...και βάλε στην προσευχή σου τον Τραϊανό και τη Βικτωρία τους. Να βρουν από τον Θεό την αληθινή παρηγοριά...
…«Τρεις μέρες αφού γέννησα την κόρη μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο.
Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς χωράνε μέσα στην ίδια ζωή δύο τόσο αντίθετα πράγματα.
Το μητρικό γάλα και ο φόβος.
Το νεογέννητο σώμα του παιδιού μου και το δικό μου σώμα που ξαφνικά έμοιαζε να με προδίδει.
Θυμάμαι το δωμάτιο του νοσοκομείου να μυρίζει μωρό και αντισηπτικό μαζί.
Μια γυναίκα δίπλα μου θήλαζε.
Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω αν θα ζήσω.
Κανείς δεν προετοιμάζεται για μια τέτοια στιγμή.
Γιατί ο άνθρωπος αντέχει σχεδόν τα πάντα εκτός από τον λάθος χρόνο.
Κοιτούσα τη Βικτώρια να κοιμάται και τρόμαζα.
Όχι επειδή πονούσα.
Ο πόνος είναι ζώο, τον συνηθίζεις.
Τρόμαζα γιατί άρχισα ξαφνικά να μετράω τη ζωή σε μελλοντικές απουσίες.
Θα προλάβω να τη δω να περπατά;
Να μιλά;
Να ερωτεύεται;
Να θυμάται τη φωνή μου;
Υπήρχαν βράδια που την κρατούσα αγκαλιά και μύριζα τα μαλλιά της σαν να προσπαθούσα να αποθηκεύσω τον κόσμο ολόκληρο μέσα σε μία ανάσα.
Κι εκεί, μέσα στη σιωπή του νοσοκομείου, κατάλαβα κάτι τρομακτικό: όταν γίνεσαι μάνα, δεν φοβάσαι πια τον θάνατο για σένα.
Φοβάσαι το κενό που αφήνεις πίσω.
Οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήμουν δυνατή επειδή χαμογελούσα.
Δεν ήξεραν ότι πολλές φορές χαμογελούσα μόνο και μόνο για να μην τρομάξει το παιδί μου όταν μεγαλώσει κοιτώντας φωτογραφίες μου.
Υπήρχαν μέρες που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά και δεν αναγνώριζα το πρόσωπό μου.
Κι όμως, το πιο παράξενο ήταν ότι δεν έκλαιγα τόσο για μένα.
Έκλαιγα γιατί σκεφτόμουν πως μια μέρα η κόρη μου μπορεί να ψάχνει φωτογραφίες της μητέρας της για να θυμηθεί πώς ήταν.
Οι γυναίκες μεγαλώνουμε μαθαίνοντας ότι το σώμα μας είναι η αξία μας.
Ύστερα έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι το σώμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωρινό σπίτι του φόβου και της αγάπης.
Ο Τραϊανός δεν μιλούσε πολύ.
Δεν υπήρξε ποτέ άντρας των μεγάλων λέξεων.
Υπήρχαν όμως νύχτες που ξυπνούσα από πανικό και τον έβλεπα να κάθεται αθόρυβα δίπλα μου χωρίς να κοιμάται.
Κάποιες φορές μου έφτιαχνε τοστ μέσα στη νύχτα επειδή δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτε στο στομάχι μου.
Άλλες φορές μου έδενε το μαντήλι στο κεφάλι χωρίς να πει κουβέντα.
Και νομίζω πως εκεί κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά να αγαπάς έναν άνθρωπο.
Όχι να τον θαυμάζεις όταν λάμπει.
Να μένεις όταν αρχίζει να σβήνει.
Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι θεραπείες.
Ήταν η ανεμελιά που δεν επέστρεψε ποτέ.
Αυτό δεν στο λέει κανείς.
Νομίζουν όλοι ότι όταν τελειώσουν τα χειρουργεία και οι εξετάσεις, ξαναγυρίζεις στη ζωή σου.
Δεν υπάρχει επιστροφή.
Υπάρχει μόνο ένα «μετά».
Ένα σώμα που συνεχίζει να περπατά αλλά μέσα του κατοικεί πια μια μικρή σκιά.
Ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες στιγμές, υπήρχε πάντα μια φωνή που ψιθύριζε: «κι αν ξανάρθει;».
Ο καρκίνος δεν σου παίρνει μόνο δύναμη.
Σου παίρνει την αθωότητα.
Τις νύχτες της χημειοθεραπείας άρχισα να προσεύχομαι χωρίς να το καταλάβω.
Όχι όπως προσεύχονται οι άνθρωποι στις εικόνες ή στις εκκλησίες.
Δεν ήξερα ποτέ να προσεύχομαι σωστά.
Δεν ήμουν από τους ανθρώπους που μιλούν εύκολα για τον Θεό.
Υπήρχαν όμως κάτι ξημερώματα στο νοσοκομείο που το σώμα μου πονούσε τόσο πολύ, ώστε ένιωθα πως αν δεν μιλήσω κάπου θα διαλυθώ.
Και τότε, μέσα στο σκοτάδι, άρχιζα να ψιθυρίζω σαν παιδί:
«Θεέ μου, άσε με λίγο ακόμα.
Μόνο μέχρι να μεγαλώσει το παιδί μου».
Θυμάμαι μια νύχτα που η Βικτώρια κοιμόταν δίπλα μου κι εγώ την κοιτούσα μέσα στο μισοσκόταδο.
Το κεφάλι της μύριζε ακόμα μωρό.
Ακούμπησα το χέρι μου πάνω της και ξαφνικά φοβήθηκα τόσο πολύ, που δεν άντεξα.
Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα πρώτη φορά αληθινά στη ζωή μου.
Όχι να σωθώ.
Να μη φοβηθεί εκείνη.
Νομίζω πως εκεί αρχίζει ο Θεός τελικά.
Στη στιγμή που ο άνθρωπος αγαπά κάποιον περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Υπήρχαν μέρες που θύμωνα μαζί Του.
Πολύ.
Έβλεπα το σώμα μου να αλλάζει, να χάνει τη δύναμή του, και δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει μια γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα νεογέννητο και ταυτόχρονα να κοιτάζει τον θάνατο κατάματα.
Μου φαίνονταν όλα άδικα.
Σχεδόν βίαια.
Αλλά μετά ερχόταν η κόρη μου και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου ή ο Τραϊανός μού έδενε σιωπηλά το μαντήλι στο κεφάλι, και σκεφτόμουν πως ίσως ο Θεός να μην βρίσκεται στα θαύματα.
Ίσως να βρίσκεται απλώς στους ανθρώπους που μένουν δίπλα σου όταν όλα αρχίζουν να σβήνουν.
Κάποτε, λίγο πριν μπω σε μια εξέταση, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στον διάδρομο του νοσοκομείου να κάνει τον σταυρό της αργά, σχεδόν τρυφερά.
Τη ζήλεψα εκείνη τη στιγμή.
Όχι για την πίστη της.
Για την ηρεμία της.
Γιατί εγώ δεν είχα ποτέ ηρεμία.
Ακόμα και στις προσευχές μου υπήρχε πανικός.
Σαν να ήθελα να διαπραγματευτώ με τον Θεό.
«Πάρε οτιδήποτε άλλο, αλλά άφησέ με να δω το παιδί μου να μεγαλώνει».
Ίσως όλες οι προσευχές των μανάδων να είναι τελικά ίδιες.
Ένας διαρκής φόβος μην τελειώσει ο χρόνος πριν προλάβουν να αγαπήσουν αρκετά.
Κάποτε περνούσα μπροστά από καθρέφτες και έλεγα «φτου να φύγω».
Δεν πίστευα ποτέ πραγματικά ότι είμαι όμορφη.
Είναι παράξενο, έτσι;
Μια ολόκληρη χώρα να κοιτά το σώμα σου κι εσύ να αισθάνεσαι ακόμη εκείνο το κορίτσι που δεν είχε αυτοπεποίθηση.
Μπορεί γι’ αυτό δεν μέθυσα ποτέ ολοκληρωτικά από τη δημοσιότητα.
Βαθιά μέσα μου παρέμεινα ένα παιδί που ήθελε απλώς να αγαπηθεί χωρίς όρους.
Και τελικά ο καρκίνος αυτό κάνει.
Σε γυρίζει βίαια στο πιο αληθινό σημείο σου.
Εκεί όπου δεν έχει σημασία αν υπήρξες ποθητή, διάσημη ή όμορφη.
Σημασία έχει μόνο ποιος μένει δίπλα σου όταν φοβάσαι.
Υπήρχαν μέρες που η Βικτώρια ερχόταν και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου χωρίς να ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει.
Και αυτό το χέρι είχε μεγαλύτερη δύναμη από όλες τις θεραπείες του κόσμου.
Μερικές φορές τη νύχτα καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την κοιτούσα να κοιμάται.
Προσπαθούσα να απομνημονεύσω κάθε λεπτομέρεια.
Τον τρόπο που ανάσαινε.
Τον τρόπο που μάζευε τα πόδια της.
Το μικρό της στόμα.
Σαν να φοβόμουν ότι ο χρόνος ετοιμάζεται να μου τα κλέψει όλα.
Η μητρότητα είναι αυτό τελικά:
ένας πανικός αγάπης που δεν τελειώνει ποτέ.
Κι όταν ο καρκίνος επέστρεψε, κατάλαβα κάτι πολύ σκληρό.
Ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος κουράζεται να πολεμά.
Όχι επειδή δεν αγαπά τη ζωή.
Αλλά επειδή η μάχη αρχίζει να γίνεται ολόκληρη η ζωή του.
Οι άνθρωποι αγαπούν πολύ να λένε τη λέξη «μαχήτρια».
Δεν ξέρουν πόσο εξαντλητικό είναι να σε χρειάζονται πάντα δυνατή.
Υπήρχαν νύχτες που δεν ήθελα να είμαι γενναία.
Ήθελα μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο παιδί μου και να αποκοιμηθώ χωρίς φόβο.
Σαν μια απλή γυναίκα.
Όχι σαν σύμβολο αντοχής.
Τώρα που όλα γίνονται πιο ήσυχα μέσα μου, δεν ξέρω αν φοβάμαι τόσο τον θάνατο.
Φοβάμαι μόνο τη στιγμή που η κόρη μου θα με χρειαστεί και δεν θα μπορώ να της απαντήσω.
Γι’ αυτό προσεύχομαι ακόμα.
Όχι να σωθώ πια.
Αλλά να μείνει κάτι από την αγάπη μου επάνω της όταν θα λείπω.
Σαν χέρι στον ώμο της.
Σαν ανάσα μέσα στον ύπνο της.
Σαν μια αόρατη παρουσία που θα της ψιθυρίζει πως κάποτε υπήρξε μια γυναίκα που την αγάπησε τόσο πολύ, ώστε ακόμα και μπροστά στον θάνατο δεν έπαψε να παρακαλά τον Θεό μόνο για εκείνη».
Γωγώ Μαστροκώστα ( † 25/5/2026)
[ΥΓ:
Το κείμενο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
Ας ελπίσουμε να είναι αυθεντικό.
Όπως και να΄χει...
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΓΕΩΡΓΙΑ!
