[– Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία. Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται...

"- Η αγιογραΦία είναι έργο και διακόνημα από το Ιερό Ιβηρίτικο Κελλί Τιμίου Προδρόμου", λέγαμε τότε. 

  (Και ήταν 2 επί 2μιση μέτρα ο τρούλος, 

που του ζητήθηκε να αγιογραΦήσει τότε σ΄εκείνο το Εκκλησάκι.

Και τώρα πλέον μπορούμε να το πούμε, 

χωρίς να κινδυνεύουμε να μας μαλώσει ο Μοναχός 

που την αγιογράΦησε ... 

π.Ευσέβιος λέγεται το αρχοντόπουλο του Θεού.

Και την άλλη εβδομάδα θα γιορτάσουμε 

και θα πανηγυρίσουμε τις 40 μέρες 

που είναι ήδη αγκαλιά με τον Χριστό μας 

και την Παναγιά Μανούλα μας...

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.- )

    |Δες τώρα, με άλλα μάτια, αυτό το σπάνιο περιστατικό:

Σ’ένα από τα μεγάλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας συνέβη το εξής περιστατικό.

Η μητέρα μιας κοπέλας, καλή και ευσεβής, έφυγε για την αιώνια Βασιλεία του Θεού... Πράγματι, ήταν μια γνήσια χριστιανή σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής της.

Την Κυριακή, εκτός αν ήταν άρρωστη, πρωί-πρωί ξεκινούσε για την Εκκλησία κι εκεί η καθαρή και φιλόθεη ψυχή της πραγματικά συναντούσε κι ερχόταν σε επικοινωνία με τον Θεό.

Συχνά-πυκνά κοινωνούσε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που της έδινε ζωή και δύναμη. Και η κόρη της καλή κοπέλα ήταν, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας της αραίωσε τον εκκλησιασμό και δεν πήγαινε τακτικά στην Εκκλησία.

Κι αν πήγαινε, πήγαινε προς το τέλος. Και για να δικαιολογηθεί στη συνείδησή της, που την έτυπτε, προφασιζόταν ότι είχε πολλές δουλειές, την φροντίδα των ζώων και δεν την έφθανε ο χρόνος.

Οι συνηθισμένες προφάσεις, ενώ, όταν θέλει ο άνθρωπος, βρίσκει λύσεις για όλα. Έτσι συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση και η ψυχή της όσο πήγαινε και πάγωνε, όπως ένα κάρβουνο, όταν το βγάλεις έξω από την φωτιά σβήνει και παγώνει! Ένα βράδυ όμως, κατ’ ευδοκίαν Θεού, έγινε η άνωθεν παρέμβαση.

Δηλαδή της εμφανίστηκε στον ύπνο της η κεκοιμημένη μητέρα της μέσα σε άπλετο φως και της είπε στοργικά τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια: – Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία.

Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό! Και πρόσθεσε: – Να πηγαίνεις παιδί μου πρωί, ν’ ακούς τα ωραία λόγια του Όρθρου και όχι στην τρίτη καμπάνα. Αυτό το θεόσταλτο όνειρο συγκλόνισε την κόρη.

Από τότε κάθε Κυριακή πρωί-πρωί πηγαίνει πρόθυμα στην Εκκλησία.

Έχει πια την βεβαιότητα ότι θα παίρνει κι εκείνη την ευλογία του Παντοκράτορα, αλλά και την ευχή της μανούλας της. Αυτό βέβαια ισχύει για όλους.

Ας το σκεφθούμε…

Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ουράνια μηνύματα. Θαυμαστά γεγονότα» ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, ΔΩΡΙΔΑ 2009

|Από τους "Ρωμιούς της Πόλης"

   (η πρώτη δημοσίευση κάπου μέσα στο 2023).

🌹 Αυτό το "Όστις θέλει" Του, όλα τα λεΦτά, ρε Φίλε... |σκέψου το λίγο.-

 

             |κείμενο & επεξεργασία φωτογραΦίας: εκ των "συν αυτώ" ... 

(στο στιγμιότυπο εικονίζεται το Έβερεστ...)

🌹 Στο τέλος μένουν οι σκιές των αναμνήσεων... Η αγάπη όμως είναι πάντα εκεί! 📽️ |Όταν το AI το χρησιμοποιούμε με τον σωστό τρόπο...

         |η αρχή και το τέλος της 3λεπτης θαυμάσιας έμπνευσης του Panos Kountanis. Ζούληξε μια απ΄ τις 2...

✅ IQ, EQ, SQ, AQ: Τι ξεχνάμε όταν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μόνο για τις εξετάσεις Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης μεταφέρει έναν προβληματισμό από το Πανεπιστήμιο Roehampton...

 

   ... Η γνώση έχει αξία, αλλά ένα παιδί χρειάζεται επίσης σχέσεις, ευθύνη και εφόδια για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες...

 

|γράΦει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

 

👉  «Τι βαθμό πήρες;». 

Είναι μία από τις πρώτες ερωτήσεις που ακούν πολλά παιδιά επιστρέφοντας από το σχολείο. 

Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης δεν αμφισβητεί την αξία της μάθησης. 

Θέτει, όμως, ένα ερώτημα που συχνά μένει έξω από τη συζήτηση για την παιδεία: 

προετοιμάζουμε τα παιδιά μόνο για την επόμενη εξέταση ή και για τη ζωή που θα ακολουθήσει;

 

Ο προβληματισμός προέκυψε, όπως γράφει στο προσωπικό του blog Sensory Talks n’ Tips, από διάλεξη που παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο Roehampton κατά τη διάρκεια των διδακτορικών του σπουδών. 

Στο άρθρο του παρουσιάζει τέσσερις όρους. 

Το IQ αφορά τις γνωστικές ικανότητες, το EQ τη συναισθηματική διαχείριση, το SQ την ανάπτυξη και διατήρηση σχέσεων και το AQ την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων. 

Πρόκειται για το σχήμα μέσα από το οποίο οργανώνει τις σκέψεις του, όχι για τέσσερις ισοδύναμους σχολικούς βαθμούς που μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο έναν άνθρωπο.

 

Το σημείο στο οποίο επιμένει είναι η ανθεκτικότητα. 

Η αποτυχία, η απογοήτευση και η αβεβαιότητα δεν μπορούν να αφαιρεθούν από τη ζωή ενός παιδιού. 

Μπορεί, όμως, το παιδί να μάθει να ζητά βοήθεια, να αναγνωρίζει τι συνέβη και να ξαναπροσπαθεί. 

Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου ή στενοχώριας· περιγράφει την προσαρμογή στις δυσκολίες, στην οποία συμβάλλουν και οι υποστηρικτικές σχέσεις.

 

 

Γι’ αυτό ο Γουναρίδης στρέφεται στις μικρές πράξεις της καθημερινότητας. 

Να συνεργάζεται το παιδί, να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού, να δημιουργεί, να αθλείται, να βοηθά. 

Επισημαίνει μάλιστα ότι η εργασία δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται ως τιμωρία: 

όταν το καθάρισμα του δωματίου γίνεται ποινή για μια αταξία, χάνεται η δυνατότητα να το δει το παιδί ως φυσικό μέρος της κοινής ζωής.

 

Ούτε οι βαθμοί ούτε τα πτυχία είναι ασήμαντα. 

Είναι όμως μέρος της εκπαίδευσης, όχι ολόκληρος ο σκοπός της. 

Ένα παιδί χρειάζεται γνώσεις για να καταλάβει τον κόσμο και χαρακτήρα για να ζήσει μέσα σε αυτόν μαζί με άλλους. 

Αυτό είναι το νόημα της φράσης με την οποία ο Γουναρίδης κλείνει τον συλλογισμό του: 

«Μην προετοιμάζετε τον δρόμο για τα παιδιά σας.

 Προετοιμάστε τα παιδιά σας για τον δρόμο.»

    πηγή κειμένου

    |αν θες αυτούσιο το άρθρο του Νεκτάριου, ζούληξε εδώ...

† «Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» |Λες και ήταν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849, πέρασε απέναντι ο Νικηταράς †...

Σαν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849,

πέρασε απέναντι ένας μεγάλος ήρωας

με βαθιά και ειλικρινή αγάπη στην Πατρίδα!!!

Αιωνία του η μνήμη!!!

(Ορειχάλκινο προσωπείο του Νικηταρά. Στο προσωπείο του Νικηταρά διακρίνεται οίδημα στο δεξί μάτι, καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από ζάχαρο, χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση του...)

Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.

Είναι ο πατριδοφύλακας, είναι ο γενναίος των γενναίων, είναι ο Τουρκοφάγος, είναι ο ήρωας Νικήτας Σταματελόπουλος.

Αυτός που εξόντωσε με στρατό 600 παλληκαριών, τους 6000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη, αυτός που έσπασε 7 σπαθιά στην υπεράνθρωπη προσπάθειά του στα Δερβενάκια ...

(Το σπαθί του Νικηταρά στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο...)

Αυτός που μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον θείο του, τον Γέρο του Μωριά, αυτός ο Νικηταράς τώρα έχει τα μάτια κλειστά.

Αυτός ο Νικηταράς σίγησε για πάντα.

Πρότυπο παλληκαριάς και αρετής.

Άνδρας απλός, άκακος, ειλικρινής και τίμιος.

Ενώ είχε τρόπους να πλουτίσει όπως και άλλοι οπλαρχηγοί, ο Νικηταράς καταφρόνησε τα λάφυρα.

Απέκτησε όμως πλούτο και θησαυρό ανεξάντλητο και πολυτιμότερο, την υπόληψη και τον σεβασμό όλου του Πανελληνίου.

Η πατρίδα όμως δεν ξέρει να τιμάει τα παιδιά της.

Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου...

Όταν αποφυλακίστηκε, ένα χρόνο αργότερα, και τον αντίκρυσε η πολυαγαπημένη του κόρη δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της.

Το χιλιοταλαιπωρημένο του κορμί, το βασανισμένο του πρόσωπο, τα θολά πλέον, πρώην γερακίσια μάτια του, εκείνη η περήφανη φουστανέλα, η γεμάτη από το πολύτιμο αίμα του, καθώς κι εκείνο το άλλοτε λευκό πουκάμισο, το καταματωμένο τώρα, έκαναν να σαλέψουν τα λογικά της.

Φωνάζοντας σπαραχτικά:

«Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» πέρασε στο ομιχλώδες βασίλειο της τρέλας.

Πώς να μη σαλέψει ο νους;

Η νεαρή τον έβλεπε καβαλάρη αγέρωχο να ορμά στον εχθρό.

Ήξερε την απίστευτη τιμιότητά του.

Και αντί να υψώσουν σε βάθρο τον ήρωα πατέρα, τον κομμάτιασαν ανελέητα.

Όταν πλησίαζε το τέλος, ο αθάνατος στρατηγός ζήτησε να θαφτεί δίπλα στον τάφο του θείου του, του Κολοκοτρώνη.

Και έτσι έγινε.

Την ημέρα της κηδείας του συνέβη κάτι αυθόρμητο.

Όταν το λείψανο του Νικηταρά έβγαινε από το σπίτι του οι συμπολεμιστές του που τον κρατούσαν δεν το εναπόθεσαν στο κάρο.

Προσφέρθηκαν όλοι οι Έλληνες και από χέρι σε χέρι το Άγιο λείψανο του γοργοπόδαρου αγωνιστή έφτασε στον τάφο του.

Πέρασαν τα χρόνια.

Δεν έμεινε κανένας από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να μην ενδιαφερθεί κανείς για τον τάφο του.

Και έτσι, αντί εκεί που θάφτηκε να θεωρηθεί από το επίσημο κράτος περιοχή ιερή και να του στήσουν ανδριάντα, ο χώρος χάθηκε.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα άγια κόκαλά του.

Όμως όπως έλεγε ο Περικλής, «Ανδρός επιφανούς, πάσα γη τάφος».

Έτσι και για τον μεγάλο Νικηταρά.

Όπου και να βρίσκεται θαμμένος, «πάσα γή, πατρίς εστί».

Άλλωστε, ο στρατηγός δεν θα κοιτάξει τον απλό του τάφο, θα κοιτάξει ότι τον σκεπάζει χώμα ελεύθερο, Ελληνικό, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο και το οποίο τόσο αγάπησε.

Για εμάς ο Στρατηγός Νικηταράς είναι ένας πολύ ξεχωριστός συγγενής!

Μας ενώνει το Ελληνικό αίμα!

Στρατηγέ Νικηταρά,

Δεν σε ξεχνάμε.

Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, γιατί έτσι υπάρχουμε κι εμείς, έτσι συνεχίζει να υπάρχει το ελληνικό γένος!

Αιωνία σου η μνήμη!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Όπου κι αν είναι αυτό.

Έτσι κι αλλιώς, εμείς σε κουβαλάμε πάντα μέσα μας, μαζί μας: στην καρδιά μας, στην ψυχή μας, στο είναι μας, στο αίμα μας.

Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ

(εμείς από τον Chris Adamopoulos)

|πρωτοαναρτήσαμε σαν σήμερα το 2021

👉 Ο καιρός μας δυστυχώς είναι γεμάτος από τέτοιους "ανάπηρους"... |Το νου μας! Εμείς να μην είμαστε...

     

    |η ρήση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη...

✨ Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως...

... Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, 
για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο.

Οι χλιαροί, 
για να αναγκαστούν 
να προφυλάξουν τον εαυτό τους 
από εκείνα που τους βλάπτουν.

Οι απομακρυσμένοι, 
για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Οι κοιμισμένοι, 
για να ξυπνήσουν ..."

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

(από τον Γιάννη Τσιτλακίδη)

* "αμΦ." ΥΓ:

Σε ποια κατηγορία "δοκιμαζομένων", είπαμε, ανήκουμε εμείς;

✨ "Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη... |Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

   

  [Ή να γεμίσει όσο γίνεται το συναισθηματικό δοχείο, όπως λένε κάποιοι δάσκαλοι στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας.

Για να έχει να δώσει το παιδάκι, όταν θα έρθει η σειρά του...

Το παιδί έχει ανάγκη

από πολλή αγάπη

και στοργή

και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του,

να σου πη τα προβλήματά του,

να το χαϊδέψης,

να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο

και κάνη σκανταλιές,

αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση,

ηρεμεί,

γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη,

όταν είναι μικρό,

ύστερα έχει δύναμη

να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά

βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ

και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς

που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί

και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά

και, όταν γυρίζουν στο σπίτι,

δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι.

Έχει τελειώσει πιά η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα,

παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά·

πάει κοντά του το παιδάκι

και, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο,

το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη

πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό,

οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί

να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα

μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί,

όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά,

κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη,

γι’ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα...

~ Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή ζωή»

|εμείς από την Μαριλένα Μανετα Ξυλούρη

♡ "Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

                       

Όσα και αν μάθουμε,

δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Κύριο, 

αν δεν ζήσουμε σύμφωνα με τις Εντολές Του, 

γιατί ο Κύριος δεν γνωρίζεται με την επιστήμη, 

αλλά εν Πνεύματι Αγίω. 

Πολλοί φιλόσοφοι και επιστήμονες 

έφτασαν να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, 

αλλά δεν γνώρισαν τον Θεό. 

Κι εμείς οι μοναχοί 

μελετούμε ημέρα και νύχτα το Νόμο του Κυρίου, 

αλλά αυτό απέχει πολύ 

από το να γνωρίζουμε όλοι τον Θεό, 

παρότι όλοι πιστεύουμε. 

Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, 

και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

|Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)

|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη 

"Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια. Να όμως μερικά συμπτώματα..

 

- Να θυμάσαι και να φοβάσαι δυο λογισμούς:

Ο ένας λέει: είσαι άγιος,

κι ο άλλος: δεν θα σωθείς.

Κι οι δυο λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό

(δηλ. τον διάβολο)

και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.

Εσύ όμως να σκέφτεσαι:

Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός,

αλλά ο σπλαχνικός Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους

και θα συγχωρήσει σ’ εμέ τις αμαρτίες μου.

- Πονηροί λογισμοί καταπονούν τη υπερήφανη ψυχή,

κι αν δεν ταπεινωθεί,

δεν θα βρει ανάπαυση απ’ αυτούς.

- Στην πλάνη πέφτει κανείς είτε από απειρία είτε από υπερηφάνεια.

- Αν δεις κανένα όραμα ή εικόνα ή όνειρο, μην το εμπιστεύεσαι.

- Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια.

Να όμως μερικά συμπτώματα:

Αν σε προσβάλλουν οι εχθροί (οι δαίμονες)

ή σε βασανίζουν κακοί λογισμοί,

αυτό σημαίνει πως δεν έχεις ταπείνωση.

Γι’ αυτό,

έστω κι αν δεν αντιλήφθηκες την υπερηφάνειά σου,

ταπεινώσου.

Αν είσαι οξύθυμος ή, όπως λένε, νευρικός,

αυτό είναι αληθινή συμφορά.

Κι αν κάποιος πάσχει από παροξυσμούς και φοβίες,

οι αρρώστιες αυτές γιατρεύονται με τη μετάνοια,

με το ταπεινό φρόνημα

και με την αγάπη για τον αδελφό σου,

ακόμα και για τους εχθρούς.

- Πως είναι δυνατό να ξέρωμε αν μας αγαπά ο Κύριος ή όχι;

Να τα γνωρίσματα:

Αν παλεύεις με ζήλο την αμαρτία,

τότε σε αγαπά ο Κύριος.

Αν αγαπάς τους εχθρούς,

είσαι ακόμα πιο αγαπητός στο Θεό.

Κι αν διαθέτεις την ψυχή σου για τους ανθρώπους,

τότε είσαι πολύ αγαπητός στον Κύριο

που κι αυτός έδωσε την ψυχή του για μας.

- Κι εγώ όταν ήμουν στον κόσμο,

σκεφτόμουν πώς να η ευτυχία επί της γης:

Είμαι υγιής,

κομψός,

πλούσιος,

ο κόσμος μ’ αγαπά

-κι είχα αυτή την κενοδοξία.

Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο,

άρχισα πια να θεωρώ

όλη τη δόξα του κόσμου

σαν καπνό που τον διασκορπίζει ο άνεμος.

- Ο Κύριος δίνει τον παράδεισο

και την Βασιλεία Του σ’ όποιον μετανοεί.

Με το πλούσιο έλεός Του δεν θυμάται τις αμαρτίες μας,

όπως δεν θυμήθηκε τις αμαρτίες του ληστή στον σταυρό.

- Αν σκέφτεσαι κακό για τους ανθρώπους,

αυτό σημαίνει πως μέσα σου ζει πονηρό πνεύμα

και αυτό σου υποβάλλει πονηρές σκέψεις

εναντίον των αδελφών.

Κι αν κάποιος πεθάνει αμετανόητος,

χωρίς να συγχωρήσει τον αδελφό,

τότε η ψυχή του θα πάει εκεί που μένει πονηρό πνεύμα,

το οποίο είχε κυριεύσει την ψυχή του.

- Τέτοιος είναι ο νόμος:

Αν συγχωρείς,

σημαίνει πως σε συγχώρεσε και σένα ο Κύριος.

Αν όμως δεν συγχωρείς τον αδελφό,

σημαίνει πως η αμαρτία σου μένει μαζί σου...

~ Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

✨ «Κι ἐγώ ὅταν ἤμουν στον κόσμο, σκεφτόμουν πως να ἦταν ἡ εὐτυχία ἐπί τῆς γῆς: Εἶμαι ὑγιής, κομψός, πλούσιος, ὁ κόσμος με ἀγαπᾷ...

 

...και εἶχα αὐτὴν τὴν κενοδοξία. 

Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα 

μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριο, 

ἄρχισα πιὰ νὰ θεωρῶ 

ὅλη τὴ δόξα τοῦ κόσμου 

σὰν καπνό, 

ποὺ τὸν διασκορπίζει ὁ ἄνεμος».

«Ἀπὸ τότε ἡ ψυχή μου ἑλκύεται πρὸς Αὐτὸν 

καὶ τίποτε πιὰ δὲν μὲ εὐφραίνει στὴ γῆ, 

ἀλλὰ μοναδική μου ἀγαλλίαση εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸ εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸς εἶναι ἡ χαρά μου, 

Αὐτὸς ἡ δύναμή μου, 

Αὐτὸς ἡ σοφία μου, 

Αὐτὸς ὁ πλοῦτος μου».

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|από την εκ των "συν αυτώ", Αθηνά Γκοτσοπούλου