━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
✔ Λοιπόν,
επειδή πάλι μπαίνετε καθημερινά, κυρίως όσοι αγαπούσατε από πάντα τον παππούλη
μας (ή τον αγαπήσατε μ΄όλα αυτά τα τελευταία), με την ελπίδα να δείτε κάτι νεότερο
από το μέτωπο…
Και δεν βλέπετε τίποτα καινούριο και βγαίνετε άπρακτοι...
Κι επειδή κάποιες συμπονετικές ψυχούλες,
που΄χω καθημερινά δίπλα μου, με βομβαρδίζουν:
"Έλα, βάλε κάτι! Για τις ψυχούλες που δεν έχουν τελειώσει
μέρα, που να μην προσευχηθούν για το Ευσεβάκι μας..."
Το σκέφτηκα λοιπόν και είπα να σας μεταφέρω 2 ακόμα μηνύματα
απ' αυτά που εσείς οι περίΦημοι "συν αυτώ" μου γράφετε..
Το πρώτο ανήκει στην Βασιλική Εμ. η οποία φέρει βαρέως το
γεγονός πως λόγοι υπεράνω της θέλησής της δεν της επέτρεψαν να παρευρεθεί σε
μία έστω από τις 2 υπέροχες Θείες Λειτουργίες που μας προσέφεραν οι Αγιορείτες
Πατέρες μας, λίγο πριν αναχωρήσουν προς τα πάνω και γίνουν όλα όσα - μέχρι
στιγμής - έχει επιτρέψει ο καλός Θεός...
Το έγραψε και μου το έστειλε όταν έμαθε πως την επομένη θα ξεκινούσα για
Λάρισα...
Το έχουμε διαβάσει σε αρκετούς δικούς μας.
Σε όλες ανεξαιρέτως τις φορές, λίγο πριν τελειώσουν αυτά τα (βασιλικά) λόγια, απρόσκλητος έρχεται ένας κόμπος στο λαιμό...
Δείτε το και σεις και αν θέλετε πείτε μας, αν νιώσατε το ίδιο....
"Ήτανε της
Υπαπαντής
διπλή χαρά συνάμα,
μια Μάνα δίνει το Παιδί στο Συμεών
πληρώνοντας το τάμα....
-*-*-**-*-*-
Έτσι σε αποχαιρέτησε
και σένα η δικιά σου,
να βρεις την άγια Μάνα σου
που'ναι παρηγοριά σου!
Μα εσύ γλυκιέ πατέρα μας
δεν ήτανε να φτάσεις,
νωρίς στο Περιβόλι Της
εκεί να ξαποστάσεις...
Σε Εκείνη να προσεύχεσαι
για όλους τους πονεμένους...
Να μεσιτεύεις στο Χριστό
για μας τους πλανεμένους.
-*-*-**-*-*-
Έγινε κάτι θαυμαστό
με αυτό το παλικάρι,
και ο Κύριος το έβαλε
να πάρει αυτό τα βάρη...
Το σχέδιό Του δέχτηκε
δίχως καιρό να χάσει.
Και ξάφνου...
Τα γόνατα λυγίσανε
μπροστά στο εικονοστάσι...
-*-*-**-*-*-
Γίναμε όλοι αδέλφια σου,
για σένα ανησυχούμε...
Στο δρόμο της Σαρακοστής
με Αγάπη, με Ομόνοια
και Προσευχή να ζούμε...
Ίσως να μη ξανάγινε
τέτοια χαρά μεγάλη!!!
Τόσοι Άγιοι να έρχονται
σ' αυτό το προσκεφάλι...
-*-*-**-*-*-
Καλό ταξίδι Σταύρο μας!
Το χέρι του σαν πιάσεις,
πάρε ευχή και μίλα του
δίχως καιρό να χάσεις...
-*-*-**-*-*-
"Ευσέβιε,
Συγχώρα με,
για όσα έχω πει για σένα...
Ήσουνα πάντα ταπεινός
και είχες μία έννοια!
Να ενωθείς με το Θεό
διάλεξες μονοπάτι,
με αδιάλειπτη προσευχή
και ανιδιοτελή αγάπη !!
Τόσα περίσσια ήτανε
αυτά που είχες να δώσεις,
σαν να το θέλησε ο Θεός
τα τέκνα σου να σώσεις!
Τα έμαθες να αγαπούν,
τα έμαθες να υπομένουν,
με προσευχή τα οδήγησες
το θαύμα να αναμένουν!!!
Κάλεσαν τόσους Άγιους,
έμαθαν γι' άλλους τόσους...
Κι ένιωσαν ότι οι Άγιοι
είναι για τους ανθρώπους!!!
Γι'αυτό μικρέ μου αδελφέ,
συγχώρα με και πάλι,
γιατί την οικογένεια
την έκανα μεγάλη!!! "
Και είπα λοιπόν αυτή τη φορά να
πάω μόνος.
Που να΄ξερα...
Τα messenger, τα viber, οι κλήσεις πήρανε φωτιά.
Χωρίς να το καταλάβω είχανε σε λίγα λεπτά μαζευτεί τόσοι
αποφασισμένοι, ώστε να γεμίσουμε ενα 7θεσιο...
Ενημερώθηκαν όλοι πως θα φάμε 3μιση με 4 ώρες στο
"πήγαινε" και άλλες τόσες στο "έλα", για να τον δούμε, αν
μας αφήσουν, από 3 λεπτά...
Παρέμειναν, όλες και όλοι τους, αποφασισμένοι και
(θεό)τρελοι...
Και είπαμε, για μία και μόνη φορά, να το αφήσουμε να γίνει.
Το τί έγινε όμως σ΄αυτό το αναπάντεχο ταξίδι,
δεν θα τ΄ακούσετε από μένα,
αλλά από την Εμμανουέλα.
Το κορίτσι αυτό είχε έρθει στο κάλεσμα που έκανα στην Κοινη
Πορεία στην τελευταία Θ.Λ. που θα ήταν οι Πατερες στην Αθηνα.
Την γνώρισα στον π.Ευσέβιο όταν πηγαίναμε να πιούμε τον καφέ μας ακούγοντας ταυτόχρονα τον πάντοτε ξεχωριστό λόγο του Γέροντά μας π.Χρυσοστόμου, στην αγαπημένη μας Αγία Μαρίνα.
Και σχεδόν τον "ανάγκασα" να της
δώσει την ευχή του και μια εικονιτσα από το κελί μας.
Υποτάχθηκε εκείνος, όπως πάντα, με χαμόγελο.
Τον αγάπησε.
Και με παρακάλεσε να την πάρουμε μαζί μας.
Και κάπως έτσι κέρδισε και πήρε την πολυπόθητη τελευταία 7η θέση.
Και ήρθε και στριμώχτηκε και κείνη μαζί μας.
Δείτε, χωρίς άλλα δικά μου περιττά, την δικιά της ανταπόκριση στην Κοινή Πορεία.
(Αυτό είναι το δεύτερο μνμ που σας είπα από την αρχή...)
"Χαίρετε αδέλφια και τώρα με τα νέα του π.Ευσεβίου ακόμα
πιο πολύ θα χαρείτε !
Έδωσε ο καλός Θεός και βρέθηκα κοντά του να πάρω την ευχούλα
του, διαφορετικά αυτή την φορά, μα με περισσότερη χάρη.
Είμαι σίγουρη πως μας άκουγε που του μιλούσαμε και τον
διαβεβαιώσαμε πως δε θα σταματήσουμε να ευχόμαστε για εκείνον & πως μας
έβγαλε με αφορμή αυτό το δυστύχημα ότι καλό έχουμε μέσα μας προκειμένου να
εισακουστούμε στον Κύριο μας.
Είχε αρχικά πυρετό όταν φτάσαμε, μα μετά την επίσκεψη των
Ιερών Λειψάνων ο πυρετός κατέβηκε !
Είμαι σίγουρη πως βοήθησε που άκουσε και τα αδέλφια του και
ένιωσε κάθε άγγιγμα μας.
Παναγία μου, όλη αυτή η ζεστασιά και το αγκάλιασμα των
προσευχών μας δεν μπορεί να μην θρέψει τις πληγές στο κεφαλάκι του.
Όταν γίνει καλά βέβαια, αν ο καλός Θεός θελήσει πάντα, ετοιμαστείτε να τον βομβαρδίσουμε με απορίες και αιτήματα προσευχών !
Όλο αυτό που έχει γίνει, ομολογουμένως μάς έδειξε πώς να γίνουμε και πάλι εν Χριστώ άνθρωποι και ενωθήκαμε για έναν κοινό σκοπό, να πραγματοποιηθεί το θέλημα Του Κυρίου μας στο πρόσωπο του αδελφού μας.
Ουσιαστικά μας θύμισε πως πρέπει να προσευχόμαστε και για μας τους ίδιους και να μην απελπιζόμαστε με ό,τι συμβαίνει γύρω μας.
Να νιώσουμε πως μέσω της προσευχής είμαστε μια Εκκλησία, που οι προσευχές είναι τα νεύρα του σώματος αυτού και έτσι μόνο μπορούμε να κινηθούμε προς τον Κύριο μας που είναι η Σωτηρία όλων!
Μας έβαλε σε μια Κοινή Πορεία Σωτηρίας που, όσο και αν διαρκέσει, μόνο ζουμερούς πνευματικούς καρπούς θα μας δίνει, τροφή ψυχής και καύσιμο πνευματικής εγρήγορσης!
Νιώθω πως ο Κύριος μέσα από τον πατέρα Ευσέβιο, μάς έκανε πάλι ανθρώπους με καρδιά που χτυπά δυνατά.
Και πιστεύω μέσα μου πως αντίθετα με κάθε επιστημονική λογική, κάθε έμπονη προσευχή, ακόμα και ένα απλό «Κύριε Ελέησον τον δούλο σου» θα συνεχίσει το θαύμα Του…
Γιατί και η όλη εξέλιξη που έχει πάρει η υγεία του μέχρι τώρα, Θαύμα είναι.
Τίποτα δεν ευχαριστεί τον Πατέρα μας παραπάνω από το να μας βλέπει ενωμένους για το καλό του αδελφού μας!
Η Αγάπη είναι αυτή που θα φέρει το Έλεος του Κυρίου μας, αρκεί να συνεχίσουμε με ζεστή καρδιά να Τον πολιορκούμε με τις προσευχές μας!
Ο πατέρας Ευσέβιος είναι ο αμνός που παραχώρησε ο Θεός για να μας φέρει και πάλι κοντά Του, να μπούμε στον δρόμο της ανιδιοτελούς προσευχής για τον αδελφό μας και στο τέλος να χαρούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια !
Το Θαύμα θα συνεχίσει να τελείται και θα έρθει η ευλογημένη μέρα που όλοι περιμένουμε!
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με δεχθήκατε σε αυτήν την ευλογημένη ομάδα και για όλα όσα κάνετε!
Ο Θεός να μας ενώνει μέχρι τέλους..."
Η Εμμανουέλα τα έχει τα δίκια της.
Και για τον πυρετό και για τα πιο σημαντικά.
Πράγματι, όταν μπήκαμε είχε 38,2 ο παππούλης μας.
Όταν μετά από ώρα
πήγαμε να πάρουμε πάλι την ευχή του
για να επιστρέψουμε,
είχε 37,2.
Λέω στην κ.Ελένη τη νοσηλεύτρια:
- Κάνατε κάτι εσείς, κ.Ελένη μου;
- εγώ όχι, μου λέει. Εσείς κάνατε...
Ούτε εμείς κάναμε, κ.Ελένη.
Οι Άγιοι που ήρθανε μαζί μας σε αυτό το ταξίδι.
"Απ΄την έννοια για τον π.Ευσέβιο και αυτά που διάβαζε στα fb
και στα site για την πορεία του και τις προσευχές,
ξέρω και κάποια ψυχή που πήρε απόφαση
και πήγε πιο σύντομα στο πετραχήλι.
Ο π.Ευσέβιος εμένα πάντως με έχει βάλει
από κει που είναι σε άψογη γραμμή:
Παράκληση της Παναγιάς μας κάθε μέρα,
εννοείται τους Χαιρετισμούς Της,
το ψαλτήρι πιο τακτικά και άλλα και άλλα,
ελάχιστα πια μένουν πίσω στο πρόγραμμα...
Και ως γνωστό,
για να μην πηγαίνει το όχημα (δηλ.η προσευχή)
με έναν μοναχά στον ουρανό,
πρέπει να βάζουμε και άλλους μέσα,
ονόματα... ονόματα...
Αυτό μας έλεγε..."
Σας παρακαλούμε θερμά λοιπόν:
Στην ίδια θέση,
που έχετε βάλει στην προσευχή σας τον παππούλη μας τον Ευσέβιο,
όχι σε χαμηλότερη,
να βάλετε από απόψε και τη Λυδία μας...
Ένα δικό μας υπέροχο κορίτσι
μιας πολυαγαπημένης πολυπληθούς οικογένειας,
που μπήκε σε περιπέτειες αυτές τις μέρες...
Ελπίζουμε όλοι στα γόνατα προσευχόμενοι
πως σύντομα θα παρέλθουν
και θ΄αφήσουν όσα λιγότερα σημάδια γίνεται...
Να επιτρέψει ο καλός Θεός.-
"...Το χέρι του σαν πιάσεις,
πάρε ευχή και μίλα του
δίχως καιρό να χάσεις..."
