«Παναγιώτη, πεινάω! Δὲν ἀντέχω σοῦ λέω.»
«Κι ἐγὼ πεινάω, βρὲ Κοσμά, ἀλλὰ δὲν κάνω ἔτσι!»
«Μὰ δὲν πεινάω γιὰ φαγητό!»
Ἂν κάποιος στεκόταν καὶ ἄκουγε τὸν διάλογο δύο μικροπωλητῶν στὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰώνα σὲ κάποιον μεγάλο δρόμο τῆς Πάτρας, σίγουρα θὰ ἀποροῦσε.
Κι ὅμως, ὁ μικρὸς Κοσμὰς δὲν πεινοῦσε γιὰ φαγητό.
Ἢ μάλλον, δὲν πεινοῦσε τόσο γιὰ φαγητό.
Γιατὶ καὶ τὸ λιγοστὸ φαγητὸ ποὺ σέρβιρε ἡ μάνα του σὲ πέντε στόματα ποὺ περίμεναν μὲ ἀγωνία καὶ σὲ πέντε ζευγάρια μάτια ποὺ ἀδημονοῦσαν, ἦταν ἀδύνατον νὰ τοὺς χορτάσει.
Ἀναγκάστηκε ὁ Κοσμὰς νὰ βγεῖ στὴ βιοπάλη.
Κάθε πρωὶ ἔπαιρνε τὸν μεγάλο δίσκο μὲ λογῆς-λογῆς μικροπράγματα καὶ διαλαλοῦσε τὴν πραμάτεια του στὸν μεγάλο δρόμο.
«Τσατσάρες, κουβαρίστρες, καρφίτσες, παραμάνες, ξυράφια, πάρε κόσμε!»
φώναζε μὲ τὴν ἀδύναμη φωνούλα του καὶ πάσχιζε θαρρεῖς νὰ διαπεράσει τὶς σκληρὲς καρδιὲς τῶν περαστικῶν ποὺ τὸν προσπερνοῦσαν ἀδιάφορα.
Τότε ἦταν ποὺ γνώρισε τὸν Παναγιώτη, ἕνα παιδὶ στὴν ἡλικία του.
Εἶχε κι αὐτὸς πονεμένη ἱστορία.
Μάζεψαν καὶ οἱ δύο τοὺς καημούς τους μαζὶ μὲ τὴν πραμάτεια τους.
Μῆνες ὁλόκληρους, μὲ ζέστη καὶ κρύο, μὲ ἀνεμόβροχα καὶ ἀέρηδες πάλευαν γιὰ νὰ βγεῖ τὸ πενιχρὸ μεροκάματο.
Νά ’ρθει τὸ ἀπόγιομα καὶ νὰ τρέξει ὁ καθεὶς στὴ μανούλα του νὰ τὸ ἀπιθώσει στὴν ποδιά της.
Νὰ ξεχωρίσουν ἐκεῖνες τὸ κέρδος ἀπὸ τὸ κεφάλαιο ποὺ χρειαζόταν γιὰ νὰ ἀγοράσουν νέα πραμάτεια καὶ νὰ τρέξουν νὰ ξοφλήσουν:
τὴ μιὰ μέρα τὸν μπακάλη, τὴν ἄλλη τὸν μανάβη, τὴν ἄλλη τὸν φούρναρη.
Ποτὲ δὲν εἶχαν καταφέρει νὰ τοὺς ξοφλήσουν ὅλους.
Ἕνα πρωὶ ὁ Κοσμὰς πεθύμησε νὰ φάει ἕνα γλυκό.
Ὄχι αὐτὰ μὲ τὴν κρέμα ἀπὸ πάνω καὶ τὸ σιρόπι, ποὺ κάνει νὰ τρέχουν τὰ σάλια σου προτοῦ προλάβεις καὶ τὸ κοιτάξεις, μὰ ἕνα πιὸ φθηνό, λιγότερο λιγουρευτικό.
Ἤθελε ἕνα ὑποβρύχιο-βανίλια.
Νὰ τὸ βουτᾶ στὸ κρύο νερὸ καὶ νὰ τὸ γλύφει σιγά-σιγά.
Τόσο σιγά, ποὺ νὰ μὴν λιώνει.
Καὶ νὰ τοῦ γεμίζει τὸν οὐρανίσκο γεύση κι εὐωδιὰ βανίλιας.
Ἂχ καὶ νά ’χε ἕνα ὑποβρύχιο!
Δὲν ἄργησε νὰ καταστρώσουν μαζὶ μὲ τὸν Παναγιώτη ἕνα σχέδιο.
«Θὰ μποῦμε στὸ ἀπέναντι ζαχαροπλαστεῖο, θὰ καθίσουμε σὲ ἕνα τραπεζάκι, θὰ παραγγείλουμε βανίλια, θὰ τὴ φᾶμε καί…» εἶπαν.
Τὸ σχέδιο μπῆκε ἀμέσως σὲ ἐφαρμογή.
Καθὼς ὁ σερβιτόρος ἦταν ἀπασχολημένους μὲ πελάτες στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ μαγαζιοῦ, τὰ δυὸ παιδιὰ μὲ μισομπουκωμένο στόμα ἀπὸ τὴ βανίλια, σηκώθηκαν βιαστικὰ κι ἔγιναν καπνός.
«…Καὶ τώρα δὲν μπορῶ νὰ ἡσυχάσω, ἀφοῦ ἔγινα κλέφτης» εἶπε γεμάτος ταραχὴ ὁ Κοσμὰς στὸν ἅγιο Γερβάσιο ποὺ τὸν κοιτοῦσε μὲ στοργή.
Ὕστερα περίμενε νὰ τ’ ἀκούσει.
Μά, ἐκεῖνος σηκώθηκε, πῆγε κοντά του, τὸν ἀγκάλιασε σφιχτὰ πάνω στὸ μέρος τῆς καρδιᾶς του κι ἔλεγε μόνο:
«Παιδάκι μου! Παιδάκι μου!».
Ἴσως θυμήθηκε τὶς ὧρες ποὺ κι ἐκεῖνος μικρὸ καὶ πεντάρφανο παιδὶ πεινοῦσε καὶ ἡ ἄκαρδη μητριά του τὸν τιμωροῦσε γι’ αὐτό.
Ὡστόσο, ἡ κλεψιὰ ἦταν κλεψιὰ καὶ ἡ ἀδικία ἦταν ἀδικία.
«Τὸ ξέρεις ὅτι μπορεῖ νὰ τὰ πλήρωσε ἀπὸ τὴν τσέπη του ὁ σερβιτόρος;» τοῦ εἶπε ὁ παπούλης κι ὁ Κοσμὰς ζάρωσε.
Αὐτὸ δὲν τὸ εἶχε σκεφτεῖ.
Ὕστερα ἀπὸ καιρό –δὲν ἦταν εὔκολο νὰ μαζέψει τὸ ποσὸ ποὺ ἀντιστοιχοῦσε στὸ ὑποβρύχιο– οἱ ὑπάλληλοι τοῦ ζαχαροπλαστείου εἶδαν μὲ ἔκπληξη ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι μὲ μπαλωμένα ροῦχα νὰ ζητᾶ τὸν σερβιτόρο μὲ τὸ μουστάκι καὶ τὰ γυαλιά.
«Θέλω νὰ τοῦ ἐπιστρέψω ἕνα χρέος» τοὺς εἶπε μὲ σοβαρότητα.
Ἐκεῖνος, ὅμως, ἐργαζόταν πλέον ἀλλοῦ καὶ ἦταν ἀδύνατον νὰ τὸν βρεῖ.
Βγῆκε ἀπὸ τὸ ζαχαροπλαστεῖο, προχώρησε λίγα βήματα καὶ κοντοστάθηκε μπρὸς στὸν τυφλὸ ζητιάνο ποὺ ἦταν στὴ γωνία.
Ξαφνιάστηκε ἐκεῖνος σὰν ἄκουσε τὸν ἦχο ἀπὸ τὰ νομίσματα νὰ κυλοῦν στὸ ἄδειο κονσερβοκούτι.
Τὸ παιδὶ ἀπομακρύνθηκε.
Ὅλη μέρα ὅμως, ἔνιωθε πὼς εἶχε στὸ στόμα του μιὰ γλύκα.
Μιὰ γλύκα πού ’χε ἄρωμα βανίλιας καὶ εὐωδιὲς Παραδείσου…
***
Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ (Εκδόσεις Έαρ), με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:
Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.
Αναζητείστε το εδώ
https://ear-books.com/shop/kata-ilikia/enilikes/gerontiko-sygchronon-agion/
και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.
(Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη)
