Στη Δευτέρα Παρουσία θα παρουσιαστούν άνθρωποι,
στους οποίους
έχουμε προσφέρει αγάπη έμπρακτη.
Και θα πουν στον Κύριο:
“Αυτός μου έδωσε να φάω,
αυτός με σκέπασε,
αυτός με συγχώρεσε,
αυτός μου έδειξε την πόρτα της εκκλησίας,
αυτός με έφερε κοντά Σου.
Κάνε τον ό,τι νομίζεις”.
Αυτή η αγάπη,
η έμπρακτη, η διΦυής,
που απευθύνεται στη ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου,
θα σταθεί πρεσβευτής για τον καθένα μας
μπροστά στον
Εύσπλαχνo Πλάστη.
Και η Παναγία τότε,
όπως λέει η παράδοση,
θα σηκώσει τα χέρια Της
και θα παρακαλέσει για τελευταία φορά,
τον φιλάνθρωπο Χριστό,
να
συγχωρήσει όλους τους ανθρώπους...
† Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης
|Τίμιος Πρόδρομος Παραλίας Διονυσίου
{η ζωή πάντως, μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο... Το ξέρουμε πλέον καλά. Δόξα τω Θεώ...}
the Venezuelan who survived 8 days
·
Φαντάζεστε να περνάτε 192 (!) ώρες
εγκλωβισμένοι στο πιο απόλυτο σκοτάδι,
χωρίς νερό,
χωρίς φαγητό
και να νιώθετε το τσιμέντο να συνθλίβει τα κόκαλα
και τις ελπίδες σας;
Ο Hernán Gil έζησε τον χειρότερο ανθρώπινο εφιάλτη
από πρώτο χέρι μετά τον βάναυσο σεισμό.
Όταν οι διασώστες δεν έψαχναν πλέον για επιζώντες
αλλά για πτώματα,
συνέβη το αδύνατο.
Η σπαρακτική του μαρτυρία
για το πώς κατάφερε να προσκολληθεί στη ζωή
στην άκρη της τρέλας θα ρίξει ρίγη στη σπονδυλική σου στήλη.
Ο Hernán Gil, 43 ετών,
εργαζόταν ως φύλακας ασφαλείας
στο υπόγειο κατοικίας στην Catia La Mar
όταν η γη σείστηκε με 7,5 ρίχτερ
και το κτίριο κατέρρευσε πάνω του.
Δεν έτρεξε.
Έπεσε κάτω από ένα τραπέζι και μια καρέκλα,
και αυτή η ενστικτώδης κίνηση
ήταν που τον κράτησε ζωντανό
για 8 (!) ολόκληρες
μέρες.
Έξω, ομάδες διάσωσης από 7 (!) χώρες
έσκαβαν ακούραστα.
Χρειάστηκαν πάνω από 100 ώρες δουλειάς
μέχρι να ανοίξουν ένα τούνελ 3 μέτρων
και να τον φτάσουν.
Ο Gil βγήκε με εξαρθρωμένη κλείδα,
μερικές μελανιές,
αλλά είχε τις αισθήσεις του και μιλούσε.
Από το κρεβάτι του
στο Hospital de Clínicas Caracas,
είπε ότι
στο σκοτάδι δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει με τον Θεό.
«Ξέρω ότι ήταν θαύμα»,
είπε.
Η σύζυγός του, Gusbimar González, και τα παιδιά του
τον
περίμεναν ήδη στην άλλη πλευρά της βιντεοκλήσης.
Η ιστορία του Hernán Gil είναι μια ωμή
αλλά όμορφη υπενθύμιση
ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα δευτερόλεπτο,
αλλά και ότι η ανθρώπινη θέληση,
συνδεδεμένη με την πίστη,
είναι ικανή να παραβιάσει κάθε νόμο της φυσικής.
Παγιδευμένος στην κόλαση, βρήκε τον παράδεισο...
✨ ✨ ✨
Can you imagine spending
192 hours trapped in the most absolute darkness, without water, without food,
and feeling the cement crush your bones and your hopes? 😭💔
Hernán Gil lived through
the worst human nightmare firsthand after the brutal earthquake. When rescuers
were no longer looking for survivors but for bodies, the impossible happened.
His heartbreaking
testimony of how he managed to cling to life at the edge of madness will send
chills down your spine.
Hernán Gil, 43, worked as
a security guard in the basement of a residence in Catia La Mar when the earth
shook with a magnitude of 7.5 and the building collapsed on top of him. He
didn’t run. He got under a table and a chair, and that instinctive move was
what kept him alive for eight full days.
Outside, rescue teams from
seven countries dug tirelessly. It took more than 100 hours of work until they
opened a three-meter tunnel and reached him. Gil came out with a dislocated
collarbone, some bruises, but conscious and speaking.
From his bed at Hospital
de Clínicas Caracas, he said that in the darkness he never stopped talking to
God. "I know it was a miracle," he said.
His wife, Gusbimar
González, and his children were already waiting for him on the other side of
the video call.
Hernán Gil’s story is a
raw yet beautiful reminder that life can change in a second, but also that the
human will, connected to faith, is capable of breaking any law of physics. Trapped
in hell, he found heaven.
Παρακολουθήστε το βίντεο της διάσωσής του εδώ...
|το καταπληκτικό κείμενο (υπο)γράφει η Άννυ Λιγνού
Δεν ξέρω για σας, εγώ τον πάω με χίλια.
Θα ήθελα να 'ναι φίλος μου στη στενή μου παρέα, από αυτούς που τους παίρνεις τηλέφωνο τα μεσάνυχτα και τους λες μία τρελή ιδέα που σου ήρθε στο κεφάλι και φωνάζουν από την άλλη άκρη του τηλεφώνου:
Ναι ρε!
Γιατί όμως τον γουστάρουμε τόσο;
Είναι επειδή βάζει πολλά γκολ;
Υπάρχουν άλλοι που έχουν βάλει περισσότερα.
Επειδή παίζει καλό ποδόσφαιρο;
Υπάρχουν άλλοι που παίζουν καλύτερα.
Επειδή τρέχει γρήγορα;
Εντάξει κι αλλοι τρέχουν.
Μήπως επειδή η ομάδα του είναι το outsider και ανεβαίνει;
Κι αυτό εχει ξανασυμβεί.
O Haaland μας αρέσει γιατί είναι η ενσάρκωση του τι θα έπρεπε να είναι το ποδόσφαιρο και τα αθλήματα γενικότερα:
Χαρά και παιχνίδι.
Ακόμα και σε μία τόσο ψηλή διοργάνωση.
Είναι ένας αγαθός γιγάντας, ένας πραγματικός Βίκινγκ που παίζει σαν μικρό παιδί στην αλάνα και όταν δει άλλα μικρά παιδιά να θέλουν να τον χαιρετίσουν, δεν κάνει πώς δεν τα βλέπει όπως πολλοί stars του ποδοσφαίρου.
Παρατάει τα πάντα, ακόμη και τη ζωντανή συνέντευξη τύπου και πάει και τα αγκαλιάζει ένα ένα με ενθουσιασμό κι ύστερα γυρίζει χαμογελαστός στους δημοσιογράφους.
Είναι σύχαρος άνθρωπος, που λέμε εμείς οι Χιώτες.
Όταν ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει ύφος 700 καρδιναλίων, επειδή κλωτσάει μία μπάλα και θεωρεί πως όλοι θα πρέπει να τον δοξάζουν και να τον προσκυνούν για αυτό, ο Χάαλαντ τρέχει με την ψυχή του, γελάει με την ψυχή του, κοροϊδεύει τον εαυτό του με την ψυχή του, κάνει γκριμάτσες σαν γυμνασιόπαιδο και δεν τα παίρνει όλα πολύ στα σοβαρά.
Από την άλλη, μιλάει με σεβασμό για τις άλλες ομάδες - μεγαθήρια με τις οποίες αναμετράται η δική του ομάδα και δεν διστάζει να πετάξει γελαστά τη φοβερή ατάκα:
«Χαίρομαι που πάμε καλά, αλλά το πιο πιθανό είναι να χάσουμε...»
Και δε χάνουν.
Η συμπεριφορά του είναι τόσο αυθόρμητη, αθώα και παιδιακίσια, που αναρωτιέσαι αν έχει ...κάτι.
Ξέρεις μωρέ, μήπως ... έχει κάτι.
Έχει και μακάρι να το' χαμε κι εμείς.
Δεν έχει απολέσει την ικανότητα να γοητεύεται από τη ζωή και δεν βαριέται να παίζει για τη χαρά του παιχνιδιού.
Μας θυμίζει τον παιδικό μας εαυτό, αυτόν που αφήσαμε πίσω πριν πολλά πολλά χρόνια και πρέπει να ξαναβρούμε επειγόντως για να επιστρέψει η χαρά και ο ενθουσιασμός στη ζωή μας...
...Η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ουσία του γάμου.
Ο γάμος απαιτεί θυσία.
Για να ζήσουν δύο άνθρωποι αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να «πεθάνει» το εγώ τους και να γεννηθεί το «εμείς».
Ο Άγιος Προκόπιος, που θυσίασε τη ζωή του από αγάπη για τον Χριστό, διδάσκει στους συζύγους αυτό ακριβώς το θυσιαστικό πνεύμα.
Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς συγχώρεση και χωρίς το μαρτυρικό φρόνημα της υπομονής, ο γάμος δεν μπορεί να ριζώσει.
● Η Μνεία στην Ακολουθία
Κατά την αφαίρεση των στεφάνων, ο ιερέας εύχεται:
«...ο ευλογήσας τον εν
της Γαλιλαίας γάμον... παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία σου... διά των πρεσβειών... του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου...»
Είναι η στιγμή που τα στέφανα της γης —που συμβολίζουν τη δόξα αλλά και το μαρτύριο της κοινής ζωής— παραδίδονται στα χέρια του Θεού για να γίνουν αιώνια.
Ο Άγιος Προκόπιος στέκεται εκεί ως εγγυητής, πρεσβεύοντας στον Κύριο να κρατήσει την αγάπη του ζευγαριού άσβεστη, προστατεύοντας το σπιτικό τους από κάθε κλονισμό.
Ας επικαλούμαστε τον Άγιο Προκόπιο όχι μόνο την ημέρα του γάμου, αλλά σε κάθε δύσκολη στιγμή της οικογενειακής ζωής.
Στις ώρες της παρεξήγησης, της κόπωσης ή της δοκιμασίας, η προσευχή στον Άγιο της «προκοπής» μπορεί να φέρει τη γαλήνη, θυμίζοντάς μας ότι ο γάμος είναι ένας κοινός αγώνας που με τη χάρη του Θεού πάντα οδηγεί στην ανάσταση...
|εμείς από τη εκ των " συν αυτώ", MarjiBlu Maria Tito
👉 Το βιβλίο "Αργυρώ: Η αρχόντισσα της Σπιναλόγκα"
των εκδόσεων Επιστροφή, που υπογράφει η Πέγκυ Φούρκα, εξιστορεί την αληθινή και συγκλονιστική πορεία της Αργυρώς Στεφανάκη.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πνευματικής δύναμης, πίστης και ελπίδας που εξιστορεί τη σκληρή δοκιμασία της από τη λέπρα, τις απώλειες αγαπημένων της προσώπων, αλλά και την ίασή της.
Μετά τη θεραπεία της, η ηρωίδα, μια αγία των ημερών μας, αφιέρωσε τη
ζωή της στην προσευχή και την προσφορά, αφήνοντας πίσω της μια βαθιά πνευματική
κληρονομιά...
|Μια μικρή πρόγευση, μέχρι να βγει η σειρά στις οθόνες μας από τον Γιώργο και τον Στάμο...
Απίθανη δουλειά - προσκύνημα στο κείμενο και την εικονογράφηση από την Πέγκυ!
Παρήγγειλε με ελάχιστα κλικ, εδώ...
Μετά την χειροτονία μου ήθελα να πάω στο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ να λειτουργήσω.
Αυτοκίνητο δεν είχα και απευθύνθηκα σε ένα γνωστό ταξιτζή της περιοχής.
Μου διηγήθηκε λοιπὸν για τον π.Ιάκωβο (Τσαλίκη) το εξής:
- Μια μέρα πήγα στο Μοναστήρι με μια γυναίκα.
Κολλήσαμε στη λάσπη του δρόμου και ξεκινήσαμε με τα πόδια.
Μόλις φτάνουμε στους πρόποδες του λοφίσκου, βλέπω τον π.Ιάκωβο πάνω σε ένα μουλάρι να κατηφορίζει.
Πήγαινε να κοινωνήσει κάποιον στα Δαμιά.
Εμείς σε δέκα λεπτά φτάσαμε στο Μοναστήρι.
Βλέπουμε τον π.Ιάκωβο να βγαίνει από μέσα!
Τον ρώτησα:
- Καλά, βρε Γέροντα, πώς πήγες και γύρισες τόσο γρήγορα;
- Παιδί μου,αυτά είναι του Θεού πράγματα, είπε και έφυγε...
"Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης,όπως τον γνώρισα"
(Από το βιβλίο Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Παύλου)
Την ευχή τους να έχουμε!
(από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή)
| Παρεμπιπτόντως, μια υπέροχη είδηση (ένας ακόμα λόγος να πάμε για το καθιερωμένο μας προσκύνημα μέσα στο καλοκαίρι...), που αλιεύσαμε από την αδερφή μας, Σοφία Καλογήρου...
Μια ημέρα ιδιαίτερης πνευματικής σημασίας αποτέλεσε η τελετή αγιασμού της θεμελίωσης του νέου Ιερού Ναού του Αγίου Ιακώβου στην Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός σημαντικού έργου για ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Εύβοιας.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία εκπροσώπων της Εκκλησίας, της Αυτοδιοίκησης και πλήθους πιστών, οι οποίοι συμμετείχαν με κατάνυξη σε μια ξεχωριστή στιγμή για τη μοναστική κοινότητα και τους προσκυνητές του Αγίου Ιακώβου.
Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο δήμαρχος Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Γιώργος Τσαπουρνιώτης ο οποίος χαρακτήρισε τη θεμελίωση του νέου ναού ως ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για την περιοχή.
Παράλληλα, εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς την οικογένεια του κ. Χατζηιωάννου, η δωρεά της οποίας καθιστά δυνατή την υλοποίηση του έργου.
Στην τελετή παρευρέθηκε επίσης ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ Λάζαρος Κυρίζογλου, ο οποίος διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ και τη βόρεια Εύβοια.
Η ανέγερση του νέου Ιερού Ναού αναμένεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το σημαντικό προσκυνηματικό έργο της Μονής, η οποία αποτελεί σημείο αναφοράς για χιλιάδες πιστούς από κάθε γωνιά της Ελλάδας που επισκέπτονται τον τόπο για να προσκυνήσουν τον Όσιο Δαυίδ και τον Άγιο Ιάκωβο...
|το υπέροχο νέο από εδώ...
