Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

~ Κι όμως! Υπάρχουν ακόμα κάποιοι και στους "καλλιτεχνικούς" χώρους, που υπερασπίζονται το Μυστήριο του Γάμου...

Σχόλιο "αμφ.": 

Δεν είμαστε όλοι,λοιπόν, διατεθειμένοι να υποκύψουμε σε ό,τι κάποια "προοδευτικά" μυαλά, έχουν βαλθεί να μας επιβάλλουν!!! Παντού,θα δεις και εξαιρέσεις...Διάβασε και δες...
Αποτέλεσμα εικόνας για Περί γάμος εκκλησια
Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΕΧΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ!
Για την αξία του μυστηρίου του γάμου μίλησε εχθές (02 Φεβρουαρίου) το βράδυ η γνωστή ηθοποιός Κατερίνα Λέχου, σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε εχθές το βράδυ.
Η Κατερίνα Λέχου μεταξύ άλλων τόνισε ότι ο γάμος αλλάζει την ζωή των ανθρώπων κάνοντας λόγο για σοβαρή ευθύνη του ιερού μυστηρίου της Εκκλησίας. 
Σε ερώτηση μάλιστα του Γρηγόρη Αρναούτογλου πώς αλλάζει η ζωή σε ένα ζευγάρι, αφού δεν υπάρχει ένα παιδί, η καταξιωμένη ηθοποιός δήλωσε με έμφαση πως «η ευθύνη που παίρνεις απέναντι στον εαυτό σου και στον σύντροφό σου είναι πολύ σοβαρή όταν παρεμβάλλεται το μυστήριο. Πιστεύω στο μυστήριο», ενώ αργότερα δεν δίστασε να πει ότι ο χωρισμός δεν είναι τόσο απλή διαδικασία όταν παρεμβάλλεται το ιερό μυστήριο του γάμου...


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

~ Ο Άγιος Κασσιανός το Σάββατο στο Μαρούσι! Θα έρθεις;

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος
Το Σάββατο που πλησιάζει, στις 24 Φεβρουαρίου, επέλεξαν κάποιοι εκ των "συν αυτώ" να γιορτάσουμε όλοι μαζί επισήμως τον, απόντα από το φετινό εορτολόγιο, προστάτη μας Άγιο Κασσιανό...

(29 Φεβρουαρίου δεν θα δούμε φέτος στα ημερολόγιά μας, όπως και τα επόμενα 2 χρόνια, αφού πέρυσι ήταν το δίσεκτο...)

Το Σάββατο,λοιπόν, νωρίς το πρωί, θα βρεθούν όσοι μπορούν (και βρίσκονται εντός των τειχών της Αθήνας...) από την παρέα εκείνων που τιμούν τον Άγιο και αγαπάνε την ιεραποστολική προσπάθεια, που γίνεται από το μικρό μας ιστολόγιο.

Η ενορία, που πρώτη αγκάλιασε την φιλοδοξία μας αυτή είναι εκείνη του Αγίου Κοσμά στο Μαρούσι, την οποία εκ των προτέρων θέλουμε θερμά για όλη την φιλόξενη φροντίδα να ευχαριστήσουμε! (πάτησε πάνω στον χάρτη!)
 Χάρτης του/της Αγίου Κοσμά στο Μαρούσι
 Γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας, λοιπόν, περιμένουμε με ιερή προσμονή να βρεθούμε όλοι, αν είναι δυνατόν, κάτω από το κοινό ποτήριο...

Μαζί με τις οικογένειές μας!
(Θα ακολουθήσει ο καφές μετά την Θ.Λ, που θα ολοκληρώσει την επανασύνδεση ή την γνωριμία μας...)


Το Απολυτίκιο του Αγίου Κασσιανού
Της σοφίας τον λόγον Πάτερ τοις έργοις σου, ασκητικώς γεωργήσας ως οικονόμος πιστός, αρετών μυσταγωγείς τα κατορθώματα, συ γαρ πράξας ευσεβώς, εκδιδάσκεις ακριβώς, Κασσιανέ θεοφόρε, και τω Σωτήρι πρεσβεύεις, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Σχετική εικόνα
ΥΓ:
1) Όσοι θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους και θέλουν να συμμετέχουν με κάποιο κέρασμα, ανακοινώνουμε με κάθε επισημότητα πως η προσφορά τους θα γίνει με χαρά δεκτή απ΄όλους μας...

Το Σάββατο, λοιπόν...


(Δεν του αξίζει;
Έστω κι αυτό το λίγο...
Τι λες;)

(Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι από τον Ι.Ν του Αγίου Κασσιανού στην Λευκωσία...Πατώντας πάνω της θα δούμε κι άλλα στιγμιότυπα από τον Ι.Ναό και θαύματα του Αγίου στο Νησί μας...)

Εκ της "επιτροπής".-

~ από τον "αμφοτεροδέξιο" & τους συν αυτώ.-

( Το "δώρο" που έπλεξε στον Άγιο, εξ αφορμής του εορτασμού του, ο Νώντας Σκοπετέας:

 "Δίσεκτο … και ένας Άγιος βγαίνει απ’ τη σιγή του !
Ο Κασσιανός! Πώς καρτερά τη μέρα τη δική του !
Ολάνθιστη Αμυγδαλιά, ψυχές η γη στρωμένη,
σκάψε και μέσα της θα βρεις εικόνα ασημωμένη !"

Η ΠΙΟ ΚΑΛΗ ΝΗΣΤΕΙΑ...

Φωτογραφία του Alexis Alexadrou.
Φέτος τη Σαρακοστή
θέλω να νηστέψω το κρέας.
Τα αυγά και τα τυριά.
Το γάλα και τα ψάρια.
Μα πιο πολύ θέλω να νηστέψω
το παράπονο και την πολυλογία.
Την κατάκριση και τη δικαιολογία.
Το ύφος το εξουσιαστικό
και αυτόν τον άτιμο τον εγωισμό.
Θα 'θελα να μη νηστέψω
την ανοχή,τη σιωπή
και την προσευχή.
Μα πιο πολύ την αγάπη.
Στην αγάπη δε χωρά ποτέ νηστεία.
Να σιωπάς,
να συγχωράς
και ν'αγαπάς.
Η πιο καλή νηστεία...

Αλέξης Αλεξάνδρου 12/2/18
(Alexis Alexadrou)

" – Πάτερ μου ξέρεις όλα τα νίκησα μέσα μου. Όλα τα επιχειρήματα της Εκκλησίας, όλη τη διδασκαλία των κατηχητικών, των ομαδαρχών, των κατασκηνώσεων, των ομάδων, των πνευματικών, τα πάντα. Αλλά έχω κάτι που δεν μπορώ να το νικήσω..."

Τι μιλά τελικά στην καρδιά που παλεύει με το Θεό;
Αποτέλεσμα εικόνας για ο ποιμήν ο καλός














Μητροπολίτη Λεμεσού 
Γέροντα ΑθανασίουΠήρα ευλογία από τον Γέροντα και πήγα κάθισα 
εκεί σε ένα παρεκκλήσι που είχαμε 
και μιλούσαμε από η ώρα οκτώ το βράδυ 
μέχρι ώρα τέσσερις το πρωί 
που χτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία. 

Μιλούσε βέβαια ο ίδιος, 
δεν άφησε το Θεό να του μιλήσει 
γιατί ήθελε ο ίδιος να πει όλα αυτά 
που είχε μέσα του. 
Πανέξυπνος άνθρωπος, πολύ διαβασμένος, 
πολύ μορφωμένος, 
ήταν στο πτυχίο της Νομικής τότε.

– Λοιπόν, μου λέει, κοίταξε πάτερ 
εγώ μεγάλωσα στα κατηχητικά, 
στις αδελφότητες, κοντά σε πολύ καλούς πνευματικούς. 
Ξέρω τα πάντα. 
Όταν σου λέω κάτι ξέρω εκ των προτέρων 
τι θα μου απαντήσεις.
Και πράγματι, ήξερε πάρα πολλά πράγματα. 
Δεν είχα κάτι να του απαντήσω 
διότι όντως τα ήξερα όλα. 
Κι έτσι όπως ήτανε έξυπνος και λαλίστατος 
και ευφυής και με επιχειρήματα -
δικηγόρος βέβαια ήτανε ο άνθρωπος- 
εντάξει εγώ αισθανόμουνα στριμωγμένος 
σ’ εκείνη τη γωνιά του στασιδιού. 
Τον άκουγα απλώς κι έλεγα: 
ο Θεός να μας βοηθήσει να βγάλουμε άκρη εδώ απόψε. 
Τι θα γίνει;

Που θα βγούμε με αυτόν τον άνθρωπο;

Τέλος πάντων, είπε, είπε, είπε κάμποσα ..

Πήγαινα κι εγώ να πω καμιά κουβέντα, 
δεν με άφηνε. Μου έλεγε,

– Ξέρω τι θα πεις, ξέρω.

Και πράγματι ήξερε δηλαδή, 
δεν έλεγε ψέματα. 
Όταν ήρθε η ώρα 
να τελειώσουμε μου λέει,

– Πάτερ μου ξέρεις όλα τα νίκησα μέσα μου. 
Όλα τα νίκησα. 
Όλα τα επιχειρήματα της Εκκλησίας, 
όλη τη διδασκαλία των κατηχητικών, 
των ομαδαρχών, 
των κατασκηνώσεων, 
των ομάδων, 
των πνευματικών, 
τα πάντα. 
Τα έχω διαλύσει, τα έχω νικήσει. 
Έχω απόψεις, έχω επιχειρήματα, 
έχω μέσα μου ισχυρά ερείσματα 
για να μην τα πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα 
αλλά έχω κάτι που δεν μπορώ να το νικήσω. 
Δεν μπορώ να το νικήσω.
– Τι είναι αυτό που δεν μπορείς 
να το νικήσεις;

(διάβασε την συνέχεια εδώ...)

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

"Τόσα χρόνια χριστιανός και δεν έχω αλλάξει στο ελάχιστο..."

Φωτογραφία του χρήστη Πατέρες της Εκκλησίας.
† π. Συμεών Κραγιόπουλος 

Πατέρες της Εκκλησίας

(by Georgia Gourioti )

OXI!!!


...Έλα όμως που η φωτογραφία δεν έχει σχέση με απόκριες αλλά...

 ...είναι από σχολική εκδήλωση στα Σκόπια...
Φωτογραφία του ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΓΙΑΣ.

(από ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΓΙΑΣ + Nikolaos Vasileiadis)

Με τους 90 θέλουμε να΄μαστε ή...με τους 10;

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
''Ἀπό τούς 1000 Χριστιανούς, ζήτημα ἄν οἱ 10 ἔχουν δώσει τά ἡνία στό Χριστό καί Τοῦ ἔχουν ἐμπιστευτεῖ τήν ζωή τους. 
Ἐμεῖς δέν ἐμπιστευόμαστε τόν Χριστό, ἀλλά Τόν καλοῦμε ἐκ τῶν ὑστέρων γιά νά ὑπογράψει, γιʹ αὐτά πού ἔχουμε ἐμεῖς ᾔδη ἀποφασίσει καί κάναμε.....''

∽ 
† Δημήτριος Παναγόπουλος 
Ίεροκήρυκας

(Γιάννης Τσιτλακίδης)

"Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας...Ίσως μερικοί από σας να λένε με δυσφορία: "Όλο για δάκρυα και θρήνους μας μιλάει αυτός εδώ, όλα μαύρα κι άραχνα τα βλέπει...Πατέρας σας είμαι...".

Μόνο χαρά κι ευφροσύνη θα ποθούσα να νιώθω...

Related image
Καιρός εἶναι, νά μετανοήσουμε. 
Καιρός εἶναι νά συνέλθουμε! 

Αγίου Ιωάννου  Χρυσοστόμου

Εμείς αρνηθήκαμε τον Πλάστη και Ευεργέτη μας. Εμείς γίναμε πιο άλογοι κι από τα άλογα κτίσματα, καταπατώντας τους φυσικούς και θεόσδοτους νόμους.

Καιρός είναι, λοιπόν, να μετανοήσουμε. Καιρός είναι να συνέλθουμε. Όσοι από μας είναι ακόμα υγιείς, ας βοηθήσουν τους αρρώστους.

Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους. Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας...

Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας. Όλοι φροντίζουμε ν' αυξήσουμε τα κέρδη μας, κανένας να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη.

Όλοι απλώνουμε τα χέρια για να πάρουμε, κανένας για να δώσει. Όλοι σκεφτόμαστε πώς θα παρατείνουμε την επίγεια ζωή μας, κανένας πώς θα σώσει την ψυχή του.

Όλοι φοβόμαστε την επίγεια δυστυχία, 
κανένας δεν τρέμει την αιώνια κόλαση. 

Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας. 
«Ποιος μπορεί να κάνει το κεφάλι μου πηγάδι με νερό και τα μάτια μου πηγές δακρύων, για να κλαίω το λαό μου τούτο μέρα και νύχτα;» ( Ιερ. 9:1 ) .

Ίσως μερικοί από σας να λένε με δυσφορία: 

"Όλο για δάκρυα και θρήνους μας μιλάει αυτός εδώ, 
όλα μαύρα κι άραχνα τα βλέπει...".

Δεν θα το ήθελα , πιστέψτε με, δεν θα το ήθελα. 

Μόνο χαρά κι ευφροσύνη θα ποθούσα να νιώθω, μόνο επαίνους και εγκώμια ν' αναφέρω.

Μα δεν είναι καιρός για τέτοια...

Τι κι αν δεν κλαίω, αφού τα έργα μας είναι για κλάματα; 
Τι και αν δεν θρηνώ, αφού τα έργα μας είναι αξιοθρήνητα; 

Σας ενοχλεί η θρηνολογία μου; 
Αλλά γιατί δεν σας ενοχλούν οι αμαρτίες σας; 

Είναι αποκρουστικός ο οδυρμός μου; 
Αλλά μήπως δεν είναι, και περισσότερο μάλιστα , ο αντίθετος βίος σας; 

Μην πέσετε στην κόλαση, και δεν πενθώ.


Μην πεθάνετε ψυχικά, και δεν κλαίω. Βλέποντάς σας, όμως, να χάνεστε, πώς να μη λυπάμαι; Πατέρας σας είμαι, πατέρας πνευματικός και φιλόστοργος .


Καιρός εἶναι, νά μετανοήσουμε. Καιρός εἶναι νά συνέλθουμε! 

~ Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου


Πηγή: 1myblog.pblogs.gr

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

~ Λεοντόκαρδοι...

~ Καλή μετάνοια σε όλους μας, καλή Σαρακοστή, καλόν αγώνα αδέρφια! Όπου γης...

Ο Εσπερινός της συγγνώμης τελείται αδιαλείπτως, κάθε ώρα και στιγμή, εντός της καρδίας του μετανοημένου ανθρώπου...
Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης.
(Δημητρης Ροδης μαζί με "αμφ." & τους συν αυτοίς...)

"Υπέροχο βιβλίο! Απίστευτα συγκινητικό..." (Από την φίλη, Μαρία Φ.)




~ Σχετικές αναρτήσεις:

1) ~ Ευλαβικό αφιέρωμα στην Aγία Τσαρική Οικογένεια της Ρωσίας...

(~ Ομολογούμε πως ξεκινήσαμε ν΄αναρτήσουμε 1-2 φωτογραφίες του Τσάρου Νικολάου του Β΄και της Τσαρίνας Αλεξάνδρας ...
Μα όσο πέρναγε μπροστά από τα μάτια μας η βιωτή αυτής της ξεχωριστής οικογένειας, τόσο δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε...
Απίστευτα βλέμματα, απίθανες αντιθέσεις, πρωτόγνωρη νοοτροπία μιας οικογένειας, που κατείχε τα πάντα (πλούτο, αξιώματα, αναγνώριση από τον λαό...) κι όμως ακολούθησε τον δύσκολο δρόμο...Της θυσίας!)

2) “Κύριε, βοήθησε εκείνους..., που μόνο βλέπουν τα πάντα κακά και δεν καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά θα φύγουν, δεν μπορεί να είναι αλλιώς..."


~ Υπάρχει κάποιος, εκεί απέναντι, να του πει του κυριούλη πως εμείς (τα εγγόνια των παππούδων μας...) δεν τους φοβόμαστε; Μοναχά, την δική μας την αμετανοησία & το κακό μνημονικό εκείνων που (νομίζουν πως...) μας κυβερνάνε...

Πρόκληση χωρίς όριο από τον ηγέτη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (πολιτικού φορέα των εθνικιστών «Γκρίζων Λύκων»...)
«Αν θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα (οι Έλληνες), καλώς να ορίσουν, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος», είπε μεταξύ άλλων ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
Αποτέλεσμα εικόνας για Ντεβλέτ Μπαχτσελί

"Αν θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, εάν τραβάει η ψυχή τους να κυνηγηθούν, καλώς να ορίσουν, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος. Κάποιοι να εξηγήσουν στην ελληνική κυβέρνηση τι έγινε το 1921 και 1922. Αν δεν μπορούν, εμείς μπορούμε να έρθουμε σαν σφαίρα στο Αιγαίο και να πέσουμε από τον ουρανό σαν ευλογημένη νίκη για να τους διδάξουμε πάλι την ιστορία.
Λέω στην ελληνική κυβέρνηση: Οι παππούδες σας δεν νίκησαν, ας είστε έξυπνοι, ούτε εσείς θα τα καταφέρετε. Την Τουρκία δεν μπορείτε να την πάρετε ποτέ. Μην ζορίζεστε και μην ενθουσιάζεστε χωρίς λόγο. Ο ελληνικός λαός, που δεν υπολογίζει το δίκαιο του γείτονα, να σταματήσει να αποθρασύνεται"...


(...Και να μην ξεχάσει να του πει πως, εμείς τα εγγόνια των παππούδων μας, τις κουβέντες του Αγίου Παϊσίου τις έχουμε στο προσκεφάλι μας...
                                                                                            Από τον "αμφ." & τα συν αυτώ...εγγόνια.-)

Δες τα υπόλοιπα του άρθρου εδώ ...

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

~ Πότε δαιμονίζονται όλοι (όσοι είναι παρόντες και απλά συμμετέχουν σε αυτούς τους "χορούς"), ακόμα κι αν είναι χριστιανοί...

Ξεκάθαρα πράγματα και σταράτα! Δεν έχει:
"Σιγά πια! Σ΄έναν χορό όλο τον χρόνο πάμε...Και τι έγινε που το έντυσα το παιδί μου; Για το έθιμο...Για το "καλό"..."
Να μην το πας! Να μάθει και το ίδιο το σπλάχνο σου πως κάποτε πρέπει να λέμε ΟΧΙ!
Θέλουμε; Τ΄ακούμε...
Δεν θέλουμε; Να τι παθαίνουμε... "...διότι τό κέρδος, πού κάνουν μόνο στίς ἀποκριές, δέν μποροῦν νά τό ἀποκτήσουν σέ ὁλόκληρο τόν χρόνο...." Να δούμε, όσοι από εμάς δικαιολογούμαστε με τέτοια λόγια, για ποιους μιλάει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης;

από τον "αμφ." & τους συν αυτώ.-
Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
Οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται...!! 
Καί χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μανδύλια καί μαζί μέ αὐτόν χορεύει ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων...!!

''..Στ’ ἀλήθεια, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, ὅτι τότε οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται ὅλοι, διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνείδητα, μέχρι καί αὐτοί οἱ πλέον γέροντες. Καί, ὅποιος δέν χορέψει ἤ δέν τραγουδήσει, θεωρεῖται τρελλός, διότι οἱ ἄνδρες φοροῦν γυναικεία φορέματα καί οἱ γυναῖκες ἀνδρικά· διότι ντύνεται ὁ καθένας μέ διαφορετικά ροῦχα καί μάσκες, τίς κοινῶς ἀποκαλούμενες μουτσοῦνες· τότε δέν ἔχει διαφορά ἡ ἡμέρα ἀπό τήν νύκτα· διότι ἐπίσης μέ τήν ἡμέρα καί ὅλη ἡ νύκτα ξοδεύεται σέ χορούς καί μασκαριλίκια· τότε δέν διαφέρουν οἱ λαϊκοί ἀπό τούς κληρικούς καί τούς ἱερωμένους· διότι ὅλοι ἐξ ἴσου ἀτακτοῦν·

τότε, γιά νά πῶ ἔτσι, πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια· γιορτάζει ἡ ἀκολασία· εὐφραίνεται ἡ μέθη· ἀγάλλεται ἡ τρυφή καί ἡ ἀσωτεία·χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μανδύλια καί μαζί μέ αὐτόν χορεύει ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων· 

διότι τό κέρδος, πού κάνουν μόνο στίς ἀποκριές, δέν μποροῦν νά τό ἀποκτήσουν σέ ὁλόκληρο τόν χρόνο. 
Λυπᾶται δέ ἡ ἀρετή· στενοχωριέται ἡ σωφροσύνη· ὀδύρεται ἡ χριστιανική σεμνότητα καί ἡ εὐταξία· διώχνεται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ὁ φόβος τῆς κολάσεως καί τῆς κρίσεως· πενθεῖ ὁ Χριστός καί θρηνοῦν ὅλοι οἱ ἄγγελοι καί οἱ δίκαιοι...''

«Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν», Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Λόγος Β’.

(Επι)στροφή...

~ Εμείς; Ποια είναι η σχέση μας με τον Σταυρό;

Φωτογραφία του π. Σταύρος Μπιζάς.
Όλοι Χριστιανοί να φοράμε επάνω μας σταυρό, όχι απαραίτητα χρυσό ή ασημένιο. Και, κυρίως, να πιστεύουμε στη δύναμή Tου, στην παντοδυναμία του Χριστού...
Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.
Λέγει περί τοῦ Σταυροῦ ὁ Θεῖος Χρυσόστομος, «..ἀντὶ μαχαίρας ἐπὶ κλίνης κρεμάσωμεν, (τόν σταυρόν δηλ.), ἀντὶ μοχλοῦ ἐπὶ θύρας διαγράψωμεν, ἀντὶ τείχους τῇ οἰκίᾳ πάσῃ περιβάλωμεν· (PG 52,840) ὅθεν καί οἱ τωρινοί Χριστιανοί ὄλοι μικροί καί μεγάλοι, ἄνδρες τε καί γυναῖκες, νέοι καί γέροντες, ἀντί διά κάθε ἄλλο ἅρμα φυλακτικόν, πρέπει νά βαστάζουν Σταυρόν ἐπάνω τους, κρεμῶντες αὐτόν ἐπί τοῦ λαιμού, ἤ ξύλινον, ἤ χρυσόν, ἤ ἀργυρόν, ἤ χάλκινον, καθώς ἐσυνείθιζον νά τόν βαστάζουν εἰς τόν λαιμόν καί οἱ παλαιοί Χριστιανοί. Ὁ γάρ ἅγιος ὀρέστης ὁ εἷς ἐκ τῶν πέντε μαρτύρων, Σταυρόν χρυσοῦν φορῶν εἰς τόν λαιμόν του, ἐκ τούτου ἐγνωρίσθη ὅτι εἶναι Χριστιανός ἀπό τούς Ἕλληνας· καί ὁ Ταυρομενείας Παγκράτιος ἔδιδεν ἕνα κέδρινον Σταυρόν εἰς κάθε ἕνα ὁποῦ ἐβάπτιζε, διά νά τόν βαστάζῃ ἐπάνω του. Λέγει δέ ὁ ἅγιος Μελέτιος ὁ ὁμολογητής ἐν τῷ περί τῶν Ηθῶν τῶν Ἰταλῶν λόγῳ ὅτι οἱ Λατῖνοι εἶχον συνήθειαν νά χαράττουν εἰς τό ἔδαφος Σταυρόν καί νά τόν ἀσπάζωνται, ἔπειτα δέ νά τόν πατοῦν. Ἡμεῖς ὅμως ὄχι μόνον τοῦτο δέν πρέπει τελείως νά κάμνωμεν, ἀλλά καί τόν Σταυρόν, ὁποῦ εἶναι τυπωμένος εἰς βιβλία, ἤ καί εἰς ἐπιστολάς καί γράμματα πρέπει νά τόν τιμῶμεν, ὁμοῦ καί τά θεῖα ὀνόματα τοῦ Χριστοῦ, καί τῆς Παναγίας, ἤ τῶν Ἁγίων, ὁποῦ εἶναι εἰς τάς ἐπιστολάς γεγραμμένα, μή μεταχειριζόμενοι τάς ἐπιστολάς ταύτας καί τά γράμματα εἰς ἀτίμους ὑπηρεσίας, ἀλλά ἤ νά τά καίωμεν, ἤ νά τά ρίχνωμεν εἰς τόπον ἀπάτητον, σχίζοντες ἀπό αὐτά τά ἅγια ταῦτα ὀνόματα, διά νά μή ἁμαρτάνωμεν βαρέως βεβηλοῦντες τά ἅγια...

∽ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὑποσημειώσεις τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου, 
σελ. 283 - 284

Λάβε την παρακαταθήκη ...



Αυτές οι γωνιές με τον κρυμμένο έρωτα αιώνων, με τις ψυχές αενάως να υποκλίνονται σε αθέατες εικόνες Αη Γιώργηδων και τις κοπέλες, που τότε έτρεχαν στα ρημοκλήσια των βράχων, τώρα να προσκυνούν τα μύρα του Αη Δημήτρη στο έμπα του Παραδείσου...
Αυτές οι γωνιές όπου πηγαίνει η καρδιά όταν σου δραπετεύει στο ανάμεσο εσπερινού και νύχτας, οπού την αναζητάς και δεν γνωρίζεις αν θα την βρεις να ακολουθεί παλιές γερόντισσες που σέρνουν τις μισές τους παντόφλες στις ανηφοριές προς το νεκροταφείο με το κόλλυβο του αυριανού Ψυχοσάββατου ή να τρέχει πίσω από τα παιδιά που παίζουν κρυφτό σε χαλάσματα τα οποία χαμογελούν, ξαναζώντας στις παιδικές φωνές την ζωή που κάποτε δεν πρόλαβαν.Όπου και να την βρεις πάντως, το σίγουρο είναι πως η καρδιά σου δεν είναι πια η ίδια, δεν είναι ολόκληρη (αν μπορείς να το νιώσεις) καθώς ένας δρόμος, μια στροφή, ένα μοναστήρι που εσύ δεν είδες (επειδή ο πορτάρης του βιαστικά έκλεισε την πόρτα στο πέρασμα της ιερόσυλης λογικής σου), μια πέτρα (που δεν υποψιάστηκες τον ανθό κάτω απ' την σκληράδα της) έχουν κρατήσει λίγο της (της καρδιάς σου εννοώ) περίπου ωσάν τα κρόσσια του μαντηλιού μιας κόρης που τρέχει να ξεφύγει (δεν έχει σημασία από τι) μα κάποιος προφταίνει να αγγίξει την καλύπτρα της ωραίας της κεφαλής...Η καρδιά λοιπόν ποτέ δεν θα σου γυρίσει πίσω απείραχτη από τούτο το τρεχαλητό πίσω από μνήμες, φαντάσματα, ανθρώπους, τόπους, όνειρα, πόθους, Ελλάδα τελικά που δεν πρόφτασες να την γνωρίσεις αλλά την αγαπάς γιατί είναι ακατόρθωτο να μερώσεις δίχως της.
Επίσης υπάρχει ένα κερί για σένα -και το ξέρεις- που σε περιμένει να το ανάψεις, δίπλα σε αέρηδες που χρόνια τώρα σβήνουν κεριά. Αυτό όμως είναι το δικό σου κερί που σου είναι ονοματισμένο δηλαδή, σε τόπο που ακόμη δεν τον βρήκες, σε άνεμο δίπλα που θα μάχεται μόνο εσένα και όσα σε καθόρισαν, είναι αυτό για το οποίο η καρδιά σου κάθε τόσο παίρνει τους δρόμους....
Απαραίτητο δεν είναι να υπάρχει μεγαλείο σε όλο αυτό και χρήσιμο κρίνεται να είσαι χαμηλή σαν ταβάνι σε ταπεινό κελάρι παλιών κρασιών ή σαν ένα μικρό αγριόχορτο που δεν πόθησε τίποτε άλλο απ'αυτό που του ορίστηκε να είναι, ή το πολύ-πολύ σαν το χαρτί μιας παλιάς οικογενειακής φωτογραφίας που άλλη περηφάνια δεν έχει παρά μόνο ότι αξιώθηκε να κιτρινίσει, κουβαλώντας στον χρόνο την απεικόνιση των πλασμάτων του Θεού. 
Θέλω να πω δηλαδή πως εσύ δεν παίζεις και κανένα πρώτο ρόλο καθώς η καρδιά σου είναι που πάσχει, που κάνει δρόμους και διαδρομές, που της επιτρέπεται να ξεχειμωνιάζει σε αναψυχές πατρίδων όπου ποτέ δεν εκπίπτει η Αγάπη, δεν τους λείπει ο έρωτας άρα είναι σίγουρα τα μέρη όπου υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος ο δικός σου!
Γονατίζεις αλλά δεν έχουν ματώσει τα γόνατά σου....
Λες προσευχές αλλά είναι τόσο λείες και εύκολες....
Κλαις για τον αδελφό αλλά στεγνώνουν τόσο γρήγορα τα δάκρυα...
Στο αίμα, στις γωνίες που σε τσαλακώνουν, στα μουσκεμένα μάγουλα είναι που θα έχεις αρχίσει να οδεύεις προς τον Δρόμο....Αυτόν που θα σε βγάλει στο κεράκι που σε προσμένει και στην γωνιά της Ελλάδας που δεν υπάρχει αποκλειστικά ως το δίκιο της δικής σου γαλήνης και που την άφησαν εδώ φυλαγμένη τα προγονικά σου και συ πια δικαιούσαι να την πάρεις ως αντίβαρο των καιρών της ταπείνωσης που δεν αξίζει στους Έλληνες των, εκ βάσεως καταγωγής, πορφυρών αιμάτων.
Λάβε την παρακαταθήκη: Ένα κεράκι για την φλόγα και το έλεος και μια χούφτα χώμα για να σε γνωρίσουν κάποτε στον ουρανό, ως κάτοικο τόπου πολύπαθου, επαινετού και αξίου Παραδείσων....

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

"...Σήμερα είσαι εσύ, αύριο εγώ. Τώρα σφάλλει ο ένας, σε λίγο ο άλλος. .."

Μην πεις πως δεν μας ταιριάζει...

" ...Όπως κάθε στιγμή ο Θεός είναι διαθέσιμος να μας συγχωρεί, έτσι κι εμείς να συγχωρούμαστε μεταξύ μας. 
Κι εμείς να κλάψουμε και να θρηνήσουμε και να λυπηθούμε και να συμπονέσουμε και να παρακαλέσουμε τον Θεό για το σφάλμα του αδελφού μας. 
Αυτή είναι η μεγαλύτερη αρετή. 
Όσες αρετές κι αν έχεις, όσα καλά έργα και προσευχές και αγαθοεργίες κι αν κάνεις, όλα τα υπερβαίνει, εάν πεις ένα λόγο: 
Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφό μου για ότι μου έκανε".

Άγιος Άνθιμος εν Χίω.

(by 
Nota Haras)

ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ: ΥΠΟΧΩΡΗΣΑΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ!

Το επόμενο στεφάνι να μην χρειαστεί να το ρίξουμε από το …διάστημα…

alt
Δεν είμαστε στρατηγικοί αναλυτές για να αξιολογήσουμε την στάση της κυβέρνησης κι αν πίσω από αυτήν κρύβεται κάποια ευρύτερη στρατηγική αλλά αυτό που είναι γεγονός, για να μην αλλοιώνουμε την πραγματικότητα, είναι ότι ΥΠΟΧΩΡΗΣΑΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ! «Αμοιβαία» απόσυρση από ελληνικά ύδατα ρε;;;
(εμείς το είδαμε εδώ...)

Μετά των Αγίων...!

"αμφ":

Πέρασαν 3 χρόνια "χωρίς"... Κατερίνα!

Ο διάδρομος προς την Εντατική είναι τελείως ήσυχος. Ασυνήθιστο αυτό, είναι πρωί, ώρα εργασίας, με την καθημερινή ρουτίνα, το στρώσιμο των κρεβατιών, την περιποίηση των ασθενών, την επίσκεψη των γιατρών, τις οδηγίες δεξιά και αριστερά. Σήμερα δεν ακούγεται τίποτε, ούτε καν οι συνηθισμένοι και τόσο εκνευριστικοί ηλεκτρονικοί βόμβοι κάθε είδους από τους αναπνευστήρες, τα μόνιτορ, τις αντλίες έγχυσης. Η Μονάδα δεν είναι άδεια--χθες βράδυ είχε έξι αρρώστους μαζί με την Κατερίνα: δεν μπορεί να βγήκαν όλοι τόσο νωρίς. Κι όμως είναι ήσυχη, σαν άδεια εκκλησία.
     Πλησιάζω στην είσοδο. Από τη μισανοιχτή πόρτα βλέπω τα παραβάν αραδιασμένα με τάξη γύρω από το πρώτο κρεβάτι. Δεν είναι κανείς από πίσω. Παραμερίζω ένα και μπαίνω, κλείνοντας πίσω μου.
     Η Κατερίνα είναι τελείως ήσυχη, θαρρείς πώς κοιμάται. Αν ανασαίνει, είναι τόσο ρηχά που δεν φαίνεται. Το άτριχο κεφάλι της είναι γερμένο στο πλάι, όπως και χθες. Το χλωμό ανέκφραστο πρόσωπο είναι ακόμη πιο χλωμό στο φως της μέρας. Η κουβέρτα είναι ευθυγραμμισμένη με τους ώμους, στη σωστή θέση. Είναι ήρεμη, γαλήνια, αξιοπρεπής. 
   Κοιτάζω το μόνιτορ: είναι κλειστό. Βάζω την παλάμη μου ανάστροφη μπροστά στα μισάνοιχτα χείλη της: τίποτε. Ψάχνω τον καρπό του χεριού της κάτω από την κουβέρτα, ψηλαφώ την αρτηρία: τίποτε κι εδώ. Η Κατερίνα είναι ‘μετά των αγίων’.
     Κάνω το σταυρό μου και βγαίνω. Από τη θέση της στο γραφείο η προϊσταμένη μου ρίχνει μια ματιά όλο νόημα. «Μόλις πριν από λίγο», λέει σιγανά, λυπημένα. «Ακόμη δεν ειδοποίησα κανέναν». Οι υπόλοιποι ασθενείς, σε διάφορα στάδια εγρήγορσης, οι νοσηλευτές σκόπιμα απασχολημένοι καθένας με τη δουλειά του, προσπαθούν να φερθούν όσο γίνεται πιο ‘φυσικά’ στην ατμόσφαιρα της εκκλησίας που αυθόρμητα έχει δημιουργηθεί πρωί πρωί στην Εντατική.

     Η Κατερίνα, μετά από 42 έτη ζωής στη γη, 

είναι πλέον αιώνια μετά των αγίων.

     Χωρίς εισαγωγικά...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...