται το παιδί, να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού, να δημιουργεί, να αθλείται, να βοηθά. 

Επισημαίνει μάλιστα ότι η εργασία δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται ως τιμωρία: 

όταν το καθάρισμα του δωματίου γίνεται ποινή για μια αταξία, χάνεται η δυνατότητα να το δει το παιδί ως φυσικό μέρος της κοινής ζωής.

 

Ούτε οι βαθμοί ούτε τα πτυχία είναι ασήμαντα. 

Είναι όμως μέρος της εκπαίδευσης, όχι ολόκληρος ο σκοπός της. 

Ένα παιδί χρειάζεται γνώσεις για να καταλάβει τον κόσμο και χαρακτήρα για να ζήσει μέσα σε αυτόν μαζί με άλλους. 

Αυτό είναι το νόημα της φράσης με την οποία ο Γουναρίδης κλείνει τον συλλογισμό του: 

«Μην προετοιμάζετε τον δρόμο για τα παιδιά σας.

 Προετοιμάστε τα παιδιά σας για τον δρόμο.»

    πηγή κειμένου

    |αν θες αυτούσιο το άρθρο του Νεκτάριου, ζούληξε εδώ...

† «Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» |Λες και ήταν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849, πέρασε απέναντι ο Νικηταράς †...

Σαν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849,

πέρασε απέναντι ένας μεγάλος ήρωας

με βαθιά και ειλικρινή αγάπη στην Πατρίδα!!!

Αιωνία του η μνήμη!!!

(Ορειχάλκινο προσωπείο του Νικηταρά. Στο προσωπείο του Νικηταρά διακρίνεται οίδημα στο δεξί μάτι, καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από ζάχαρο, χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση του...)

Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.

Είναι ο πατριδοφύλακας, είναι ο γενναίος των γενναίων, είναι ο Τουρκοφάγος, είναι ο ήρωας Νικήτας Σταματελόπουλος.

Αυτός που εξόντωσε με στρατό 600 παλληκαριών, τους 6000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη, αυτός που έσπασε 7 σπαθιά στην υπεράνθρωπη προσπάθειά του στα Δερβενάκια ...

(Το σπαθί του Νικηταρά στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο...)

Αυτός που μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον θείο του, τον Γέρο του Μωριά, αυτός ο Νικηταράς τώρα έχει τα μάτια κλειστά.

Αυτός ο Νικηταράς σίγησε για πάντα.

Πρότυπο παλληκαριάς και αρετής.

Άνδρας απλός, άκακος, ειλικρινής και τίμιος.

Ενώ είχε τρόπους να πλουτίσει όπως και άλλοι οπλαρχηγοί, ο Νικηταράς καταφρόνησε τα λάφυρα.

Απέκτησε όμως πλούτο και θησαυρό ανεξάντλητο και πολυτιμότερο, την υπόληψη και τον σεβασμό όλου του Πανελληνίου.

Η πατρίδα όμως δεν ξέρει να τιμάει τα παιδιά της.

Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου...

Όταν αποφυλακίστηκε, ένα χρόνο αργότερα, και τον αντίκρυσε η πολυαγαπημένη του κόρη δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της.

Το χιλιοταλαιπωρημένο του κορμί, το βασανισμένο του πρόσωπο, τα θολά πλέον, πρώην γερακίσια μάτια του, εκείνη η περήφανη φουστανέλα, η γεμάτη από το πολύτιμο αίμα του, καθώς κι εκείνο το άλλοτε λευκό πουκάμισο, το καταματωμένο τώρα, έκαναν να σαλέψουν τα λογικά της.

Φωνάζοντας σπαραχτικά:

«Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» πέρασε στο ομιχλώδες βασίλειο της τρέλας.

Πώς να μη σαλέψει ο νους;

Η νεαρή τον έβλεπε καβαλάρη αγέρωχο να ορμά στον εχθρό.

Ήξερε την απίστευτη τιμιότητά του.

Και αντί να υψώσουν σε βάθρο τον ήρωα πατέρα, τον κομμάτιασαν ανελέητα.

Όταν πλησίαζε το τέλος, ο αθάνατος στρατηγός ζήτησε να θαφτεί δίπλα στον τάφο του θείου του, του Κολοκοτρώνη.

Και έτσι έγινε.

Την ημέρα της κηδείας του συνέβη κάτι αυθόρμητο.

Όταν το λείψανο του Νικηταρά έβγαινε από το σπίτι του οι συμπολεμιστές του που τον κρατούσαν δεν το εναπόθεσαν στο κάρο.

Προσφέρθηκαν όλοι οι Έλληνες και από χέρι σε χέρι το Άγιο λείψανο του γοργοπόδαρου αγωνιστή έφτασε στον τάφο του.

Πέρασαν τα χρόνια.

Δεν έμεινε κανένας από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να μην ενδιαφερθεί κανείς για τον τάφο του.

Και έτσι, αντί εκεί που θάφτηκε να θεωρηθεί από το επίσημο κράτος περιοχή ιερή και να του στήσουν ανδριάντα, ο χώρος χάθηκε.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα άγια κόκαλά του.

Όμως όπως έλεγε ο Περικλής, «Ανδρός επιφανούς, πάσα γη τάφος».

Έτσι και για τον μεγάλο Νικηταρά.

Όπου και να βρίσκεται θαμμένος, «πάσα γή, πατρίς εστί».

Άλλωστε, ο στρατηγός δεν θα κοιτάξει τον απλό του τάφο, θα κοιτάξει ότι τον σκεπάζει χώμα ελεύθερο, Ελληνικό, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο και το οποίο τόσο αγάπησε.

Για εμάς ο Στρατηγός Νικηταράς είναι ένας πολύ ξεχωριστός συγγενής!

Μας ενώνει το Ελληνικό αίμα!

Στρατηγέ Νικηταρά,

Δεν σε ξεχνάμε.

Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, γιατί έτσι υπάρχουμε κι εμείς, έτσι συνεχίζει να υπάρχει το ελληνικό γένος!

Αιωνία σου η μνήμη!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Όπου κι αν είναι αυτό.

Έτσι κι αλλιώς, εμείς σε κουβαλάμε πάντα μέσα μας, μαζί μας: στην καρδιά μας, στην ψυχή μας, στο είναι μας, στο αίμα μας.

Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ

(εμείς από τον Chris Adamopoulos)

|πρωτοαναρτήσαμε σαν σήμερα το 2021

👉 Ο καιρός μας δυστυχώς είναι γεμάτος από τέτοιους "ανάπηρους"... |Το νου μας! Εμείς να μην είμαστε...

     

    |η ρήση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη...

✨ Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως...

... Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, 
για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο.

Οι χλιαροί, 
για να αναγκαστούν 
να προφυλάξουν τον εαυτό τους 
από εκείνα που τους βλάπτουν.

Οι απομακρυσμένοι, 
για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Οι κοιμισμένοι, 
για να ξυπνήσουν ..."

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

(από τον Γιάννη Τσιτλακίδη)

* "αμΦ." ΥΓ:

Σε ποια κατηγορία "δοκιμαζομένων", είπαμε, ανήκουμε εμείς;

✨ "Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη... |Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

   

  [Ή να γεμίσει όσο γίνεται το συναισθηματικό δοχείο, όπως λένε κάποιοι δάσκαλοι στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας.

Για να έχει να δώσει το παιδάκι, όταν θα έρθει η σειρά του...

Το παιδί έχει ανάγκη

από πολλή αγάπη

και στοργή

και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του,

να σου πη τα προβλήματά του,

να το χαϊδέψης,

να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο

και κάνη σκανταλιές,

αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση,

ηρεμεί,

γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη,

όταν είναι μικρό,

ύστερα έχει δύναμη

να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά

βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ

και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς

που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί

και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά

και, όταν γυρίζουν στο σπίτι,

δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι.

Έχει τελειώσει πιά η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα,

παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά·

πάει κοντά του το παιδάκι

και, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο,

το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη

πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό,

οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί

να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα

μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί,

όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά,

κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη,

γι’ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα...

~ Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή ζωή»

|εμείς από την Μαριλένα Μανετα Ξυλούρη