Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ... (ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ)



"συν αυτώ" ΥΓ:
Αφού ακούσεις τα όσα καταπληκτικά μας λέει ο αγιορείτης π.Νίκων, θυμήσου να ... θυμηθείς όλους όσους μας άφησαν τον τελευταίο καιρό για Εκείνον που σε τούτη την μάταιη ζωή αγάπησαν όσο κανέναν άλλον.

[Και μια ευχούλα για την ψυχή του Απόστολου, που κοιμήθηκε τέτοιες μέρες ξημερώματα πριν 2 χρόνια...και για όσους έμειναν πίσω να διαχειριστούν αυτήν την "απώλεια"...
Καλό Παράδεισο!]

Το σταύρωσε και κείνο πέταξε...

[Την ευχή του π.Χριστοδούλου, Ηγουμένου της Ι.Μ. του αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου στον Κάλαμο, να έχουμε! 
Κοιμήθηκε χθες εν Χριστώ, μετά από 2 μήνες διασωλήνωσης...]

Σημ.: Εδώ σε μια συνέντευξη που είχε δώσει το 2000 για τον αγαπημένο του Άγιο Πορφύριο...

* "Η υγεία μας είναι στα χέρια του Θεού. Επίσης και η ζωή και ο θάνατός μας κατά την απόφασή Του..." ~ (Αγίου) Γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεϊτη

 


Την υγείαν σου να την αναθέτης εις τον Θεόν.

Εάν κάτι το επιβάλλη η ασθένεια ή ο ιατρός, να το παίρνης με την ελπίδα ότι ο Θεός δι’ αυτών θα συντελέση να γίνη εκείνο, που θέλει Αυτός να γίνη, χωρίς βέβαια η αυταπάρνησις να μας οδηγήση εις την αυτοκτονίαν, ούτε η περιποίησις εις την φιλαυτίαν, αλλά την μέσην οδόν να βαδίσωμεν, δηλαδή να κάμνωμεν το επιβαλλόμενον με πίστιν, δια να μη μας λογισθή αυτοκτονία. 

Το αν θα γίνω καλά με το μέσον που μεταχειρίσθηκα, αυτό το αφήνω με πίστιν εις τον Θεόν. 

Έχε, παιδί μου, υπομονήν εις όλα σου τα παθήματα.


Η ασθένεια, όταν την υπομένωμεν, έχει πάρα πολύ το κέρδος εις την ψυχήν, αρκεί να κατηγορής τον εαυτόν σου, διότι κυρίως δια τας αμαρτίας μας υποφέρομεν και κατά το πλείστον δια την υπερηφάνειαν της καρδίας μας.


[ελέχθη το 2017]


(Άγιος) Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας


[από την Georgina Georgina]

Κυριακή 11/4/2021, 7:30μμ «Η Κατάκριση» κατά τον Αγ. Ιωάννη της Κλίμακος Ομιλητής: Αρχιμ. Χριστόδουλος Κογιώνης


«Η Κατάκριση»

«Η Κατάκριση»

Κυριακή 11/4/2021, 7:30μμ «Η Κατάκριση» κατά τον Αγ. Ιωάννη της Κλίμακος Ομιλητής: Αρχιμ. Χριστόδουλος Κογιώνης
Δείτε την εκπομπή

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΜΑΣ

Επισκεφτείτε το κανάλι μας στο Youtube
Logo Λόγος Παρακλήσεως 1

* "Ζει Κύριος ο Θεός" ~ Γ.Γαβριήλ, Ηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Δαυίδ

Αιτείτε και δοθήσεται.. Κρούετε και ανοιγήσεται... Με πίστη, με υπομονή, με καρτερία, με ταπεινό φρόνημα... Να ζητάμε από τον Θεό και η αγάπη του ουρανίου πατρός μας δεν θα αργήσει να μας χαρίσει αυτό που ζητάμε και να μας λυτρώσει από αυτό που μας ταλαιπωρεί...
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ,
7/4/2021

* Δείτε κι αυτό:

εν ημέρα θλίψεως

 


Σάββατο, 10 Απριλίου 2021

* Περίμενουν οι ψυχές! Και είναι ζωντανές ...

....Σαν ξημερώνει Ψυχοσάββατο, ψάχνει χώματα εύφορα για να σπείρει πάνω τους 2 ιστορίες αληθινές, ψυχόφιλους σπόρους, να βλαστήσει προσευχή για λησμονημένες ψυχούλες που από εμάς περιμένουν . -Ήμουνα νιόπαντρη, Ιούνιος με πολύ ζέστη θυμάμαι!
Μάιο τότε είχε η Λαμπρή! Καθόμασταν ένα πρωί Παρασκευής παραμονή των ψυχών στην Πεντηκοστή, με την μάνα μου την Μαρία και την αδελφή μου την μεγάλη την Ποθητή και ετοιμάζαμε τα κόλλυβα και το πρόσφορο… -Πιάσε Μιχαήλα μου χωρίς άργητα χαρτί και το μολύβι, να γράψουμε τα ονόματα για τον παπά να μνημονέψει, μου είπε η μάνα … Φτιάξε απάνω-απάνω έναν Σταυρό και αρχίνα …

Νώντας Σκοπετέας

* Η νηστεία που έδιωξε το δαιμόνιο... [π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος]

Ο π. Εφραίμ, Δικαίος της Σκήτης του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου (Σεράι) κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους περιγράφει θαυμαστό περιστατικό από τη ζωή ενός συγχρόνου αγίου κληρικού, του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου. 

Συγκεκριμένα, ο π. Γερβάσιος από την πολλή του αγάπη υπέβαλε εαυτόν με αυταπάρνηση σε εξαντλητική νηστεία, ελευθερώνοντας χάριτι Θεού μια μικρή κόρη από δαιμόνιο...

πηγή 

Πατήρ Ανανίας Κουστένης: Η καλύτερη νηστεία

Αφήστε ...


 

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

[Γίνεται μια δισύλλαβη αόριστη λεξούλα να κουβαλάει τόσον πόνο; Γίνεται....“Εκεί”. ]

 Οι παππούδες μου, Αλέκος και Βασιλεία ήταν από τη Μικρά Ασία.


Ήρθαν από τη Σμύρνη με την καταστροφή.

Σε πλοίο στοιβαγμένοι -από τους τυχερούς- η οικογένεια της μικρούλας τότε γιαγιάς, με τον στρατό για να μην τον στρατολογήσουν οι Τούρκοι, παλικαράκι, ορφανός και μόνος, ο παππούς.
Γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν στην πόλη μου με το βλέμμα, στην κοινή αυλή όπου έβλεπαν τα χαμοκαμαράκια τους· κάθε οικογένεια είχε από ένα για σπίτι.
Ο παππούς της εξομολογήθηκε τον έρωτά του με ένα σημείωμα κάτω από μια πέτρα.
Παντρεύτηκαν.
Η ζωή τους ήταν δουλειά, δουλειά και δουλειά.
Χτίσαν σπιτάκι, με πλυσταριό και αυλή με λουλούδια, έκαναν παιδιά πολλά.
Σαν πρόσφυγες ένιωσαν στο πετσί τους και το ρατσισμό των Ελλαδιτών. Κι ας μην “έδιναν δικαίωμα” που λέμε.
Μα δε μίλησαν ποτέ γι αυτά. Λέξη. Μιλούσαν ελάχιστα έτσι κι αλλιώς.
Ούτε για τη χαμένη πατρίδα μιλούσαν.
Καμιά φορά μόνο έλεγαν, μέσα σε μιαν άλλη φράση, τη λέξη: “Εκεί”.
Γίνεται μια δισύλλαβη αόριστη λεξούλα να κουβαλάει τόσον πόνο; Γίνεται.
Η αξιοπρέπεια συχνά ζυμώνεται με σιωπή, αντοχή, και μια γλυκιά σοφία. Τα βράδια, μετά τη δουλειά της ημέρας η γιαγιά έπαιρνε το πλεχτό της κι έβγαινε να καθίσει με τις γειτόνισσες στο πεζοδρόμιο μπροστά απ’ τις αυλίτσες τους.
Έλεγαν καμιά κουβεντούλα για την ημέρα τους.
Μόλις όμως ακουγόταν κάποιο κουτσομπολιό, η γιαγιά η Βασιλεία έλεγε: “Συγγνώμη έχω να μαγειρέψω”, ή όποια άλλη δουλειά σκαρφιζόταν, κι έφευγε.
Αυτό το μάθημα της το χρωστάω.
Έρχονταν στο σπίτι μας θυμάμαι, τα μεσημέρια της Κυριακής, για φαγητό. Η καλύτερή μας.
Η γιαγιά με κάτασπρα μαλλάκια κότσο και την καλή της ρομπίτσα, ο παππούς μ ένα λεβέντικο γιλέκο κι ένα ρολόι με αλυσίδα κρεμασμένο, που του είχε χαρίσει η μάνα μου και πολύ το καμάρωνε.
Κάθονταν στον καναπέ -αργούσε ακόμα η ώρα του τραπεζιού- και μου έλεγαν: “Θα μας βάλεις εκείνη την πλάκα;” Η πλάκα ήταν ένας δίσκος βινυλίου με μικρασιάτικα τραγούδια. Τον άκουγαν σιωπηλοί, πιασμένοι χέρι χέρι. Ολόκληρο. Κάθε φορά.
Ο μεγάλος γιός της γιαγιάς μου, ο θείος μου, έφυγε ξαφνικά ένα καλοκαίρι.
Εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι στο σπιτάκι των παππούδων, ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο.
Κάποιος το σήκωσε και είπε μόνο: “Ο Κώστας;”.
Έψαξαν τη γιαγιά μέσα στο χαμό, για τόσο λίγο. Πού ήταν; Έτρεξαν προς το αυτοκίνητο, έγιναν αστραπή κι έφτασαν εκεί σε ελάχιστα λεπτά.
Όταν έφτασαν, την βρήκαν εκεί, ακίνητη, πεσμένη πάνω στον Κώστα της.
Ανεξήγητο πώς, τα πονεμένα ποδαράκια είχαν σπάσει το φράγμα του ήχου. Αλήθεια. Την σήκωσαν, όταν τον πήραν.
Ο παππούς ήταν ήδη άρρωστος, στο κρεβάτι. Δεν του το είπαν. Όλοι υποκρίνονταν ότι όλα ήταν όπως πάντα.
Μόνο που η γιαγιά χανόταν για λίγο, μυστήριο που πήγαινε.
Έπειτα από λίγο ανακάλυψα ότι ανέβαινε στο πλυσταριό, έκλαιγε, σκούπιζε τα δάκρυα και κατέβαινε χαμογελαστή να φροντίσει τον Αλέκο της.
Τόσα πολλά, τόσες εικόνες, μα φτάνουν αυτά. Νομίζω απλά ήθελα να γράψω για κάτι όμορφο. Ανθρώπινο.
............
Σας αντιγράφω και δυο στιχάκια που έχω γράψει για κείνους:

Κόρη, αδερφή, γυναίκα,
έπειτα μάνα
και γιαγιά...
Μικρά λευκά χεράκια, απλή και καθαρή καρδιά
Γαρυφαλάκια η ανάσα σου,
βαμβάκι τα μαλλιά.
Για Εκεί..
Για Τότε τα χείλη σφραγισμένα
Κάτι ταξίδια σιωπηλά μονάχα
κάνατε πιασμένοι χέρι χέρι
ο Αλέκος σου κι εσύ.
Πίσω από μια κιτρινισμένη φωτογραφία
η λέξη σου ακόμα με βουρκώνει
"Προσφυγούλα"
(για τη γιαγιά μου)
..........
"Εκεί" λέγανε
οι πρόσφυγες παππούδες.
Δυο συλλαβές μονάχα
και μετά σιωπή.
Καθώς το βλέμμα χανόταν
σ' αγαπημένους τόπους
μέσα τους, εκεί βαθιά.
"Εκεί" και σήμερα
βαθιά μου αν ψηλαφήσω
ουλή μνήμης προγονικής
που δακρύζει ακόμη...

* "Λαβωμένη Πατρίδα" - της Ροδόκλειας Κανάρη [Αιγαίου Αύρα]

Ένα μνημόσυνο για αναπαμό των βασανισμένων ψυχών των Μικρασιατών προγόνων μας είναι το βιβλίο της Ροδόκλειας ΚανάρηΛαβωμένη πατρίδα》.
Μια νέα εκπομπή της Αιγαίου Αύρας κοντά σας...

… « Βοήθα Παναγιά μου.
Στάσου κοντά μας.
Σαν είσαι Συ μαζί μας, τίποτε δεν φοβάμαι κι η Μικρασία όπου κι αν βρεθούμε θα’ νε στους μπόγους μας και στις καρδιές μας.
Παναγιά μου, Εσύ κρατάς και μας και κείνη κι αν όλοι ενάντια μας πέσουν και σταθούν και την χαλάσουν, προζύμι η αγάπη σου, με αυτό θα την ξαναπιάσουμε και θα ξαναπιαστούμε. » Ροδόκλεια Κανάρη.

Μικές Κουλλιάς

"Φως Χριστού φαίνει πάσι" [Οι αναρτήσεις του διαδικτύου και η Θεία Φώτιση...]

«Είμαι διχασμένος… δεν ξέρω τι να πιστέψω… εκατομμύρια τα δεδομένα στο διαδίκτυο σε όλον τον κόσμο καθημερινά.
Όλα μια ανακατεμένη σαλάτα με περιεχόμενο αναρτήσεις από παλαιοημερολογίτες (σχισματικούς-αιρετικούς), καθολικούς, ορθοδόξους(μοντέρνους & συντηρητικούς), προτεστάντες, ιεχωβάδες κτλ.

Προφητείες αγνώστου προελεύσεως πάνε κι έρχονται στο messenger κι ένας πανικός και μια ταραχή κυριεύει την ψυχή που πλάστηκε για να είναι ήρεμη και γαλήνια προσδοκώντας "Ανάστασιν νεκρών".

Δεν ξέρω τι να πιστέψω, ποιο προφίλ χριστιανού να καλλιεργήσω…
Του σκληρού χριστιανού που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του και δε διστάζει να συγκρουστεί με όλους για να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει ή του χαλαρού χριστιανού που δεν τρέχει και τίποτα αρκεί να μη στενοχωρεί κανέναν και με όλους να τα έχει καλά;»

Ίσως και να μην μας ταιριάζει κανένα από τα παραπάνω.
Ίσως θα πρέπει να κάνουμε τον κόπο να μελετήσουμε τον εαυτό μας, να αποκτήσουμε πρώτα αυτογνωσία.
Μα και αυτό ακόμη χρειάζεται τελικά την παρέμβαση του Θεού για να το επιτύχουμε.
Αυτό που λείπει σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί από τη ζωή των χριστιανών είναι η θεία φώτιση.

Ενεργούμε μόνοι μας με εγωισμό και το χειρότερο, παρασύρουμε και άλλους χειραγωγώντας τη σκέψη τους εισβάλοντας μέσα στο μυαλό τους και προσπαθώντας εκεί με τη βία να φυτέψουμε το δικό μας ‘’πιστεύω’’.

Χωρίς τη φώτιση Του Χριστού περπατάμε σε σκοτεινά μονοπάτια με χίλιους δυο κινδύνους.
Να μην ξεκινάει η μέρα μας χωρίς προσευχή.
Μα και η προσευχή θέλει ταπείνωση για να εισακουστεί…

Η Θεία Φώτιση… αυτήν πρέπει να ζητούμε συνεχώς για να είμαστε ήρεμοι πως κάνουμε τη σωστή επιλογή.
Η Θεία Φώτιση θα συμβάλλει στην επιλογή κατάλληλου συντρόφου, στο πώς θα μιλήσεις και τι θα πεις, στην επιλογή των σπουδών σου, στην εύρεση εργασίας, στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών, στο να πιστεύεις στον Θεό με σωστό τρόπο, σε όλα…

Χωρίς ταπείνωση, νηστεία και προσευχή καλύτερα να μην συζητάμε με άλλους για τον Θεό και τα πνευματικά.
Θα αστοχήσουμε.

Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε "ποτέ δεν μιλάω σε άλλους για Τον Θεό, εκτός κι αν μου το ζητήσουν".

Ξεχνάμε πως ο Θεός νοιάζεται για όλα του τα παιδιά ακόμη κι αν αυτά βρίσκονται στα βάθη της Αφρικής ή του Αμαζονίου.
Θα βρει τρόπο να μάθουν για Εκείνον.
Ξεχνάμε πως ο Θεός κινείται και ενεργεί πριν από εμάς.

Στην εξομολόγηση δεν βγαίνω με μικρόφωνα να καλέσω τον κόσμο.
Κι όμως, στη μικρή αιθουσούλα που εξομολογώ έρχονται ψυχές από το "πουθενά".

Ιερόδουλες,
άνθρωποι της νύχτας,
αμαρτωλοί με καλοπροαίρετη καρδιά,
που τους κάλεσε ο Θεός "ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν".
Ας σταματήσουμε λοιπόν να ακούμε τον έναν και τον άλλον και να τα αναπαράγουμε κι εμείς με τη σειρά μας δίνοντας τον πολύτιμο χρόνο της επίγειας ζωής μας σε μια οθόνη και ας στρέψουμε όλη μας την προσοχή ζητώντας το έλεος και την φώτιση Του Θεού μέσω της προσευχής.

Ο διάβολος έχει πολλές τεχνικές και μία από αυτές είναι να πλανήσει τον άνθρωπο και να τον διώξει από τον αληθινό ορθόδοξο χριστιανικό δρόμο που οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού.
Γνώρισμα όμως αυτού του δρόμου είναι η ταπείνωση, η σιωπή, η μετάνοια, η προσευχή και η νηστεία.

«Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον, σημειωθήτω εφ' ημάς το φως του προσώπου Σου, ίνα εν αυτώ οψόμεθα φως το απρόσιτον. Και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών Σου. Πρεσβείαις της παναχράντου Σου μητρός και πάντων Σου των Αγίων. Αμήν.»

Χαίρε


 

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Ένα σπουδαίο ντοκουμέντο για τις επόμενες γενιές από τον (άγιο) Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεϊτη...


Δεν πρόκειται για ένα απλό βίντεο. 
(Γι΄αυτό το ανεβάζουμε ξανά και ξανά...)
Πιστεύουμε ακράδαντα πως το συγκεκριμένο βιντεοσκοπημένο στιγμιότυπο των 2μιση λεπτών στην Αριζόνα το 2014 αποτελεί ένα σπουδαίο ντοκουμέντο για τις επόμενες γενιές, στις οποίες τολμούμε να πούμε, με πλήρη συναίσθηση των λεγομένων μας, πως, όταν ο Θεός θελήσει, θα αναδείξει το μέγεθος της αγιότητας αυτής της ευλογημένης ψυχής... 
Όταν προ καιρού μας εστάλη (ηχητικά μόνο) από μια ψυχούλα, αγαπημένο πνευματικοπαίδι του αγίου Γέροντα Εφραίμ, με την προτροπή να το κρατήσουμε και να το αποθηκεύσουμε ως θησαυρό, είχαμε συγκλονιστεί...
Δεν είχαμε όμως ευλογία να το δημοσιοποιήσουμε.
Τώρα όμως που διαπιστώθηκε από χθες πως υπάρχει και βιντεοσκοπημένο, δεν διστάσαμε στιγμή και το αποθέτουμε στην αγάπη όλων σας.
Ο λόγος που θεωρούμε το βιντεάκι αυτό τεράστιας αξίας είναι πως ο άγιος Γέροντας Εφραίμ μιλάει εδώ για έναν άνθρωπο, ο οποίος με αυτά τα απλοϊκά και χαριτωμένα, αλλά σωτήρια λογάκια προσευχής, μη μπορώντας να συγκρατήσει την αγάπη του για τον κόσμο όλο, παρακάλεσε πολύ τον Κύριό μας να ρίξει τον "πήχυ", για να μπορέσουν να σωθούν, ει δυνατόν, όλοι οι άνθρωποι.
Μη αποκαλύπτοντας βέβαια πως προφανώς πρόκειται για αυτόν τον ίδιο που τα λέει!
Και τώρα βρίσκεται δίπλα στον Θρόνο του Χριστού, που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε όλα τα χρόνια της επί γης ζωής του, δουλεύοντας ιεραποστολικά και σώζοντας αμέτρητες ψυχές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τις νουθεσίες του και το άγιο παράδειγμά του.
Από εκεί και τώρα, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, θα μας βοηθήσει όλους να σωθούμε, αφού βάλουμε αρχή με τον αγώνα και την μετάνοιά μας...
Δείτε το βίντεο εδώ με όση προσοχή του αρμόζει. Και μια και δυο και όσες φορές χρειαστεί, για να κατανοήσετε ακριβώς όσα από την αγάπη του αποκαλύπτει...
Με την απαραίτητη επισήμανση πως μιλάει για συνειδητούς αγωνιζόμενους Χριστιανούς, που ζουν κάτω από την σκέπη της Εκκλησίας του Χριστού και των Μυστηρίων της.
Να είναι βοήθεια σε όλους μας!
Με την ευχή του και η σωτηρία όλων μας...

~ εκ των "συν αυτώ"...

* Πᾶμε ὁλοταχῶς προς τα «Πίσω»! [της Μαρίας Μουρζά]

 "Πᾶμε ὁλοταχῶς

πρὸς τὰ πίσω... Εἶναι ἀλήθεια ἀδιάσειστη πιά.
Καὶ τρομάζουμε ὅλοι στὴν πορεία τῆς ὄπισθεν. Στὴν πορεία τὴν καθοδικὴ καὶ μὴ ἀναμενόμενη. Μὲ ταχύτητες ποὺ δὲν τὶς εἴχαμε δοκιμάσει ποτέ. Πᾶμε μὲ σπουδὴ πρὸς τὰ πίσω... Ἐκεῖ ποὺ ἤμασταν πρὶν πενήντα καὶ πρὶν ἑξήντα χρόνια. Στὰ λιγοστά, στὰ φτωχὰ καὶ στὰ δύσκολα. Ἐκεῖ ποὺ ζούσανε οἱ γιαγιάδες μας καὶ οἱ παπποῦδες μας... Ὅμως ἐκεῖ στὰ ταπεινά, ἐκεῖ στὰ στερημένα, ἐκεῖ μὲ τὰ μετρημένα κουκιά, ἦταν καὶ τὰ πλούσια... Ἦταν καὶ τὰ τίμια κι ἀνεκτίμητα. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; καὶ δυσεύρετα πιά: ἡ ἀγάπη ἡ ἀληθινή, ἡ φιλοξενία ἡ καρδιακή, οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ ἕνα πρόσωπο, μὲ τὰ ἴσια λόγια, μὲ τὴν ἀνοιχτὴ καρδιά. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ὄχι έκεῖ ποὺ μᾶς σπρώχνουν, στὰ ἐξευτελιστικά, στὰ προδοτικὰ καὶ στὰ ἄνανδρα. Ἐπιστρέφουμε στὴ Ζωὴ τὴν αὐθεντική. Στῶν ἀθάνατων πατεράδων τὴ ζωὴ καὶ τῶν ἁγίων προπαππούδων μας. Ἐκεῖ ποὺ ἡ στέρηση, ἡ θυσία, κι ὁ θάνατος ἦταν ἐπιλογή σου. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἕνα δωμάτιο καὶ φιλοξενοῦσαν δώδεκα νοματαίους. Εἶχαν ἕνα ψωμὶ καὶ τὸ μοιράζονταν μὲ τὰ παιδιὰ τῆς γειτόνισσας. Εἶχαν ἕνα φορτίο ξύλα καὶ τὸ μοιράζονταν μὲ τὸν ἐχθρό τους. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἕνα ποτήρι λάδι καὶ τὸ φυλάγανε γιὰ τὸ καντήλι. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔχτιζαν πρῶτα τὶς ἐκκλησιὲς καὶ μετὰ τὰ σπίτια τους. Ἔστηναν πρῶτα τὰ εἰκονίσματα καὶ μετὰ τὶς φωτογραφίες τους. Ἐκεῖ ποὺ ἔβρεχε εὐλογίες. Ἐκεῖ, στὸ κατώι τοῦ παπποῦ τοῦ Γιώργου ποὺ τὸ κιούπι τοῦ λαδιοῦ τὸ ξαναγέμιζαν Ἄγγελοι! Ἐκεῖ ποὺ οἱ πατεράδες μας βάζανε στὴν τσέπη μιὰ δραχμὴ κι ἔβγαζαν δύο! Γιατὶ δανείζαν στὸν φτωχὸ, γιατὶ δανείζαν στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς τ’ ἀβγάτιζε. Ἐκεῖ ποὺ ἡ κυρα-Δόμνα δὲ φοβότανε νὰ τρῶνε ἀπ ̓ τὸ ἴδιο πιάτο τὰ παιδιά της καὶ τοῦ δρόμου τὰ ὀρφανά, ποὺ εἶχαν προσβληθεῖ ἀπὸ τύφο. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; Ἐκεῖ ποὺ ἀρρωστήσανε ἀπὸ τύφο ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς, ἐκτὸς ἀπ ̓ τὰ παιδιὰ τῆς Δόμνας! Ἐκεῖ ποὺ ἡ κυρα-Σοφία ἡ μανάβισσα ἄφησε στὸ σοφρὰ τῆς χήρας κυρα-Ἄννας τριάντα χρυσὲς λίρες, γιὰ νὰ τελειώσει τὸ σπίτι ποὺ ἔχτιζε. Ἐκεῖ ποὺ ἡ χήρα κυρα-Ἄννα μοιραζόταν τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν της μὲ τὴν ἐγκαταλειμμένη κυρα-Εὐθαλία. Ἐκεῖ ποὺ κάθε φθινόπωρο οἱ παπποῦδες μας γέμιζαν τὸ κάρο μὲ ἀλεύρι καὶ λάδι καὶ σταφίδες καὶ κρασὶ καὶ τὰ πήγαιναν στὰ Μοναστήρια τῆς περιοχῆς. Γιατὶ ἤξεραν πώς, ἂν τὸ Μοναστήρι εἶναι καλά, θἆναι καλὰ ὅλοι τους. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι τιμοῦσαν τὸ στεφάνι τους. Ἐκεῖ ποὺ οἱ γυναῖκες ὕφαιναν χρυσὰ παπλώματα καὶ σκέπαζαν τοὺς ἁμαρτάνοντες. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν κλειστὰ στόματα ἕως θανάτου καὶ γι ̓ αὐτὸ εὐωδιάζαν τὰ ὀστά τους μετὰ θάνατον! Ἐκεῖ ποὺ ζῶντες καὶ νεκροὶ εἶχαν στὸν ἥλιο μοίρα. Εἴχανε πρόσφορο. Εἶχαν καντήλι. Εἶχαν σαρανταλείτουργα. Εἶχαν μερίδα στὴν Προσκομιδή... Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ἤτανε διαπίστωση κι ἔγινε προτροπή! Γιατί ἀργοῦμε τόσο; Τί περιμένουμε; Πόσους δεκαπεντάχρονους ναρκομανεῖς, πόσους ἐνήλικες ναυαγισμένους, πόσους νεκροὺς ἀκόμα νὰ θρηνήσουμε; Πόσους θανάτους νὰ ὑποστοῦμε; Ἡ ὄπισθεν, σωτήριος μονόδρομος πιά! Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; Πρὶν φᾶμε κι ἄλλα ραδιενεργὰ ἀπόβλητα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ μας. Στὸν ἀέρα τὸν καθαρό, ποὺ μυρίζει λιβάνι.... Στὰ νερὰ τὰ ἁγιασμένα ἀπὸ τὰ Θεοφάνια... Στὶς πόρτες τὶς ἀσφαλισμένες μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἀπ ̓ τὴ λαμπάδα τῆς Ἀνάστασης. Στὶς ἀναμμένες σόμπες τῆς Ἐκκλησίας: στὸν παππα-Νικόλα τὸν Πλανᾶ, στὸν παππα-Δημήτρη τὸν Γκαγκαστάθη, στὸν πατέρα Ἀθανάσιο τὸν Χαμακιώτη, στὸν πατέρα Εὐσέβιο τὸν Ματθόπουλο, στὸν πατέρα Νικηφόρο τὸν λεπρό, στὸν πατέρα Σωφρόνιο, στὸν ἅγιο Ἄνθιμο τῆς Χίου, στὸν ἅγιο Σάββα τῆς Καλύμνου, στὸν γερο-Ἐφραίμ, στὸν γερο-Ἰάκωβο, στὸν γερο-Παΐσιο, στὸν γερο-Πορφύριο... Στῆς Μικρασιάτισσας γιαγιᾶς τὸ εἰκονοστάσι, στὰ παλιὰ εἰκονίσματα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου. Στὴν Ἐκκλησία... Ἐκεῖ ποὺ οἱ πατεράδες μας, εἰρηνικοὶ καὶ κοινωνημένοι, ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ παππᾶ περνοῦσαν στὸν Παράδεισο! Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»!

Ἤτανε διαπίστωση 
κι ἔγινε εὐχή!

"Σε καιρούς χαλεπούς" Μαρία Μουρζά

~ (από την Πρεσβυτέρα Δήμητρα )

"Η ακατάσχετος ορμή μου προς τον Θεό..." ~ Άγιος Σωφρόνιος 'Εσσεξ

"Εκείνο το οποίο θυμάμαι είναι η ακατάσχετος ορμή μου προς τον Θεό, και ο πόθος μου προς Αυτόν μέχρι θανάτου.

Αυτόν τον πόθο έβγαζα στις προσευχές μου με τέτοια αυτοσυγκέντρωση, που και αν κατέβαινε Φως ή Πυρ , η προσοχή μου δεν απεσπάτο από τον Θεό και όλη η ορμή μου στρεφόταν προς Αυτόν.
Και ιδού το Μεγάλο Σάββατο, το Φως με επισκέφθηκε μετά τη Θεία Μετάληψη και το αισθάνθηκα αυτό ως επαφή της Θείας αιωνιότητος με το πνεύμα μου.
Ιλαρόν πλήρες ειρήνης και αγάπης το Φως παρέμεινε μέσα μου τρείς ημέρες.
Διέλυσε το γνόφο της ανυπαρξίας ο οποίος υπήρχε εντός μου.
Ανέστη και εντός μου μαζί μου, ανέστη ο κόσμος όλος.
Οι λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ήχησαν με συγκλονιστική δύναμη:

"Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος".
Καταπονημένος, υπό του θεάματος του γενικού θανάτου, ανέζησα εκείνη τη στιγμή:

"Αληθώς και η ψυχή μου ανέστη και κανένα δεν βλέπω πλέον νεκρό...
Εάν τέτοιος είναι ο Θεός, πρέπει το συντομώτερο να εγκαταλείψω τα πάντα και να αναζητήσω μόνο την ένωση μου με Εκείνον..." ~ Άγιος Σωφρόνιος 'Εσσεξ.

* Το σχετικό σχόλιο από τον Ευάγγελο Μωραϊτη:
"Όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν Τον Σωτήρα Χριστό...
Δεν είναι ο στόχος μας να πιστεύουμε στην ύπαρξη Του.
Όχι, αυτό δεν θα μας αναγεννήσει...
Απλώς την έσχατη ημέρα θα μας Αναστήσει.
Εμείς όμως θέλουμε σήμερα μέσα σε αυτήν την τρικυμία της ζωής να Αναγεννηθούμε, να Ελευθερωθούμε, να Ζούμε Ελεύθεροι Τον Παράδεισο.
Αυτό είναι το μεγαλείο.
Σήμερα.
Ιδού ο τρόπος..."

Αγάπη ...

 


Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Ο μοναχός που κάποτε ήταν ο "Μπάμπης ο Φλού"...

 

Ήταν ωραίος ο Μπάμπης ο Φλου. Αλλά ποιος ήταν; Πραγματικό ή φανταστικό πρόσωπο; Με βοηθό εκείνον ο Παύλος Σιδηρόπουλος έφερε «επανάσταση» στην ελληνική ροκ σκηνή...


 Κι όμως, υπάρχει μια προσωπικότητα στο Άγιο Όρος που έχει κρατήσει καλή συντροφιά σε όλους μας.

Μπορεί να μην έχεις επισκεφθεί ποτέ το Άγιο Όρος, ωστόσο υπάρχει ένας μοναχός που τον γνωρίζεις καλά…

Ποιος είναι ο μοναχός από τα Εξάρχεια που έχει μετακομίσει στην Αθωνική Πολιτεία;

Ο «Μπάμπης ο Φλου» δεν ζει πλέον στα Εξάρχεια. 

Σπίτι του, είναι ένα κελί και σύντροφοί του λίγοι μοναχοί στην Αθωνική Πολιτεία, κοντά στην περιοχή Καψάλα.

Τα τελευταία 30 χρόνια ο πασίγνωστος και …. πολυτραγουδισμένος «Μπάμπης ο Φλου» έχει απαρνηθεί τα εγκόσμια και μονάζει στο Άγιο Όρος. 

Ο  μοναχός Προκόπιος, του οποίου το κοσμικό όνομα ήταν Χαράλαμπος, συγκινείται ακόμα όταν αναφέρεται στο φίλο του Παύλο Σιδηρόπουλο και στα όσα έζησαν εκείνη την εποχή…



Δείτε το βίντεο με τον Μοναχό Προκόπιο ή αν προτιμάτε τον άλλοτε «Μπάμπη τον Φλου»...


Συγκλονίζει πολύτεκνος πατέρας στη μάχη με τον κορoνοϊό - Νόσησαν η σύζυγος και τα 7 του παιδιά... (Ο Δαμιανός μας και η Νεκταρία μας...)

 


Με την εξάντληση αποτυπωμένη στις εκφράσεις, στη στάση του σώματος και στον τόνο της φωνής του, ο πατέρας της πολύτεκνης οικογένειας με τα 7 παιδιά, δίνει από τα μέσα της περασμένης εβδομάδας τη μεγάλη του μάχη με τον κορονοϊό στην κλινική Covid του νοσοκομείου Γεννηματάς.

Είναι ο 38χρονος που ακριβώς πριν από ένα χρόνο μας έβαζε στο σπίτι του, για να μας δείξει τη ζωή στην πρώτη καραντίνα.

Πλέον όλα για τον ίδιο, τη γυναίκα και τα παιδιά του που επίσης νοσούν, είναι πολύ πιο δύσκολα.

Με τα χέρια στο κεφάλι, μπρούμυτα τις περισσότερες ώρες της ημέρας, επειδή αυτό τον ανακουφίζει στην αναπνοή, ακολουθεί πιστά τις οδηγίες των γιατρών κι ευελπιστεί πως δεν θα χρειαστεί να διασωληνωθεί…

Ο κορονοϊός όπως μας λέει, μπήκε στη ζωή του αναπάντεχα. Παρά το γεγονός πως ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στις μετακινήσεις και στις επαφές του νόσησε. Μάλιστα όπως ανέφερε οι γιατροί εικάζουν ότι κόλλησε ή στο σούπερ μάρκετ ή στο φαρμακείο ακουμπώντας κάτι που έφερε τον ιό.

Αμέσως μετά κόλλησε τη σύζυγο και τα 7 παιδιά του, που παραμένουν σε καραντίνα στο σπίτι τους.

Η αγωνία όλων χτύπησε κόκκινο όταν το μικρότερο παιδί του, άρχισε να σηκώνει υψηλό πυρετό.

Στον ίδιο θάλαμο μαζί με άλλους δύο ασθενείς, παίρνουν δύναμη όπως μας λέει από την εικόνα της Παναγίας που βλέπουν στον τοίχο και από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που τους παρακολουθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

πηγή

~ «Σκάψε στην αυλή του Αγ. Δημητρίου, γιατί με πατάτε! Είμαι μαζί με τα δύο μου παιδιά» [Άγιος Ισίδωρος ο εν Βαλή Κρήτης]

 

Η συγκλονιστική ιστορία του οσιομάρτυρα ιερέα και των τέκνων του, που το 1953 εμφανίστηκε στον παντοπώλη Βαφοδημήτρη στον Βαλή Μεσσαράς και είπε:

«Σκάψε στην αυλή του Αγ. Δημητρίου, γιατί με πατάτε! Είμαι μαζί με τα δύο μου παιδιά»



Έγραψε κάποτε ο άγιος Νεκτάριος ότι τα τίμια λείψανα των μαρτύρων θεωρούνταν από τις χριστιανικές κοινότητες σαν πολυτιμότερα από τις πολύτιμες πέτρες, τοποθετούνταν στους ιερούς ναούς κι εξασφαλίζονταν σαν μοναδικός θησαυρός.

Στην επέτειο της άθλησής τους μάλιστα οι πιστοί έκαναν γιορτή και πανηγύρι για να τιμήσουν τον αθλητή και μάρτυρα του Κυρίου. Σ’ αυτήν διαβάζονταν τα κατορθώματα των μαρτύρων κι εκφωνούνταν λόγοι εγκωμιαστικοί και πανηγυρικοί από τους ρήτορες των χριστιανικών κοινοτήτων.

Πολλές φορές πάνω στους τάφους των μαρτύρων χτίζονταν ναοί που ονομάζονταν Μαρτύρια και σ’ αυτούς δινόταν το όνομα του Μάρτυρα που τιμούσαν.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που για λόγους που δεν διευκρινίζονται από τη λογική, άγνωστοι μάρτυρες κάνουν την εμφάνισή τους στους ανθρώπους και τους παροτρύνουν να σκάψουν και ν’ ανασύρουν από τη λησμονιά τα μαρτυρικά τους σώματα. 

Μια τέτοια ιστορία θα διηγηθούμε. Συνέβη στην Κρήτη το 1953 μια Παρασκευή μέσα στον Οκτώβριο. Πολλές φορές πάνω στους τάφους των μαρτύρων χτίζονταν ναοί που ονομάζονταν Μαρτύρια και σ’ αυτούς δινόταν το όνομα του Μάρτυρα που τιμούσαν.

Ένας παντοπώλης με το παρατσούκλι Βαφοδημήτρης, που ήταν και ψάλτης στο χωριό Βαλή Μεσσαράς, στον Δήμο Γόρτυνας ξάπλωσε να κοιμηθεί και τότε παρουσιάστηκε στον ύπνο του ένας ιερέας που του είπε: 

“Να πας παιδί μου να σκάψεις, στην αυλή της Εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου. Πήγαινε σκάψε γιατί με πατάτε, είμαι μαζί με τα δύο μου παιδιά. Τ ’όνομά μου είναι Τσιτέρης”. 

Ο Άγιος Δημήτριος είναι μέχρι σήμερα ο πολιούχος άγιος του χωριού.

Ο παντοπώλης, που το κανονικό του όνομα ήταν Δημήτρης Φραγκιαδάκης, δεν έδωσε σημασία στο όνειρο. 

Το επόμενο βράδυ του Σαββάτου στις 17 Οκτωβρίου, βλέπει πάλι στον ύπνο του τον ίδιο ιερέα να του λέει: 

“Σήκω να πας να σκάψεις!”, αλλά και πάλι αγνόησε την ειδοποίηση. 

Το τρίτο βράδυ στις 18 Οκτωβρίου του 1953, ημέρα Κυριακή, ο ιερέας εμφανίσθηκε πάλι στον ύπνο του επιτακτικός αυτή τη φορά και του είπε: 

“Σήκω τώρα να πας να σκάψεις!” 

Ο Βαφοδημήτρης κατάλαβε ότι η εντολή του ιερέα δεν έπαιρνε άλλη αναβολή και τον ρωτάει: 

“Και πού ακριβώς θα σκάψω;”

Ο ιερέας τού απαντά: 

“Θα σου έχω για σημάδι πέτρες γύρω από τον τάφο μου” και του υπέδειξε κάποιο συγκεκριμένο σχηματισμό αυτών των πετρών. Τέλος του επισήμανε να προσέξει καθώς θα σκάβει, γιατί οι κεφαλές αυτού και των παιδιών του είναι διπλωμένες μέσα στα πόδια τους. 

Στην είσοδο της αυλής του ναού, υπήρχε μία χαρουπιά.

Ο Βαφοδημήτρης, πρωτοξάδελφος της Ελισάβετ Καραταράκη αμέσως πήρε μια σκαλίδα και πήγε στον προαύλειο χώρο τού Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου. 

Ήταν νωρίς το πρωΐ, ο ήλιος δεν είχε ακόμη ανατείλει. Βρήκε τις πέτρες ακριβώς όπως του είχε υποδείξει ο ιερέας. 

Μετά από μερικά χτυπήματα, βρίσκει την πλάκα του τάφου και περιγράφει πώς μία λάμψη βγήκε από τη γη.

Η λάμψη κατευθύνθηκε στον ουρανό. 

Ο Βαφοδημήτρης έχασε τις αισθήσεις του και έσβησε η όρασή του. 

Όταν συνήλθε, σηκώθηκε, πήρε την αξίνα και συνέχισε επίμονα να σκάβει στη γη. 

Οι χωριανοί ακούγοντας από μακριά τα συνεχόμενα χτυπήματα της σκαλίδας έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει και βλέποντάς τον να σκάβει ήρθαν και τον ρώτησαν αν είχε πληροφορίες πως θα έβρισκε κάποιον θησαυρό, κάποιες κρυμμένες λίρες ίσως. 

Ο άνθρωπος δεν απαντούσε σε κανέναν και συνέχιζε αμίλητος και με τον ιδρώτα να στάζει από την προσπάθεια. 

Μετά από λίγο φάνηκαν μέσα από το χώμα τα σώματα των Αγίων. 

Στα οστά των ποδιών βρίσκονταν και τα κρανία των μαρτύρων όπως ακριβώς τον είχε ειδοποιήσει ο Άγιος. 

Οι χωριανοί που βρίσκονταν εκεί περισυνέλεξαν τα λείψανα, τα έπλυναν και τα τοποθέτησαν σε ένα ξύλινο κασελάκι στην Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου.

Ο Βαφοδημήτρης, κλεισμένος στο σπίτι του νήστευε για τρεις μέρες χωρίς να βάλει τίποτα στο στόμα του και πίνοντας μόνο νερό. 

Σκοπός του ήταν να ζωγραφίσει τον ιερέα όπως τον είχε δει και αργότερα, καθ’ υπόδειξή του σε αγιογράφο της περιοχής έγινε η παραγγελία της πρώτης εικόνας του Αγίου, με το όνομα: 

«Άγιος Τσιτέρης». 

Στην εικόνα αγιογραφήθηκαν τα δύο μικρά παιδιά εκατέρωθεν, χωρίς ωστόσο να είναι γνωστά τα ονόματά τους.

Αντιστάθηκε με κατήχηση και βαπτίσεις στον εξισλαμισμό των χριστιανών!

Στο χωριό οι κάτοικοι συγκλονίστηκαν και αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια έρευνα για το παρελθόν των αθέατων για αιώνες αγίων. Έτσι σύμφωνα με μαρτυρίες από στόμα σε στόμα από τη μια γενιά στην επόμενη, μαθεύτηκε πως ο ιερέας αυτός έφερε αντίσταση στην προσπάθεια εξισλαμισμού των κατοίκων όλων των χωριών της ευρύτερης περιοχής κατηχώντας και βαφτίζοντάς τους. Βάπτιζε άφοβα τους ανθρώπους στον Ναό της Ζωοδόχου Πηγής που βρίσκεται μέχρι σήμερα στα περίχωρα του χωριού Βαλή κοντά σέ ποτάμι, ενώ κάποιες μαρτυρίες τον θεωρούν κτήτορα του Ναού.

Το μεγάλο μαρτύριο

Η εξέλιξη βέβαια ήταν καταιγιστική. Οι Αγαρηνοί τούς καταδίωξαν. Ο ιερέας μια μέρα τελούσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο χωριό Βαλή Μεσσαράς στην Κρήτη. Τότε όρμησαν οι Αγαρηνοί στο χωριό, μπήκαν στον ναό έπιασαν τον λειτουργό και το εκκλησίασμα και τους βασάνισαν.

Το μεγαλύτερο μαρτύριο που έζησε πριν πεθάνει ήταν η φρίκη να βλέπει μπροστά στα μάτια του πώς αποκεφάλισαν τα δυο του παιδιά. 

Κατόπιν κρέμασαν τον ίδιο στη χαρουπιά, που βρισκόταν στην αυλή της Εκκλησιάς, τον βασάνισαν ξανά, τον κατέβασαν και τον έσυραν στο χώμα.

Τον αποτελείωσαν κόβοντας το κεφάλι του πάνω σε μια πέτρα. 

Οι Αγαρηνοί, δεν περιορίστηκαν στον φόνο του ιερέα και των παιδιών του. Σφαγίασαν και άλλους χριστιανούς από το εκκλησίασμα και πούλησαν σέ σκλαβοπάζαρο την πρεσβυτέρα και άλλες χριστιανές.

Κάτοικος του χωριού αποκαλύπτει: 

«Ήρθε ο ιερέας στο όνειρό μου και μου είπε: 

“Ελισάβετ, με λένε Ισίδωρο”»

Ο Άγιος φανερώθηκε επίσης σε μια μοναχή, της ανέφερε τον τρόπο του μαρτυρίου του, και της είπε ότι ο τόπος του μαρτυρίου του, δηλαδή ο προαύλειος χώρος του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου είναι ένας δεύτερος Γολγοθάς.

Συγκεκριμένα της αποκάλυψε: 

“Εδώ σε αυτόν τον τόπο υπάρχουν κι άλλοι Άγιοι που ο Θεός θα τους φανερώσει να σας φωτίζουν εν τω φωτί της γνώσεως και της αληθείας, εδώ είναι ένας δεύτερος Γολγοθάς γιατί χύθηκε αίμα Αγίων. Όπου και να πατήσεις θα βρεθείς μέσα στο αίμα μας”.

Στη μοναχή

Ένα χρόνο αργότερα το έτος 1954 ήρθε στο χωριό Βαλή μια γυναίκα η οποία συστήθηκε ως μοναχή Ελισάβετ. Έδειξε μεγάλο ζήλο και έμεινε στο χωριό ως διακόνισσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, όπου υπήρχαν τα οστά των τριών μαρτύρων. Μάλιστα οι χωριανοί τής έκτισαν ένα κελί όπου διέμενε. Μετά από ένα χρόνο παραμονής στο χωριό, η μοναχή Ελισάβετ έκλεψε το μεγαλύτερο μέρος των ιερών λειψάνων μαζί και τις τρεις κάρες και εξαφανίσθηκε. Προς το τέλος του βίου της εντοπίσθηκε στην Αττική, αρνούμενη όμως να αποκαλύψει πού κατέληξαν οι κάρες.

Στα 1968 οι κάτοικοι του χωριού Βαλή, έκαναν έρανο συγκεντρώνοντας χρήματα και ξεκίνησαν την ανοικοδόμηση Ναού στη Νοτιοδυτική είσοδο του χωριού και σκέφτονταν να τον ονομάσουν άγιο Τσιτέρη. Ωστόσο το όνομα του αγίου δεν ήταν Τσιτέρης και αυτό έπρεπε να γίνει γνωστό πριν την ονοματοδότηση του ιερού ναού ο οποίος ήδη χτιζόταν. Η πληροφορία ήρθε από τον ουρανό στη γη, όπως και οι προηγούμενες. Ήταν στα 1989, όταν ο ίδιος ο άγιος παρουσιάστηκε ξανά σε ενύπνιο αυτή τη φορά στην Ελισάβετ Καραταράκη, γεννημένη στο Βαλή της Κρήτης και πρώτη ξαδέλφη του Βαφοδημήτρη.

Όλη η αλήθεια

Η ίδια η Ελισάβετ Καραταράκη δέχτηκε να μιλήσει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» και να ξεκλειδώσει για όλο το χωριό αλλά και για την ιστορία που γράφεται στα συναξάρια τη συμπληρωματική αλήθεια:

«Ήρθε ο ιερέας στο όνειρό μου και μου είπε “Ελισάβετ δεν με λένε Τσιτέρη, αλλά Ισίδωρο και τα παιδιά μου που μαρτύρησαν φέρουν τα ονόματα Γεώργιος και Ειρήνη”. Στην Κρήτη Τσιτέρης, Σιδέρης και Ισίδωρος είναι το ίδιο όνομα. Ειδοποίησα αμέσως τους κατοίκους κι εκείνοι έγραψαν τα σωστά ονόματα στην εικόνα του τέμπλου. Όταν έφτασε ο καιρός να εγκαινιασθεί ο ναός με πρωτοβουλία του τότε Πρωτοσυγκέλου π. Χρυσοστόμου Παπαδάκη ο οποίος ήταν επικεφαλής της διαδικασίας αυτής, πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος» αρχαιομέτρηση τμήματος λειψάνων. Επιφορτίστηκα η ίδια κι αυτό ήταν ύψιστη τιμή για μένα να μεταφέρω τα λείψανα στον «Δημόκριτο» και στις 2 Ιανουαρίου 2002, τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν το φύλο του Αγίου Ισιδώρου και τη χρονική περίοδο κατά την οποία έζησε (μεταξύ 1451 και 1627 μ.Χ.)».

Τη γιάτρεψε!

Επίσης την ίδια περίοδο η Γεωργία Παρασύρη, επίσης κάτοικος του χωριού Βαλή που ήταν άρρωστη με τη νόσο Πάρκινσον είδε τον Άγιο σε ενύπνιο και την παρηγόρησε λέγοντάς της: «Γεωργία θα γίνεις καλά, αλλά να μην αφήσετε να εγκαινιασθεί η εκκλησία με άλλο όνομα. Το όνομά μου το έχω πει. Τέλος να γράψετε έξω από τον Ναό με κόκκινα γράμματα τα ονόματά μας ».
Κατόπιν όλων αυτών ο ναός εγκαινιάσθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2003 ως «Άγιος Ισίδωρος ο Ιερομάρτυς και τα τέκνα αυτού Γεώργιος και Ειρήνη οι παιδομάρτυρες».

Άνθισε το στεφάνι!

Μάλιστα, στην πρώτη μνήμη των τριών μαρτύρων το αποξηραμένο στεφάνι του Εσταυρωμένου άνθισε την ώρα της Θείας Λειτουργίας και κοσμεί τον Ναό, σε προθήκη πάνω από τη λειψανοθήκη των Αγίων.
Το 2015 κατασκευάσθηκε μνήμα στο σημείο ευρέσεως των ιερών λειψάνων. Ο Άγιος Ισίδωρος και τα παιδιά του, έχουν επιτελέσει αρκετά θαύματα και συχνά ευργετηθέντες από διάφορα μέρη της Κρήτης, επισκέπτονται το χωριό.

Η μνήμη των οσίων μαρτύρων Ισιδώρου και των τέκνων του, Γεωργίου και Ειρήνης, τιμάται στις 18 Οκτωβρίου, την ημέρα που βρέθηκαν τα λείψανα από τον Βαφοδημήτρη. Στο χωριό Βαλή, τόπο καταγωγής και μαρτυρίου των Αγίων, τελείται Ιερά Πανήγυρις ιερουργούντος του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Γορτύνης και Αρκαδίας της Εκκλησίας της Κρήτης Μακάριου με πλήθος κόσμου να συγκεντρώνεται ελπίζοντας στον λόγο του μεγάλου Βασιλείου «Όποιος αγγίξει λείψανο Αγίου παίρνει κάποια δύναμη αγιασμού από τη Χάρη που βρίσκεται στο σώμα. Γιατί είναι τίμιος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος των οσίων του».

Αν παρ’ όλα αυτά μέσα στον ορθολογισμό μας αναρωτιόμαστε ακόμη γιατί τα λείψανα έχουν τόσο σημαντική θέση στη ζωή των πιστών, έρχεται και η απάντηση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου να συμφιλιώσει την καρδιά με τη λογική: «Τις ψυχές τους πήρε Αυτός και τα σώματά τους τα έδωσε σε μας, ώστε να έχουμε σαν μία συνεχή ανάμνηση της αρετής τα άγια λείψανά τους».

«Χορείαν μαρτυρικήν τής Τριάδος ισάριθμον
τήν δείξασαν θαυμαστώς επ’ αλλήλοις οράσεσι
τόν τόπον εν ώ έκειντο κρυπτώς τά σκήνη αυτών…
(Απόσπασμα από το κοντάκιον Ασματικής Ακολουθίας των Μαρτύρων)

Άρθρο της Σοφίας Χατζή – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

πηγή

* Δες και άκου κι αυτό:
"...Μετά από τηλεφώνημα που δέχτηκα τον προηγούμενο μήνα από την Κυρία Ελισάβετ Καραταράκη και ένα φάκελο με στοιχεία για τον Άγιο Ισίδωρο της Κρήτης, αποφάσισα να κάνω μια εκπομπή μιας και ο Άγιος ζήτησε να διαδοθεί το μαρτύριο του..."



Επιμέλεια: Σοφία Κιόρογλου Βίντεο: Πέτρος Παπαδόπουλος