Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

~ Η απόλυτη ταπείνωση της "Ελληνικής (;) " Κυβέρνησης...Απέλασε ως ανεπιθύμητο πρόσωπο την πρέσβειρα της Συρίας στην Ελλάδα "ως την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Συρία"...

...και δεν διατηρεί καν προξενική αρχή στη Δαμασκό (που διατηρούν ακόμη κι οι χώρες του διευθυντηρίου της Ε.Ε.), εγκαταλείποντας και τον Ελληνισμό που ζει και προοδεύει στη Συρία, την Ελληνική Παροικία...

«Να μην σκέφτονται οι εχθροί μας ότι...υπάρχει δυνατότητα να κερδίσουν από την πολιτική εκείνο που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν με την τρομοκρατία.
Μαζί τους ούτε συμφωνίες,
ούτε πρεσβείες.

ΤΙΠΟΤΑ!!! »
Μπασάρ Αλ Άσαντ, 
Πρόεδρος της Συρίας
Δαμασκός, 20 Αυγούστου 2017


Μια ιστορική ομιλία, ορισμένοι διεθνείς αναλυτές τη χαρακτηρίζουν χωρίς υπερβολή ως μια "Διακήρυξη Νίκης", που πραγματοποιήθηκε στην Ολομέλεια των πρεσβευτών, των ξένων διπλωματικών αντιπροσωπειών στη Δαμασκό και μεταδόθηκε σε ζωντανή σύνδεση από τη Συριακή τηλεόραση, αλλά και πολλά διεθνή δίκτυα.
Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν θα την δούμε και δεν θα την ακούσουμε γιατί είναι ένα ηχηρό "χαστούκι", η απόλυτη ταπείνωση, αφού η Ελλάδα ενάντια στο διεθνές δίκαιο, με σαφή και χωρίς ερμηνείας παραβίαση του Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με απουσία οποιασδήποτε απόφασης ακόμη και του ΟΗΕ, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις κι εφαρμόζει εμπάργκο εναντίον μιας ανεξάρτητης, κυρίαρχης και δημοκρατικής χώρας.
Επιπροσθέτως ξεπέρασε σε δουλική πλειοδοσία κάθε άλλη δυτική χώρα που πήρε αντίστοιχα μέτρα, αφού απέλασε ως ανεπιθύμητο πρόσωπο την πρέσβειρα της Συρίας στην Ελλάδα "ως την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Συρία" (Απέλαση της πρέσβειρας της Συρίας από την Ελλάδα) και δεν διατηρεί καν προξενική αρχή στη Δαμασκό (που διατηρούν ακόμη κι οι χώρες του διευθυντηρίου της Ε.Ε.), εγκαταλείποντας και τον Ελληνισμό που ζει και προοδεύει στη Συρία, την Ελληνική Παροικία. 

Παραβίασε ηθικές και πολιτικές αρχές διαχρονικής φιλίας με τη Συρία, αλλά και της αδιάρρηκτης σχέσης που οικοδομήθηκε από τη μεγαλειώδη στάση του πατέρα Άσαντ "Τούρκος στρατιώτης σε ελληνικό έδαφος, σημαίνει επίθεση εναντίον της Συρίας"!,
τη χώρα που συστρατεύτηκε πάντα στο πλευρό της Ελλάδας και την υπεράσπιση των Εθνικών μας θεμάτων (Κύπρος, Αιγαίο...). 
Την αδελφική της αλληλεγγύη προς την πατρίδα μας, μόνον ανιστόρητοι αγνώμονες κι εξαρτημένοι από ξένα συμφέροντα θα μπορούσαν να αγνοήσουν: ............................................
«Έντιμος είναι αυτός,
που αλλάζει τη σκέψη του
για να συντονιστεί με την αλήθεια.
Ανέντιμος είναι αυτός,
που παραποίησε την αλήθεια
για να συντονιστεί με τη σκέψη του...»

Αραβική παροιμία

(δες ολόκληρο το άρθρο εδώ...)

Αξίζει να το διαβάσετε γιατί με την Ορθόδοξη Συρία μας δένουν πολλά...

"Κι αν ακόμα φανεί ότι ο Θεός σιωπά και δεν ενεργεί..."


"Κι αν ακόμα αργήσουν να γίνουν τα πράγματα, όπως πιθανόν πρέπει να γίνουν, 

κι αν ακόμα φανεί ότι ο Θεός σιωπά και δεν ενεργεί και παραμείνει ο άνθρωπος μέσα στην εμπιστοσύνη του Θεού, τότε ο Θεός αποκαλύπτει πράγματι με θαυμαστό τρόπο τον εαυτό Του. 
Κανένας, λέγει η Γραφή, κανένας δεν ήλπισε επί Κύριον και καταισχύνθηκε. 
Λέει ο Δαβίδ ένα ωραίο λόγο: 
«Εμβλέψετε, κοιτάξετε στις αρχαίες γενεές, βρέστε μου ένα άνθρωπο ο οποίος ήλπισε επί Κύριον και εντράπηκε. Ένας άνθρωπος να βρεθεί που να πει ότι εγώ, είχα την ελπίδα μου στον Χριστό κι ο Χριστός δεν ανταποκρίθηκε. Δεν με βοήθησε. Μ’ εγκατέλειψε!» 
Κανένας!"

~ Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

"Tο επόμενο λεπτό δεν ξέρουμε, εάν θα το προλάβουμε..."

Φωτογραφία του χρήστη ΙΧΘΥΣ.
"Ποτέ μην λες «θα το κάνω αύριο» επειδή το δευτερόλεπτο που ζούμε, εκείνο είναι δικό μας. Το επόμενο δευτερόλεπτο, το επόμενο λεπτό δεν είναι δικά μας, δεν ξέρουμε εάν θα το προλάβουμε."

~ Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού

Προσοχή λοιπόν....

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

"Όλα είναι δεύτερα...Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας...Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός..." Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας


Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα, περνώντας τα χρόνια, είδα στην πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος.
Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος, με την φτώχεια, με τους Γερμανούς, με την πείνα στην κατοχή, με τους πειρασμούς και τις θλίψεις στα μοναστήρια. Μεγάλος αγώνας.Μόνο το όνομα του Χριστού μας και της Παναγίας μας με έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

"Μέχρι τότε που θα έρθουν και πάλι "συγκινημένοι" να μας σφίξουν το χέρι για τις αθλητικές επιτυχίες μας, ας κάνουν την ίδια... συγκίνηση πράξη, ας εξασφαλιστεί αυτόνομη πρόσβαση τμήματος της εξέδρας σε κάθε γήπεδο!" Παραολυμπιονίκης ξιφασκίας, Παναγιώτης Τριανταφύλλου.-

Παραολυμπιονίκης ξιφασκίας: 

"Πού είναι οι προσβάσιμες εξέδρες;"


Με μήνυμά του, ο Παραολυμπιονίκης ξιφασκίας, Παναγιώτης Τριανταφύλλου, θέτει το ζήτημα της απουσίας δυνατότητας αυτόνομης πρόσβασης για θεατές-συμπολίτες με κινητικά προβλήματα στις εξέδρες των γηπέδων. Οι υποσχέσεις που δεν έχουν υλοποιηθεί και το κόστος, το οποίο είναι μηδαμινό.
Αναλυτικά όσα αναφέρει:
"Η έναρξη του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος αλλά και των υπόλοιπων διοργανώσεων σε όλα τα αθλήματα, με υποχρεώνει να υπενθυμίσω σε κάθε αρμόδιο φορέα πως και πάλι φέτος αρχίζει επίσημη αθλητική δράση που μπορούν να δουν άνετα, με αξιοπρέπεια, κάποιοι, αλλά όχι όλοι!
Αναφέρομαι στις εξέδρες των γηπέδων απ' όπου, συνολικά, απουσιάζει η δυνατότητα αυτόνομης πρόσβασης για θεατές-συμπολίτες με κινητικά προβλήματα, όπως, σύμφωνα, με την εμπειρία μου απ το εξωτερικό, συμβαίνει σε κοινωνίες που σέβονται όλους τους πολίτες τους!
Όταν οι παρολυμπιονίκες είχαμε επιστρέψει, πέρυσι, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, όπως συμβαίνει σε όλες τις εποχές, ακούσαμε από τον πρωθυπουργό ως τον πολιτικό υπεύθυνο του αθλητισμού (όλοι τους δήλωναν "συγκινημένοι" από τους "νικητές της ζωής" όπως μας χαρακτήρισαν) υποσχέσεις για συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης όπως είναι και η αυτόνομη πρόσβαση σε κοινόχρηστους χώρους... Τέτοιοι είναι και οι εξέδρες των γηπέδων.
Παλιότερα ο κ. Ορφανός, το 2015 ο κ. Κοντονής και φέτος, την άνοιξη, ο κ. Βασιλειάδης, όλοι τους πολιτικοί υπεύθυνοι του αθλητισμού, είχαν λάβει σχετικό επίσημο αίτημα, είχαν ανακοινώσει την ύπαρξη νόμου που θα υποχρέωνε τις ομάδες σε όλα τα σπορ να καθορίσουν ένα τμήμα στην εξέδρα με δυνατότητα αυτόνομης πρόσβασης από τον περιβάλλοντα χώρο για θεατές καθισμένους σε αναπηρικό αμαξίδιο και άλλες μορφές κινητικών προβλημάτων... Αλλά δεν έγινε τίποτα!
Το οικονομικό κόστος αγοράς και εγκατάστασης παρόμοιων εφαρμογών είναι μηδαμινό! Μέχρι τότε που θα έρθουν και πάλι "συγκινημένοι" να μας σφίξουν το χέρι για τις αθλητικές επιτυχίες μας, ας κάνουν την ίδια... συγκίνηση πράξη, ας εξασφαλιστεί αυτόνομη πρόσβαση τμήματος της εξέδρας σε κάθε γήπεδο!
Τους υποχρεώνει όχι τόσο η πολιτική που εκπροσωπούν αλλά ο πολιτισμός! Ας γίνουν, επιτέλους, οι προσβάσιμες εξέδρες των αθλητικών εγκαταστάσεων παράδειγμα προς μίμηση για τους απρόσιτους κοινόχρηστους χώρους που είναι ο κανόνας στον ελληνικό κοινωνικό περίγυρο!".
Ευχαριστώ για την φιλοξενία,
Παναγιώτης Τριανταφύλλου
(Ολυμπιονίκης ξιφασκίας 2016)

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Η τελευταία πράξη για την Ζωή; Ή η αρχή της πρώτης;

Καταβεβλημένος και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος αποχαιρέτησε την επί 41χρόνια σύζυγό του με έναν επικήδειο, με ένα τετράστιχο που της είχε αφιερώσει ένας μοναχός που επισκεπτόταν η ίδια: 
«"Παρακαλώ τους αγγέλους την έγνοια σου να έχουν μα οι άγγελοι απάντησαν "αγγέλους δεν προσέχουν".
Σου στάθηκα μια φορά και εσύ μου στάθηκες δέκα. Δεν βρίσκεται άνθρωπος που να σου μοιάζει. Έφυγες τις ημέρες που κοιμήθηκε η Παναγία μας. Την τελευταία μας κοινωνία την λάβαμε μαζι μπροστά στην Παναγία. Πάντα με συγχωρούσες. Σ' ευχαριστώ για όλα. Όσα μου έδωσες και σ ευχαριστώ για όλα όσα θα μου δίνεις. Το στεφάνι που μας έδεσε πριν από 41 χρόνια είναι και θα παραμείνει όπως το θέλεις, ζωντανό και φωτεινό».
«Το στεφάνι που μας έδεσε πριν από 41 χρόνια είναι και θα παραμείνει όπως το θέλεις, ζωντανό και φωτεινό».
THETOC.GR

~ Το τραγούδι της Φιλιώς...(Δέσποινα Μπεμπεδέλη - Ζαχαρίας Καρούνης )

Επισήμανση "αμφ.":
Αν μπορούσα να σας πάρω απ΄το χεράκι και να σας πάω όλους μαζί σε αυτήν την παράσταση...
Μαζί με τα παιδιά σας ή τα εγγόνια σας...
Γιατί, ό,τι θα΄πρεπε να διασωθεί για το πως "φύγανε" οι δικοί μας άνθρωποι από τα ιερά χώματα, βρίσκεται σ΄αυτές τις 2 ώρες...
Είχα την ευλογία να βρεθώ στην πρεμιέρα...
Η κ.Δέσποινα Μπεμπεδέλη, σχεδόν τόσο "Κυρά Φιλιώ",όσο και η ίδια η κυρά-Φιλιώ...
Κι ο Ζαχαρίας στέκεται τόσο αξιοπρεπής στο πλάϊ της, εμποτισμένος από τα νάματα και την σοφία τους...Και της αείμνηστης κυρα-Φιλιώς και της ακόμα κραταιάς κυρα-Δέσποινας...
Ψάξτε τους όσο ακόμα παίζουν την παράσταση...
Το τραγούδι της Φιλιώς

Μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου συνεχίζεται στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις η επιτυχημένη παράσταση «Φιλιώ Χαϊδεμένου»

Στην τελική ευθεία εισέρχεται η περιοδεία της παράστασης «Φιλιώ Χαϊδεμένου» που μετά την απρόσμενη επιτυχία του χειμώνα ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Η μοναδική Δέσποινα Μπεμπεδέλη συγκλονίζει με την ερμηνεία της υποδυόμενη αυτήν την ακάματη και θαρραλέα Μικρασιάτισα γυναίκα. Μαζί της ο Ζαχαρίας Καρούνης, τέσσερις εξαίρετοι ηθοποιοί και δυο δεξιοτέχνες μουσικοί.

«… Η αφήγηση της Φιλιώς Χαϊδεμένου είναι η πραγματική ιστορία των ευτυχισμένων, δημιουργικών ημερών των Μικρασιατών στον τόπο τους… O,τι λέει η Φιλιώ το είδε με τα μάτια της, το βίωσε η ίδια. Και αν κρατάω κάτι, είναι ένας απέραντος θαυμασμός, ένα βαθύ σέβας προς αυτή την απλή, ταπεινή γυναίκα με τη γιγάντια δύναμη, τόλμη, πίστη, αγάπη για τη ζωή, για την πατρίδα της, τον συνάνθρωπό της, για τον αγώνα που έδωσε να κρατήσει άσβεστη τη μνήμη της χαμένης πατρίδας της», λέει για εκείνη η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, με πολύχρονη παρουσία στο θεατρικό σανίδι στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Η σημαντική πορεία της γυναίκας με το όνομα Φιλιώ , έγινε η αφορμή να γεννηθεί το θεατρικό έργο –μια παραγωγή του Ιδρύματος Πολιτισμού «Ιωνία» της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Φιλαδελφείας και Ιωνίας- που εξιστορεί τη ζωή της, βασισμένη στις προσωπικές της μαρτυρίες. Πέρα από την προσωπική ιστορία αυτής της σημαντικής προσωπικότητας, η δύναμη της θέλησης και ο αγώνας της για επιβίωση μέσα σε ένα ολόκληρο αιώνα συνιστά ένα φωτεινό παράδειγμα αντίστασης.
Η θεατρική παράσταση περιλαμβάνει μουσικές και τραγούδια που συντρόφευαν τη Φιλιώ σε όλες τις περιόδους της ζωής της αλλά και μουσική και τραγούδια που έγραψε ο Ζαχαρίας Καρούνης ειδικά για την «Φιλιώ Χαϊδεμένου»σε στίχους Χρήστου Παπαδόπουλου . Εδώ ακούμε το τραγούδι της Φιλιώς – που έγινε για τις ανάγκες της παράστασης.

Μουσική: Ζαχαρίας Καρούνης , Στίχοι: Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος.
Παίζουν: Πιάνο: Χρήστος Θεοδώρου, Κόντρα μπάσο: Αλέκος Βασιλάτος, Λάφτα-λαούτο: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης, Σαντούρι: Πάνος Βέργος, Κρουστά: Μανούσος Κλαπάκης.
Ενορχήστρωση: Χρήστος Θεοδώρου

πηγή

"Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει. Γι’ αυτό είσαι εδώ..." Stefanos Xenakis ~ (Και η δική μας "αντίρρησή"...Για προβληματισμό και συζήτηση...)


Να κοιμάσαι νωρίς. 
Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. 

Μην την αφήνεις στην τύχη. 
Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. 
Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. 

Να το τηρείς ευλαβικά. 
Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. 

Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. 
Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. 
Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. 

Και να του μιλάς όμορφα. 
Φίλος σου είναι. 
Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα 

ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. 
Τουλάχιστον για 20 λεπτά. 
Ζεσταίνει τις μηχανές σου. 
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. 

Εμπνευσμένους ανθρώπους. 
Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. 

Να τους λες καλημέρα. 
Κι ας μη σου λένε. 
Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. 

Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. 

Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. 

Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. 

Είσαι. 
Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. 

Κάθε μέρα. 
Περιόρισε τα social. 
Μην ανοίξεις τηλεόραση. 
Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. 
Εσύ θα τον βρεις. 
Κανείς δεν στον χαρίζει. 
Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. 

Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. 
Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. 
Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. 
Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. 

Ακόμα κι αν είναι μικρός. 
Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. 

Και να ζεις συλλογικά. 
Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. 

Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. 
Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. 
Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. 

Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. 
Μην τους φοβάσαι. 
Μην τους ζηλεύεις. 
Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. 
Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. 
Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. 

Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. 
Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. 

Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες,
εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. 

Εσύ τη φτιάχνεις. 
Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. 

Όταν γελάς να γελάς. 
Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. 
Δεν θα σπάσεις. 
Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. 

Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. 
Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. 
Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. 
Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. 
Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. 
Ο Θεός είναι μέσα σου, λένε. Αυτό εννοούν. 
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. 

Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. 

Να σε πηγαίνεις σινεμά. 
Κι όπου αλλού γουστάρετε. 
Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. 
Δεν το ξέρει. 
Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. 

Να τις ακούς. 
Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. 

Να βοηθάς τους τριγύρω σου. 
Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. 
Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. 
Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. 
Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. 

Να τις γράφεις όλες. 
Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. 
Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. 
Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. 
Γράψ΄το. 
Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. 

Κοίτα τη δουλειά σου. 
Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσσεσαι κάθε μέρα. 

Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. 

Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. 
Δεν έχεις άλλο. 
Μη γελιέσαι. 
Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. 
Χωρίς τα παιδιά σου. 
Χωρίς το αμάξι σου. 
Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. 

Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. 
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.


Stefanos Xenakis

~ Σχόλιο "αμφοτεροδέξιου" & των συν αυτώ:
 Στέφανε,
νιώθουμε την ανάγκη να σου πούμε κάτι.
Ελπίζουμε να μην παρεξηγήσεις τον σκοπό,
για τον οποίο σου γράφουμε.
Είναι λιτός,
χωρίς το δικό σου αναμφισβήτητο ταλέντο,
αλλά χωρίς καμία υστεροβλεψία.
Θαυμάζουμε τον τρόπο που γράφεις...
Κι εδώ και στα υπόλοιπα κείμενά σου.
Σε σχεδόν όλα όσα μας παραγγέλνεις,συμφωνούμε!
Ακόμα κι αν δεν τηρούμε σχεδόν 
τίποτα απ΄αυτά...
Διαβάζοντάς τα ολ΄αυτά,αυτό που πέρασε από το μυαλό μας ήταν ένα...
Σου το λέμε,όπως και συ τα γράφεις 
κι όπως θέλεις και να τ΄ακούς.
Στα ίσια!
Θα ήταν άψογο το κείμενό σου,κατ΄εμάς,
αν υπήρχε μέσα του λίγο λιγότερο άνθρωπος...
Και λίγο περισσότερο Θεός...
Ξέρεις, μας έστειλαν προχθές αυτό:

"Σας παρακαλώ!
Βάλτε για προσευχή στον "αμφοτεροδέξιο"...
Υπέρ αναπαύσεως του δούλου Του Θεού, Χρήστου...
Γυμναστής, 48 ετών.
Σε 5 εβδομάδες τον πήρε Ο Θεός..."

Φεύγουμε,Στέφανε...
Και δυστυχώς,εκεί που θα πάμε, δε θα μας σώσει το αν έχουμε μιλήσει όμορφα στον εαυτό μας, αν έχουμε οργανώσει άριστα την κάθε μέρα μας ή αν τρέξουμε το 20λεπτό μας...(Κι ας έχουμε αθλητές και γυμναστές στην παρέα μας...)
Όμορφα είναι αυτά και καλώς καμωμένα...
Αλλά μόνο για εδώ.
Ο Χρήστος ο γυμναστής έφυγε σε 5 εβδομάδες.
Εμείς ορίζουμε σε πόσες θα φύγουμε;
Μας καταλαβαίνεις;

+ Χρήστος... Γυμναστής, 48 ετών. Σε 5 εβδομάδες τον πήρε Ο Θεός...

Αποτέλεσμα εικόνας για τον πήρε Ο Θεός
Σας παρακαλώ!
Βάλτε για προσευχή στον "αμφοτεροδέξιο"...
Υπέρ αναπαύσεως του δούλου Του Θεού, Χρήστου...
Γυμναστής, 48 ετών.
Σε 5 εβδομάδες τον πήρε Ο Θεός...

Μ.

~ Το θαύμα του φακίρη και η ευχή του Ιησού...

~ "...Όλοι σώπασαν άθελα τους και περίμεναν να δουν τι θα συμβή...Κοιτάξτε! Κοιτάξτε εκεί στο δένδρο! Και τότε φάνηκε μακριά ένα άσπρο πλοίο...
Εκείνο όμως που μας κατέπληξε περισσότερο από όλα ήταν ότι ο καθένας από μας έβλεπε τον εαυτό του στο κατάστρωμα του πλοίου.
Μέχρι και τις μικρότερες λεπτομέρειες, σαν σε μια πανοραμική κάτοψη, κάτι που φυσικά είναι αδύνατο στην πραγματικότητα!...
Είχα τελείως ξεχάσει ότι ήμουν Ιερομόναχος...Τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται και να λένε: 
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό!». 
Τότε όμως κάτι συνέβη στον φακίρη. Έχασε την ισορροπία του και κύλησε στο πλάι!...
(Διάβασε το απίθανο γεγονός εδώ...)
Λόγος Φωτός


"Σε παρακαλώ Άγιε, αφού μπορείς να μου δώσεις τη φωνή, γιατί δεν μου τη δίνεις; Κάντο μόνο για τη μάνα μου, να χαρεί και όταν πεθάνει, ξαναπάρε με τη φωνή...Δεν βλέπεις πως βασανίζεται τόσα χρόνια; Λυπήσου μας!"


Αληθινό περιστατικό στο Πήλιο.. 
(αφήγηση του κ.Γιώργου από το Βόλο στον κ. Σταύρο από το Βελεστίνο).
"Είναι συγκλονιστικό να τ΄ακούς από τον ίδιο και όχι από τρίτο πρόσωπο..."
Αποτέλεσμα εικόνας για Γεννήθηκα άλαλος

Γεννήθηκα άλαλος, χωρίς φωνή. Η μάνα μου είχε δυνατή πίστη. Μ΄έπαιρνε αγκαλιά κάθε χρόνο και με τα πόδια από τη γέφυρα, που μας άφηνε το λεωφορείο, ανέβαινε στο χωριό «Άγιος Λαυρέντιος» και όλη τη νύχτα κοιμόμασταν έξω από την εκκλησία. Η μάνα μου δεν κοιμόταν. Όλη τη νύχτα προσευχή στον Άγιο Απόστολο το Νέο,τον παρακαλούσε να μου δώσει τη φωνή.


Σταύρο αυτό γινότανε επί 16 συνεχή χρόνια. Ημουν 16 ετών. Καταλάβαινα τα πάντα αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω.


Εκείνη τη χρονιά κατά τις δύο τα μεσάνυχτα,σηκώνομαι όρθιος, πήγα να ασπασθώ την εικόνα του Αγίου….
-Με συγχωρείς Σταύρο με πήραν τα δάκρυα… (και άρχισε να κλαίει ασταμάτητα. Αφού ηρέμησε συνέχισε.)

-Πήγα κλαίγοντας στην εικόνα του και λέω στον Άγιο : 
Σε παρακαλώ Άγιε αφού μπορείς να μου δώσεις τη φωνή γιατί δεν μου τη δίνεις; Κάντο μόνο για τη μάνα μου, να χαρεί και όταν πεθάνει ξαναπάρε με τη φωνή. Δεν βλέπεις πως βασανίζεται τόσα χρόνια. Λυπήσου μας!

Σταύρο εκείνη τη στιγμή ένα ρεύμα διαπέρασε ολόκληρο το σώμα μου και άρχισα να μιλάω κανονικά όπως όλος ο κόσμος.
(Άρχισε πάλι να κλαίει με λυγμούς.. Αφού σταμάτησε μου λέει) : 

Σταύρο δεν μπορείς να φαντασθείς τι έγινε μετά… 
Ξύπνησα τη μάνα μου, που την είχε πάρει για λίγο ο ύπνος και αυτή πήγε στην εικόνα του Αγίου και σπαράζοντας από το κλάμα καταφιλούσε την εικόνα συνεχώς και τον ευχαριστούσε.

Ξεσηκώθηκαν όλοι που κοιμόντουσαν έξω από την εκκλησία.
Ήλθε ο Ιερέας.  Άρχισε αγρυπνία. Άρχισαν να χτυπούν οι καμπάνες. Ηλθε στην εκκλησία το πρωϊ και ο Δεσπότης… (και πάλι άρχισε να κλαίει……….)

….. Από τότε έρχονταν ο Γιώργος από το Βόλο, πωλούσε ψάρια στο Βελεστίνο επί 50 χρόνια.


Ο Άγιος του έδωσε τέτοια βροντερή φωνή,που πιστεύω δεν είχε άλλος σε όλο τον πλανήτη.


Φώναζε «ο ψαρααααάς» και ακούγονταν χιλιόμετρα μακριά χωρίς υπερβολή ! Μου διηγήθηκε ένας Βελεστινιώτης,που ήταν βοσκός ότι τον άκουγε στο Σαριγκιόλ επάνω.Δηλαδή πέντε χιλιόμετρα μακριά από το Βελεστίνο !


(Τώρα ο ψαράς, ο κ.Γιώργος έχει «κοιμηθεί». Καλή ανάπαυση να έχει!)

____
Ευλογία απο Λ.Ρ.Τ.
…………………
Άγιος Απόστολος ο Νέος
Εορτάζει στις 16 Αυγούστου εκάστου έτους.
Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το 1667 μ.Χ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω. Σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και το 1682 μ.Χ. πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν σ’ ένα καπηλιό.
Ενώ ο άγιος είχε ήδη τέσσερα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, συνέβη το εξής γεγονός στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Οι κάτοικοι του Αγίου Λαυρεντίου και της περιοχής, επειδή καταπιέζονταν σκληρά από τη βαριά και άδικη φορολογία, αποφάσισαν να προσφύγουν στους επιτρόπους του Σουλτάνου, η οποία όριζε τα χωριά εκείνα. Πράγματι επέτυχαν κάποια μείωση της φορολογίας και επέστρεψαν. Ο Βοεβόδας όμως όχι μόνο δεν αναγνώρισε τα έγγραφα των επιτρόπων και τα απέρριψε ως πλαστά αλλά συνέλαβε και τρεις από την επιτροπή των κατοίκων, που είχαν πάει στην Κωνσταντινούπολη, τους έδεσε ως κακούργους, τους πήγε ο ίδιος στην Πόλη και ενήργησε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας.
Ο παλιός ναός του Αγ. Αποστόλου στο Βόλο, πριν γκρεμιστεί
Όταν το έμαθαν αυτό οι συμπατριώτες τους στέλνουν αμέσως στην Πόλη μια επιτροπή σκοπεύοντας να απευθυνθούν στην ίδια την βασιλομήτορα για να ελευθερώσουν τους δεσμώτες. Καθώς δεν γνώριζαν πως και που θα έπρεπε να απευθυνθούν, προθυμοποιήθηκε ο Άγιος Απόστολος να τους βοηθήσει, αφού γνώριζε καλά και την τουρκική γλώσσα. Πήρε μάλιστα ο ίδιος την αναφορά και την έδωσε σε ανώτατο αξιωματούχο του Σουλτάνου. Εκείνος όμως είχε ήδη δεχθεί τις διαβολές του Βοεβόδα του Πηλίου. Διέταξε αμέσως εξαγριωμένος να συλληφθεί ο Άγιος και να παραδοθεί στον Βοεβόδα για να τιμωρηθεί για την αυθάδειά του. Ο Βοεβόδας διέταξε να τον δέσουν με αλυσίδες και του ζήτησε χαράτσι τεσσάρων ετών για όσο χρόνο έλειπε από το χωριό του. Ωστόσο, επειδή φοβόταν μήπως προσφύγουν οι υπόλοιποι της επιτροπής στην ίδια τη βασιλομήτορα, σκεφτόταν ν’ απολύσει τελικά τους τέσσερις κρατούμενους. Κάποιος όμως συμπατριώτης του Αγίου, ζηλότυπος γέρος, από φθόνο μήπως ένα ασήμαντο και φτωχό παιδί θεωρηθεί ευεργέτης του τόπου του, τον συκοφάντησε ότι αυτός υποκίνησε την όλη υπόθεση και ότι αν τον ελευθέρωνε σίγουρα θα καταμήνυε τον Βοεβόδα στην βασιλομήτορα. Έτσι ο Βοεβόδας διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά μέχρι θανάτου.
Ενώ ο άγιος βασανιζόταν άσπλαχνα κάποια μέρα κατάφερε να ελευθερώσει το ένα του πόδι και προσπάθησε αργοπατώντας να δραπετεύσει. Τον αντιλήφθησαν όμως από τον θόρυβο των αλυσίδων και τον συνέλαβαν. Ο Βοεβόδας ήρθε τότε και άρχισε να τον χτυπά με ένα τσεκούρι. Ο άγιος του λέγει: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία; Ή δεν γνωρίζεις ότι είμαι και από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος»; Αυτό θεωρήθηκε ομολογία πίστεως στο ισλάμ, ότι δήθεν ο Άγιος έλεγε πως είναι καλύτερος μωαμεθανός από αυτούς και αμέσως ο Βοεβόδας διέταξε να περιτμηθεί. Ο Άγιος αντιστεκόταν γενναία λέγοντας: «εγώ Χριστιανός είμαι και δεν αρνούμαι την αγία μου πίστη». Τον βασάνισαν τότε και τον έκλεισαν στη φυλακή των κακούργων. Κατόπιν τον οδήγησαν στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων και τους άλλους αξιωματούχους οι οποίοι άρχισαν με κολακείες και υποσχέσεις για αξιώματα, πλούτη, τιμές την προσπάθεια για εξισλαμισμό. Επειδή ο άγιος έμενε σταθερός στην πίστη του τον οδήγησαν στον βεζύρη, ο οποίος προσπάθησε και αυτός με τη σειρά του να εξισλαμίσει τον μάρτυρα με ακόμα μεγαλύτερες υποσχέσεις. Ο άγιος ούτε καν πρόσεχε τα λόγια τους αλλά τους έλεγε: «Μην αργοπορείτε και χάνετε τον καιρό σας, ό,τι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. Οποιονδήποτε θάνατο και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου. Μην αργοπορείτε λοιπόν. Θέλετε να με κάψετε; Να μαζέψω εγώ τα ξύλα και να ετοιμάσω την φωτιά. Θέλετε να με απαγχονίσετε; Να ετοιμάσω με τα ίδια μου τα χέρια τη θηλειά. Θέλετε να με αποκεφαλίσετε; Δώστε μου το ξίφος να το ακονίσω εγώ όσο χρειάζεται». Μη μπορώντας να τον ανεχθούν άλλο διέταξε ο βεζύρης τον αποκεφαλισμό του. Αφού όλη εκείνη τη νύχτα τον βασάνισαν, πριν ακόμη ξημερώσει τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Κάποιους Χριστιανούς που συνάντησαν τους χαιρέτισε ταπεινά και ζήτησε να τον συγχωρήσουν. Εκείνοι κατάλαβαν τον λόγο, ακολούθησαν φοβισμένοι από μακριά και υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του τέλους του. Σην πύλη του Γενή τζαμιού προς τον Κεράτιο ο Άγιος γονάτισε και περίμενε τον δήμιο. Οι άπιστοι προσπάθησαν και αυτή την τελευταία στιγμή να κάμψουν το φρόνημά του, μάταια όμως. Ο δήμιος για να κάνει οδυνηρότερη την εκτέλεση τον χτύπησε τρεις φορές στο λαιμό με το ξίφος και μετά αρπάζοντας με το αιμοβόρο του χέρι τα μαλλιά του αγίου τον αποκεφάλισε. Ήταν δεκαεννέα ετών.
Ο  ναός του Αγίου σήμερα
Ενώ το εκτελεστικό απόσπασμα καθόταν λίγο πιο πέρα από το άγιο λείψανο, ένα αστέρι από τον ουρανό κατέβηκε, στάθηκε πάνω από το άγιο λείψανο και σχημάτιζε σταυρό. Συγχρόνως πλήθος ανθρώπων εμφανίστηκε και περικύκλωνε τον μάρτυρα. Νομίζοντας ότι το πλήθος εκείνο είναι Χριστιανοί που ήρθαν να κλέψουν το λείψανο όρμησαν κατά κει αλλά πλησιάζοντας δεν είδαν τίποτα πέρα από το ιερό σώμα του αγίου.
Επειδή ξημέρωνε και άρχισε η κίνηση, φοβήθηκαν οι εκτελεστές μήπως αντιληφθούν οι Χριστιανοί τι συνέβαινε και ζητήσουν να πάρουν τον άγιο να τον θάψουν και να τον τιμούν. Έριξαν αμέσως το σώμα στη θάλασσα, την δε κεφαλή πήγαν στον βεζύρη ως απόδειξη της εκτέλεσης. Το άγιο λείψανο αντί να βυθισθεί βγήκε πλέοντας από τον Κεράτιο αλλά μένει άγνωστο το που προσορμίστηκε. Την αγία κεφαλή ζήτησαν μέσω του Πατριαρχείου οι Χριστιανοί που είχε συναντήσει ο άγιος στο δρόμο, για να την θάψουν δήθεν. Την έβαλαν σε αργυρή θήκη και την κατέθεσαν στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στα Ταταύλα.
Αργότερα ο Δοσίθεος Σελευκείας, συμπατριώτης του μάρτυρος, την έστειλε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στο σπίτι του, που είχε ανοικοδομηθεί σε ναό, μετά από θαυμαστή προτροπή του ίδιου του Αγίου.
Η Ανακομιδή της Κάρας
Η κάρα του Αγίου
Η Ανακομιδή της ιερής Κάρας του Αγ. Νεομάρτυρα Αποστόλου του Νέου από την Κωνσταντινούπολη στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου έγινε το 1796, εκατό δέκα χρόνια μετά τον αποκεφαλισμό του. Γιορτάζεται στις 3 Νοεμβρίου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...