✔ Στείλ΄τα στην παρέλαση! Και πήγαινε και συ μαζί τους! |Κι ας ψιχαλίζει κι ας βρέχει... Πότε πια θα εμπνεύσουμε τα παιδιά μας να κάνουν κάτι ηρωϊκό;

 

        |Ξανά και ξανά αυτή η καρτούλα μας!

Κάθε τέτοια μέρα...

 Ενοχλείται κανείς;|

✔ Πίστη, Αγάπη και Συγχώρεση... Ο (άγιος) Γέροντας Εφραίμ έσωσε την Εκκλησία της Αμερικής... |Μας μιλάει ο π. Πέτρος Χίρς.

  

    Είναι τεράστια αποκάλυψη για ανθρώπους όπως εμείς, που είμαστε ακόμα "στο γάλα" της Ορθοδοξίας, της Ορθόδοξης πνευματικής αλήθειας (όπως πολύ σωστά μου είπε πως βρίσκομαι, ένας πραγματικός άνθρωπος του Θεού τελευταία), να ακούμε έναν άνθρωπο προσήλυτο, προσερχόμενο δλδ συνειδητά από άλλο δόγμα στην Ορθοδοξία, όπως ο π.Πέτρος Χίρς. 

Ο πατήρ Πέτρος, μέσα από τη συζήτηση που έγινε εδώ, μάς ανοίγει τεράστιους πνευματικούς ορίζοντες. 

  Τι να πρωτοδιαλέξει κάποιος ως πιο εντυπωσιακά σημεία αυτής της συνέντευξης;

  Την πορεία καταξίωσης μέσα από τις σπουδές του στην Αμερική και στο Αριστοτέλειο στη Θεσσαλονίκη, με μεταπτυχιακό και διδακτορικό στη Δογματική με τον κ.Τσελεγγίδη;

  Την αποκάλυψη στα 20 του με την Ορθοδοξία;

 Τη ΒάΦτισή του στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου από τον άγιο (ο π.Πέτρος τον αποκαλεί έτσι) Καθηγούμενο Γέροντα Παρθένιο;

 Τη σχέση του με τους Πατέρες στο Άγιο Όρος, το οποίο θεωρεί σπίτι του;

 Τις αναΦορές του σε πατέρα Αθανάσιο Μυτιληναίο και φυσικά Άγιο Παΐσιο και Άγιο Ιωσήφ Ησυχαστή;

 Την απόλυτη υπακοή που έκανε στον άγιο (αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς και ο π.Πέτρος, το λέει όλος ο κόσμος) Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα, μέχρι του σημείου να τον πείσει να μην μείνει στο Άγιο Όρος ως Μοναχός, αλλά να γυρίσει στον κόσμο, να παντρευτεί και να γίνει Ιερέας;

  (Μια εβδομάδα μετά την έξοδό του από το Άγιο Όρος θα γνώριζε την μέλλουσα Πρεσβυτέρα του, με την οποία έχουν ήδη 5 παιδιά...)

  ...Είναι μερικά μόνο σημεία, που θα έπειθαν κάποιον από το συνάΦι μας ώστε να δώσει λίγο από τον πολύτιμο χρόνο, γεμίζοντας τα κενά της ψυχούλας με κάτι όμορΦο, αλλά και ανόθευτα Ορθόδοξο...

Χαίρεσαι να τον βλέπεις, χαίρεσαι να τον ακούς! 

  Αν συμΦωνείς και συ, ξεκίνα...

☆ Κι αν θέλεις να καταλάβεις τι σημαίνει η λέξη «συμπερίληψη», μπορείς να περάσεις μια από αυτές τις μέρες από τον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης...

 

    |γράΦει η συγγραφέας Βασιλική Νευροκοπλή

    Κι αν θέλεις να καταλάβεις τι σημαίνει η λέξη «συμπερίληψη», 

μπορείς να περάσεις μια από αυτές τις μέρες 

από τον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης.

 Πέρασα χθες λίγο πριν τα μεσάνυχτα 

και για άλλη μια φορά αντίκρυσα 

μια ουρά δεκάδων ανθρώπων να περιμένουν 

να προσκυνήσουν το λείψανο του αγίου.

Άνθρωποι απλοί και καθημερινοί 

κάθε ηλικίας, 

κουστουμαρισμένοι 

κύριοι και κυρίες με τα ταγεράκια τους, 

φρικιά με τζίβες και τατουάζ, 

γριούλες με ρόμπες και παντόφλες, 

περιποιημένα και ατημέλητα παιδάκια. 

Σιωπηλοί, 

ήσυχοι, 

υπομονετικοί 

όλοι περίμεναν ώρες τη σειρά τους. 

Κι ήταν όλοι 

ένα σώμα, μια ψυχή 

ευλαβική, 

διψασμένη, 

πονεμένη, 

γεμάτη εγκαρτέρηση 

και πόθο 

να προσπέσουν στην αγκαλιά του πολιούχου μας, 

που αδιακρίτως όλους τους αγαπά 

και τους φροντίζει. 

Γιατί η συμπερίληψη 

δεν είναι ιδεολογικό κατασκεύασμα.

 Προϋποθέτει

 απέραντη αγάπη, 

ανιδιοτελή, 

θεϊκή.  

Την ευχή 

και την προστασία του Αγίου Δημητρίου 

να έχουμε...

☆ ...Κάτι που κυλάει ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο...

     

     [ Επειδή τελευταία, πολλές γνωστές μας ψυχούλες συνωστίζονται στη θύρα του ουρανού...

  Και άλλες τόσες ετοιμάζονται, χωρίς ποτέ να ξέρουμε ποια είναι η σειρά...

  Και πότε θα συμπεριληΦθούμε κι εμείς σε μία από αυτές...

   Δες πώς βάζει τα πράγματα σε τάξη με μια κουβέντα του ο άνθρωπος του Θεού...]

       |Ίσα που προλαβαίνουμε να γυρίσουμε και να έλθουμε "εις εαυτόν". 

η σύνθεση, που τραβάει πολλή συζήτηση, εκλάπη από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή. 

☆ Ξέρεις τι είναι "το Λύθρον" του Αγίου Δημητρίου;

 

    ΛΥΘΡΟΝ

Ο αρχαίος αμφορέας που περιέχει αίμα και χώμα (λύθρον) του Αγίου Δημητρίου,✝️ που το μάζεψαν οι χριστιανοί αμέσως μετά το μαρτύριό του...

 Ιερό κειμήλιο, που βρίσκεται στον Ιερό Ναό του στη Θεσσαλονίκη.

Το λύθρον ως αγιαστικό λείψανο του αγίου Δημητρίου είναι αρχαιότατο και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. 

Όπως φαίνεται από το κείμενο του Εκτενούς μαρτυρίου (Passio altera), το λύθρο τιμώνταν ήδη αμέσως μετά το θάνατο του Αγίου, μέσω του μάρτυρα Λούπου. 

Λύθρο περιείχε το λείψανο που δωρήθηκε στον Ιουστινιανό και αργότερα στον Μαυρίκιο, από την Εκκλησία της Θεσσαλονίκης. 

Λύθρο περιείχε επίσης η μεσοβυζαντινή κατάθεση κάτω από την Τράπεζα...

   |εμείς από την αγαπώσα τον Άγιο Δημήτριο, Αθηνά...

✅ «“Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι!” – Μια κραυγή πίστης που νίκησε τον φόβο και την αδικία. Ο Άγιος Δημήτριος δεν είναι μόνο ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης, αλλά ο διαχρονικός συμπαραστάτης κάθε πονεμένης ψυχής...

 

Σε αυτή τη συγκινητική και βαθιά διδακτική ομιλία, ο μακαριστός γέροντας π. Ανανίας Κουστένης αναφέρεται με τον μοναδικό, ζωντανό και παραστατικό του λόγο στον βίο, την προσωπικότητα και το μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου. 

Μέσα από τα λόγια του π. Ανανία, αναδεικνύεται η αρχοντιά και η ακλόνητη πίστη του Αγίου, η φυλάκισή του, η ευλογία στον Άγιο Νέστορα και η νίκη επί του Λυαίου, το μαρτυρικό του τέλος, καθώς και τα θαύματα που ακολούθησαν δια του μαθητού του Λούπου. 

Παράλληλα, ο γέροντας καταθέτει έναν επίκαιρο πνευματικό και πατριωτικό λόγο για την ανάγκη ενότητας, πίστης και επιστροφής στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας. 

00:00 - Η καταγωγή και η ιεραποστολική δράση του Αγίου Δημητρίου 

02:47 - Ο Άγιος Δημήτριος ως δούκας και κυβερνήτης 

05:19 - Η άφιξη του Μαξιμιανού στη Θεσσαλονίκη και ο διάλογος με τον Άγιο 

10:00 - Η φυλάκιση στα υπόγεια λουτρά και η εμφάνιση του Αγγέλου 

12:35 - Η φυλακή ως «καταφυγή» και τόπος παρηγοριάς 

13:51 - Ο γίγαντας Λυαίος και η ευλογία του Αγίου Νέστορος 

16:22 - «Θεέ του Δημητρίου βοήθει μοι» – Η νίκη και το μαρτύριο του Αγίου Νέστορος 

23:13 - Το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου δια λογχισμού 26:17 - Ο μαθητής Λούπος και τα θαύματα με την αιματοβαμμένη χλαμύδα 

29:11 - Πνευματικό μήνυμα για την Ελλάδα, την πίστη και την αφύπνιση 

33:43 - Ο Άγιος Δημήτριος ως προστάτης της Θεσσαλονίκης και της Πατρίδας

✅ "...Με προθυμία δέχεται να κάνουν τη δουλειά τους, δείχνει τη δεξιά μεριά να μπήξουν τα σπαθιά τους. ΚαρΦώνουν τον Δημήτριο στο δεξιό νεΦρό του, ήτανε η κατάθεση που δίνει Στο Σταυρό του... Κι έτρεξε το αίμα από 'κει μαζί και τ' Άγιο Μύρο, Του Μυροβλύτη μας Χριστού έλαβε το βραβείο. Επιθυμούσε όμοια με Εκείνον να τελειώσει και Μάρτυρα και Απόστολου Τη Χάρη του 'χει δώσει... Είκοσι έξι τα βουνά του Οκτώβρη μ' άνθη ντύνεις κι αιώνες ασταμάτητα τ' Άγιο σου Μύρο δίνεις...

 

|γράΦει - ποια άλλη; - η Ελένη Ζεάκη 

Γεννήθηκε ανατράφηκε

μες στη Θεσσαλονίκη

και δίχως αμφισβήτηση

η πόλη αυτή του ανήκει

Τον τρίτο αιώνα έφτασε

στη γη τέτοιο αστέρι

απ' τους γονείς του Τον Χριστό

και το Ευαγγέλιο ξέρει

Και γρήγορα ξεχώρισε

μέσα σε πλήθος κόσμου

του 'πε ο αυτοκράτορας

μεγάλες νίκες δωσ' μου

Τον ντύσαν με στολή λαμπρή

χιλίαρχο τον χρίσαν...

στη Θεσσαλία ελάχιστοι

κουμανταδόροι ήσαν

Μαύρα μεσάνυκτα γι' αυτόν

 είχανε οι Ρωμαίοι 

προσποιητά τα είδωλα

τα προσκυνούσε λέει...

Ανθεκτικός κι αστραφτερός

σε άνθρακα κρυμμένος

βγήκε στην επιφάνεια

ο αδάμαντας ο Νέος

Κι έφερνε στο βασίλειο

νίκες πολλές και δόξα

με πανοπλία Το Χριστό

και στη φαρέτρα τόξα

Σημάδι έβαζε εχθρούς

και πάντοτε νικούσε

μάζευε νέους σε στοές

και τους εκατηχούσε

Ασχέτως που είχε βασιλιά

αντίθετο στην πίστη

αυτό δεν τον εμπόδιζε

να τον υπερασπίζει

Και ευλογούσε το καλό

κι όριζε τι 'ναι λάθος

πλήθος λουλούδια ρίζωσαν

σε απείρου κάλλους βάθος

Είχε μεγάλη απήχηση

το κήρυγμα σε νέους

του Δημητρίου Ο Θεός

ήτανε ο πιο σπουδαίος!

Ήταν εικοσιδυό χρονών

μα είχε γέρου γνώση

την πόλη να υπερασπιστεί

βαρβάρους να διώξει

Δεν είχε φόβο ανθρώπινο

που είχαν τόσοι άλλοι

από την πλάνη του εχθρού

θέλησε να τους βγάλει

Δεν ήτανε της πάστας του

σε κορυφές να φτάξει

μα μ' Ιερή αποστολή

την πλάνη να πατάξει

Όταν ο Μαξιμιανός

άκουσε το μαντάτο

να τόνε φέρουνε ζητά

δεμένο πάνω κάτω

Κι εφόσον του το δήλωσε

"Αλήθεια ετούτο κάνω"

λέει "στη σκοτεινότερη

τη φυλακή σε βάνω"

Ο Νέστορας ασπάστηκε

το δίδαγμα του όλο

σαν μαθητής του ζήτησε

να 'χει κι εκείνος ρόλο

Γονατιστός στη φυλακή

μπροστά του καταθέτει

"Δώσε μου ευχή ν' αγωνιστώ

κατά αυτών που πρέπει..."

Υπήρχε στο βασίλειο

ένας γενναίος άντρας

πενταθλητής ανίκητος

και παλαιστής μεγάλος

 Λυαίος με το όνομα!

Των χριστιανών ο τρόμος

περιώνυμος εκτελεστής

αισχρός και δολοφόνος

Στέκει λοιπόν αντικριστά

κραδαίνει τις γροθιές του

του λέει "αποχωρίζεσαι

της νιότης τις χαρές σου"

Ματοβαμμένοι και οι δυό

πάλευαν σαν αγρίμια,

μα η ψυχή του Νέστορα

τον έκανε συντρίμμια!

Τους άφησε όλους άΦωνους

το στοίχημα είχαν χάσει,

το δάσκαλο του ο μαθητής

τον είχε ξεπεράσει!

Ποιός άλλος είχε την αντρειά

να κάνει τέτοιο άθλο

παρά Ο Ίδιος Ο Θεός

μέσα σε μονομάχο

Έτσι τον καταδίκασαν

σε θάνατο αμέσως

και έπειτα στη φυλακή

στο δάσκαλό του τρέξαν

Ήρθε η ώρα και οι δυό

τον κόσμο αυτόν ν' αφήσουν

την πόρτα του εγωισμού

της πλάνης να σφραγίσουν

Με προθυμία δέχεται

να κάνουν τη δουλειά τους

δείχνει τη δεξιά μεριά

να μπήξουν τα σπαθιά τους

Καρφώνουν τον Δημήτριο

στο δεξιό νεΦρό του,

ήτανε η κατάθεση

που δίνει Στο Σταυρό του...

Κι έτρεξε το αίμα από 'κει

μαζί και τ' Άγιο Μύρο

Του Μυροβλύτη μας Χριστού

έλαβε το βραβείο

Επιθυμούσε όμοια

με Εκείνον να τελειώσει

και Μάρτυρα και Απόστολου

Τη Χάρη του 'χει δώσει

Είκοσι έξι τα βουνά

του Οκτώβρη μ' άνθη ντύνεις

κι αιώνες ασταμάτητα

τ' Άγιο σου Μύρο δίνεις

Στέκεις στα κάστρα και φυλάς

όλη τη Βόρεια Ελλάδα

μα πάει η Χάρη σου παντού

στου κόσμου τη βγοράδα

Κι είσαι παντού, ω Δημήτριε,

σ' ανατολή και δύση

και μυροβλύζει η Χάρη σου

σε όποιον σε ζητήσει

    -----‐------------

Στο Βύρωνα στο σπίτι σου

το μύρο σου έχει θέση

και σε τιμά η Παναγιά

στα μάτια Της που τρέχει...

(Η Παναγία η Παρηγορήτρια 

στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο Βύρωνα Αττικής)

Κι ώστε να πούμε Παναγιά

Δημήτριο εννοούμε,

μάνα με γιο λογιάζουμε

μαζί να ευλογούνε...

|Ο Άγιος Νέστορας, 

μαθητής και φίλος του Αγίου Δημητρίου 

γιορτάζει στις 27 Οκτωβρίου...

Καλό Παράδεισο, † μάνα Ελένη μας! Μετά των αγίων...

     | ΌμορΦοι Άνθρωποι, όμορφα Φεύγουν...|

Δεν γίνεται να μην γράψω κάτι στη μνήμη της.

Δεύτερη μάνα μας η κυρα Λένη. 

Δεν ξέρω αν, μαζί με τους γονείς μας,

 έχουμε γνωρίσει άλλον πιο ακέραιο και πιστό άνθρωπο.

Ο ορισμός τηε "Αρχοντογυναίκας".

Όχι γιατί είχε,

αλλα γιατί ήταν.

Και γιατί έδινε απλόχερα...

 

Τελευταία φορά που φάγαμε μαζί,

  πριν λίγες μόνο μέρες 

όταν το φανταράκι μας είχε έρθει με άδεια απο το στρατό 

και μας έλεγε τις ιστορίες του και ξεκαρδιζόμασταν στο πατρικό μας σπίτι.  

Πάντοτε, όποτε και να τρώγαμε οικογενειακά

η κυρα Λένη μας ήταν μαζί μας.

Γιατί δεν ήταν γειτόνισσα 

και κάτι παραπάνω από αδερΦή 

με τη μάνα μας την κυρα Αθανασία.

Ήταν Οικογένεια.

7 παιδιά εκείνη 

(6 εν ζωή συν τον Θανασάκη της, που έζησε λίγες μόνο μέρες 

και τον αεροβάΦτισε ο Βασιλάκης μας, 

ο κολλητός του κυρ Νίκου του άντρα της),

7 και μεις.

Με τα παιδιά τους,

τις νύφες και τους γαμπρούς,

όχι γειτονόπουλα

αλλά αδέλΦια...

Μόνιμα δίπλα στη ραπτομηχανή της,

εκεί όπου έραψε ατελείωτα χιλιόμετρα υφασμάτων

όσα χρόνια δούλεψε,

με ανοιχτό πάντοτε το ραδιόΦωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας.

Συζήταγε ό,τι της έκανε εντύπωση,

ρώταγε σαν μικρό μαθητούδι

και σε κοίταγε στα μάτια ν΄ακούσει την απάντηση.

Αγαπημένοι της ο Λυκούργος, 

ο παπα Σπύρος και η Σοφία,

την οποία ένα απόγευμα της την πήγα σπίτι.

Την γνώρισε από τη φωνή και μόνο.

Αγκαλιές, Φιλιά...

Κράτησε το μυστικό για την περιπέτεια,

αλλά και την Κοίμηση του μικρότερου γιου 

της καλύτερής της φίλης

με αξιοθαύμαστη μαεστρία...

Ποτέ όλους αυτούς τους μήνες

δεν της ξέφυγε ούτε υπαινιγμός...

Την συνόδευσα λοιπόν στο σπίτι της 

εκείνο το απόγευμα λίγες μέρες από σήμερα

και στη μέση του δρόμου,

(20 μέτρα απέχουν τα σπίτια μας),  

της είπα: 

- Έλα, βρε κυρα Λένη μου, να βγάλουμε μία selfie.

- Ναι, Σταύρο μου.

Γιατί όχι;

Στήθηκε όμορΦα.

Χαμογέλασε.

Και με άΦησε με αυτήν την ανάμνηση

να θυμάμαι 

πως κάποτε, κάποια συγγενής με δίδαξε

πως γίνεται να ζεις μια ζωή μέσα στις δυσκολίες, 

στις απώλειες και τους πόνους

αλλά να μην γκρινιάζεις ποτέ και να στέκεις ολόρθος 

ό,τι κι αν επιτρέψει στη ζωή σου ο Θεός...

Το σίγουρο είναι πως δεν πρόλαβε να γεράσει

η κυρα Λένη μας.

Έφυγε με 1000ταλαιπωρημένο σώμα,

αλλά με την ψυχή της πανέμορΦης κοπελιάς από την Πάτρα.

Και ναι, είναι δύσκολο,

αλλά δεν μπορείς να λυπάσαι,

 όταν τέτοιοι Άνθρωποι αΦήνουν έναν τέτοιο κόσμο

και πάνε στον Χριστό.

 Καλό Παράδεισο, μάνα Ελένη μας!

Μετά των αγίων...

(Σίγουρα πράγματα.-)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

[ΥΓ:

Αξίζει να συμπληρωθεί η πληροΦορία 

την οποία συγκλονισμένοι ακούσαμε,

 από την αγαπημένη της Αλεξία

πριν λίγο που είμασταν, 

μαζί με όλους τους οικείους της δίπλα της,

πως σήμερα 25 Οκτωβρίου που κοιμήθηκε,

 είναι της Αγίας Ταβιθάς,

που ήταν κι εκείνη υΦάντρα και μοδίστρα,

και με ό,τι έβγαζε,

έδινε και βοηθούσε τους πάντες,

όπως και η κυρα Λένη μας!

Η Αγία Ταβιθά, που λεγόταν και Δορκάς,

είναι εκείνη η ευσεβής Χριστιανή της Ιόππης,

η οποία κοιμήθηκε, 

όμως την ανέστησε με την προσευχή του 

ο Απόστολος Πέτρος...

Άρα ξέρουμε 

και ποια Αγία υποδέχτηκε το κορίτσι μας... ]

✔ «Είσοδος στο μυστήριο της ζωής» |Ομιλία του Οσιολογιώτατου Ιερομονάχου π. Χρυσόστομου, Γέροντα του Ιερού Κελλίου Τιμίου Προδρόμου εκ της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους

 

       [ΣκεΦτόμουν χθες, όση ώρα ο Γέροντάς μας Χρυσόστομος ζωγράΦιζε με τον λόγο του έννοιες και εικόνες, που δεν είχα ξανακούσει ποτέ, πως από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών έχω περάσει πολλές φορές απ΄έξω. 

   Χθες το βράδυ όμως ένιωσα πραγματικά πως με κάποιο τρόπο βρέθηκα μέσα...

  Κι ακόμα κι αν το μυαλουδάκι μου δεν μπορούσε να τα αΦομοιώσει όλα όσα λέγονταν με την πρώτη, σκέφτηκα Φωναχτά αρκετές φορές - μαζί με τις 2 υπέροχες διπλανές μου - πως "ευτυχώς, που μπορώ ν΄ακούσω ξανά, όσες φορές χρειαστεί, αυτήν την ομιλία από το σπίτι μου..."

  Κι επειδή όλ΄αυτά, σε συνδιασμό με τις αποκαλύψεις και τα υπέροχα συναπαντήματα, που ζήσαμε (και) χθες, έχουν δημιουργήσει ένα ανεπανάληπτο πνευματικό overdose μέσα μας, ας μην πούμε άλλα λόγια.

    Ας ακούσουμε τι λόγο Θεού προσπάθησε να μας μεταΦέρει ο Γέροντας...

... Και πριν ακόμα συνέλθουμε, άρχισε το αρχονταρίκι.

Εκεί όπου ο π.Ματθαίος 

με τις - μάλλον προσωπικές - ερωτήσεις του,

"κούρδιζε" επικίνδυνα τον Γέροντα Χρυσόστομο

και τον έβαζε να μας αναλύει όλο και πιο πρωτόγνωρα 

- για εμάς τουλάχιστον - πράγματα...

Το τέλος της ομιλίας 

και ενώ η αγρυπνία προς τιμής του Αγίου μας Δημητρίου 

είχε ήδη ξεκινήσει,

μάς βρήκε σ΄ένα ακόμα (θεό)τρελο "πηγαδάκι"

όπου κυρίαρχο λόγο είχαν τα 2 μικρά, 

αλλά πολύτιμα εικονάκια 

με τις μορΦές των Αγίων παππούδων μας, 

Εφραίμ του Κατουνακιώτη και Παϊσίου,

που μοιράστηκαν ως ευλογία στους παρευρισκόμενους πιστούς,

που περίμεναν υπομονετικά 

να πάρουν την ευχή του Γέροντα...

Πιστά πρωτότυπα αντίγραΦα των 2 τελευταίων εικόνων, 

που έφτιαξε κατά παραγγελία του Νικόλα και της Ευθυμίας

 εκείνος ο Αγιορείτης Μοναχός...

Δεν άντεξε η οικογένεια να τις κρατήσει μόνο για εκείνην

και να μην τις μοιραστεί,

έστω και μ΄αυτόν τον τρόπο,

με τον κόσμο του Θεού 

που αγαπάει τους Μοναχούς, που εγκαταβιώνουν 

στο Ιβηρίτικο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου.

Είναι αλήθεια πως κάτι και κάποιον μάς θύμισαν...

Την ευχή του Γέροντα και όλων των υπολοίπων Πατέρων 

της ΑδελΦότητας που ζουν τον Χριστό στη γη, 

αλλά και στον Ουρανό...

✨ Tο ψωμί που δεν μοιράζεται, χάνει την ευλογία του...

                

   * Το΄ χουμε συνειδητοποιήσει, αδέρΦια; 

Μην βραδύνουμε άλλο, όμως... Ναι; *

 * Αληθινή ιστορία! *

 🕌  Σε ένα μικρό χωριό ζούσαν δύο γείτονες που οι άνθρωποι τούς έβλεπαν πάντοτε μαζί.

Ο ένας ήταν φούρναρης κι από τον φούρνο του ανέβαινε κάθε αυγή η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού σαν ευλογία.

Ο άλλος είχε αμπέλια και κάθε φθινόπωρο το κρασί του γέμιζε τα σπίτια χαρά και συντροφιά.

 Για χρόνια αντάλλασσαν λόγια καλά και χαμόγελα.

Μα οι καρδιές δοκιμάζονται όχι στις εύκολες ημέρες, αλλά στις ώρες της ανάγκης.

Ήρθε λοιπόν ένας βαρύς χειμώνας.

Το κρύο πάγωσε την γη και ο αμπελουργός αρρώστησε βαριά. 

Τα χέρια του δεν είχαν δύναμη ούτε να κρατήσουν τσεκούρι για να κόψει ξύλα.

Έστειλε τότε μήνυμα στον γείτονά του:

 - Αδελφέ μου, αν μπορείς, φέρε μου λίγα ξύλα. 

Το σπίτι πάγωσε και η νύχτα γίνεται δύσκολη.

Μα ο φούρναρης αποκρίθηκε:

  - Συγχώρεσέ με…

 Ο φούρνος ζητά όλη μου την φροντίδα αυτές τις μέρες.

Πέρασαν λίγες ημέρες και ο άρρωστος ξαναμίλησε:

 - Έστω λίγο ψωμί, μέχρι να με δυναμώσει ο Θεός να σταθώ ξανά όρθιος.

Κι εκείνος είπε:

 - Οι καιροί είναι δύσκολοι. 

Πρέπει να φυλάξω όσα έχω.

Και έτσι ο χειμώνας κύλησε βαρύς, όχι μόνο από το κρύο, αλλά κι από τη σιωπή της ανθρώπινης καρδιάς.!

 Μα ένα βράδυ ξέσπασε μεγάλη καταιγίδα.

Ο ποταμός φούσκωσε, μπήκε μέσα στον φούρνο και παρέσυρε αλεύρια, ξύλα και τον κόπο πολλών χρόνων.

Ο φούρναρης στάθηκε μόνος μέσα στη λάσπη και για πρώτη φορά ένιωσε πόσο εύκολα γκρεμίζεται ό,τι ο άνθρωπος θεωρεί σίγουρο!

 Και τότε ακούστηκε χτύπος στην πόρτα.

Ήταν ο αμπελουργός.

Στην πλάτη του κουβαλούσε ξύλα και στα χέρια του κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί που είχε φέρει από μακρινό χωριό.

Ο φούρναρης χαμήλωσε το βλέμμα γεμάτος ντροπή.

 - Μετά απ’ όσα έκανα… γιατί ήρθες;

Και ο αμπελουργός αποκρίθηκε ήσυχα:

 - Γιατί ο Θεός δεν μας έπλασε για να λογαριάζουμε ποιος άξιζε την αγάπη μας. 

Μας έπλασε για να μη μένει κανείς μόνος μέσα στη συμφορά του!

 * Έπεσε σιωπή.

Και μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή, ο φούρναρης κατάλαβε κάτι βαθύτερο απ’ όσα είχε μάθει σε όλη του τη ζωή:

Πως το ψωμί που δεν μοιράζεται, χάνει την ευλογία του.

Και η καρδιά που κλείνει στον πόνο του άλλου, σιγά σιγά παγώνει περισσότερο κι από τον χειμώνα!

* Γιατί στα μάτια του Θεού, πλούσιος δεν είναι εκείνος που γεμίζει τις αποθήκες του.

Πλούσιος είναι εκείνος που αφήνει χώρο στην καρδιά του για τον αδελφό του.

Και τότε κατάλαβε πως κάθε πεινασμένος άνθρωπος που χτυπά την πόρτα μας, είναι μια σιωπηλή επίσκεψη του ίδιου του Χριστού! *

 * Γιατί στο τέλος, δεν θα σωθεί ό,τι κρατήσαμε μόνο για εμάς.

Θα μας ακολουθήσει μονάχα εκείνο που δώσαμε με αγάπη! *

  |"νέα κλοπή" από την Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Γλυφάδος