Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

''Ορθόδοξα Προσωπάκια''...

Σήμερα στα ''Ορθόδοξα Προσωπάκια'',
 που κυκλοφορούν μαζί με την ''Ορθόδοξη Αλήθεια'' υποδεχόμαστε το ζεστό καλοκαιράκι! 
Με γνωριμίες, συναντήσεις, εκδρομές...παιχνίδια...γλυκά και την αγαπητή συγγραφέα και δημοσιογράφο, Αργυρώ Μουντάκη σε μία συνέντευξη που θα ταξιδέψει όλους μας... Οι ήρωες μας ζωντανεύουν στα χεράκια της αξιαγάπητης Πέγκυς Φούρκα!
Μαζί μας η εκπαιδευτική παιδική σειρά ''Καλό Καλοκαίρι'' από την αγαπημένη ''Ελληνοεκδοτική''! 

Σας ευχαριστούμε για την αγάπη σας! 
Καλό μας ταξίδι!
Φωτογραφία της Ioanna Skarlatou.
Ioanna Skarlatou

~ " Ὁ Θεός μοῦ το είπε, για να σοῦ το πῶ.!"


Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
Κάποια φορὰ ὁ Γέρων Πορφύριος ξεκίνησε μαζὶ μὲ τρία πνευματικὰ τέκνα του νὰ πᾶνε σ’ ἕνα μοναστήρι, γιὰ νὰ τελέσουν ἕνα Ἑσπερινό.
Ἀρχικά, εἶπαν νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια. Ἀφοῦ, ὅμως, περπάτησαν κάποια ἀπόσταση κι ἐπειδὴ ὁ Γέρων Πορφύριος ἦταν κουρασμένος, σκέφτηκαν, μιὰ καὶ τὸ μοναστήρι ἐκεῖνο ἦταν κάπως μακριά, νὰ βροῦν ἕνα μεταφορικὸ μέσον, ἀντὶ νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια. Ἐκείνη τὴν ὥρα φάνηκε ἀπὸ μακριὰ ἕνα ταξί. Εἶπαν τότε στὸν Γέροντα οἱ συνοδοί του – καὶ οἱ τρεῖς λαϊκοί, ὄχι κληρικοί – νὰ κάνουν ἕνα νεῦμα στὸ ταξὶ νὰ σταματήσει, γιὰ νὰ ρωτήσουν τὸν ὁδηγὸ ἂν μποροῦσε νὰ τοὺς μεταφέρει στὸ μοναστήρι.
«Μὴ φοβᾶστε», τοὺς εἶπε, «θὰ σταματήσει μόνος του ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί. Ἀλλά, ὅταν θὰ μποῦμε στὸ ταξί, νὰ μὴ μιλήσει κανένας σας στὸν ὁδηγό, μόνο ἐγὼ θὰ τοῦ μιλήσω».
Ἔτσι κι ἔγινε. Σταμάτησε ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τοῦ κάνουν νεῦμα, μπῆκαν μέσα καὶ ὁ πατὴρ Πορφύριος εἶπε στὸν ὁδηγὸ τὸν προορισμό τους.
Μόλις ξεκίνησαν, ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξὶ ἄρχισε νὰ καταφέρεται ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ νὰ τοὺς κατηγορεῖ γιὰ χίλια δυὸ πράγματα. Καὶ κάθε φορά, ποὺ ἔλεγε κάτι, ἀπευθυνόταν στοὺς τρεῖς λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι κάθονταν στὸ πίσω μέρος τοῦ ταξὶ καὶ τοὺς ρωτοῦσε: «Ἔτσι δὲν εἶναι, βρὲ παιδιά; Τί λέτε κι ἐσεῖς;».
 Ἐκεῖνοι, ὅμως, τσιμουδιά ∙ δὲν ἔλεγαν τίποτε, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Γέροντος. Ἀφοῦ εἶδε κι ἀπόειδε ὁ ὁδηγὸς ὅτι δὲν τοῦ ἀπαντοῦσαν οἱ ἄλλοι, στράφηκε στὸν Γέροντα Πορφύριο καὶ τοῦ εἶπε: 
«Ἔτσι δὲν εἶναι, παππούλη; Τί λὲς κι ἐσύ; Δὲν εἶναι ἀλήθεια αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ τὰ γράφουν κι οἱ ἐφημερίδες;».
Τοῦ λέει τότε ὁ Γέρων Πορφύριος: «Παιδί μου, θὰ σοῦ πῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία, θὰ σοῦ τὴν πῶ μιὰ φορά ∙ δὲν θὰ χρειαστεῖ δεύτερη». Κι ἄρχισε νὰ τοῦ ἀφηγεῖται:
«Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ τάδε μέρος (ὁ Γέροντας τὸ ἀνέφερε), ποὺ εἶχε ἕνα ἡλικιωμένο γείτονα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα μεγάλο κτῆμα. Μιὰ νύκτα τὸν σκότωσε καὶ τὸν ἔθαψε. Στὴ συνέχεια, μὲ διάφορα πλαστὰ χαρτιά, πῆρε τὸ κτῆμα τοῦ γείτονά του καὶ τὸ πούλησε. Καὶ ξέρεις τί ἀγόρασε μὲ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα πῆρε πουλώντας αὐτὸ τὸ κτῆμα; Ἀγόρασε ἕνα ταξί».
Μόλις ἄκουσε αὐτὴ τὴν ἀφήγηση ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί, τόσο πολὺ συγκλονίστηκε, ποὺ σταμάτησε τὸ αὐτοκίνητο στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου καὶ φώναξε: «Μὴ πεῖς τίποτε, παππούλη ∙ μόνο ἐγὼ τὸ ξέρω αὐτὸ κι ἐσύ».
«Τὸ ξέρει κι ὁ Θεός», τοῦ ἀπάντησε ὁ Γέρων Πορφύριος. 
«Ἐκεῖνος μοῦ τὸ εἶπε, γιὰ νὰ σοῦ τὸ πῶ. Καὶ νὰ φροντίσεις ἀπ’ ἐδῶ κι ἐμπρὸς ν’ ἀλλάξεις ζωή».

Διήγηση τοῦ Παν. Σωτήρχου. Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Κλείτου Ἰωαννίδη «Ὁ Γέρων Πορφύριος. Μαρτυρίες καὶ Ἐμπειρίες».

(by Γιάννης Τσιτλακίδης)

~ Μάχη του Κιλκίς: ανύπαρκτη για τα σχολικά βιβλία Ιστορίας...


«Όλα τα είχα προβλέψει, τα είχα σκεφθεί, 
όλα εκτός από την τρέλα των Ελλήνων».
                        Ν. Ιβανώφ
Βούλγαρος στρατηγός, στη μάχη του Κιλκίς.

Έχω ενώπιόν μου τρεις, ας το ονομάσουμε έτσι, γενεές βιβλίων ιστορίας της Στ΄Δημοτικού. Το πρώτο, το οποίο μόρφωνε τους μαθητές μας ως το σχολικό έτος 2005-2006, με τίτλο «Στα νεότερα χρόνια» και είχε πρωτοεκδοθεί το 1983, αν θυμάμαι καλά. Το δεύτερο είναι το "κοπρώνυμον", το βιβλίο της κ. Ρεπούση, μνημείο γραικυλισμού, το οποίο-ευτυχώς- μόλις για έναν χρόνο μόλυνε με τις αναθυμιάσεις του τις σχολικές αίθουσες. Το τρίτο, με τίτλο «Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου», είναι αυτό που διδάσκουμε.

Από τα τρία, ή μάλλον δύο βιβλία, το καλύτερο, που αναδίδει και την ευωδία της ιστορικής μας παρουσίας και το καταλληλότερο, για την ηλικία των παιδιών λόγω γλώσσας και ιστορικών πηγών, είναι το πρώτο. Το τιμώ δεόντως. Πολλές φορές φωτοτυπώ σελίδες του και τις μοιράζω στους μαθητές μου. (Μακάρι να βρεθεί τρόπος να εκτυπώσουμε μερικές χιλιάδες αντίτυπα, γιατί θα χρειαστούν σίγουρα. Με τούτους τους καντιποτένιους εθνομηδενιστές που μπλέξαμε, το μάθημα της Ιστορίας, από «πολύτιμος φύλακας της πείρας του παρελθόντος», όπως έλεγε ο αείμνηστος καθηγητής Απ. Βακαλόπουλος, θα καταντήσει μέσο προπαγάνδας και επιβολής της νεοταξικής ανομίας και πλάνης).
Αυτό όμως που προκαλεί κακή, χειρίστη εντύπωση είναι ότι και στα τρία βιβλία -χάριν... «οικονομίας» συμπεριλαμβάνω και το ρεπούσειον άγος, μιας και φέρει «σφραγίδα» του υπουργείου Παιδείας -απουσιάζει, έστω και ως απλή αναφορά και νύξη, η φονικότερη, κρισιμότερη και ενδοξότερη μάχη της νεοελληνικής ιστορίας: η μάχη του Κιλκίς.
Στο πρώτο βιβλίο ιστορίας, στο οικείο κεφάλαιο, με τίτλο «Οι Βαλκανικοί πόλεμοι», σελ. 195, διαβάζουμε: "Η Βουλγαρία δεν έμεινε ικανοποιημένη από τα εδάφη που πήρε, γι' αυτό ήρθε σε σύγκρουση με τους πρώην συμμάχους της, Έλληνες και Σέρβους. Οι Έλληνες σημείωσαν επιτυχίες εναντίον των Βουλγάρων και πήραν την Ανατ. Μακεδονία". Στην σελ. 196 παρατίθεται ένας χάρτης, όπου καταγράφονται τα σπουδαιότερα πεδία των μαχών, με το Κιλκίς προκλητικά να απουσιάζει και στην επόμενη σελίδα το γράμμα ενός πολεμιστή από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Στο δεύτερο, της Ρεπούση το «κατόρθωμα», στο κεφάλαιο για τους «Βαλκανικούς πολέμους», διαβάζουμε στην σελίδα 94: « Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει εδάφη της Μακεδονίας και της Ηπείρου...». (Η κυρα-Μαρία και οι ομοϊδεάτες της αφού "λιώσαν τα νιάτα τους" στις καταλήψεις, εξέλαβαν τις απελευθερωτικές μάχες του στρατού μας ως κάτι παρόμοιο. Το κακό είναι ότι επανακάμπτουν και ... καταλαμβάνουν τις ποικιλώνυμες επιτροπές και «συναγωγές» αναθεώρησης-καρατόμησης των σχολικών βιβλίων. Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης...
Στις επόμενες δύο σελίδες που αφιέρωνε στους βαλκανικούς πολέμους, φιλοξενούνται, στην πρώτη, χάρτες που δείχνουν την Ελλάδα μετά τις «καταλήψεις» εδαφών. Στην τελευταία, σελ. 96 περιέχονται δύο φωτογραφίες. Το «Γενί τζαμί» και το «Μπέη χαμάμ» της Θεσσαλονίκης. (Ας κάνουν μια βουτιά στο Αιγαίο και ας περάσουν απέναντι όλοι αυτοί οι ισλαμολάγνοι, να χορτάσει το μάτι τους τζαμιά και... χαμάμια. Ίσως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά μια νέα ανταλλαγή, όχι πληθυσμών, αλλά ιστορικών. Όταν γράφεις, για παράδειγμα, «συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης», πρέπει να σε δει ένας καλός... ιστορικός. Αυτό ούτε Τούρκος ιστορικός δεν διανοήθηκε να το γράψει).
Το τρίτο βιβλίο, το τωρινό, στο ίδιο κεφάλαιο, για το οποίο αφιερώνονται τέσσερις σελίδες (186-189), γράφει:
«Η ρύθμιση των συνόρων ανάμεσα στα βαλκανικά κράτη προκάλεσε τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τον Ιούνιο του 1913... Ο ελληνικός στρατός κέρδισε σημαντικές νίκες και κατέλαβε (δυστυχώς και εδώ το ίδιο απαράδεκτο ρήμα και όχι απελευθέρωσε), την υπόλοιπη κεντρική καθώς και την Ανατολική Μακεδονία...». Πουθενά στις τέσσερις σελίδες δεν θα βρεις την λέξη Κιλκίς. Καμμία αναφορά στην τριήμερο εποποΐα!!
Στην σελίδα 188, έχει μια ακατανόητη και εντελώς άσχετη με τους Βαλκανικούς Πολέμους παραπομπή. Γράφει για τα δικαιώματα των γυναικών και για τις λεγόμενες «σουφραζέτες» της Βρετανίας.
Έχω στην κατοχή μου ένα βιβλία σπάνιο και δυσεύρετο. Τιτλοφορείται: «Αθάνατη Ελλάς» και υπότιτλο «Επικαί συρράξεις των Ελλήνων και των Βουλγάρων». Συγγραφέας του ο Δ. Καλλίμαχος, εθελοντής ιεροκήρυκας της Ε΄ Μεραρχίας Πεζικού, που αρίστευσε με τον ηρωϊσμό της κατά την μάχη του Κιλκίς-χωρίς καμμιά να υστερήσει. Ο εθελοντής ιεροκήρυκας συμμετείχε, όχι με το καριοφίλι αλλά με το πετραχήλι, στις μάχες του στρατού, ιδίως στο Κιλκίς, και το 1942 εξέδωσε το βιβλίο στην Νέα Υόρκη, σε έκδοση του «Εθνικού Κήρυκος» της ιστορικής ομογενειακής εφημερίδας. Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό, το μελετάς με δάκρυα, μελετάς τα λαμπρά παλληκάρια... Στην σελ. 83 διαβάζω στις σημειώσεις του μετά την μάχη:
«Ο απέραντος χώρος του θεάτρου της μάχης ωμοίαζε προς μακελλείον. Και όταν αντίκρυσα την φρικιαστικήν εικόνα καμμένων σπαρτών και ψημένων σωμάτων και είδα σκοτωμένους με την λόγχην στα χέρια και με αποκρυσταλλωμένην εις το πρόσωπον την ψυχολογίαν της ορμής και της χαλυβδίνης αποφασιστικότητος, εδάγκασα ασυναισθήτως τα χείλη αποθαυμάζων.
 Αγγελιαφόρος της Δ ΄Μεραρχίας εστάθη και ήκουσα να απαγγέλη:
«Στου Κιλκίς την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο απ' ολίγα χαρτάρια
πούχαν μείνη στην έρημη γη».
(Η μάχη διεξήχθη 19-21 Ιουνίου 1913 εν μέσω φοβερού καύσωνος. Τα σιταροχώραφα του Κιλκίς, εξαιτίας των οβίδων, πήραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιώτες μας ανήμποροι να κινηθούν, ήταν και σε νηπιώδη κατάσταση το σώμα τραυματιοφορέων, κάηκαν ζωντανοί).
Πόσα ήταν τα λαμπρά παλληκάρια που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδας; 8.828 αξιωματικοί και στρατιώτες μεταξύ αυτών εννέα διοικητές ταγμάτων και συνταγμάτων που πήγαιναν μπροστά για να εμψυχώσουν τους μαχητές.
Μεταξύ αυτών και ο συνταγματάρχης Καμάρας, «ευσεβής, φιλεύσπλαχνος, αγαθώτατος ευθύς και ειλικρινής και πράος». Τραυματίζεται θανασίμως από βλήμα οβίδας. Διαβάζω:
«Γονατίζει ο ευγενικός συνταγματάρχης και με το λάμπον ξίφος του ακόμη εις τα χέρια απευθύνει προς τους άνδρας του τον τελευταίον χαιρετισμόν:
-Θάρρος, παιδιά, θάρρος, γενναίοι μου!
Το αίμα τρέχει κρουνηδόν από το τραύμα και ο Καμάρας σωριάζεται. Όταν μετεφέρετο προς τα χειρουργεία, ατενίσας διά τελευταίαν φοράν τους άνδρας του εδάκρυσε και είπε:
-Αχ, που σ' αφήνω σύνταγμά μου! Σας χαιρετώ καλά μου παλληκάρια και με την ευχή μου όλοι εμπρός να δοξάσετε την τιμημένη μας πατρίδα». (σε. 71).
'Ιδια περιγραφή και μάλιστα γραμμένη από τον γιο του, στρατιώτη τότε, έχουμε και για τον ηρωϊκό θάνατο του συνταγματάρχη Καμπάνη. Και για τον σχη Παπακυριαζή που ήταν σύγγαμβρος του άλλου αετού, του ήρωα των ηρώων, Ιωάννη Βελλησαρίου, που και αυτός σε λίγες μέρες σκοτώθηκε. Παραθέτω τα ονόματα και των άλλων επτά αθανάτων ηρώων συνταγματαρχών, διοικητών μονάδων: Καραγιαννόπουλος, Κορομηλάς, Διαλέτης, Κουτήφαρης, Κατσιμήδης, Ιατρίδης, Χατζόπουλος. Και αναγκάστηκε το στρατηγείο να διατάξει να βγάλουν τα διάσημα, γιατί δεν θα έμενε κανείς ζωντανός. Οι Βούλγαροι σκοπευτές αυτούς σημάδευαν.
Την ίδια ανδρεία έδειξαν και οι απλοί στρατιώτες. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή που περιγράφει ο Καλλίμαχος. Στρατιώτης του 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στο χέρι. Του λένε να φύγει για το χειρουργείο.
«-Τι έκανε, λέει; Για μια τσουγκρανιά να φύγω; Το παλιοτόμαρό μου βαστάει ακόμη. Και συνεχίζει τον αγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι και εξακολουθεί να μάχεται και το δεύτερο τραύμα γίνεται τρίτο και έπεται συνέχεια.
Όταν δεν ήτο δυνατόν πλέον να συνεχίσει τον αγώνα, λέει:
«-Μωρέ δεν μπορούσα να είχα κι άλλο παλιοτόμαρο, να βγάλω αυτό το τρυπημένο και να βάλω το καινούργιο;». (σελ. 76). 
Με εκείνα τα ηρωικά... παλιοτόμαρα είναι ραμμένη η γαλανόλευκη. Τα τωρινά όντως παλιοτόμαρα την μαγαρίζουν, σβήνοντας το «ελευθερία ή θάνατος» των εννέα λωρίδων και βάζοντας στην θέση τους τις πολύχρωμες μπογιές της διαστροφής...
Η μάχη του Κιλκίς έκρινε την τύχη της Μακεδονίας, της Ελλάδος όλης. Χάθηκε ο ανθός τότε του Γένους. Μια ελάχιστη μνημόσυνη αναφορά στα βιβλία ιστορίας του δημοτικού σχολείου δεν αξίζουν τόσοι ήρωες; Οι σουφραζέτες της Αγγλίας είναι σπουδαιότερες; Ζω στο Κιλκίς και ντρέπομαι, όταν έρχεται η ώρα να διδάξω τους Βαλκανικούς Πολέμους. Λέω στους μαθητές μου ότι αν σκάψουμε την αυλή του σχολείου μας θα βρούμε κόκκαλα Ελλήνων ιερά. Τονίζω την σπουδαιότητα της μάχης, διαβάζουμε μεγαλειώδεις σκηνές θυσίας και αντρειοσύνης. Και πας στο βιβλίο και αντικρίζεις την σιωπή και την περιφρόνηση. Γιατί;
Τους διαβάζω ένα ωραίο,παλιό κείμενο, μαθητή σε σχολείο του Κιλκίς λίγα χρόνια μετά την μάχη:
«Ένα απέραντο "Εθνικό Νεκροταφείο", που κρύβει στα σπλάχνα του τα κορμιά χιλιάδων παλληκαριών, είναι ο τόπο μας. Και πάνω στα κορμιά αυτά στήθηκαν τα θεμέλια αυτής της πόλης. Και το σιτάρι που φτιάχνει το ψωμί μας θεριεύει και μεστώνει ρουφώντας από τη γη αίμα αντί για νερό.
Κάθε λόφος γύρω μας κι ένας "κρανίου τόπος". Κάθε χωράφι κι ένας «αγρός αίματος» για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς του Ευαγγελίου που τόσο ταιριάζουν στην περίπτωση.
Τα πρώτα χρόνια, τ' αλέτρια που όργωναν τη γη, έφερναν στην επιφάνεια λευκά κόκκαλα, "κόκκαλα Ελλήνων ιερά", αντάμα με σκουριασμένες ξιφολόγχες και δερμάτινες παλάσκες περασμένες σε ζωστήρες που έζωναν, κάποτε, λυγερά σώματα παλληκαριών. Κι όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε να θυμόμαστε πως κάποτε, σκάβοντας τις αυλές των σπιτιών μας είχαμε βρει σκουριασμένα όπλα κι ανθρώπινα κόκκαλα.
Σαν στοιχειωμένος έμοιαζε το τόπος μας και τα παιδιά φοβόταν να βγούν το βράδυ από τα σπίτια τους.
Θυμάμαι τους πρώτους περιπάτους που κάναμε με το νηπιαγωγείο, εκεί κοντά στους πρόποδες του Άη-Γιώργη. Η δασκάλα μας έλεγε ότι οι παπαρούνες στον τόπο μας είναι πιο κόκκινες από αλλού "γιατί παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών". Κι εμείς διστάζουμε να τις κόψουμε, από φόβο, μήπως  και ματώσουμε τα χέρια μας».
(Στ. Λίβα «Η παλιά, μικρή μας πόλη», σελ. 179, Αθήνα 1988).
Αυτή είναι η πατρίδα μας, λέω των παιδιών. Ένας «αγρός αίματος». Αυτός ο αγρός, η Ιστορία και η Πίστη μας, είναι γεμάτος άνθη μυρίπνοα, οι άγιοι και οι ήρωές μας. Τέτοια άνθη, σαν αυτά που φυτρώνουν στην ματοθρεμμένη γη της Μακεδονίας μας, δεν τα κόβεις, τα καμαρώνεις και τα στολίζεις στο Εικονοστάσι του Γένους και της Εκκλησιάς, "εκεί να λειτουργιώνται".

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

«Για την ουρά της αλεπούς», συνέχεια…

άρθρο του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη
Διαβάσαμε το αφυπνιστικό άρθρο «Για την ουρά της αλεπούς», του περιοδικού «Ο ΣΩΤΗΡ», το βασισμένο στο μύθο του Αισώπου : «Η κοντούρα η αλεπού», και χαρήκαμε και θαυμάσαμε  τον εύστοχο παραλληλισμό και την επιδέξια μεταφορά του επιμυθίου στη σημερινή άθλια εποχή. 
Την εποχή, την «βύρσης κάκιστον όζουσαν» (αυτή που βρωμάει χειρότερα κι από το γδαρμένο τομάρι του ζώου), την από «πάσαν νόσον και πάσαν  μαλακίαν» κατεχόμενη και το χείριστο και οδυνηρότερο όλων, την αγνοούσα το βάθος και το πλάτος της εξαθλίωσης αυτής, ως εκ βαρείας και ανιάτου ασθενείας πασχούσης.
Το περιεχόμενο της λέξης «εποχή» είναι αόριστο και αφηρημένο.. Υποστασιοποιείται από τα πρόσωπα, τα οποία τη ζουν.  Από μας. Άρα εμείς είμαστε ασθενείς, οι άνθρωποι, και συνθέτουμε με τη βιωτή μας την ασθενούσα εικόνα της εποχής.
Πέρα λοιπόν από τις ευλογημένες επισημάνσεις του προαναφερθέντος άρθρου, αλλά και τα εξ αυτών προκύπτοντα περαιτέρω αυτονόητα συμπεράσματα, οφείλουμε να δώσουμε και μια άλλη μεταφορική διάσταση στο μύθο. Και θα αναφέρεται κατ` ανάγκη και ως μοναδική και απόλυτη διέξοδος και απάντηση, στην κίνηση του Οικουμενισμού.
Δυο λόγια όμως πρώτα για τον Οικουμενισμό.
«Οικουμενισμός ονομάζεται η ιδεολογία η οποία ευρίσκεται πίσω από την Οικουμενική Κίνηση και την τροφοδοτεί ή συνεκδοχικώς είναι η ίδια η Οικουμενική Κίνηση. Η Οικουμενική Κίνηση είναι η κίνηση προς ένωση των χριστιανικών ομολογιών – «εκκλησιών» μεταξύ τους. Κύριος φορεύς της δραστηριοποιήσεως αυτής σήμερα είναι το«Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (W.C.C. –  “World Council of Churches”), υπό την σκέπη του οποίου συνεργάζονται όλες σχεδόν οι Προτεσταντικές Κοινότητες, οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες πλην ολιγίστων, και οι Αντιχαλκηδόνιες Κοινότητες. Το Βατικανό δεν συμμετέχει στο Π.Σ.Ε., διότι, με συνέπεια προς τη διακήρυξή του ότι είναι η μόνη «εν ενεργεία» Εκκλησία επί γης, κρίνει ότι δεν μπορεί να θέτει σε ίση μοίρα και να συναριθμεί εαυτό με τις εκατοντάδες των υπολοίπων χριστιανικών ομολογιών, ούτε ακόμη και με τις «σχισματικές» Ορθόδοξες Εκκλησίες · έτσι έχει αποστείλει κατά καιρούς στο Π.Σ.Ε. μόνον παρατηρητές» (Ι.Μ.Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου).
Από τη μια το Π.Σ.Ε. με ηγεσία προτεσταντική και από την άλλη ο Παπισμός, με ηγέτη τον Πάπα θέλουν, ως κόλουρες αλώπεκες, να «εξισώσουν» την Ορθοδοξία με τα δικά τους θρησκευτικά κατασκευάσματα. Να εξισώσουν την «αγνή και ταπεινή κόρη», την Ορθοδοξία, με την «τοις πάσιν επιδιδομένη πόρνην», τον Προτεσταντισμό, ο οποίος είναι γνωστός για τη «ριζοσπαστική» του θεολογία και βιοθεωρία, αλλά και τη διάσπασή του σε χιλιάδες ομολογίες, οι οποίες κατέχουν καθεμιά και από λίγη αλήθεια, με αποτέλεσμα την πλήρη αποχριστιανοποίησή του. Από την άλλη να την μετατρέψουν σε σεμνότυφη,  σεμνοφανή και στρίγκλα γυναίκα, η οποία φοράει στενό κορσέ και κοντεύει να σκάσει από έλλειψη οξυγόνου, αναζητώντας ελευθερία της. Να συνυπάρξει η Ορθοδοξία με τον Παπισμό, το επικρατούν αρχηγικό σύστημα της παγκοσμιοποίησης. Όμως ο Ορθοδοξία δεν κάνει τέτοιου είδους αποκλίσεις. Ακολουθεί την Αλήθεια του Ευαγγελίου, «αγνεύουσα και ταπεινουμένη», καθώς τη διδάσκουν οι Άγιοί της κατά την παράδοση των Αποστόλων.
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία γράφει ο π. Γεώργιος Καψάνης: «Εἰς τόν θεσμόν τῆς συνοδικῆς διοικήσεως ἀποκαλύπτεται κατ’ ἐξοχήν ἡ Ἐκκλησία ὡς Κοινωνία. Ὄχι εἷς ἀλάθητος ἄνθρωπος (παπισμός), οὔτε ἕκαστος πιστός κεχωρισμένως – ἀτομικῶς (προτεσταντισμός), ἀλλ’ ὅλαι αἱ τοπικαί ἐκκλησίαι διά τῶν προέδρων των εἶναι μάρτυρες καί φορεῖς τῆς Ἀληθείας». (Ἀπό τό βιβλίο ‘’ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ’’).
Γι` αυτόν το λόγο η Ορθοδοξία δεν κατέστη ποτέ αίτιος οιουδήποτε κακού στην ανθρωπότητα και δεν μπορεί να ενωθεί με καμιά άλλη «πίστη», αν αυτή η «πίστη» δεν ασπαστεί ειλικρινά όλη την Αλήθειά της. Διότι, ενώ θα συνεχίζονται τα εγκλήματα των άλλων εις βάρος της ανθρωπότητας, λόγω της παραμονής τους στις πλάνες και αιρέσεις τους, όπως γίνεται μέχρι τώρα μέσα στην ιστορία και καταγράφονται στη συνείδηση του κόσμου, θα τις φορτώνεται και η Ορθοδοξία, χωρίς να έχει καμιά ευθύνη ως η αληθινή Εκκλησία του Χριστού.
Οι αίτιοι των σημερινών κακών της ανθρωπότητας αναζητούν συνενόχους. Σαν την κολοβή αλεπού, ζητούν να συγκαλύψουν το αληθινό πρόσωπό τους, θέτοντας την Ορθοδοξία  υπό το κράτος της επιρροής τους και του θελήματός τους. Οι ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως και κάθε γνήσιο τέκνο της, από τη θέση του ο καθένας, δεν έχουν το δικαίωμα να ενδώσουν και να την προδώσουν,  διότι από τους Αγίους της Μάρτυρες όλης της γης, σε όλους τους αιώνες, «ὡς πορφύραν καὶ βύσσον τὰ αἵματα, ἡ Ἐκκλησία στολισαμένη», λάμπει ως ήλιος και συνεχίζει να φωτίζει και να παραμένει η μόνη ελπίδα επιστροφής του ανθρώπου στη «στενή και τεθλιμμένη»  αλλά  ειρηνική, δίκαιη και σωτήρια οδό.
Αυτήν την οδό, την οποία ευχόμαστε, χάριτι του Θεού των Πατέρων ημών, να περπατήσουν όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως, κατά το ευαγγελικό: «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμ. 2,4).
Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος
Κιλκίς, 15-6-2017
Εικόνα από: menny.beon.ru
Κείμενα του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη ΕΔΩ 

~ "Γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο..." Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


Φωτογραφία του Γιάννης Τιτομιχελάκης.
"Ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για τον άλλον; Κανείς. 
Όλοι ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας, για τον άλλον τίποτα. Γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο. 
Γιατί Ο Θεός που είναι όλος αγάπη δε θα μας συγχωρέσει αυτή την αδιαφορία για τον πλησίον μας..."

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


Γιάννης Τιτομιχελάκης

~ Kατασκήνωση;summer camp; ~ "Πισίνα θα έχει; Τι; Θα νηστεύουν μικρά παιδιά Τετάρτες & Παρασκευές; Είστε τρελοί;Με τίποτα..." ~ Πρόταση...

(Σχόλιό μας:
Ναι! Να πάμε τα παιδιά μας 
σε summer camps & κατασκηνώσεις...
Από το να κάθονται όλη μέρα μπροστά στις οθόνες είναι σαφώς προτιμότερο!Ούτε λόγος...
Αν μας επιτρέπεται,όμως, κάτι σημαντικό από τα καλοκαίρια που "φάγαμε" στις κατασκηνώσεις και την (άμισθη ή έμμισθη) εμπειρία μας 
(ως κατασκηνωτές, βοηθοί, ομαδάρχες, γυμναστές,κοινοτάρχες,υπαρχηγοί...):
ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ 
ΩΣ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ 
ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!!!
ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ 
ΠΙΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΡΟΠΟ...
ΕΠ΄ΟΥΔΕΝΙ!!!
(Ο λόγος με...2 λόγια:
Οι 10 τόσες μέρες, που θα "παρκάρουν", θα μας επιτρέψετε, τα παιδιά τους οι γονείς σε ιδιωτικές φαντασμαγορικές κατασκηνώσεις (νεροτσουλήθρες,πισίνες,γήπεδα,σινεμά κλπ) θα τα μετατρέψουν σε "επιστήμονες"...
Ό,τι δεν είχαν μάθει στα υπόλοιπα χρόνια της παιδικής τους ζωής, θα τα μάθουν,χωρίς την επίβλεψή μας...,μέσα σε λιγότερο από 10 μέρες σε ένα "ελευθεριάζον" περιβάλλον,όπου όλα επιτρέπονται στο βωμό όχι φυσικά της ψυχαγωγίας, αλλά της "διασκέδασης" (από το σκεδάννυμι=ξοδεύω,σκορπίζω...)
Ούτε τζάμπα!

Διαλέξτε:
Παρνασσό, Ελληνικό Κορινθίας, Ρίζα,Παναγοπούλα,Βραυρώνα,Μήλεσι,Άγκυρα των Πατρών, θαβώρ του Αλισσού Πάτρας,Μελετάκι της ΧΟΝ, Φλώρινα,
Αθαμάνιο Άρτας, Καλάνδρα, Θεοσκέπαστη, Λάρισα,Σκοτίνα Πιερίας, Σέρρες,Πορταριά, Ιωάννινα,Αγρίνιο,Λαμία,Πύργος,Αίγινα, Αλεξανδρούπολη,Βέρμιο,Κρήτη,Κύπρο 
ή όπου εσείς γνωρίζετε (γνωστοποιείστε και σε μας...)
και σε όλες τις κατασκηνώσεις των Ιερών Μονών & Μητροπόλεων της Ελλάδας...
Για παράδειγμα, 
ας τολμήσουμε μια "εγγυημένη" πρόταση 
στη Μητρόπολη Μεσογαίας...
(Συγχωρείστε μας το "επιθετικό" και "απόλυτο" της ανάρτησης, αλλά δεν γνωρίζουμε αν φαντάζεστε τι έχει περάσει από τα αισθητήριά μας όλα αυτά τα χρόνια και τι "αποτυπώματα" αφήνουν στις καρδιές των παιδιών οι απίθανες ή οι απαίσιες κατασκηνωτικές στιγμούλες...
Εμείς,ας πούμε, "μεγαλώσαμε" & ανδρωθήκαμε στο Λαλιώτη Κορινθίας...Και δεν το μετανιώσαμε ποτέ! Όσοι γνωρίζουν,καταλαβαίνουν...
Καλή επιτυχία!)

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

~ "Κάθε άνθρωπος μια έκπληξη. Μια ιστορία. Μια έμπνευση..."

Φωτογραφία του Χάρης Χωραΐτης.
~ "Ψιλόβρεχε. 
Περπατούσα με γοργό βήμα για να προλάβω. 
Σιγοτραγουδούσα τους στίχους 

"σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα.."

Αυτός ακουμπούσε σε ένα πι 
και βάδιζε αργά, ενώ γύρω του κινούνταν όλα γρήγορα. 

Αφού πέρασα δίπλα του
"κατέβασα ταχύτητα". 

Γύρισα το κεφάλι μου
και στάθηκα να τον παρατηρήσω.

Συνήθως αυτοί οι συνάνθρωποι γίνονται "αόρατοι" γιατί έχουν άλλους ρυθμούς ή γιατί απλά δεν τους παίρνει κανεις εύκολα χαμπαρι, πριν τους συναντήσει τους έχει ηδη προσπεράσει. Συνομιλήσαμε για λίγα λεπτά.
Δύο τρεις κουβέντες απλές
και ντόμπρες.

Κάθε άνθρωπος μια έκπληξη.
Μια ιστορία. Μια έμπνευση.
Ένας οδηγητικός μίτος που
θα σου δείξει μια άλλη λεπτομέρεια στο δρόμο σου.
Ο Χρήστος θα έλεγε κανείς πως...δεν λάμπει...αλλά είναι χρυσός!
Δεν προκαλεί εντύπωση αλλά έχει ένα μεγαλείο, αθόρυβο και απαρατήρητο.
Δεν έχει κάτι δικό του...
είναι άστεγος...
ό,τι έχει είναι η παρουσία του..."


Χάρης Χωραΐτης

~ Δικό μας σχόλιο:
"Σταθερή αξία"...
Μια απ΄αυτές τις αξίες είναι κι ο Χάρης...
Υπάρχουν κι άλλες αξίες όμως "εκεί έξω",
που αξίζει κανείς να τους "κλέβει"...
"Εμμονικά κι ανερυθρίαστα"...
Ειδικά για κάποιους "λωποδύτες", 
(όπως εμείς...)προς χάριν των "δικών μας"...
Γράφε Χάρη!Γράφε...

~ Για την...οὐρά τῆς ἀλεποῦς!

Γιὰ τὴν οὐρά τῆς ἀλεποῦς
Ἂν ζοῦσε ὁ γερo-Αἴσωπος, θὰ κωμωδοῦσε πάλι. Τὰ τραγωδίας ἄ­ξια. Τὰ θρήνων. Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα.
Ἦταν, θὰ ἔλεγε, «ἀλώπηξ κόλουρος»· μιὰ κολοβὴ ἀλεπού. Κι αὐτὴ «παγίδι ληφθεῖσα καὶ ἀποκοπείσης τῆς οὐρᾶς», σὰν πιάστηκε στὸ δόκανο καὶ κόπηκε ἡ οὐρά της, κατάφερε καὶ ξέφυγε. Ὅμως «διαδρᾶσα, ἀβίωτον ὑπ᾿ αἰσχύνης ἡγεῖ­το τὸν βίον»· ἀπὸ τὴν ντροπή της δὲν ἤθελε νὰ ζήσει. Καὶ τί σκαρφίστηκε ἡ παμπόνηρη; «Ἔγνω οὖν τὰς ἄλλας ἀ­λώπεκας τοῦτ᾿ αὐτὸ νουθετῆσαι», σκέφτηκε νὰ συμβουλέψει τὶς ἄλλες ἀλεποῦδες νὰ κάνουν καὶ αὐτὲς τὸ ἴδιο, «ὡς ἂν τῷ κοινῷ πάθει τὸ ἴδιον συγκαλύψειεν αἶσχος», ἔτσι ὥστε τὴ δική της ἀσχήμια νὰ τὴν κρύψει μὲ τὸ γενικὸ πάθημα ποὺ θὰ τὶς ἔχει ἐξομοιώσει. Καὶ λοιπόν, «πάσας συναθροίσασα παρῄνει τὰς οὐρὰς ἀποκόπτειν», τὶς μάζεψε ὅ­λες καὶ τὶς προέτρεπε νὰ κόψουν κι αὐ­τὲς τὶς οὐρές τους. Ἄσχημες εἴμαστε ἔτσι μὲ τόσο μακριὲς οὐρές, τοὺς ἔλεγε. Καὶ βάρος περιττὸ αὐτὲς μᾶς προσθέτουν: «ἀπρεπὲς τοῦτο τὸ μέλος… καὶ περιττὸν βάρος προσηρτημένον».
Ὅμως, κυρία μου, «ὦ αὕτη», τῆς εἶπε μία ἀπὸ τὶς ἄλλες. Ἂν αὐτὸ δὲν σὲ συν­έφερε ἐσένα, «οὐκ ἂν ἡμῖν αὐτὸ συνεβούλευες», δὲν θὰ συμβούλευες τὸ ἴδιο σὲ μᾶς.
Ἕνα μονάχα ὁ Αἴσωπος δὲν πρόβλεψε σωστό: ὅτι θά ᾿ρχόταν ἐποχὴ ποὺ ἡ «κόλουρος ἀλώπηξ» ὄχι μονάχα θὰ ἔβρισκε τόσο πολλὰ πρόθυμα αὐτιὰ νὰ τὴν ἀκούσουν, μὰ καὶ συμμάχους ποὺ μὲ πάθος θὰ τὴν ὑποστήριζαν. 
Καὶ κάτι τραγικότερο ἀκόμα: ὅτι σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄθλια ἐποχή, ὅποια ἀλεποὺ θὰ τολμοῦ­σε νὰ ἔχει ἄλλη γνώμη, καὶ πρόστιμο θὰ πλήρωνε καὶ φυλακὴ θὰ πήγαινε.
Ποιὸς ἀπορεῖ; Τί ἄλλο γίνεται ἀπὸ τὸ νὰ ὠθεῖται βίαια ἡ κοινωνία μας ἀπὸ τὰ μαῦρα κέντρα τοῦ κακοῦ νὰ δέχεται ὡς φυσιολογικὴ τὴ διαστροφὴ ποὺ πονηρὰ τὴν ὀνομάζουν διαφορετικὸ σεξουαλικὸ προσανατολισμό; 
Ἢ τί ἄλλο γίνεται μὲ τὸ νὰ καθιερώνεται στανικῶς νέα ἀντίληψη γιὰ τὸ φύλο, τὸ λεγόμενο κοινωνικό (gender) μὲ τὰ πλῆθος διαφορετικὰ ψευδοφύλα, ἀντὶ τοῦ βιολογικοῦ, ποὺ γνωρίζει μόνο τὴ διάκριση ἄνδρας - γυναίκα;
Καὶ ὄντως ὠθεῖται βίαια ἡ κοινωνία μας σ᾿ αὐτὲς τὶς τάχα μοντέρνες καὶ δῆθεν προοδευτικὲς ἀντιλήψεις. 
Ὠθεῖται ἀπὸ κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ, ποὺ χρηματοδοτοῦν ἀφειδῶς πλῆθος ἐθνικῶν καὶ ὑπερεθνικῶν ὀργανώσεων μὲ σκοπὸ νὰ προβάλλουν μὲ κάθε τρόπο αὐτὲς τὶς ἰδέες, ποὺ εὐτελίζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ δημιουργοῦν ἕναν κόσμο «κολοβῶν ἀλεπούδων». 
Οἱ ὀργανώσεις αὐτὲς ἐπιβάλλουν δικτατορικὴ λογοκρισία στὴν κοινωνικὴ ζωή, ἀπειλοῦν μὲ φυλακίσεις, διαπομπεύουν, ἀσκοῦν ἀπίστευτης βιαιότητας ἐκφοβισμό (bullying) στοὺς δια­­­τυπώνοντες διαφορετικὴ γνώμη.
Μὲ συνεχὴ πλύση ἐγκεφάλου ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως ὑβρίζουν, συκο­φαν­τοῦν, διασύρουν καὶ χλευάζουν καθέναν ὁ ὁποῖος θὰ διανοηθεῖ ἁπλῶς νὰ πεῖ «τὰ σύκα σύκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη», ὅτι δηλαδὴ ἡ ὁμόφυλη σχέση εἶναι διαστροφή, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο αὐτὴ ἡ ἐξαρχῆς δημιουργημένη διάκριση μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.
Τὸ σχέδιο διαφθορᾶς τῆς κοινωνίας ὀργανώθηκε ὕπουλα καὶ συστηματικά. Μὲ σειρὰ νόμων (ἀντιρατσιστικῶν καὶ ἄλλων), δῆθεν γιὰ προστασία κάποιων ἀδικημένων. Νόμων οἱ ὁποῖοι ἀφανίζουν τὴν οἰκογένεια, ἀλλάζουν τὸν χαρακτήρα της, τὴν διαλύουν μὲ τὰ «σύμφωνα συμβίωσης τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν». Σύμφωνα ποὺ αὔριο θὰ γίνουν πολιτικὸς γάμος καὶ μεθαύριο…
Μεθαύριο ἴσως θὰ ἀπειλοῦνται ὄχι μόνο μὲ διαπόμπευση, ἀλλὰ καὶ μὲ πρόστιμο καὶ φυλάκιση οἱ ἱερεῖς ποὺ θὰ ἀρνοῦνται νὰ ἱερουργήσουν τέτοιο ἀνόσιο γάμο.
Τὴν ἴδια ὥρα, οἱ ἴδιες σκοτεινὲς δυνάμεις, τὰ ἀόρατα κέντρα ἀποφάσεων τοῦ ἐξωτερικοῦ, προβάλλουν αὐτὸ ποὺ συν­ιστᾶ ἀπίστευτη πρόκληση: τὴ διοργάνωση τῶν χυδαίων ἐκδηλώσεων pride – φεστιβὰλ ὑπερηφάνειας! 
Τὰ προβάλλουν, τὰ στηρίζουν, τὰ χρηματοδοτοῦν. Μὲ πρώτη πάντα τὴ σκοτεινὴ Πρεσβεία τῆς πλανηταρχίας. Καὶ εἶναι τραγικὸ τὸ ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸ παίγνιο συμπλέουν ἁρμονικὰ ὁ ἀριστερὸς ψευδοπροοδευτισμὸς μὲ τὴν πιὸ ὠμὴ καπιταλιστικὴ βαναυσότητα.
Μὰ ἂν ἔχουν μείνει κάποιοι ἀκόμη ὄρθιοι, ἀσυμβίβαστοι στὴ γενικὴ ὑποδούλωση, ἂς μὴ δειλιάζουν.
Ἂς ὑποστοῦν καὶ διωγμούς. Γιὰ τὴν οὐρὰ τῆς ἀλεποῦς.
Γιὰ ποιὰ οὐρά; ποιᾶς ἀλεποῦς;
Γιὰ τὴν ἐλπίδα ὅλης τῆς γῆς.
Γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἀνθρώπου!

" - Όταν του λέω «χρειάζεσαι τη βοήθειά μου;» μου απαντάει με ένα μεγάλο «όχι». Είναι ένας μικρός άντρας με μεγάλη θέληση..."

Είναι ένας μικρός άντρας με μεγάλη θέληση. Ένα 12χρονο αγόρι με δύναμη ψυχής.
Ο Tae-ho γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου το 2000 στη Νότια Κορέα και εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του λίγο μετά τη γέννα.
Ένα μωρό χωρίς χέρια με δυσπλασία στα πόδια και τόσο ευαίσθητο που οι γιατροί πίστευαν αρχικά πως δεν θα τα καταφέρει.
-Tae-ho (στο νοσοκομείο): Πονάει το κεφάλι μου… ο λαιμός μου πονάει… έχω πυρετό… το στομάχι μου πονάει…
Seung-ga Won (η θετή του μητέρα):Έχει πυρετό πολύ συχνά. Ο πάγος και τα αντιπυρετικά δεν μπορούν να τον βοηθήσουν. Η θερμοκρασία του σώματός του παραμένει στους 40 βαθμούς Κελσίου γι’ αυτό συχνά χρειάζεται να νοσηλεύεται..
Οι γιατροί είχαν πει ότι θα ζούσε μέχρι τα 10 του χρόνια και όμως ο Tae-ho κατάφερε να τα ξεπεράσει και να κάνει περήφανους όλους αυτούς που τον αγαπούν και πιστεύουν σ’ εκείνον.
Η προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλει για να κάνει απλά πράγματα ήταν τεράστια όση και η δίψα του για ζωή.
-Ποια σημεία του σώματός σου δεν έχεις;
-Tae-ho: Τα χέρια…
-Είναι σκληρό για σένα να ζεις χωρίς χέρια αλλά μόνο με πόδια;
-Tae-ho: Όχι, είμαι μια χαρά!
-Είσαι εντάξει;
-Tae-ho: Ναι!!!
Χρόνο με το χρόνο υπερνίκησε όλα τα εμπόδια. Είναι αισιόδοξος, χαμογελαστός και τα κάνει πια όλα μόνος του. Μάλιστα ενοχλείται όταν τον ρωτούν αν χρειάζεται βοήθεια.
-Όταν του λέω «χρειάζεσαι τη βοήθειά μου;» μου απαντάει με ένα μεγάλο «όχι». Είναι ένας μικρός άντρας με μεγάλη θέληση.
Seung-ga Won (η θετή του μητέρα): Όταν είμαι απασχολημένη τα πρωινά, ο Tae-ho με βοηθάει στις πρωινές δουλειές.
Συμμετέχει σε πολλές δουλειές του σπιτιού με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κολυμπάει, ντύνεται και γδύνεται μόνος του, ενώ δεν υπάρχει φαγητό που να μη μπορεί να το φάει ολομόναχος.
Tae-ho: Είναι πολύ νόστιμο!! Μαμά πολύ καλό.
Μεγαλώνει κοντά στην Seung-ga Won και τα αδέλφια του. Κάποια πρωινά μάλιστα βάζει εκείνος οδοντόκρεμα στις οδοντόβουρτσες για τ’ αδέλφια του.
Αποδεικνύει καθημερινά πως όποιος θέλει, μπορεί!
Η καλύτερη στιγμή της ημέρας είναι όταν περιποιείται τον εαυτό του. Βάζει κρέμα στο πρόσωπό του, κοιτάζοντας τον εαυτό του στον μικρό του καθρέφτη, αλλά και τζελ στα μαλλιά του. Θέλει να είναι όμορφος και καθαρός.
Tae-ho: Μαμά πως είναι τα μαλλιά μου;
Seung-ga Won (η θετή του μητέρα): Είσαι υπέροχος!
Tae-ho: Είμαι υπέροχος, είμαι υπέροχος!
Κάθε μέρα είναι και μια καινούργια μέρα, γεμάτη εμπειρίες και όμορφες στιγμές. Ο Tae-ho προσπαθεί κάθε μέρα να μαθαίνει και κάτι καινούργιο, κάνοντας τη ζωή του πιο δημιουργική για εκείνον.
Αντιγραφή/Απομαγνητοφώνηση για το 
Εικόνα από: jemstoneblog
(Μας έστειλε η συνεργάτις μας, Άλεξ.)
violet flower smiley

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

~ "Μετά θα πούνε στον λαό: «Κοιτάξτε, αποφάσισε η Εκκλησία ότι είμαστε από σήμερα ένα με τον πάπα... Πάμε να προσκυνήσουμε την...παντόφλα του πάπα! Πάμε να κάνουμε συλλείτουργο με τους παπικούς...»

...κι ο λαός θα το χάψει..." 
Φωτογραφία της Λαμπρινή Παπαποστόλου.
~ Ερώτηση: Πρέπει να ενημερώσουμε τον κόσμο. Βλέπω ανθρώπους που πάνε εκκλησία κάθε Κυριακή και δεν έχουν ιδέα. Δεν άκουσαν τίποτα. Στις ενορίες δεν ακούγεται. Δεν πήραν είδηση ότι έγινε η σύνοδος. Είναι φοβερό...
~ Αρχιμ. Σάββας: 
Ακριβώς. 
Γιατί ακούνε το χαζοκούτι. 
Μα είναι σκόπιμο αυτό. 
Γιατί μετά θα πούνε στον λαό: 
«Κοιτάξτε, αποφάσισε η Εκκλησία ότι είμαστε από σήμερα ένα με τον πάπα. Πάμε να προσκυνήσουμε την παντόφλα του πάπα. Πάμε να κάνουμε συλλείτουργο με τους παπικούς». 
Ο λαός θα το χάψει. 
Γι’ αυτό είναι καθήκον μας να μιλάμε.
~ Ερώτηση: Μα άμα ακούσει κάποιος αυτό το γυμνό πράμα, ότι πάμε να συλλειτουργήσουμε με τον πάπα, εκεί νομίζω ο κόσμος ότι θα διαμαρτυρηθεί...
~ Αρχιμ. Σάββας: Θα του το περάσουνε με τέτοιο τρόπο που θα το δεχτεί κι αυτό.
~ Ερώτηση: Ναι, απλώς λέμε ότι ελπίζουμε…
~ Αρχιμ: Σάββας: 
Να μην ελπίζουμε. Πρέπει να εργαζόμαστε. Αυτοί βλέπετε, 100 χρόνια εργάστηκαν...

~ Απόσπασμα από ομιλία του Αρχιμ. Σάββα του Αγιορείτη που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο στις 29 Μαΐου 2017


(από την αδελφή & φίλη, 
Λαμπρινή Παπαποστόλου)

~ "ΕΧΟΥΝ ΕΚΧΩΡΗΘΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ..." ~ Μεσογαίας,π.Νικόλαος (βίντεο!)

Ο ΑΝΕΣΤΗΣ ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΝΕΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ

~ "Η Αγία Περπέτουα και οι Συν Αυτή Μαρτυρήσαντες"...


Αναστασία Σουσώνη (η συγγραφέας του βιβλίου...):

"Kαθώς περιμένω περισσότερο υλικό, 
θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όσους παρευρέθησαν στην παρουσίαση του μικρού μας βιβλίου: 
"Η Αγία Περπέτουα 
και οι Συν Αυτή Μαρτυρήσαντες" 
την περασμένη Κυριακή.
Όλους όσους συνεργάστηκαν γι' αυτό από τη στιγμή που ξεκίνησε να γράφεται, 
μέχρι εκείνη την ώρα...
Εκείνους που ήρθαν, 
αλλά κι αυτούς που δεν μπόρεσαν.
Η αγάπη που ένιωσα ήταν μεγάλη,
η Αγάπη μας έφερε και πάλι κοντά.
Ο καθένας έδωσε ένα κομμάτι του εαυτού του που θα μείνει πάντοτε μοιρασμένο με ειλικρίνεια στον κόσμο.
Τα ιστορικά στοιχεία που μας γνωστοποίησε η κυρία Δήμητρα Σταύρου, 
η βαθιά συγκίνηση του Σταύρου Γουναρίδη, 
τα δάκρυα της Λαμπρινής Παπαποστόλου, 
η πατρική φιγούρα του π.Ιωάννη Φωτόπουλου, 
οι αγγελικές φωνές της χορωδίας των παιδιών του σχολείου  "Η Ελληνική Παιδεία", 
τα χαμογελαστά πρόσωπα 
και οι ζεστές αγκαλιές...
Ευχαριστώ ιδιαίτερα και τις εκδόσεις: "Άθως"


Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.
Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.
Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.
Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.

Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.

~ Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να ευχαριστήσουμε! Την Λαμπρινή, που μας γνώρισε την Αναστασία,...Την Αναστασία που μας γνώρισε την (απίστευτα ξεχωριστή...) Αγία Περπέτουα & τους Υπέροχους 5 Αγίους της παρέας της...Τον κ.Φώτη Σταμούλη (μαθητής μας...), που με τις εκδόσεις του πίστεψε στο έργο της Αναστασίας Σουσώνη και συνετέλεσε να γίνει τελικά αυτή η παρουσίαση...Την Ιστορικό κ.Σταύρου,που πιστοποίησε πως η έρευνα της Αναστασίας για το ημερολόγιο,που έγραψε η Αγία Περπέτουα με τα πραγματικά γεγονότα της αιχμαλωσίας και του μαρτυρίου της, μέχρι την προηγούμενη μέρα της θυσίας της,το 203(!!!)μ.Χ., εκτός από εκπληκτικά γοητευτικό και πρωτάκουστο είναι πια και επιστημονικά και ιστορικά αδιαμφισβήτητο...Και Τον Πανάγιο Θεό, που παρά τα χάλια μας, μάς προσφέρει τέτοιες μεγάλες στιγμές και το "δέσιμο" με τέτοιους υπέροχους Ανθρώπους... 

ΥΓ: 
1) Αναζητήστε & παραγγείλτε το βιβλίο,
όπου μπορείτε... 
2) Για να παρουσιάσουμε το τραγούδι της Αγίας μας όπως της αξίζει, θα πρέπει να είμαστε απολύτως έτοιμοι...Ελπίζουμε πως σε λίγες μέρες θα καταλάβετε, γιατί έπρεπε τελικά να περιμένετε λίγο παραπάνω...
Φωτογραφία του σταύρος γουναρίδης.
Φωτογραφία της Αναστασία Σουσώνη.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

~ Δεχτήκαμε 2 μηνύματα μέσα σε 2 μέρες, από εκείνα τα στενόχωρα, πλην όμως απαραίτητα...

 ( ~ Να τους αφήσουμε "μόνους" μέσ΄το κατακαλόκαιρο; )          

...για όσους από εμάς πιστεύουν στη δύναμη και την αξία της κοινής προσευχής που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας 
(και οι "σημερινοί", Άγιοι Πορφύριος,Παϊσιος,Ιάκωβος κλπ)

1) "Mr. "αμφοτεροδέξιε",
ενας καθηγητης μου ειναι με εγκεφαλικο
στο νοσοκομειο,
δεν εχει συνελθει ακομα
και δεν εχει πολλες πιθανοτητες ... Λεγεται Δημητρης... Μπορεις να στειλεις το ονομα για προσευχη?

Ευχαριστώ!"
Ισ.

2) Η δεύτερη περίπτωση μάς έχει "απασχολήσει" ξανά...
Στις 18 Φεβ. 2016 είχαμε παρακαλέσει για τον Σταύρο (θυμήσου ή δες για πρώτη φορά εδώ...)
Η πρώτη και η δεύτερη μάχη κερδήθηκε,
συν Θεώ...
Τα πράγματα τώρα όμως φαντάζουν δύσκολα, (ανθρωπίνως πάντα...)
Βρίσκεται σε κατάσταση μάλλον μη αναστρέψιμη και οι πόνοι του είναι αφόρητοι...
Η Κατερίνα, η σύζυγός του (καθηγήτρια, όπως κι εκείνος...) έχει ανάγκη κι εκείνη τις προσευχές μας, όπως και τα 2 τους μικρά παιδιά (του δημοτικού...)

Ευ.

~ Τι λέτε;
Μήπως πρέπει να "κάνουμε" κάτι;

~ Βάλ΄τους στη "λίστα" σου!

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ + ΣΤΑΥΡΟΣ...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...