[Την ιστορία αυτή, συνήθιζε να λέει ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος...]
● Ήταν κάποτε μια κοπέλα που μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή.
Είχε κλειστεί στην πίκρα της και είχε απομακρυνθεί από όλους.
Από όλους, εκτός από έναν άνθρωπο:
τον αγαπημένο της, που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό της.
Εκείνος ήταν πάντα εκεί.
Στις δύσκολες ώρες, στις απογοητεύσεις, στις στιγμές που όλα γύρω της έμοιαζαν σκοτεινά.
Κάποτε του είπε:
«Αν μπορούσα έστω και μία φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν!»
Και μια μέρα συνέβη κάτι που έμοιαζε με θαύμα.
Κάποιος δώρισε τα μάτια του για εκείνη.
Η επέμβαση έγινε και, όταν ήρθε η στιγμή να αφαιρεθούν οι επίδεσμοι, η κοπέλα άνοιξε τα μάτια της και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο γύρω της.
Είδε το φως.
Είδε τα χρώματα.
Είδε τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Και είδε και τον αγαπημένο της.
Εκείνος στάθηκε μπροστά της και τη ρώτησε:
«Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»
Η κοπέλα τον κοίταξε και ξαφνιάστηκε.
Ήταν τυφλός.
Δεν το περίμενε.
Η εικόνα των κλειστών ματιών του τη συγκλόνισε.
Και μόνο η σκέψη πως θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή της δίπλα σε έναν άνθρωπο, που δεν μπορούσε να δει, την έκανε να αρνηθεί την πρότασή του.
Εκείνος δεν είπε τίποτε.
Έφυγε με δάκρυα στα μάτια.
Λίγες ημέρες αργότερα, της έστειλε ένα γράμμα.
Μέσα σ’ αυτό υπήρχαν μονάχα λίγες λέξεις:
«Να προσέχεις τα μάτια σου, αγάπη μου…
Γιατί, πριν γίνουν δικά σου, αυτά τα μάτια ήταν δικά μου».
Έτσι είναι πολλές φορές ο άνθρωπος.
Ξεχνά εύκολα τι ήταν χθες.
Ξεχνά από πού ξεκίνησε.
Ξεχνά ποιος στάθηκε δίπλα του όταν όλα ήταν δύσκολα.
Ξεχνά τα χέρια που τον στήριξαν όταν ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να σταθεί όρθιος.
Γι’ αυτό…
Πριν πεις μια σκληρή κουβέντα, θυμήσου εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν.
Πριν παραπονεθείς για το φαγητό σου, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν τίποτε να βάλουν στο τραπέζι τους.
Πριν παραπονεθείς για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, θυμήσου εκείνους που προσεύχονται στον Θεό να τους χαρίσει έναν άνθρωπο για να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Πριν παραπονεθείς για τη ζωή σου, θυμήσου εκείνους που έφυγαν από αυτήν πολύ νωρίς.
Πριν παραπονεθείς για τα παιδιά σου, θυμήσου εκείνους που λαχταρούν ένα παιδί, αλλά δεν μπορούν να το αποκτήσουν.
Πριν θυμώσεις επειδή κάποιος δεν καθάρισε το σπίτι, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν καν ένα σπίτι για να επιστρέψουν.
Πριν κατακρίνεις κάποιον για τα λάθη του, θυμήσου πως κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.
Και όταν έρθουν οι δύσκολες σκέψεις και προσπαθήσουν να σε βυθίσουν στη θλίψη και στην απελπισία, χαμογέλασε και πες μέσα σου:
«Είμαι ακόμη ζωντανός.
Είμαι ακόμη εδώ.
Έχω ακόμη μία ημέρα μπροστά μου».
Και τότε, αντί να μετρήσεις όσα σου λείπουν, θυμήσου όσα σου έχουν δοθεί.
Και ευχαρίστησε τον Θεό για όλα...
(Μετάφραση: π. Νικόλαος Γκάτσεβιτς)
|"εκλάπη" από την Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Γλυφάδος
