✨ Σκίσε γης και κρύψε με...

Ξημέρωσε η μέρα της...

18 χρονών κοριτσάκι.

Όμορφο σαν τριαντάφυλλο κι αγνό σαν το χιόνι. 

Ορφανό από μανούλα.

Την έχασε σαν ήταν μικρή.

Μοναδική της θύμηση η αγάπη της κι οι συμβουλές της να μείνει για πάντα κοντά στο Χριστό. 

Απόμεινε μ' έναν σκληρό κι άκαρδο πατέρα. Ειδωλολάτρη.

Δεν ήταν ωστόσο, αυτό το χειρότερο.

Κόντεψε να σαλέψει ο νους της, σαν κατάλαβε πως ο πατέρας την έβλεπε μ' άλλο μάτι.

Σαν να μην ήταν κόρη του.

Σαν να ήταν μια ξένη κοπέλα, που την ήθελε μόνο για να κορέσει τ' ανομολόγητα πάθη του.

Σκιάχτηκε.

Έφυγε κρυφά από το πατρογονικό και ζήτησε καταφύγιο σε μια βάτο.

Για κακή της τύχη, ένας βοσκός την είδε και το 'πε στον πατέρα που, μανιακός έψαχνε να τη βρει.

Στη θωριά της ο νους του σαλεύει και το χέρι οπλίζεται.

Και της ρίχνει σαϊτιά.

Και τη λαβώνει.

Εκείνη τρέχει μ' όλες τις τίς δυνάμεις για να σωθεί.

Το αίμα βάφει πορφυρά τ' αχνάρια της.

Κι όταν λαβωμένη κι αποκαμωμένη λυγίζει και πέφτει, ανοίγει τα χέρια στον ουρανό και βγάζει κραυγή βοήθειας στον μοναδικό, τον αληθινό Πατέρα της.

"Μη μ' αφήσεις στα χέρια του! 

Σκίσε γης και κρύψε με!"

Και μονομιάς ο βράχος σκίστηκε και την έκρυψε ως τη μέση.

Βλέπει το παράξενο θέαμα ο πατέρας κι αντί να ρθει στα συγκαλά του και να καταλάβει το φοβερό που 'χε σχεδιάσει, σήκωσε το μαχαίρι κι απόκοψε τους νεανικούς μαστούς από τη ρίζα.

Τους πέταξε στο βουνό.

Αλλά ούτε και τότε μέρεψε.

Σήκωσε ξανά το μαχαίρι και κόβοντας το κεφάλι τού κοριτσιού, το έριξε στη θάλασσα.

Και πέταξε η αμόλυντη ψυχή του στα ουράνια ντυμένη "πορφύραν ἐξ αἵματος τὴν στολήν".

Αγία Μαρκέλλα μας, 

προστάτιδα της Βολισσού και της Χίου
με θέρμη σε παρακαλούμε για τα κορίτσια μας:
γλίτωσέ τα από κάθε λογής κινδύνους.

Συντρόφεψέ τα στη στράτα τους.
Κι αν χρειαστεί
σκίσε τα "βράχια" γύρω τους
και κρύψε τα

με τον τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις ...

Υπ.

~ "συν αυτώ" ΥΓ:

Πάμε μια βόλτα να δούμε πως είναι σήμερα τα μέρη,

 που μαρτύρησε αυτό το 18χρονο κορίτσι 

στις 22 του Ιουλίου πριν 500 τόσα χρόνια;

Όπου το έδαφος, αλλά και η θάλασσα ακόμα,

 παίρνουν τη μέρα της γιορτής της 

- κι όχι μόνο...- 

ένα παράδοξο σκούρο κόκκινο χρώμα...

(δες εδώ κι εδώ...)

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 22 Ιουλίου 2020

✔ Η ζωή δεν θέλει υπομονή· θέλει υπομονάρες... |(Οσία) Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς ▶ Πνευματικό τέκνο του τεραστίου αγίου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτη και Αριζονίτη...

           

          |Ρίξε πρώτα μια ματιά στο βλέμμα της και έπειτα άκουσε τι άΦησε στα "δικά της παιδιά"...

❈ Στο γάμο Φαίνονται ότι παντρεύονται 2. Δεν είναι όμως 2, αλλά 3...

            |αΦιερωμένο σε ένα δικό μας ζευγάρι,

που συμπληρώνει αύριο 25 χρόνια γάμου...

    Με τις (προσ)ευχές όλων σας, 

και οι 3 που ενώθηκαν εκείνη τη μέρα, 

(μαζί με τις άλλες 3 ψυχούλες,

που γεννήθηκαν μέσα απ'αυτήν την Ένωση)

να μην χωρίσουν ποτέ.

     Ούτε εδώ, κυρίως όμως ούτε Εκεί...

Ο γάμος είναι ένας δρόμος·

Αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό.

Είναι μια σύναψις, 

ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, 

που μας βεβαιώνει οτι θα πάμε κάποτε στον ουρανό.

Πάνω από την αγάπη, 

πάνω από τον άνδρα σου, 

πάνω από την γυναίκα σου, 

πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, 

να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, 

ότι μπήκες στον δρόμο 

που πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλει εκεί.

Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, 

τους πιάνει ο ιερεύς 

και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι 

χορεύοντας και ψάλλοντας. 

Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος ειναι η πορεία, 

το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, 

στην αιωνιότητα.

Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο.

Δεν είναι όμως δύο, αλλά τρεις.

Παντρεύεται ο άνδρας την γυναάκα 

και η γυναίκα τον άνδρα, 

αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται τον Χριστόν.

Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο 

και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους.

Όλα όσα χρησιμοποιούνται, 

κατά την τέλεση του γάμου, 

είναι σκιές και σύμβολα 

που δείχνουν ότι εκεί είναι ο Χριστός.

Όταν κάθεσαι και βλέπεις ξαφνικά μια σκιά, 

καταλαβαίνεις ότι κάποιος έρχεται.

Δεν τον βλέπεις· το ξεύρεις όμως.

Πρωί πρωί σηκώνεσαι 

και βλέπεις κατακόκκινο τον ορίζοντα στην ανατολή.

Θα βγει, λες, σε λίγο ο ήλιος.

Όταν βλέπεις τον γάμο σου, 

τον άνδρα σου, 

την γυναίκα σου, 

όταν βλέπεις τις στεναχώριες σου, 

τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, 

να ξεύρης ότι είναι σημάδια της παρουσίας του Χριστού.

Είναι σαν να ακούς τα βήματά Του, 

σαν να έρχεται, 

σαν να πρόκειται να ακούσεις τώρα και την φωνή Του.

Σκιές είναι όλα αυτά που δείχνουν 

ότι μαζί μας είναι o Χριστός.

Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας 

Τον νοιώθομε ως απόντα.

Τον βλέπομε όμως μέσα στις σκιές 

και είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας.

Η ζωή μας είναι πλέον μαζί με τον Χριστόν.-

   |(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

     [Σαν να μας έχει πάρει από το χεράκι ο άγιος Γέροντας Αιμιλιανός, ή μου φαίνεται;]

☆ Το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής |Την γιορτάζουμε αύριο 22 Ιουλίου (κάποιο γνωστό μας ζευγάρι ιδιαιτέρως! Για 25η Φορά...)

 |ένας "δικός μας" παΠπούλης που την αγαπάει και την τιμάει ιδιαιτέρως, μας είπε:

"Πρώτη στο Σταυρό,

πρώτη στον τάφο,

πρώτη στην Ανάσταση...

Ο Χριστός πρωτοεμφανίστηκε σε άνθρωπο

και διάλεξε την Αγία...

Να μας σκεπάζει η πρωτιά της..."

Στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής.

Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. 

Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και ευωδιάζει. 

Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.
- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.

Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. 

«Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.
- Να σας πω... Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό. Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας. 

Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. 

Πράγμα που έγινε. 

Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία να εξέρχεται του λειψάνου. 

Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. 

Μετά δακρύων!

- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;
- Τι να σας πω! 

Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες. 

Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται. 

Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.

«Πω, πω, πάτερ, να σ’ αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.

- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού. Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι. Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια. Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία. Το έκρυβαν στο στόμα τους. Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.

Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.
Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. 

Το ασπάζεται και τινάζεται. 

Έρχομαι δεύτερος. 

Προσκυνώ. 

Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.
«Πω,πω,τι κάψιμο ήταν αυτό! 

Μ’ έκαψε τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες; 

Καίει τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες;» 

μού λέει με έξαψη...

     |Κράτα μας, Αγία μας! Κράτα μας...

πηγή

|εμείς από εδώ

☆ "Εἴμαστε σφηνωμένοι στο σῶμα τοῦ Χριστοῦ και ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ "οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου"... Το πολύ πολύ να ποῦμε ὅτι πέθανε ὁ πατέρας μου ἢ ἡ μητέρα μου. Να το πῶ μιά, πέντε, δέκα ἡμέρες...

 

   ...Ἂν πιστεύω εἰς τὸν Θεὸν 

καὶ ἂν ἀγαποῦσα τὸν πατέρα μου 

καὶ τὴν μητέρα μου, 

θὰ κάνω προσευχή γιὰ τὸν θάνατό τους 

καὶ θὰ τοὺς ἐναποθέσω 

στὸ αἰώνιο μνημόσυνο τῆς Ἐκκλησίας, 

στὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, 

στις μνῆμες τῶν ἁγίων, 

στὶς μεσιτεῖες τοῦ Τιμίου Προδρόμου 

καὶ στὶς ἐκτενεῖς ἀναβάσεις 

τῶν χειρῶν τοῦ μεγάλου ἀρχιερέως, 

τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

ὁ ὁποῖος ἡμέρας καὶ νυκτὸς προσφέρει 

γιὰ τὴν μητέρα μου, 

γιὰ τὸν πατέρα μου 

καὶ γιὰ ὁποιονδήποτε ἀναίμακτη θυσία 

στὸ οὐράνιο θυσιαστήριο...

     (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

                             ☆   ☆   ☆

"We are firmly joined to the Body of Christ, and the Kingdom of God 'is not of this world.'

At most, we may say, "My father has died," or "My mother has died." We may say this for one day, five days, or ten days. 

But if I truly believe in God, and if I truly loved my father and my mother, then I will pray for their repose and entrust them to the Church's eternal remembrance: 

to the intercessions of the Most Holy Theotokos, to the commemorations of the saints, to the mediation of the Holy Forerunner, and to the ceaseless uplifted hands of the Great High Priest, Jesus Christ, who day and night offers the unbloody sacrifice at the heavenly altar for my mother, for my father, and for every departed soul.

    |Elder Aimilianos of Simonopetra

πηγή

✔ Πίστη είναι ...

 

|Το εμπνευστήκαμε και σκαρώσαμε την καρτούλα,

τότε που διαβάσαμε αυτό εδώ...

☆ Ήλιος Ηλίου Φώς λαμπρό, που Φέγγει κάθε ώρα στην προ Χριστού ανέτειλε στου Ισραήλ τη χώρα... |...Εμείς γιορτή του κάνουμε - χρονιά γιορτής δεν έχει - γιατί είναι ολοζώντανος, με τον Ενώχ θα έρθει... Στα έσχατα θα εμΦανιστεί του Αντιχρίστου χρόνια· θα πει: προσέξτε χριστιανοί να μην γενείτε πιόνια! Να αντισταθείτε σθεναρά· Ο Κύριος θα στέλνει κρυΦά τροΦή, ποτέ κανείς αΦάωτος να μένει...

 

|γράΦει η Ελένη Ζεάκη 

  

   ...Σ' όλη τη γη η λάμψη του

του κόσμου αυτού δε μοιάζει,

μα απ' Το Θεό του δόθηκε

και τ' άδικο δικάζει

Μπαίνει εκεί που θίγεται

φτωχός και πονεμένος,

καίει εκείνους που αδικούν,

χτυπά τους πλανεμένους

Σπίτι δεν έχει, ρουχισμό

μιά μηλωτή μονάχα·

μόνιμος ήταν του ουρανού

κατοικητής του πάντα

Στον βασιλέα φάνηκε

με πύρινες ακτίνες·

για όσα θα 'ρθουνε να πει

που 'χει πολλές ευθύνες

Ο Ηλίας ως εκπρόσωπος

Του Ουράνιου Πατέρα

από τη Θέσβη κίνησε

στον Αχαάβ μιά μέρα

"Είπε ο Θεός θα έχετε

μεγάλη ανομβρία·

στη θέση Εκείνου βάλατε

την ειδωλολατρεία"

Όταν θα πω εγώ "καλά"

θα 'ρθει βροχή στον τόπο·

ορθά κοφτά τους μίλησε

με θυμωμένο τρόπο

Παίρνει εντολή απ' Το Θεό

αλλού να πάει να μείνει,

εκεί κρυφά να κατοικεί

και ασκητής να γίνει

Κόρακας θα τον συντηρεί

όσο η οργή κρατήσει,

τροφή νερό δε θα λειφτεί

σε μιά σπηλιά θα ζήσει

Στο ράμφος του θα του κρατά

ψωμί να τον γλυκαίνει

και καθ' αργά ο κόρακας

κρέας θα του πηγαίνει

Σίγουρα κάνει εντύπωση

κοράκι να ταΐζει

κάποιον με κρέας και αυτός

ψιχάλι μην αγγίζει

Αυτόν τον τρόπο διάλεξε

Ο Κύριος να δείξει...

για τα παιδιά Του θα τραπεί

ανάποδα κι η φύση...

Σε αυτούς τους

δύσκολους καιρούς

τους έσχατους που θα 'ρθουν,

τα πάνω κάτω θα γευτούν,

θάρρος και πίστη να 'χουν

Δεύτερος Πρόδρομος Χριστού

μετά τον Ιωάννη

είναι ο Ηλίας και θα 'ρθεί

και δεν έχει πεθάνει

Πριν ανεβεί στον ουρανό

την Άγια μηλωτή του

στον Ελισσαίο άφησε

τον μόνο μαθητή του

Εμείς γιορτή του κάνουμε

χρονιά γιορτής δεν έχει

γιατί είναι ολοζώντανος

με τον Ενώχ θα έρθει

Στα έσχατα θα εμφανιστεί

του Αντιχρίστου χρόνια·

θα πει προσέξτε χριστιανοί

να μην γενείτε πιόνια

Να αντισταθείτε σθεναρά·

Ο Κύριος θα στέλνει

κρυφά τροφή ποτέ κανείς

αφάωτος να μένει

"Ό,τι 'κανα θα κάνετε·

έχετε εμπιστοσύνη·

εγώ θα πάρω για εσάς

κάθε μου λόγου ευθύνη..."

"Όσο κρατήσει το κακό

θα σας υποστηρίξω·

το δούρειο ίππο της ψευτιάς

του πονηρού θα δείξω..."

Βέβαιο είναι πως θα 'ρθεί·

το γράφει ο Ιωάννης

μέσα στην Αποκάλυψη

κι αντίλογο μη βγάλεις

Γράφει πως όλοι θα τον δουν

απ' τις τηλεοράσεις,

όπως μιλάμε εγώ κι εσύ

τέτοια εικόνα θα 'χεις

Στην ιστορία θα γραφτεί

Ηλία τ' όνομα σου

με χρυσαφένια γράμματα

Μάρτυρας Μέγας θα' σαι

Θα εκτελεστείς δημόσια

για την ομολογία

μέσα στης Ιερουσαλήμ

την κεντρική πλατεία

Κι όλοι εμείς οι χριστιανοί

θα πούμε ήρθε η ώρα

που Ο Χριστός για Δεύτερη

φορά θα έρθει τώρα...

ΚΥΠΡΟΣ - †20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

 

                           |από τον Μάριο Μιχαηλίδη

 

✔ Κάθε Ιούλιος

μια ρωγμή

χαραγμένη στο χρόνο

ένα σπάραγμα της μνήμης

κι’ αναμονή που σβήνει αδικαίωτη

σαν φλόγα κεριού

στην δροσερή αύρα της νυκτός.

 

Κάθε Ιούλιος

ένα ταξίδι

στις ράγες της επιστροφής

ένα βαγόνι που ανατρέπεται

σε ανομολόγητες διαδρομές

και το βάρος των σταυρών

ασήκωτο.

 

Κάθε Ιούλιος

φεύγει

με τα συνθήματα γραμμένα

στις καλένδες

με τις φωνές να σβήνουν

σε αδιέξοδες διαδρομές

κι εμείς μετράμε χρόνια δίσεχτα.

 

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Κάθε Ιούλιος φεύγει»

 

|Kι ένα εύστοχο συμπληρωματικό σχόλιο από τον Νίκο Τζανακάκη:

"Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε

ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει

είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε

και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.

Κι αν λέω ψέματα κι αν λέω παραμύθια

κι η ζητιανιά τα δυο χεράκια μου στραβώνει

μην με μαλώνεις, μόνο δώσε μια βοήθεια

το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει."

|Κι αν θες να δεις (ή να θυμηθείς)

 ποιος είναι όχι ο Μάριος, 

αλλά ο Μιχαήλ Μιχαηλίδης,

ζούληξε πάνω στο παρακάτω...