«Τα ξόδεψα, παιδί μου».

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική
(Κούλα την φώναζαν),
παντρεμένη με τον Δημήτριο Καλαντζή,
ψαρά στο επάγγελμα.
Ήταν και οι δυό πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι.
Όταν η Βασιλική ήταν νέα, την ημέρα των Θεοφανείων «είδε τους ουρανούς ανεωγμένους» και τους Αγγέλους του Θεού να ψάλλουν.
Γι’ αυτό παντοτε έλεγε: 
«Αυτή την ημέρα μην φεύγης από την εκκλησία,
έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί».

Το σπίτι που κατοικούσαν ήταν ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο.
Όταν έβρεχε γέμιζε νερό που έφθανε τα είκοσι εκατοστά.
Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα “γκιούμι” άδειαζαν το νερό.
Τον χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδα για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά.
Αλλά μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σπίτι η καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό
και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά.
Η θεία Χάρι τους φύλαγε και δεν αρρώσταιναν.

Είχαν στο σπίτι τους μία εικόνα της Παναγίας θαυματουργή,
μπρος στην οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι και εκεί έκαναν τις προσευχές και τις μετάνοιές τους.
Στην Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές και εορτές.

Η Βασιλική είχε μία αδελφή, την Γεωργία, η οποία χήρεψε από τα 37 της χρόνια με έξι παιδιά.
Οι ανάγκες τους ήταν πολλές και αυτή ήταν πολύ φτωχή.
Πήγαινε τότε στον γαμπρό της Δημήτρη, τον ψαρά που ήταν πολύ ελεήμων.
Τον ρωτούσε αν έπιασε ψάρια...αν έχει μεροκάματο..
Όταν απαντούσε ότι έπιασε, η Γεωργία έβαζε το χέρι της στην τσέπη του και έπαιρνε όσα χρήματα είχε ανάγκη.
Αυτός χαμογελούσε και της έλεγε: 
«Ήσυχα-ήσυχα, Γεωργία», τίποτε άλλο
και την άφηνε να παίρνη όσα χρήματα ήθελε.

Όταν εκοιμήθη ο Δημήτριος, η σύζυγος του Βασιλική άρχιζε να μοιράζη τα υπάρχοντά της. Κράτησε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα έδωσε ελεημοσύνη.
Άδειασε το σπίτι της.
Γύριζε με το Ευαγγέλιο στην μασχάλη και το διάβαζε ευκαίρως-ακαίρως με πολλή ευλάβεια. Από την σύνταξη της κρατούσε ένα μικρό μέρος για τις ανάγκες της και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς.
Την ρωτούσε ο γυιός της τι τα κάνει τα χρήματα, και αυτή απαντούσε: 
«Τα ξόδεψα, παιδί μου».
Μία Κυριακή πήγε κατά την συνήθεια της στην Εκκλησία και κοινώνησε.
Όταν επέστρεψε και έφθασε έξω από το σπίτι της κατάλαβε ότι έφθασε το τέλος της.
Εκεί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού γονάτισε, έκανε τον σταυρό της και φώναξε τη νύφη της που έμενε δίπλα,
λέγοντάς της ότι πεθαίνει.
Και έτσι γονατιστή και σταυροκοπημένη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο τον Οποίον τόσο αγάπησε εκ νεότητάς της και ετήρησε πιστά τις εντολές Του.
Εκοιμήθη περίπου το έτος 1970.

Όταν έγινε γνωστή η κοίμησή της γέμισε το σπίτι της φτωχούς ανθρώπους.
Ο ένας έλεγε 
«έμενα μου έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ’ την»,
ο άλλος έλεγε «μου έδωσε πιάτα»,
ο άλλος «ποτήρια»,
ο άλλος «χρήματα».
Έτσι αποκαλύφθηκε μετά την κοίμησή της που πήγαιναν τα πράγματα και τα χρήματά της.

Όσο ζούσε την επισκεπτόταν η αδελφή της Γεωργία με τον εγγονό της.
Η συμβουλή της ήταν: 
«Να διαβάζης, παιδί μου, Ευαγγέλιο.
Αυτό είναι το καλό το βιβλίο».

Αιωνία η μνήμη του Δημητρίου και της Βασιλικής Καλαντζή.
Αμήν.

💐Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο»

Πολυξένη Ρέρρα

✔ Είναι επικίνδυνα εδώ... |Δεν βαριόμαστε ποτέ μαζί σας, αδέλΦια από την απέναντι μεριά...

 

 Είναι φοβεροί, ρε φίλε... Θα μας (απο)τρελάνουν!

Τώρα τους ενόχλησε η ιστορία του παππού μου του Σταύρου...

Δεν είναι, λέει, κατάλληλη για κάτω των 18...

εγώ πόσα να αραδιάσω απ΄αυτά "που επιτρέπονται" τώρα, που δεν θα τολμούσαμε πριν λίγα μόνο χρόνια, όχι να τα ξεστομίσουμε, αλλά ούτε να τα σκεΦτούμε...;;;

ΥΓ:

Αλλά μάλλον έχουν δίκιο οι ανθρώποι.

Γίνεται ένα παιδί, τη σήμερον ημέρα, να διαβάζει (που τέτοια τύχη;) ιστορίες ηρωισμού; 

Α πα πα! Τζιζ...

(δες τι γράφουν οι αθεόφοβοι...):

"Το παρακάτω περιεχόμενο μπορεί να περιέχει παραστατικές ή βίαιες εικόνες. Συνιστάται η κρίση του θεατή..."

              Ένιωσα πως όΦειλα να σας τα πω.

  |πηγαίντε, αν θέλετε, κατευθείαν στο επικίνδυνο σημείο - στο 02:19 - για να το διαπιστώσετε από μόνοι σας.

  Αν βέβαια "κατανοείτε και επιθυμείτε να συνεχίσετε"...

   αΦηγείται ο υπέροχος φίλος και αδελΦός Ηθοποιός και Σκηνοθέτης, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος...

                                   εδώ...

☆ Μην απελπίζεσαι αν έχεις ανοικτές "πληγές" στο σώμα και την ψυχή σου. Οι πληγές είναι οι οπές, από τις οποίες...

 

 ... μπορεί εύκολα το "Φως" να μπει στην καρδιά σου... 

Το ίδιο Φως που μπορεί να σου θεραπεύσει τα πάντα...

  

   |κείμενο - φωτο: Ανδρέας Χατζηαντώνης

☆ Να έχεις διάκριση! Μη ρωτάς έναν ανύπαντρο πότε θα παντρευτεί. Μη ρωτάς έναν παντρεμένο πότε θα αποκτήσει παιδί. Μη ρωτάς έναν χωρισμένο ποιός φταίει για τον αναπάντεχο αυτό χωρισμό. Μη ρωτάς μία κοπέλα γιατί πάχυνε...

 

Να έχεις διάκριση!

Μη ρωτάς έναν ανύπαντρο πότε θα παντρευτεί.

Μη ρωτάς έναν παντρεμένο πότε θα αποκτήσει παιδί.

Μη ρωτάς έναν χωρισμένο ποιός φταίει για τον αναπάντεχο αυτό χωρισμό.

Μη ρωτάς μία κοπέλα γιατί πάχυνε.

Με την άκομψη περιέργειά σου άν είναι έγκυος ή αντιμετωπίζει κάποιο θέμα υγείας.

Μη ρωτάς ένα παιδί ποιόν από τους δύο γονείς καί γιατί αγαπάει περισσότερο.

Μη ρωτάς έναν μαθητή γιατί δεν πέτυχε στις εξετάσεις.

Μη ρωτάς ποτέ κανέναν τόσο προσωπικά ζητήματα.

Γενικότερα μη ρωτάς πολλά πολλά που ακουμπάνε σαν αγκάθια την ψυχή του άλλου.

‘Αν θέλει θα στα εμπιστευτεί από μόνος του.

Ειδάλλως θα τον φέρεις σε δύσκολη θέση.

Ίσως ενοχληθεί.

Το πιθανότερο να μην σου απαντήσει καί να σε αντιπαθήσει για την αδιακρισία σου.

Κοίταξε τα δικά σου θέματα που έχεις να λύσεις και δούλεψε με τον εαυτό σου περισσότερο.

Αγάπη καί διάκριση.

Ελευθερία καί άνεση.

Σεβασμός καί χαλάρωση.

Ευγένεια καί Χριστός.

Όλα αυτά σε μία ισορροπία...

  ● Από το Γεροντικό του Αγίου Όρους

www.erimitic.gr

  πηγή

☆ «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε... |Η "παιδαγωγική" του Θεού...

 

      ~ αφηγείται ο Μητροπολίτης Λεμεσού π.Αθανάσιος

 "’Ὅταν ἤμουν στή Μονή Μαχαιρᾶ ἡγούμενος, ἦρθε ἕνας ἄνθρωπος ἀπό μία παραλιακή πόλη τῆς Κύπρου. 

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. 

Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο. 

Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός.

 Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος. 

Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. 

Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια 

«ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε. 

Ἀθανασία τήν ἔλεγε. 

«Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε... 

Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια. 

 

 Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. 

Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω.

Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 

Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». 

Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω. 

Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας (του Μαχαιρᾶ) μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. 

Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια. 

Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. 

Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. 

Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε.

Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν. 

Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα. 

Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος. 

Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει. 

Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση.

Ἄρχισαν νά παλεύουν μέσα στή θάλασσα, στά κύματα, καί νά εἶναι μόνοι τους μέσ᾽ στό σκοτάδι τῆς θάλασσας, στά παγωμένα νερά. 

Δυστυχῶς, πνίγηκε ὁ σύντροφός του, καί στή συνέχεια καί τό παιδάκι του. 

Αὐτός πάλευε μόνος του κρατώντας τό παιδί του στά χέρια του, τουλάχιστον νά τό βγάλει ἔξω. 

Δέν μποροῦσε νά κάνει ὅμως τίποτα. 

Συνεχῶς ἐρχόταν μέσα στόν νοῦ του, στήν καρδιά του, αὐτή ἡ προσευχή: 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Λεγόταν συνέχεια μέσα του καί εἶδε τότε ἕνα φῶς στή θάλασσα, πού τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τόν τραβοῦσε μέχρι πού τόν ἔβγαλε σιγά σιγά πρός τά ἔξω. 

Πέρασαν σχεδόν ἔτσι ὅλη τή νύχτα. 

Τό πρωί, γύρω στίς πέντε, μία βάρκα τούς ἐντόπισε. 

Πῆρε αὐτόν, μάζεψε καί τό λείψανο τοῦ κεκοιμημένου συντρόφου καί τοῦ παιδιοῦ του καί τούς ἔβγαλαν ἔξω.

Ἦρθε μετά προσκύνησε τήν Παναγία στόν Μαχαιρᾶ καί μοῦ εἶπε μέ δάκρυα τό γεγονός αὐτό τῆς προστασίας τῆς Παναγίας μας, πού ἦταν μαζί του ὅλη τή νύχτα, καί τήν ἐπικαλεῖτο καί ἔλεγε, 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Αὐτά πού ἐμεῖς τά θεωροῦμε πολύ μηδαμινά πράγματα, εἶναι ὅμως σημαντικά γιά τόν Θεό πού θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο’’.

Πηγή: περιοδικό «Παράκληση»,

 Ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, Τεῦχος 105.

πηγή 

|το πρωτοαναρτήσαμε την 7η Οκτωβρίου 2025

  Θεωρήσαμε πως αξίζει τουλάχιστον μια αναδημοσίευση...

☆ ...H πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του... Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια... Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία...

     |ένα υπέρ το δέον αληθές κείμενο, γεμάτο από γνήσιο Ορθόδοξο ήθος, χωρίς ίχνος "αγαπολογίας"... 

Για όποιους πραγματικά αντέχουν και θέλουν - με όποιο κόστος - να (συγκατα) λέγονται στα παιδιά του Χριστού...|

«Σήμερα ο καθένας κάθεται και κατασκευάζει μία θρησκεία δική του. 

Παίρνει λίγο από τον Χριστιανισμό, λίγο από τη φιλοσοφία, λίγο από τις ανατολικές θρησκείες, προσθέτει και ό,τι του υπαγορεύει ο λογισμός του και ύστερα λέει με βεβαιότητα: 

«Εγώ έτσι πιστεύω». 

Μα, βρε παιδί μου, η πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. 

Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του. 

«Για μένα, λέει, ο Χριστός ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας κοινωνικός επαναστάτης, ένας σοφός δάσκαλος». 

Άλλος λέει: 

«Ήταν ένας από τους πολλούς φωτισμένους της ανθρωπότητας». 

Αυτά δεν είναι πίστη. 

Είναι ανθρώπινες κατασκευές, γεννημένες συνήθως από την άγνοια και την υπερηφάνεια. 

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. 

Είπε ότι είναι η Αλήθεια.

 Δεν άφησε τον καθένα να Τον ερμηνεύει σύμφωνα με τα πάθη, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του προτιμήσεις. 

Ίδρυσε την Εκκλησία, έστειλε τους Αποστόλους, παρέδωσε το Ευαγγέλιο και τα Μυστήρια. 

Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. 

Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος 

να μην εκκλησιάζεται, 

να μην εξομολογείται, 

να μη γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη της πίστεως, 

να μην έχει ανοίξει ποτέ ολόκληρο το Ευαγγέλιο 

και ύστερα να αποφαίνεται με αυθεντία 

για τον Χριστό, 

την Εκκλησία, 

τη Θεία Κοινωνία, 

τον Παράδεισο και την κόλαση. 

Σε όλα τα άλλα οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται γνώσεις, σπουδές και πείρα. 

Για να μιλήσει κάποιος για την ιατρική, πρέπει να έχει σπουδάσει. 

Για να χτίσει ένα σπίτι, πρέπει να γνωρίζει την τέχνη. 

Μόνο για τον Θεό νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τίποτε. 

Επειδή άκουσαν μία συζήτηση, παρακολούθησαν μία εκπομπή ή διάβασαν δυο αράδες στο διαδίκτυο, φαντάζονται ότι έγιναν θεολόγοι. 

Και το χειρότερο είναι ότι δεν ρωτούν για να μάθουν, αλλά μιλούν για να επιβάλουν την άγνοιά τους. 

Η πραγματική κατήχηση όμως δεν είναι μία ξερή διανοητική ενημέρωση ούτε μία σειρά θρησκευτικών μαθημάτων. 

Προϋποθέτει συμμετοχή στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μετάνοια, προσευχή, εξομολόγηση και ταπεινή μαθητεία. 

Η πίστη δεν μαθαίνεται μόνο με τον νου. 

Βιώνεται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. 

Αν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί να καθαρίσει την καρδιά του, ακόμη και πολλά βιβλία να διαβάσει, θα τα ερμηνεύσει όλα σύμφωνα με τον λογισμό του. 

Μπορεί τότε να χρησιμοποιήσει ακόμη και το Ευαγγέλιο, όχι για να διορθώσει τον εαυτό του, αλλά για να δικαιολογήσει τις πλάνες και τα πάθη του.

Έρχεται κατόπιν ο άλλος και λέει: 

«Πιστεύω στη μετενσάρκωση, αλλά θέλω να κοινωνήσω». 

Τι να του πεις; 

Η Εκκλησία ομολογεί ανάσταση νεκρών και αιώνια ζωή, ενώ εκείνος πιστεύει ότι η ψυχή μεταβαίνει διαδοχικά από το ένα σώμα στο άλλο. 

Απορρίπτει δηλαδή τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά συγχρόνως απαιτεί να προσέλθει στο Άγιο Ποτήριο. 

Άλλος λέει: 

«Δεν δέχομαι την εξομολόγηση, 

δεν πιστεύω στους Αγίους, 

δεν τιμώ την Παναγία, 

δεν συμφωνώ με τις νηστείες, 

αλλά θέλω να κοινωνώ, 

επειδή είμαι καλός άνθρωπος». 

Μα η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο καλής συμπεριφοράς, κοινωνική επιβεβαίωση ή έθιμο που τηρούμε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. 

Είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. 

Όποιος κοινωνεί, ομολογεί έμπρακτα ότι αποδέχεται την πίστη της Εκκλησίας και ότι αγωνίζεται να ζήσει μέσα σε αυτήν. 

Δεν μπορεί να αρνείται την πίστη της Εκκλησίας και συγχρόνως να απαιτεί τα Μυστήριά της. 

Είναι σαν να δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει ένα σπίτι, δεν αποδέχεται την οικογένειά του και περιφρονεί την τάξη του, αλλά απαιτεί να έχει θέση στο οικογενειακό τραπέζι. 

Αυτά τα πράγματα δεν στέκουν. 

Η Εκκλησία δεν αποδιώχνει κανέναν. 

Καλεί όμως όλους σε μετάνοια. 

Άλλο είναι να δέχεται τον άνθρωπο, για να τον θεραπεύσει, και άλλο να ονομάζει την πλάνη του αλήθεια, μόνο και μόνο για να μην τον δυσαρεστήσει.

Με την ίδια επιπολαιότητα μιλούν και για τον διάβολο. 

«Εγώ, λέει, δεν πιστεύω ότι υπάρχει διάβολος. 

Ο διάβολος είναι απλώς μία συμβολική εικόνα του κακού». 

Και το λέει αυτό άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει ούτε μία φορά ολόκληρο το Ευαγγέλιο. 

Αν το είχε διαβάσει με στοιχειώδη προσοχή, θα γνώριζε τον πειρασμό του Χριστού στην έρημο, όπου ο διάβολος Τον πλησιάζει και Τον πειράζει. 

Θα γνώριζε τις πολλές περιπτώσεις δαιμονισμένων, 

τους οποίους θεραπεύει ο Κύριος. 

Θα έβλεπε ότι οι δαίμονες 

αναγνωρίζουν τον Χριστό, 

Του μιλούν, 

Τον φοβούνται 

και Τον παρακαλούν. 

Θα διάβαζε ακόμη την προειδοποίηση του Κυρίου προς τον Απόστολο Πέτρο ότι ο σατανάς ζήτησε να δοκιμάσει τους μαθητές. 

Όλα αυτά τα παραμερίζουν και ύστερα αποφαίνονται ότι ο διάβολος δεν υπάρχει. 

Δεν δέχονται δηλαδή ούτε το Ευαγγέλιο ούτε τη μαρτυρία του ίδιου του Χριστού, αλλά επιμένουν να ονομάζονται Χριστιανοί. 

Κρατούν από τον Χριστό μόνο ό,τι δεν ενοχλεί τον λογισμό τους και απορρίπτουν ό,τι δεν χωρά στις θεωρίες τους. 

Δεν δέχονται τον Χριστό όπως είναι, αλλά προσπαθούν να Τον διορθώσουν. 

Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει να πιστεύει ότι γνωρίζει καλύτερα από το Ευαγγέλιο, τότε η υπερηφάνειά του έχει γίνει σκοτεινότερη και από την άγνοιά του. 

Η άγνοια μπορεί να θεραπευτεί με τη μάθηση. 

Η υπερήφανη άγνοια, επειδή νομίζει ότι γνωρίζει, αρνείται ακόμη και τη θεραπεία.

Άλλοι πάλι λένε: 

«Αφού υπάρχει Θεός, 

τότε ο Θεός δημιούργησε το κακό;» 

   ή 

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να υπάρχει το κακό;». 

Με μία τέτοια πρόχειρη κουβέντα φορτώνουν στον Θεό όλα τα εγκλήματα, τις αδικίες και τις συμφορές που γεννά η απομάκρυνση του ανθρώπου από Αυτόν. 

Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό, 

επειδή το κακό δεν έχει δική του ουσία 

και δημιουργική αρχή. 

Είναι στέρηση του καλού, 

διαστροφή της ελευθερίας 

και απομάκρυνση από τον Θεό. 

Ούτε ο διάβολος δημιουργήθηκε κακός. 

Άγγελος δημιουργήθηκε και με την υπερηφάνεια 

και την ελεύθερη επιλογή του 

απομακρύνθηκε από τον Θεό. 

Και ο άνθρωπος δεν πλάστηκε ως μηχανή, 

για να εκτελεί αναγκαστικά το καλό. 

Ο Θεός τού έδωσε ελευθερία, 

επειδή χωρίς ελευθερία 

δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη. 

Εμείς όμως θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύουν τα πάθη μας και, όταν έρθουν οι συνέπειες, κατηγορούμε τον Θεό. 

Ο άνθρωπος προκαλεί πολέμους, 

αδικεί, 

εκμεταλλεύεται, 

σκοτώνει, 

διαλύει την οικογένειά του, 

καταστρέφει τη φύση, 

παραδίδεται στα πάθη 

και ύστερα ρωτά με παράπονο: 

«Γιατί τα επιτρέπει αυτά ο Θεός;». 

Αν ο Θεός εμπόδιζε με τη βία κάθε κακή πράξη, οι ίδιοι άνθρωποι θα διαμαρτύρονταν ότι τους στέρησε την ελευθερία. 

Θέλουν και την ελευθερία της παραβάσεως και την απαλλαγή από κάθε συνέπειά της. 

Αυτό δεν είναι ειλικρινής αναζήτηση της αλήθειας. 

Είναι προσπάθεια να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να μεταθέσουν στον Θεό την ευθύνη που οι ίδιοι αρνούνται να αναλάβουν.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσει αυτή η πνευματική προχειρότητα και αυθαιρεσία. 

Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει το όνομα του Χριστιανού, να απορρίπτει όσα δίδαξε ο Χριστός και να απαιτεί από την Εκκλησία να προσαρμοστεί στις προσωπικές του αντιλήψεις. 

Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να μεταβάλει την αλήθεια, για να αναπαύσει την πλάνη οποιουδήποτε. 

Έχει χρέος να αγαπά τον άνθρωπο, αλλά ακριβώς επειδή τον αγαπά, οφείλει να του λέει την αλήθεια. 

Ο γιατρός που αγαπά τον άρρωστο δεν ονομάζει τον καρκίνο υγεία. 

Του φανερώνει την ασθένεια και του προσφέρει τη θεραπεία. 

Έτσι και η Εκκλησία δέχεται τον αμαρτωλό, αλλά δεν ευλογεί την αμαρτία. 

Συγχωρεί εκείνον που μετανοεί, 

αλλά δεν δικαιώνει εκείνον που επιμένει 

να παρουσιάζει την πλάνη ως πίστη. 

Όποιος θέλει ειλικρινά να γνωρίσει τον Χριστό, 

ας εγκαταλείψει την αυτάρκεια, 

ας ανοίξει το Ευαγγέλιο, 

ας κατηχηθεί, 

ας εισέλθει στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή 

και ας πλησιάσει με ταπείνωση την Εκκλησία. 

Τότε δεν θα μιλά πια για έναν Χριστό

 κατασκευασμένο από τον λογισμό του. 

Θα αρχίσει να γνωρίζει τον αληθινό Χριστό, 

ο Οποίος δεν ήρθε για να επιβεβαιώσει τις θεωρίες μας, 

αλλά για να μας ελευθερώσει από την πλάνη, 

την αμαρτία 

και την τυραννία του ίδιου μας του εγωισμού.»

     |έγραψε ο μ. Θεόκτιστος ο Κρης

  [Κείμενο ανάρτησης από Μ. Λαμπράκη]

   |τα εύσημα ανήκουν στον π.Παντελεήμων Κρούσκο, από τον οποίο είδαμε αυτό το επαναστατικά Ορθόδοξο κείμενο...

    

[εδώ "ταιριάζει γάντι" κι αυτό, που ανεβάσαμε χθες.

Χωρίς άλλες περιττές επεξηγήσεις...

♡ Ποια μορΦή να είχε η Παναγιά Μάνα μας;

" Καθώς πλησιάζουμε την ημέρα που θα πανηγυρίσουμε την εορτή της Κοίμησης της Παναγίας,

ας διαβάσουμε πώς περιγράφει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης τα χαρακτηριστικά Της! «Ήτο ογλήγορος εις το υπακούειν και ευπροσήγορος, ετίμα όλους και επροσκύνει, είχε το μέγεθος του σώματος μέσον και σύμμετρον, δεν επαρουσιάζετο εις κάθε άνθρωπον, ήτο μακράν από τόν γέλωτα και έξω από κάθε ταραχήν και θυμόν" "Το χρώμα του θεοδόχου Της σώματος ήτο όμοιο με το χρώμα του σιταριού. Είχε ξανθάς τάς τρίχας της κεφαλής, είχεν οφθαλμούς πολλά ωραίους, χρωματισμένους με θείαν σεμνότητα, ωραισμένους με κόρας οξείς και όμοιας με τήν ελαίαν και καλλυνομένας με βλεφαρίδας φαιδροπρεπείς. Είχε τα οφρύδια μαύρα, κυκλικώς σχηματισμένα. Είχε τήν μύτην ομαλήν και ευθείαν. Τα πανάμωμα χείλη Της ήτον ανθηρά, λάμποντα κοσμίως με ερυθρόν χρώμα και γέμοντα από την των λόγων γλυκύτητα. Είχε το ιεροπρεπές πρόσωπον ολίγον μακρύ, είχε τάς θεοδόχους χείρας Της μακράς
και τούς δακτύλους των χειρών μακρούς με λεπτότητα. Και δια να ειπούμεν καθολικώς, η Κυρία Θεοτόκος ήτο κατά τα εξωτερικά μέλη του σώματος γεμάτη τόση θείαν χάριν και σεβασμιότητα, ώστε όπου όστις έβλεπεν Αυτήν, ελάμβανε εις την ψυχήν του κάποιον φόβον και ευλάβειαν και χωρίς να Τήν ηξεύρη προτύτερα, εγνώριζεν από μόνον τόν εξωτερικόν χαρακτήρα Της ότι Αύτη Αληθώς εστί Μήτηρ Θεού."

|πηγή της εικόνας

✔ Το νου σου...

 

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

☆ "Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει και δεν μετανοεί, χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του, να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν θα είναι ανελέητος...." |Άγιος Μάρκος ο Ασκητής|

 [η απάντηση στο σύνηθες και εύλογο ερώτημα:

  "Γιατί σε όσους δεν πιστεύουν στον Χριστό,

    δεν πάνε στην Εκκλησία,  

    δεν εγκρατεύονται,

    δεν εξομολογούνται,

    δεν κοινωνούν...

    όλα (δείχνουν να) πηγαίνουν ρολόι;

    Περνούν τέλεια!

    Τα έχουν όλα.

    Λεφτά, απολαύσεις, επιτυχίες στο άλλο φύλο.

    Η ζωή τους ένα ατελείωτο party.

    Δεν τους λείπει τίποτα.

    Κανείς δεν τους ενοχλεί.

    Ούτε ο διάβολος...

    Ενώ εμείς;

    Γκρίνια και εμπόδια παντού.

    Ιδιαιτέρως όταν αποφασίζεις να πας για εξομολόγηση, να κάνεις προσευχή, να διαβάσεις το Ψαλτήρι... 

     Να πας στην Εκκλησία να κοινωνήσεις;

    Εκεί να δεις πόλεμο...

    Γιατί άραγε να συμβαίνει όλο αυτό;"

    |δες παρακάτω την απάντηση:

"Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει 

και δεν μετανοεί, 

χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του, 

να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν 

θα είναι ανελέητος. 

Κανείς δεν είναι 

τόσο αγαθός και φιλεύσπλαχνος, 

όσο ο Κύριος, 

αλλά για τον αμετανόητο δεν υπάρχει άφεση".

 ~ Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

       (Μας λύθηκε τώρα;)

[πρώτη δημοσίευση 1/7/2022]

✔ Να μην κλείνεις τα μάτια σου ὅταν Την κοιτᾶς...

Ὅταν προσεύχεσαι παιδί μου στὴν Παναγία, 

νὰ μὴν κλείνεις τὰ μάτια σου. 

Γιατί ἡ Παναγία σὲ κοιτάζει στὰ μάτια. 

Νὰ τὴν κοιτᾶς τὴν Παναγία...

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

|από την Πολυξένη Ρέρρα

✔ Εδώ που τα λέμε - Επεισόδιο 2... |Στο δεύτερο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο π. Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον υποστράτηγο ε.α. Ανδρέα Συνοδινό... 👉

             |Θα μου επιτρέψετε μόνο 2 λόγια εισαγωγικά:

   Πολύ χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ανθρώπους γνωστούς, που υπηρετούν σε κάθε χώρο της Ελληνικής Κοινωνίας, να ομολογούν ευθαρσώς Χριστό, και Αυτόν Εσταυρωμένο...

   Άνθρωποι που πέρασαν από μπροστά μας, έστω και ως γονείς των παιδιών τους (μας) στο σχολείο μας, όπως ο κ.Συνοδινός.

   Άνθρωποι αξιόλογοι και με αποκρυσταλλωμένη γνήσια Πίστη, που μέσα στην ανοησία και στην κενότητα που μας προσφέρεται καθημερινά, έχουν ΚΑΤΙ να πουν...

  Συγχαρητήρια στον παπα Γιώργη και στο eulogia.gr για την Φρέσκια ιδέα αυτών των εκπομπών και για τις επιλογές των προσώπων...

Μουσική: Θωμάς Κωνσταντίνου

Εικονολήπτης: Ηλίας Γιαννούζης

Σκηνοθεσία: π. Νεκτάριος Στογιάννης

Παραγωγή: Eulogia.gr

|αν θες το πρώτο επεισόδιο, δες το εδώ:

✔ Εμπιστεύσου Με και θα σου δείξω...

 

~ Γέροντα, πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου. ~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, εξηγείστε το...

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα

~ Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;

και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε

~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου.

~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, του λέω, εξηγείστε το.

~ Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.

Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.

Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.

Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου...

[Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς...]

|το κείμενο από το fb προφίλ του Χρήστου Κλητσινάρη

(εμείς από την Anna Sahanidou)

~ Δανειστήκαμε την απίθανη πέτρα με το πρόσωπο, χειρί Γεωργίου Κόρδη.

Δες:

«Οι πέτρες, λένε όσοι ξεύρουν, δεν έχουν ψυχή, αλλά έχουν πρόσωπο, παίρνουν το πρόσωπο εκείνων που καταδέχονται να τις δουν».

|αναδημοσίευση από το 2022...

☆ Η υπερευαισθησία μας στο δρόμο προς το Άγιο Ποτήριο... |Ας προσέξουμε μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο, η οποία δεν φαίνεται εύκολα...

    

    Αυτήν την πολύ λεπτή πτυχή μάς την περιγράΦει

με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο Δεσπότης μας ο Λεμεσού, 

σε λιγότερο από 3΄...

✔ Κάνε, Κύριε...

 

|Σκιά που ξαποσταίνει όμως.

Όχι σκιά, που επισκιάζει...

Έχει τεράστια διαΦορά...

Σκέψου το.-

✨ Εκεί ακριβώς είμαστε. Στο «ἂν θέλει ἡ Παναγιά»...

 

Ἄν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τί εἶναι ἡ Παναγία στὴ σωτηρία τους 

καὶ γενικότερα στὴ ζωή τους, 

εἴτε ἔπιναν νερό, 

εἴτε περπατοῦσαν, 

εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔκαναν, 

θὰ τὰ ἔκαναν στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας! 

Εἶναι τὸ γλυκύτερο πρόσωπο καὶ τὸ γλυκύτερο ὄνομα, 

ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς Mάνας μας. 

Βλέπετε, ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς συμβεῖ, 

"μάνα μου" θὰ ποῦμε, 

δὲν λέμε "πατέρα μου".

Ὅπως καὶ σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες στιγμές, 

δὲν λέμε "Χριστέ μου" 

ἀλλὰ "Παναγία μου", 

ἀκόμα καὶ ἄνθρωποι ποὺ μέχρι χθὲς τὴν βλασφημοῦσαν! 

Εἶναι συνυφασμένη ἡ Παναγία μὲ τὸ εἶναι μας. 

Ἔχουμε σαρκικὴ μητέρα, 

ἀλλὰ ἔχουμε καὶ πνευματικὴ μητέρα. 

Ὅμως δὲν χρησιμοποιοῦμε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας 

ὅσο πρέπει.

Στὸ σημεῖο αὐτό, ὡραία λειτουργοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.

Ὅ,τι νὰ τοὺς πεῖς, θὰ ποῦνε: 

"ἂν θέλει ἡ Παναγία... ἂν μᾶς ξημερώσει ἡ Παναγία, ἄν, ἄν..."

 δηλ. εἶναι περισσότερο Παναγιολάτρες, 

παρὰ Χριστολάτρες.

Βέβαια δὲν παρεξηγεῖται ὁ Κύριος, 

διότι ὅποια λατρεία καὶ τιμὴ δίδεται στὴν Μητέρα Του, 

ἀντανακλᾶται στὸ πρόσωπό Του, 

διότι ὁ Χριστὸς εἶναι...

Ἐκεῖνος...

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν αἴγλη,

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴ δύναμη,

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν ἀξία...

Ἱεροκήρυκος Δημητρίου Παναγόπουλου

πηγή

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Θεοδούλα Π.

📿 στη φωτογραΦία μεταξύ άλλων

ο παππούλης μας Ευσέβιος

στην Περιφορά της Μάνας των Αγιορειτών 

(και όλων μας),

της Παναγιάς της Πορταϊτισσας...

Ευχαριστούμε που δεν τον έχετε βγάλει από τις προσευχές σας...

Ακούμε παντού το όνομά του στις Παρακλήσεις της Παναγιάς!

Μας έχει ακόμα τεράστια ανάγκη!

6 μήνες μετά...

Και ό,τι πει ο Κύρης Χριστός μας!

Και η Μάνα Του...