✔ Πριν μιλήσεις για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου. Δες τα δικά σου λάθη, τις δικές σου αδυναμίες, τα δικά σου πάθη... Και πριν μιλήσεις για τα πράγματα της επομένης ημέρας, για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν...

 

    

              ... Περίμενε να ξημερώσει. 

Δεν έχεις υπογράψει κανένα συμβόλαιο 

ότι και αύριο θα είσαι εκεί…

Ότι θα ξημερώσει και για σένα…

Τέλος, 

πριν βιαστείς να μιλήσεις για τον Θεό, 

Φρόντισε να Τον γνωρίσεις πρώτα εσύ! 

Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους…

Το παίζουμε εκπρόσωποι του Θεού στη γη...

Υψώνουμε το δάχτυλο στον πονεμένο αδελφό μας, 

αντί να του απλώνουμε το χέρι...

                     

                                 

         Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

            |από τον π. Νείλο

✅ «ἐγώ δεν εἰμαι ἀξιος να εἶμαι Ἱερέας, ἀλλά γνωρίζω ἀκριβῶς πως πρέπει να εἰναι ἐκεῖνος που μέλλει να ἱερουργεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ... |Και πρόσεξε πολύ αυτά τα λόγια, γιατί δεν τα δεν τα λέει κάποιος "τυχαίος"... Ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα Θεολόγους.-

 

Ἐρώτησαν κάποτε αὐτὸν τὸν Ἅγιο καὶ μακάριο Συμεῶν, 

πὼς πρέπει νὰ εἶναι ὁ Ἱερέας· 

κι αὐτὸς ἀποκρίθηκε: 

«ἐγὼ δὲν εἰμαι ἀξιος νὰ εἶμαι Ἱερέας, 

ἀλλὰ γνωρίζω ἀκριβῶς πὼς πρέπει νὰ εἰναι ἐκεῖνος 

ποὺ μέλλει νὰ ἱερουργεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. 

Πρέπει λοιπὸν ἐν πρώτοις, 

νὰ εἶναι ἁγνὸς ὄχι μόνο στο σῶμα, 

ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή, 

καὶ ἀκόμη νὰ εἰναι ἀμέτοχος ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. 

Δεύτερον, 

νὰ εἰναι ταπεινὸς καὶ στὴν ἐξωτερικὴ διαγωγὴ 

καὶ στὴν ἐσωτερικὴ στάση τῆς ψυχῆς. 

Κατόπιν, 

ὀταν στέκεται μπροστὰ στὴν ἱερὴ καὶ ἁγία Τράπεζα, 

ὀφείλει, 

βλέποντας αἰσθητὰ τὰ ἀγια Δωρα 

ποῦ εἰναι μπροστά του, 

νὰ βλέπει νοερὰ τὴ Θεότητα, 

χωρὶς νὰ ἐχει καμιὰ ἀμφιβολία. 

Ὄχι δὲ μόνον αὐτό, 

ἀλλὰ καὶ Αὐτὸν τὸν Κύριο 

ποῦ εἰναι παρὼν στὰ Τίμια Δωρα ἀοράτως, 

ὀφείλει νὰ Τὸν ἐχει ἐνοικο στὴν καρδιά του ἐνσυνείδητα, 

γιὰ νὰ μπορει μὲ παρρησία νὰ προσφέρει τὶς ἱκετευτικὲς εὐχές, 

καὶ μιλῶντας σὰν φίλος πρὸς φίλο, 

νὰ λέει: 

«Πάτερ ἠμων ὁ ἐν τοῖς οὐρανοις 

ἁγιασθήτω τὸ ὀνομά Σου», 

σὲ τρόπο ὠστε ἡ προσευχὴ αὐτὴ νὰ φανερώνει 

ὀτι τὸν φύσει Υἱό του Θεου, 

τὸν ἐχει ἐνοικο μέσα του 

μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα 

καὶ τὸ Ἅγιο Πνευμα. 

Τέτοιοι λοιπόν,

 καθὼς γνωρίζω, 

πρέπει νὰ εἰναι οἱ πρεσβύτεροι.-

Συγχωρῆστε με, πατέρες καὶ ἀδελφοί». 

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος 

|"Δάνειο" από τον π. Δημήτριο Γεωργαντώνη

🌹 Η παρρησία του Οσίου πατρός ημών Αθανασίου Χαμακιώτου |Μνήμη 17 Αυγούστου

~ Και μόνο η παρακαταθήκη που άφησε ο Άγιος αυτός άνθρωπος του Θεού, που ευλόγησε με την περπατησιά του τα μέρη μας, στο να υπάρχει καθημερινή Θεία Λειτουργία στην Παναγία τη Νεραντζιώτισσα στο Μαρούσι, εμάς (τους "συν αυτώ") μας φτάνει...

[ Τα΄χουμε ξανα(ματα)πεί:

η δυνατότητα υπάρχει για όποιον ενδιαφέρεται 

"να χάσει" κάποιες ώρες από κάποιο πρωινό του. 

Κάθε μέρα, όλο το χρόνο. 

Δες το "σενάριο":

Πας πρωί, 

έχεις προετοιμαστεί όπως ξέρεις, 

9:15 έχεις τελειώσει, 

πας στη δουλειά σου Κοινωνημένος, 

δεν σ΄έχει πάρει χαμπάρι κανείς 

και όλοι αναρωτιούνται 

γιατί το χαμόγελό σου έχει φτάσει μέχρι τ"αυτιά...]

                   

Τοποθετήθηκε εφημέριος στη Νεραντζιώτισσα το 1936 και ποίμανε το μικρό του ποίμνιο μέχρι το 1963. Ανεπανάληπτες έχουν μείνει οι Θείες Λειτουργίες και οι Ακολουθίες που τελούσε, η φιλανθρωπία του καθώς και αμέτρητο είναι το πλήθος των ανθρώπων που ανεπαύθησαν στο πετραχήλι του...

Το ενδιαφέρον του γέροντα για το μοναστήρι και θαυμαστές παρεμβολές του ξεφεύγουν από τα ανθρώπινα μέτρα. Το 1970 ετοιμάζονταν στο μοναστήρι για το μνημόσυνο του γέροντα. Οι μοναχή Παρασκευή, από τις πρώτες που ξεκίνησαν το ησυχαστήριο, ετοίμαζε το φαγητό για την επόμενη μέρα, που θα φιλοξενούσαν αρχιερείς, ιερείς, φίλους της μονής κ.λ.π. όμως ξαφνικά οι μοναχή πέθανε! Και την άλλη μέρα αντί για μνημόσυνο, όλοι οι προσκαλεσμένοι βρέθηκαν σε κηδεία. Η θλίψη ήταν μεγάλη για την απώλεια. Κάποιο όμως γεγονός ήρθε να απαλύνει τον πόνο και να ενδυναμώσει την ελπίδα. Μία μοναχή είδε σε όνειρο την κεκοιμημένη μοναχή Παρασκευή πολύ χαρούμενη!

- Πώς είσαι αδελφή; την ρώτησε.

- Σε πολύ καλό τόπο.

- Είδες την Οσία Πελαγία την Οσία μακρίνα;

- Αυτές είναι Σε άλλη θέση. Εγώ, ευτυχώς που ήταν ο γέροντας.

-Πού είναι ο γέροντας;

-Κοντά στον θρόνο του Θεού! Όταν με είδε,κατέβηκε με υποδέχθηκε, με πήρε και με σύστησε. Είπε πολλά για μένα και κατέληξε:

-Εδώ στο Τάγμα των παρθένων θα την βάλετε,Όχι εδώ πίσω που την έχετε.

Κάποιοι σαν να αντέδρασαν...

-Μα γι'αυτή τη θέση άλλοι αγωνίστηκαν πολύ, είπαν.

-Όχι! Αυτή είναι αγωνίστρια, είναι η πρώτη αδελφή του Μοναστηριού μου. Είναι πνευματικό μου παιδί και παρακαλώ να μπει εδώ!

Μεγάλη η παρρησία του (αγίου) γέροντα...

Έμοιαζε απόλυτα με το φιλάνθρωπο Κύριό μας. Ήταν η εικόνα της έμπρακτης αγάπης, της ελεημοσύνης, της συμπάθειας, ήταν «εις τύπον και τόπον Χριστού».

Ζούσε πραγματικά σε ένα παροξυσμό ψυχικής κενώσεως στις ανάγκες του πλησίον, αυτοπροσφερόταν στους ενδεείς, στα μοναχικά πρόσωπα, στους αξιοπρεπείς, τους οποίους οι συνθήκες της ζωής κατήντησαν νεοπτώχους, εμπεριστάτους.

Και ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών δεν άφηνε ποτέ τα χέρια του Γέροντος αδειανά.

- Κοιμάμαι, έλεγε χαριτολογώντας, φτωχός και ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δεν έχω και χωρίς χρήματα δεν μένω.

Και δεν τα υπολόγιζε τα χρήματα ο Γέροντας.

Αυτά είναι για να αλλάζουν χέρια και να καλύπτουν ανάγκες, έλεγε.

Η μοναδική αξία που έχουν είναι ότι με αυτά μπορούμε να αγοράσουμε Παράδεισο.

Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ» (Παρ. ιθ 17).

Και τούτο γιατί τίποτα από όσα ο άνθρωπος σκορπίζει σε αυτούς που έχουν ανάγκη δεν πηγαίνει χαμένο.

Η «ελεημοσύνη εξιλάσεται αμαρτίας (Σοφ. Σειρ. 3, 30), μας απαλλάσσει από το βάρος πολλών αμαρτιών και μας καθαρίζει και μας αγνίζει.

Μας ανοίγει τις πόρτες του Παραδείσου.

Όταν μας έρχονται χρήματα να μην χαιρόμαστε άσκοπα.

Να προβληματιζόμαστε για τη σωστή τους χρήση.

Άλλωστε και ο ίδιος ο Κύριος με τη γραφίδα του προφητάνακτος Δαβίδ, δεν λέει: «Ο ελεήμων εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα» (Ψαλμ. 111, 9) και αλλού πάλι: «Μακάριος ο συνιών επί πτωχόν και πένητα» (Ψαλμ. 40, 1).

Γι’αυτό και στην επί του Όρους ομιλία του ο παντελεήμων Θεάνθρωπος διακηρύσσει:

«Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται» ( Ματθ. ε 7).

Ο ελεήμων άνθρωπος, μας λέει ο μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μοιάζει με λιμάνι σε όσους παλεύουν με τα βιοτικά κύματα.

Δέχεται όλους ανεξαιρέτως τους ταλαιπωρημένους, τους ναυαγούς, τους κλυδωνιζομένους, τους κινδυνεύοντες και τους απαλλάσσει από τη δίνη.

Και είτε είναι κακοί, είτε αγαθοί, είτε ο,τιδήποτε άλλο εκείνοι που κινδυνεύουν, τους δέχεται στην αγκαλιά του, στα γαλήνια νερά του.

Μακάριοι οι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι γίνονται λιμάνια σε αυτούς που έχουν πέσει στην τρικυμία της φτώχειας, της ανέχειας, της ελλείψεως των αναγκαίων βιοτικών αγαθών.

Τα χρήματα ο Γέροντας Αθανασιος δεν ήθελε να μένουν επάνω του.

Τα ένοιωθε μίασμα.

Αυτά, έλεγε, σταύρωσαν τον Χριστό μας.

Αυτά φέρνουν πρόσκαιρη ευτυχία, αλλά μόνιμη δυστυχία στον κόσμο.

Αλλοίμονο σε αυτούς που τα φιλάνε.

Έχουν φίδια στον κόρφο τους.

Χαρακτηριστικό της φιλανθρωπίας και της ελεήμονος καρδιάς του Γέροντος είναι το εξής περιστατικό.

Κάποια μέρα τον επισκέφθηκε απελπισμένη μια χήρα γυναίκα.

Κινδύνευε να της κάνουν έξωση, επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο.

Ο Γέροντας τη συμπόνεσε, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχε καθόλου χρήματα.

- Παιδί, της είπε, δεν έχω δραχμή στην τσέπη μου. Όμως, μη φύγεις.

Κάθησε έξω στους πάγκους να δω τι μπορεί να γίνει.

Ο εύσπλαχνος Γέροντας κατέφυγε με θέρμη στην αγαπημένη του προσευχή.

– Γιατί άφησες, Θεέ μου, τα παιδιά σου να έλθουν σε τέτοια δυστυχία;

Λυπήσου, Κύριε, και αυτή τη δούλη σου και μην επιτρέψεις να την πετάξουν στο δρόμο!

Σε λίγο μια ευκατάστατη κυρία κατέφθασε και του παρέδωσε ένα φάκελο με σεβαστό ποσό.

Ο Γέροντας ούτε άνοιξε το φάκελο να δει πόσα χρήματα περιείχε.

Φώναξε με χαρά τη χήρα και της τα παρέδωσε.

Η γυναίκα ανοίγοντας το φάκελο έμεινε άφωνη.

Με το ποσό του περιεχομένου του ξωφλούσε τον ιδιοκτήτη της.

Η φιλανθρωπία και η συμπόνοια του Γέροντος Αθανασίου δεν σταματούσε μόνο στο δόσιμο χρημάτων.

Η προσωπική προσφορά είχε μεγαλύτερη αξία.

Επιδίωκε να έρχεται αρωγός σε κάθε εμπερίστατο, κάθε κινδυνεύοντα.

Ήταν ευσυμπάθητος με τους αρρώστους, με τους ανίατα ασθενείς, τους κατακοίτους ηλικιωμένους, αυτούς που δύσκολα κάνουν ακόμη και στοιχειώδεις κινήσεις.

Έτρεχε να βοηθήσει αυτούς οι οποίοι ήθελαν κάποιο δίπλα τους, να τους συμπαρασταθεί στην καθημερινότητά τους.

Έχουν αναφερθεί ζωντανά παραδείγματα ασθενών που συχνά επισκεπτόταν ο Γέροντας, και των οποίων οι συγγενείς και οι οικείοι συνέπασχαν μαζί τους.

Ήταν ο αρωγός σε ασθενείς και στους συνοδούς τους, που και αυτοί χρειάζονταν στήριξη και αγάπη.

Ήταν ο άγγελος παρηγοριάς των εγκαταλειμμένων φυματικών της περιοχής.

Τους πήγαινε αυγά και άλλα τρόφιμα και έπαιρνε τα λερωμένα ρούχα τους, τα έπλενε, τα σιδέρωνε και τους τα πήγαινε με τα πόδια από το Μαρούσι στα Μελίσσια.

Και όλα αυτά «εν τω κρυπτώ».

Η φιλανθρωπία και η προσωπική προσφορά διαλαλείται, δεν διατυμπανίζεται, δεν διαφημίζεται, αφού ο Κύριος μας είπε, «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. στ 3).

Όσο, όμως, και αν κρυβόταν, ο Θεός επέτρεπε, προς οικοδομή των πιστών να φανερώνονται οι πάμπολλες ευεργεσίες του.

Αν και σίγουρα πολλά έμειναν κρυφά.

Πριν κοιμηθεί τον ύπνο των δικαίων στις 17 Αυγούστου του 1967 έλεγε:

—Γυμνός ήρθα, γυμνός και θα φύγω.

Γι’ αυτό και πριν παραδώσει την ψυχούλα του στα χέρια του παντελεήμονος και πανοικτίρμονος Θεού μας δέχθηκε επίσκεψη της προσωποποιημένης ελεημοσύνης.

Η μοναχή που τον υπηρετούσε στις τελευταίες στιγμές του τον ρώτησε ποιός τον επισκέφτηκε, και της είπε:

—Η ελεημοσύνη, παιδί μου!

—Και τι της είπατε, ρώτησε εκείνη;

—Της είπα ότι ο,τι είχα το έδωσα.

Δεν έχω τίποτα άλλο...

πηγή

|το δεύτερο περιστατικό από τη Μαρία-Χριστίνα Γεωργάτου

{πρωτοαναρτήσαμε στις 17/8/2024}

* " Τότε η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις. Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρΦωτη, ηλιόμορΦη... ...Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει: «Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστό»!

    "Κάποτε, όταν τον ενοχλούσε [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή] η δύσπνοια εξαιτίας της αρρώστιας του, τον άκουσα να σιγομιλάει μόνος του στο κελλί του. 

Με την παρρησία που μας χάριζε, μπήκα μέσα μόνος μου να δω με ποιον μιλάει και τι λέει, γιατί ήξερα ότι δεν ήταν άλλος εκεί αυτή την ώρα.

Τότε τον βρήκα να κρατάει στην αγκαλιά του μία εικόνα της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. 

Την ασπαζόταν και της μιλούσε: 

«Δέσποινά μου, Δέσποινά μου, μη με εγκαταλείπεις· εγώ σε ασπάζομαι στην εικόνα Σου και Συ με χάϊδεψες ζωντανή!» και ήταν όλος δάκρυα.

– Μιλάς, Γέροντα, με την Κυρία μας, του λέω. Τι της είπες, Γέροντα, πες μου σε παρακαλώ.

Μου το είχε πει και άλλη φορά, αλλά το είχα λησμονήσει, και μου λέει:

– Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς. 

Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ. 

Κάποτε όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.

Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο. 

Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα, καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν. 

Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της, τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος με περισσότερο δέος παρακαλεί· 

«τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη» έκραζα «και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, την ψυχών και σωμάτων ιατρόν»;

Και, ενώ ευρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαιγα μπροστά στην εικόνα Της αυτή, αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της αντιλήψεώς Της.

Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν ήταν μόλις ένα μέτρο). 

Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε με θαυμαστό φως και, η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.

Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη, με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα: Μητροπαρθενική.

Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη. 

Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος της ο γλυκύτατος Ιησούς μας τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το Θεοπρεπές μεγαλείο Του. 

Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.

Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:

«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστό»! 

Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε, όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!

Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι! 

Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.

Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων, γιατί επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Γης. 

Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος εκείνο που είχε πατήσει, θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!

Να, αυτά τώρα της ξαναθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πια παρά να με πάρει από αυτή την ζωή στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

[ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ]

πηγή

✨ Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης... |άκου τον παπα Σπύρο! Συγκλονιστικά πράγματα...

   

   |Αναλογίσου μόνο τι καλά που θα ήταν,

αν μ΄ένα "μαγικο" τρόπο 

αυτά τα (θεο)τρελα που θ΄ακούσεις από τους εξωπραγματικούς βίους

αυτών των απίστευτων Αγίων ανθρώπων του Θεού 

γίνονταν, λέει, σειρά όπως εκείνη του Αγίου Παϊσίου, 

που συγκλόνισε τους πάντες 

(ακόμα προσπαθούμε να συνέλθουμε, 

αλλά η αλήθεια είναι 

πως μάλλον δεν θέλουμε να τα καταφέρουμε...)
Και μάλιστα με εμπλοκή των "δικών μας" πλέον βασικών συντελεστών, 

με ένα σενάριο δλδ του Γιώργου Τσιάκκα 

συν την σκηνοθετική ματιά του Στάμου Τσάμη...

Τπτ άλλο δεν σου λέω.

Σκέψου μόνο τι θα γινότανε!

Για μας και τα παιδιά μας...

|μετά απ΄αυτό το παραλήρημα, 

μπες και άκου τώρα τον παπα Σπύρο 

και αναλογίσου...

Και (προσ)ευχήσου να συμβεί.

Πες τα εσύ.

Και που ξέρεις;;;

✔ ...Κἂν εἶσαι νέος, κἂν ᾿γήρασες, κἂν ἡγωνίσθῃς χρόνους πολλούς, ἐάν δεν κάμῃς ὑπομονήν μέχρι να ᾿βγῇ ἡ ψυχή σου, ὡς ράκος λογίζονται τα ἔργα σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...

 

Ἤθελα νὰ κάμω τρεῖς λόγους, 

ἢ καὶ βιβλία, 

ὅπου τὸ ἕνα νὰ περιέχῃ μόνον αὐτό:

 ῞Οτι ὁ ἄνθρωπος είναι μηδέν· 

καὶ διαρκῶς νὰ φωνάζω ὅτι εἶμαι μηδέν. 

Τὸ ἄλλο νὰ γράφῃ: 

῞Οτι τὰ πάντα ἐν πᾶσι καὶ ἐπὶ πᾶσι 

εἶναι ὁ Θεὸς αὐτοδόξαστος. 

Καὶ τὸ τρίτον: 

Ἔχε εἰς ὅλα ὑπομονὴν 

ἕως θανάτου. 

Κἂν εἶσαι νέος, 

κἂν ᾿γήρασες, 

κἂν ἡγωνίσθῃς χρόνους πολλούς, 

ἐὰν δὲν κάμῃς ὑπομονὴν μέχρι νὰ ᾿βγῇ ἡ ψυχή σου, 

ὡς ράκος λογίζονται τὰ ἔργα σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...

   |Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

            (μαζί κι αυτό...)

   ✨ Τί εστίν ο άνθρωπος;

Μηδέν εστίν ο άνθρωπος.

Μηδέν η δύναμις του.

Μηδέν η φαντασία του.

Μηδέν η ύπαρξις του.

Μηδέν ο Πλούτος, 

Δόξα και Ισχύς. 

Μηδέν η ωραιότης.

Τα πάντα όναρ και σκιά.

Τα πάντα ματαιότης... 

    ♰ Δαβίδ του Προφήτου

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

"Πήρε ο άγγελος Κυρίου ασαράντιστο το μωρό, τον μικρό Φραγκίσκο, μέσα από την κούνια και στη θέση του άφησε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα Σταυρού. Από τότε πίστευω ότι το παιδί μου αυτό μια μέρα θα εγίνετο μοναχός ..."

~ Ο οσιότατος γέροντας Ιωσήφ, κατά κόσμον Φραγκίσκος Κοτής, γεννήθηκε στο χωριό Λεύκες, στο νησί της Πάρου το 1898.

Οι γονείς του Γεώργιος και Μαρία ήσαν άνθρωποι απλοϊκοί αλλά θεοσεβείς και με πολλή ευλάβεια.

Και όπως φαίνεται ήταν προορισμένος από την κοιλιά της μάνας του να γίνει όχι μόνον μαθητής, μοναχός, του Χριστού, αλλά στρατηγός Του.

Που θα έμπαινε πρώτος στη μάχη κατά του κακού και του διαβόλου, αλλά και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής, διάδοχος της νηπτικής παραδόσεως και πατέρας χιλιάδων τέκνων.

Το ότι ήτο εκ κοιλίας μητρός προορισμένος γι’ αυτό το μεγάλο έργο, μας το διηγείται η ίδια η μητέρα του με ένα αποκαλυπτικό όραμα.

«Όταν γέννησα τον μικρόν Φραγκίσκον», λέγει,

«και ήμουν ακόμα στο κρεβάτι ασαράντιστη με το μωρό δίπλα μου φασκιωμένο, είδα να ανοίγει η στέγη του σπιτιού μας και να κατεβαίνει ανάλαφρα ένας ολόλαμπρος άγγελος Κυρίου, ιεροπρεπής και ολοφώτεινος, και ήταν τόση μεγάλη η λάμψις του, που μόλις μπορούσα μετά βίας να τον αντικρύσω.

Κατέβηκε λοιπόν ο άγγελος και στάθηκε δίπλα από το μωρό.

Άρχισε να το ξεσκεπάζει με σκοπό, όπως φάνηκε για να το πάρει.

Αμέσως διαμαρτυρήθηκα με αγωνία λέγοντας,

– Τι πάς να κάνεις εκεί, θα μου πάρεις το μωρό;

– Τον έχουμε γραμμένο εδώ! μου απαντά και μου δείχνει έναν κατάλογο με ονόματα μοναχών.

Είναι γραμμένος στο τάγμα των αγγέλων.

Κατάλαβα, ηρέμησα και γαλήνεψε η ψυχή μου.

Πήρε το μωρό, τον μικρό Φραγκίσκο, και στη θέση του άφησε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα Σταυρού.

Μετά συνήλθα και όλα ήσαν κανονικά.

Από τότε πίστευω», κατέληξε η μητέρα του, ότι το παιδί μου αυτό μια μέρα θα εγίνετο μοναχός, και μάλιστα βεβαιώθηκα όταν μου χάρισαν ένα χρυσάκτινο Σταυρό».

Κατά λέξη αυτά από τη μητέρα του.

Το οσιότατο γέροντα Ιωσήφ τον γέννησε το νησί της Πάρου, αλλά τον αναγέννησε το Άγιον Όρος.

Τον μεταμόρφωσε, τον δόξασε, τον θέωσε, ύστερα από μια φοβερή μαρτυρική ασκητική πορεία καθάρσεως από τα ψεκτά πάθη.

Και παρόλο που ήτο αγνός και αμόλυντος, όπως εξήλθε, όπως βγήκε από την κολυμβήθρα του Αγίου Βαπτίσματος, εν τούτοις βασανίστηκε απ’ τον πόλεμο της σαρκός, με τέτοια μανία και λύσσα από τον διάβολο, που κανένα ανθρώπινο χέρι και καμιά ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει...

|από την Despina Giannakovitou 

✞ Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής... |Μιλάει το πνευματικό του "εγγόνι", ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

   |άκου για να μπεις λίγο στο νόημα!

Τι πρωτοφανής προσωπικότητα πρέπει να υπήρξε αυτός ο Άνθρωπος του Θεού;

Και τι πρόκειται ν΄αποτυπωθεί στις οθόνες μας...

Ο Θεός πρώτα...

✨ Ένα υπερπολύτιμο ηχητικό απόσπασμα 2 Αγίων Υποτακτικών, που εξιστορούν το τέλος - ΑΡΧΗ του Οσίου Γέροντά τους... |Λεπτομερής αφηγηματική μαρτυρία περί της Κοιμήσεως του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού και Σπηλαιώτου παρά του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου και του Οσίου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου και Αριζονίτου

  

   [Ναι, μπορεί να τα'χουμε διαβάσει. 

Αλλά, είν' αλλιώς να τ'ακούς με τ'αυτιά σου 

από τους ίδιους τους Αγίους που τα έζησαν... 

Σκέψου, ας πούμε, 

να είχαμε την δυνατότητα ν'ακούμε τον Άγιο Ζωσιμά 

να αφηγείται πως βίωσε ο ίδιος 

το οσιακό τέλος της Όσιας Μαρίας της Αιγύπτιας. 

Δεν συμΦωνείτε;] 

✔ Έχεις τηλεΦώνημα... |Το ζήσαμε κι αυτό... Δόξα Σοι ο Θεός ημών! Δόξα Σοι...

 

        |Πρωτοδημοσιεύσαμε κάπου μέσα στο καλοκαίρι του 2020.

     Φέτος όμως αξιωθήκαμε ν΄αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι εννοούσε ο τεράστιος Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής που γιορτάζουμε σήμερα ...

              Δόξα τω Θεώ! Πάντων ένεκεν...

Τι σημαίνει Γεθσημανή; Ξέρουμε;

                                                                    Καλή Παναγιά!

             Στις αγαπημένες μας 

και τους αγαπημένους μας εορτάζοντες 

μαζί Της...

          Απ΄όλους εμάς, τους "συν αυτώ"...

✔ Αν σας έλεγαν πως μία - αλλά μόνο μία - επιθυμία σας θα μπορούσε, σήμερα μέρα της Κοίμησής της Παναγιάς Μάνας μας, ως δικό Της "κέρασμα" να εκπληρωθεί... Ποια θα ήταν;

 

 

 📿  Πείτε εσείς.

Μεταξύ μας είμαστε...

Κι αφήστε μας εμάς.

Μη μας ρωτήσετε καν. 

Γιατί ίσως να Φαντάζεστε τι θα Της ζητούσαμε…

✔ Όταν ο Θεός δεν μας δίνει τίποτα, και νιώθουμε σαν συντρίμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε...

 

Όταν οι δυ­σκο­λί­ες της ζωής, 

οι πι­κρί­ες της ψυ­χής, 

οι αδυ­να­μί­ες του εσω­τε­ρι­κού μας κό­σμου, 

ο πό­νος, 

η χαρά, 

μας αφαι­ρούν κάθε ελ­πί­δα, 

πνευ­μα­τι­κή ή αν­θρώ­πι­νη. 

Όταν οι οφθαλ­μοί μας 

γί­νον­ται ξη­ροί από την προσ­δο­κία 

και τε­λι­κά δεν βλέ­πουν...

Όταν το θε­ω­μέ­νο σώμα μας, 

το τί­μιο να­ΰ­δριο του Θεού 

γί­νε­ται "ως ασκός εν πά­χνη", 

ένα το­μά­ρι που έπε­σε στην πά­χνη 

και πά­γω­σε 

και έχα­σε το χρώ­μα του τόσο, 

ώστε να μην ξε­χω­ρί­ζεις αν υπάρ­χει...

 Όταν η ζωή μου γί­νε­ται τέ­τοια 

που με κά­νει να νιώ­θω 

ότι ξη­ρά­θη­κε η ύπαρ­ξη μου, 

ότι ξε­χά­στη­κα από την αγά­πη των αν­θρώ­πων, 

των αγ­γέ­λων, 

των αγί­ων...

 Ότι χά­θη­κα 

και ζη­τάω από τον Θεό 

λίγη ανά­ψυ­ξη, 

λίγη ξε­κού­ρα­ση, 

και ο Θεός δεν μου δί­νει τί­πο­τα, 

και νιώ­θω σαν συν­τρίμ­ι της ζωής...

   ... Τότε αξί­ζει να πι­στεύ­ου­με.-

    |(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

         πηγή

  (εμείς από τους Φίλους Μετοχίου Ανάληψης)

    ✅"αμΦ" ΥΓ:

Πρότασή μας:

Τώρα που το διάβασες όλο αυτό,

πήγαινε άλλη μία πίσω

και ξαναδιάβασέ το από την αρχή...

Με τη μία δεν εμπεδώνονται τέτοια πράγματα.-

✨ Βρε, πιάσου από το φουστάνι Της... |Χρόνια πολλά κοντά Της!

   |αντί άλλων ευχών στις εορτάζουσες μαζί Της...

Χρόνια πολλά κοντά Της!

Κάποτε ρώτησαν 

τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη...

- Παππούλη, πώς να σωθώ;

Και εκείνος απάντησε:

Να πιαστείς από το φουστάνι της Παναγίας.

Και εξήγησε πως αυτό σημαίνει 

να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, 

όπως έχει ένα μικρό παιδί στη μητέρα του.

 

Κρατάτε την από το φουστάνι, 

 έλεγε και ο παπα Ανανίας μας!

 Τότε η ελπίδα, 

η χαρά 

και η παρηγοριά 

οδηγός και προστάτης μας...

|επιμέλεια ανάρτησης: οι μικρές Κατερινούλα & Διασώζουσα ...

[ενώ η υπέροχη σύνθεση 

-να που ακόμα και το AI μπορεί, 

αν γνωρίζουμε πως να το χρησιμοποιούμε, 

να είναι χρήσιμο... -

από την ομάδα Viber 

"Ιεραποστολικη στέγη Αγίου Διονυσίου Ολύμπου"...]

✨ "...Κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι της, κι όλα τα της ταΦής της... |κυρ Φώτης Κόντογλου

 

"Πόσο συγκινητικό είναι 

να βλέπει κανένας την Παναγία 

να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της, 

το κλινάρι της, 

τις λαμπάδες, 

το θυμιατήρι με το λιβάνι 

και ό,τι άλλο χρειαζότανε 

για την κηδεία της. 

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία 

και ολοένα δούλευε, 

πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό

που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, 

πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά της, 

ως (ιμάτια αυτόρραφα) αγαπώσα, 

κι υστερώτερα 

όταν γεννήθηκε ο Χριστός, 

υφαίνοντάς Του, 

τον

(άρραφον) εκείνον χιτώνα 

που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, 

και που ήταν τόσο όμορφος, 

ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, 

όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα,

αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει,

 όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματά της δεν ξεκουράστηκε, 

αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, 

έραβε, 

μαγείρευε,

περιποιότανε τον καινούριο γιό της τον Ιωάννην, 

κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, 

με τα χέρια

εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, 

ετοίμασε το κρεβάτι της, 

κι όλα τα της ταφής της..."

κυρ Φώτης Κόντογλου 

"Η Κοίμησις της Θεοτόκου"

|το κείμενο μάς έστειλε η μικρή Κατερινούλα...

ενώ η καρτούλα Φτιάχτηκε από την Υπ.-