|γράΦει ο κοντινότερός του αδερφός, Νεκτάριος
"ΠΗΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ"
Εγώ πάνω στο ποδήλατο, μια Πέμπτη πρωί πρωί, διασχίζω το Richmond Park για να πάω να δώσω μάθημα για το μεταπτυχιακό μου.
Έτος 2018.
Χτυπάει το τηλέφωνο μου και είναι από το κελί του Ευσεβίου - δεν είχε δικό του κινητό.
Δεν το σηκώνω.
Είμαι πάρα πολύ αγχωμένος, ασυνήθιστο για εμένα, αλλά φοβάμαι πολύ ότι δεν θα τα πάω καλά στο μάθημα που παρεμπιπτόντως ήταν
"Νευροεπιστήμη - Στρες, Ύπνος, Πόνος".
• Την όρεξή σου έχω νομίζεις, Ευσέβιε, σκέφτηκα από μέσα μου και συνέχισα το ποδήλατο.
Έφτασα στο πανεπιστήμιο κάνα τέταρτο πιο νωρίς από τη γραπτή εξέταση.
Σκέφτομαι:
"Θα πάρω πίσω στο κελί, αλλά αν είναι ο Ευσέβιος θα του πω ότι δεν έχω πολύ χρόνο να μιλήσουμε, μην αρχίσει πάλι την πολυλογία του ως συνήθως...
"Πήγα εκεί, κάναμε αγρυπνία εκεί, έψαλλαν αυτοί κι αυτοί, είπαν το τάδε Άξιον Εστίν" κλπ.
Παίρνω τηλέφωνο, το σηκώνει όντως ο Ευσέβιος και του λέω βιαστικά και κάπως απότομα:
• Έλα, τι ήθελες;
• Έλα Νεκτάριε.
Ήθελα να σου πω κάτι που μου πέρασε σαν σκέψη και γι' αυτό σε πήρα για να σου το πω.
• Ωραία, λέγε γρήγορα όμως γιατί βιάζομαι, του απαντώ.
• Πήρα να σου πω ότι αύριο θα πεθάνεις!!!
• Ρε Ευσέβιε...
Και μου το κλείνει έτσι απότομα.
Κάθομαι έτσι αποσβολωμένος για λίγα δευτερόλεπτα, μετά με πιάνουν τα γέλια και μετά από λίγο πάλι σοβαρεύω και σκέφτομαι:
• Ρε λες να έχει δίκιο ο τρελάρας!
Μου έφυγε το άγχος, τα ξέχασα όλα, πέρασα αέρα το μάθημα, καθώς το χέρι μου το θυμάμαι να τρέχει πάνω στο γραπτό λες και κάποιος μου ψιθύριζε στο αυτί τα pain pathways.
Δεν το συζητήσαμε ποτέ τι έγινε εκείνη τη μέρα.
Την επόμενη φορά που μιλήσαμε το είχα κι εγώ ξεχάσει.
Σαν να ήταν κάτι φυσικό;
Τι να πω;
Θυμήθηκα την ιστορία μόλις είδα το σημείωμα που βρέθηκε στο μοναχικό κελί του.
Μνήμες που έχουν κλειδαμπαρωθει σε κάποιο μέρος του εγκεφάλου θα αρχίσουν τώρα σιγά σιγά να μου αποκαλύπτονται.
Έτσι, ποιος ξέρει, μπορεί και να συνειδητοποιήσω ποιος ήταν το αδελφάκι μου...
‐--------------------------------------------------------------------------------
Stories from the life of Fr. Eusevios (my younger brother)
I CALLED TO TELL YOU THAT TOMORROW YOU WILL DIE
I'm on my bicycle, a Thursday very early in the morning, cutting through Richmond Park to go give a class for my master's. Year 2018. My phone rings and it's from Fr. Eusevios' cell - he didn't have his own mobile. I don't pick up. I'm extremely anxious, unusual for me, because I'm terrified I won't do well in the class which, by the way, was 'Neuroscience - Stress, Sleep, Pain'.
• As if I have time for you right now, Eusevios, I thought to myself and kept pedaling.
I arrived at the university about fifteen minutes before the written exam.
I think, I'll call back to the cell, but if it's Eusevios I'll tell him I don't have much time to talk, so he doesn't start his usual long-winded stories again - "we went there, we had a vigil there, so-and-so chanted, they sang this Axion Estin", etc.
I call back, Eusevios actually answers, and I say to him hurriedly and somewhat abruptly:
• Yeah, what did you want?
• Hey Nektarios. I wanted to tell you something that came to me as a thought and that's why I called to tell you.
• Alright, tell me quickly though because I'm in a hurry, I answer him.
• I called to tell you that tomorrow you will die!!!
• Come on, Eusevios...
And he just hangs up on me, like that, abruptly.
I sit there stunned for a few seconds, then I burst out laughing, and after a little while I get serious again and I think:
• Man, what if the crazy guy is right!
My anxiety vanished, I forgot everything, I breezed through the exam as my hand, I remember, was flying across the paper as if someone was whispering the pain pathways right into my ear.
The 1st photo is notes from his cell (courtesy of his elder Chrysostomos). He writes 'Earthquake! I should always have in mind that one day I will day! And more importantly, I don't know when this will be!'
The 2nd photo is from the 40-day memorial service we held today at our church in Staines (Holy Epiphany Greek Orthodox Church)
