✨ Δίνε! Δεν χρειάζονται πολλά για αρχή. Μια μικρή σταγόνα Φτάνει...

 

☆ Κυριακή των Μυροφόρων |παπα Σπύρος Βασιλάκος

✨Ο άνθρωπος που αγαπά,

ξέρει γιατί γεννήθηκε....

ξέρει γιατί ζει...

✨ Ο άνθρωπος που αγαπά,

δεν έχει στον ορίζοντα του θάνατο... ✨

Την τρίτη Κυριακή από το Πάσχα η Εκκλησία μας εορτάζει τις γυναίκες αυτές, οι οποίες ήταν και οι πρώτες που βίωσαν το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, πηγαίνοντας νωρίς το πρωί της Κυριακής, της «μιᾶς τῶν σαββάτων», για να αλείψουν το σώμα του Κυρίου με ακριβά μύρα.

Αυτές οι γυναίκες συναντώντας άγγελο Κυρίου, έμαθαν πρώτες το μήνυμα της Ανάστασης, το οποίο κλήθηκαν να μεταφέρουν στους μαθητές Του...

Αυτές οι γυναίκες, ακολούθησαν τον Χριστό στην ζωή Του, το κήρυγμά Του, το Πάθος Του και την ταφή Του. Για αυτό και ήταν εκεί για να βιώσουν την Ανάστασή Του σε όλη της την δόξα.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, και εμείς το γεγονός αυτό και πιστεύοντας όντως στην Ανάσταση του Χριστού, καλούμαστε και εμείς να γίνουμε «μυροφόροι» και να μεταφέρουμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης σε όλο τον κόσμο. Με τον π. Σπυρίδωνα Βασιλάκο, εφημέριο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστή Λουκά Θηβών. ------------------------------------------------ Το βίντεο πλαισιώνει το Β' Εωθινό Δοξαστικό «Μετὰ μύρων προσελθούσαι...», ήχος β'. Ψάλλει ο αείμνηστος άρχοντας Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Λυκούργος Πετρίδης.

|αν θες περισσότερα για τη σημερινή μέρα, δες εδώ...

[Κυριακή των Μυροφόρων, 

των αγίων Ιωσήφ από την Αριμαθαία & Νικόδημου, 

του "νυχτερινού μαθητή"...

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας

και Νικόδημος ο ευσχήμων βουλευτής: 

Οι άνθρωποι που έθαψαν τον Χριστό...

 

Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, 

είναι κανείς από μας Νικόδημος; 

Και μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες,

τις οποίες ούτε οι ανάγκες, 

ούτε η ήττα, 

ούτε ο θάνατος του Χριστού 

μπόρεσαν να τις χωρίσουν από Αυτόν;

     ~ π. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ο Ιωσήφ, ο Νικόδημος και οι άρχοντες κάθε εποχής...

Μια Ιερή Αναφορά στον Άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας...

|όλα αυτά και άλλα πολλά εδώ...

✔ Εἴπατε τοῖς μαθηταῖς καί τῷ Πέτρω...

 

Βλέπουμε ξεκάθαρα 

κι ας είμαστε άθλιοι και αθεολόγητοι

πως το πιο χαρμόσυνο νέο 

που ακούστηκε ποτέ σε αυτόν τον κόσμο, 

σε όλους τους αιώνες, 

μας το κάνει ο Κύριος των πάντων 

προσωπική πρόσκληση...

Ξεκάθαρα.

Καὶ τῷ Πέτρω, 

παραγγέλνει στις λατρεμένες μας Μυροφόρες,

μέσα από τον Άγγελό Του επί του μνήματος.

 

Μετά τον Πέτρο, που πρόδωσε,

αλλά μετάνοιωσε και όχι μόνο,

αλλά έγινε και Η Πέτρα 

που οικοδόμησε πάνω του την Εκκλησία Του, 

ο Χριστός βάζει εμάς!

Εσένα, εμένα, όλους μας.

Είπαμε ξανά πως η πρό(σ)κλησή Του είναι προσωπική.

Εσύ απλώς πρόσθεσε το δικό σου όνομα.

Εκείνο το όνομα που γνωρίζει ο Χριστός 

προ καταβολής κόσμου...

Γιατί..."σε ξέρω πριν σε γεννήσω..."

Πριν σε μορφώσω στην κοιλιά, σε γνώρισα· και πριν βγεις από τη μήτρα σε αγίασα·
ΙΕΡΕΜΙΑΣ 1:5

Καὶ τῷ Σταύρω, λοιπόν. 

Καὶ τῇ Μαρίᾳ 

τῇ Νίκῃ 

τῷ Εὐαγγέλῳ 

τῇ Δεσποίνῃ 

τῷ Κωνσταντίνῳ 

τῇ Βασιλικῇ 

τῷ Νικολάῳ 

τῇ Εὐθυμίᾳ 

τῷ Ἠλίᾳ 

τῇ Χαραλαμπίᾳ 

τῇ Ἀναστασίᾳ

τῷ Γεωργίῳ

τῇ Εὐαγγελίᾳ 

τῷ Μιχαήλ 

τῷ Δημητρίῳ 

τῇ Λαμπρινῇ

τῇ Παναγιώτᾳ

τῇ Γεωργίᾳ

τῷ Νικολάῳ 

τῇ Ἑλένῃ 

τῷ Νεκταρίῳ

τῷ Στεφάνῳ

τῇ Σοφίᾳ 

τῷ Ἰωάννῃ

τῇ Εὐσταθίᾳ 

τῷ Ἀναστασίῳ 

τῇ Χριστίνῃ

τῷ Σταμάτῃ 

............................

Λίγα τυχαία ονόματα βάλαμε.

Και θα μπορούσαμε να βάλουμε (τυχαία πάντα...)

κι άλλα τόσα κι αλλά τόσα,

στη δοτική μάλιστα, όπως θα΄πρεπε.

(Μπορεί να κάναμε και λάθη, πρώτη φορά είναι;)

Εσύ άσε μας εμάς.

Εσύ μοναχά πρόσθεσε το δικό σου 

στην πρόσκληση 

του Αναστημένου και Νικητή Χριστού...

Και σταμάτα, ψυχή μου,

να διστάζεις

ή να λες εθιμοτυπικά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ...

Και δέξου την πρό(σ)κληση...

Και συντάξου στους θαρραλέους,

μπες στο πλάι σαν να λέμε

του Νικοδήμου και του Ιωσήφ.

Και άνοιξε επιτέλους

την πόρτα της ψυχής σου στις Μυροφόρες!

Έχουν ΝΕΟ να σου πουν...

 ☆ ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ και νεκρός ουδείς επί μνήματος!!!

|ΥΓ σ.Β.Γ.:

Συγχωράτε με για τα πολλά και τα απλοϊκά.
(αναδημοσίευση από πέρυσι και πρόπερσι, τέτοια αναστάσιμη μέρα... Eσύ απλά τοποθέτησε, εκεί στις δοτικές και στις υπογεγραμμένες, τα δικά σου ονόματα. Αν θες...)

☆ Μην το ψάχνεις παραπάνω, αδερΦέ. Κι όμως, ακόμα κι αυτές οι ψυχούλες έχουν θλίψεις... |η καρτούλα μας εμπνευσμένη από μια ακόμα εύστοχη ρήση του αγαπημένου μας πλέον Αγίου Μάρκου του Ασκητή...

(άτακτοι ως συνήθως, 

εφόσον άλλος Μάρκος γιορτάζει σήμερα 

και μάλιστα και Απόστολος και Ευαγγελιστής...

Όπως και να΄χει, να σας χαιρόμαστε!)

✨ Προχθές ο παπα Σπύρος μας προσκεκλημένος από τον παπα Γιώργη μας στον Άγιο Νικολάου στου Φιλοπάππου! Απλά υπέροχοι...

            |όταν ακούσεις αυτήν την αναστάσιμη ομιλία του παπα Σπύρου, (πιθανολογούμε πως) εύκολα και συ θα την κατατάξεις στις κορυΦαίες καρδιακές ομιλίες που έχεις παρακολουθήσει ever...

✔ Νέος, ωραίος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με λαμπρές σπουδές και υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού! Ο “Γιώργος» της εποχής του ήταν αυτό που σήμερα στη σύγχρονη πραγματικότητα θα λέγαμε "το απόλυτο success story"... |«Και κυπελλούχος και άγιος! Γίνεται; Ε ναι, γίνεται!!!»

 

               |γράΦει ο δάσκαλος Κωστής Παπαναστασίου

   · Ο Άγιος Γεώργιος είναι ίσως από τις πιο παρεξηγημένες μορφές, αν επιλέξουμε να μείνουμε επιφανειακά μόνο στην κλασική εικόνα με το λευκό άλογο και τον δράκο.

Αν το καλοσκεφτείς, ο “Γιώργος» της εποχής του ήταν αυτό που σήμερα στη σύγχρονη πραγματικότητα θα λέγαμε "το απόλυτο success story".

Νέος, ωραίος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με λαμπρές σπουδές και υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού.

Είχε την καριέρα, τα χρήματα, τη δόξα, την κοινωνική καταξίωση. 

Ήταν, με σύγχρονους όρους, ένας απόλυτος «κυπελλούχος» της ζωής.

Και κάπου εδώ, έρχεται η μεγάλη ανατροπή που χτυπάει κατευθείαν στο κέντρο της δικής μας κουλτούρας...

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που ο ναρκισσισμός μοιάζει να έχει γίνει η νέα μας θρησκεία, που μετράμε την αξία μας με τα likes, την ατσαλάκωτη εικόνα στις οθόνες και την επιβεβαίωση του "φαίνεσθαι", ο Γεώργιος κάνει το αδιανόητο: τα πετάει όλα.

Δεν εγκλωβίζεται στο αυτοαναφορικό του «εγώ».

Δεν λατρεύει το είδωλό του στον καθρέφτη της εξουσίας.

Αντίθετα, μοιράζει την τεράστια περιουσία του στους φτωχούς, απελευθερώνει τους δούλους του και στέκεται όρθιος απέναντι στην παντοδυναμία του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Για όλους εμάς, τους συχνά απογοητευμένους, που βλέπουμε γύρω μας αδικία, παραλογισμό και μια κοινωνία που μοιάζει να χάνει τα αντανακλαστικά της, ενώ μουρμουράμε κυνικά «έλα μωρέ, όλα σάπια είναι, τι μπορώ να αλλάξω εγώ μόνος μου;», η στάση του είναι ένα ηχηρό ταρακούνημα.

Μας υπενθυμίζει πως η πραγματική δύναμη της ψυχής δεν κρύβεται στη βολή του καναπέ ή στην ασφαλή κριτική του πληκτρολογίου, αλλά στην αλληλεγγύη και στο θάρρος να αντισταθείς, έστω και μόνος, απέναντι στο άδικο.

Για εκείνους δε, που έχουν χάσει την ελπίδα τους στον άνθρωπο και θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία, ο βίος του φωνάζει πως η αγάπη δεν είναι ένα ρομαντικό, παθητικό παραμύθι.

Είναι πράξη ριζοσπαστική. 

Είναι το να δίνεις από το υστέρημα ή το περίσσευμά σου στους ευάλωτους. 

Είναι η απόφαση να θυσιάσεις τα κεκτημένα σου για να γίνεις ασπίδα για τον Άλλον.

Τον πραγματικό δράκο ο άγιος,  δεν τον σκότωσε με το δόρυ, αλλά με την αγάπη και την αυταπάρνησή του.

Ο δικός μας αληθινός και αχόρταγος δράκος, είναι ο… εγωισμός, η απάθειά μας, η έπαρση και η ψευδαίσθηση πως η ευτυχία βρίσκεται μόνο στην πάρτη μας και στις γεμάτες τσέπες…

Γίνεται, λοιπόν, να είσαι μέσα στη ζωή, επιτυχημένος, «κυπελλούχος», να έχεις κατακτήσει κορυφές και ταυτόχρονα να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, γεμάτη φως και αλληλεγγύη;

        Ε ναι, γίνεται ρε φίλε!!!

Αρκεί το κύπελλο της όποιας επιτυχίας σου να μην το κρατάς σφιχτά μόνο για σένα, αλλά να το αφήνεις να ξεχειλίζει για να ξεδιψάσουν και οι γύρω σου.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες/ουσες, με αληθινό φως και ουσιαστική ενσυναίσθηση!

    

                 ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

      |"αμΦ." ΥΓ:

   Αν μας επιτρέπεται μια και μόνη προσθήκη σ΄αυτό το εξαιρετικό κείμενο.

 Όλ΄αυτά εκείνος ο "Γιώργης" τα εμπνεύστηκε, τα σχεδίασε και τα έπραξε θέτοντας μπροστά του τον Απόλυτο Στόχο, την Απόλυτη Καταξίωση, που είναι ο Χριστός.

  Χωρίς Αυτόν κανένα success story, δεν γίνεται να παραμείνει τέτοιο, ούτε καν σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή.

  Πόσω μάλλον στην Αιωνιότητα, στην οποία "οι επιτυχημένοι" θα είναι μόνιμα μαζί Του...

   

                               ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

📍  Η τελευταία εικόνα είναι του 1930, οικογενειακό κειμήλιο … από παππού Γιώργη Μαλακό εκ Τσιπίδου.

     |εκλάπη από την αγαπημένη μας "συν αυτώ" εορτάζουσα, Γεωργία Μελανίτη...

✔ Άη Γιώργη μας, τρέξε... |αντί άλλου δώρου στις Γεωργίες μας και στους Γιώργηδες...

 

    [...Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε»...]

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή

με τον Άγιο Γεώργιο

μας την περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια

(που μέσα είχαν καρφιά) 

και του τα φόρεσαν,

έφεραν άλογα, 

Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, 

και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.

Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα 

και αυτός έπρεπε ή να τρέξει 

ή αν έπεφτε κάτω

θα γινόταν χίλια κομμάτια....

Και λέγει ο βίος του,

“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου 

και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.

Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!

“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” 

-λέγει το συναξάρι-

“μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν

λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:

“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”

Είχε μπροστά του, 

όχι το πλήθος, 

όχι τα άλογα,

όχι την κακία των ανθρώπων

αλλά τον ποθούμενο Κύριο.

Έτρεξε δε τόσο 

ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

 

 

Μας κάνει εντύπωση,

 δεν λέει στον εαυτό του απλά 

"κάνε υπομονή’’,

 ‘’άντεξε’’,

που στον καιρό της δοκιμασίας

κι αυτό μαρτύριο είναι....

Λέει ‘’τρέξε’’!

Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο

ως καταδίωξη

και να το βλέπεις ως πορεία

προς κάποιον που ποθείς;

Γίνεται 

όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων...

Όταν ο άνθρωπος σταθεί

«επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς...

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται

αλλά παύει να είναι το κέντρο.

Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά...

Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος

που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού

τελικά να γίνεται εκείνος

που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του...

Μα, ο πόνος θα πει κανείς!

Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;

Φυσικά και υπέφεραν, 

δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων

που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.

Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες

είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας.

Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου

δοκιμασία σημαίνει 

απώλεια, 

αδικία, 

κατάρα...

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία

να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον...

Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθ΄αυτό

αλλά στο νόημα που δίνω

σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση...

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό

την ώρα του μαρτυρίου.

Τον είχε ήδη ενώπιόν του.

Εμείς πολλές φορές περιμένουμε

να είμαστε σε κατάλληλη φάση

για να προσευχηθούμε, 

να αγωνιστούμε,

να κάνουμε μια καλοσύνη...

Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό 

αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!

Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία

ανακάλυψης της αλήθειας μου,

 έτσι κι αλλιώς,

αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός

μπορεί να είναι παρών μέσα της...

Και δεν είναι φυσικά ότι τότε

ο πόνος εξαφανίζεται, 

όχι,

αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο...

Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο,

μα αγάπησαν τον Χριστό

περισσότερο από τον πόνο.

Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά

για εκείνους γίνεται πορεία

ή καλύτερα συνοδοιπορία...

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»;

Είτε οι εξωτερικές πιέσεις

(υποχρεώσεις, 

ρυθμοί, 

απαιτήσεις)

με απλά λόγια δηλ. η ζωή

που μας τραβάει μπροστά 

χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις

(φόβος, 

άγχος, 

θυμός, 

ανάγκη ελέγχου)

που δεν μας τραβούν απ’ έξω

αλλά μας σέρνουν από μέσα...

Οι προσκολλήσεις

(εικόνα που θέλω να έχω, 

ασφάλεια, 

αναγνώριση).

Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος,

αυτό το «γιατί σε μένα;», 

το «δεν είναι δίκαιο»

που πολλές φορές πονά

περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός...

Ο Άγιος Γεώργιος

δεν σταματά τα άλογα, 

δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε».

Τα άλογα υπάρχουν, 

η ταχύτητα υπάρχει,

ο κίνδυνος υπάρχει,

αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.

Το ερώτημα για εμάς δεν είναι

«Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»

(συχνά δεν σταματούν).

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση;

Με σέρνουν, 

ή μετατρέπω

το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης

με την αλήθεια μου

αλλά και με την Αλήθεια (Χριστό);

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη

μέσα στο μαρτύριο δεν είναι 

ότι απλά αντέξαμε

αλλά ότι με την χάρη του Θεού

δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο

για την ζωή και την Όντως Ζωή...

|αν έχεις όρεξη 

και θες 

και τις υπόλοιπες κατά καιρούς αναρτήσεις μας 

για τον Άη Γιώργη μας,

ζούληξε εδώ...

✔ Από το αίμα του Χριστού ...

Στίχοι-Μουσική-Πρώτη εκτέλεση

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

✔ Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης...

 

...και μην απελπίζεσαι... 

|φωτογραφία: Γιώργος Νούνεσης  

- συνοδευτικό κείμενο: Κώστας Κανέλλος, 

εκ των "συν αυτώ"...

|εμείς το πρωτοείδαμε εδώ

✨ Η αγάπη πάντοτε νικάει ...

~ Το κείμενο από τον φίλο, Marinos Ritsoudis

|Πρωτοανηρτημένο τέτοιες μέρες το 2022...