Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026
☆ «Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά»... |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας εμΦανίστηκε οφθαλμοΦανώς στον Άη Νικόλαο τον Πλανά...
...Πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό.
Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό.
Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία.
Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο.
Και πήγε.
Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης.
Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:
«Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά».
Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά.
Και έλεγε:
«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου…
Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».
☆ από το βιβλίο:
"Ο παπα Νικόλας Πλανάς" - Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979 🌹📿
|η "πάσα" από τον φίλο και αδελΦό, Πάνο...
● "αμΦ." ΥΓ:
Να εκμεταλλευτούμε λίγο την αγάπη σας προς τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, αλλά και προς κάποιους ασθενείς και αναγκεμένους αδελΦούς μας;
Και όπως θα έλεγε και σήμερα ο Αγιούλης μας ο ΠορΦύριος...
"Ας κάνουμε μωρέ, όλοι μαζί την ευχή και ο Κύριος ξέρει.
Όσοι πιο πολλοί την κάνουμε και όσο πιο ένθερμα ζητάμε,
ο Χριστός μας ακούει καλύτερα..."
Μήπως, όσες ψυχούλες βλέπουν αυτή την ανάρτηση, να ζητούσαν ένα "μικρό δωράκι" από τον Άγιο Ανάργυρο Ιατρό, τον αγαπημένο μας Άγιο Παντελεήμωνα, σήμερα που γιορτάζει;
Να, ένα μικρό ποτήριο, σαν αυτό που έδωσε στον Άγιο Παπα Νικόλα τον Πλανά, να στείλει.
Και να πει:
"Πιέ' το, πάτερ μου, παιδί μου, αδελΦέ μου, αδελΦή μου..."
Όχι πως πρέπει να γιορτάζει ένας Άγιος για να βοηθήσει...
Ούτε - σώνει και καλά- προς Ίαση...
Όχι "για να γίνει καλά".
- Αυτό άλλωστε το δίνει ο καλός Θεός εκεί που πρέπει.
Όταν Εκείνος θέλει και ξέρει πως θα είναι προς όΦελος, όχι μόνο του ασθενούς, αλλά και όσων τον αγαπούν και νοιάζονται γι΄αυτόν.
Και τελικά προς Δόξαν Του... -
Αλλά προς Παρηγοριά, ΑνακούΦιση, Ανάπαυση και συντροΦιά των ανθρώπων μας, που πιθανόν βιώνουν από ανθρώπινης πλευράς την απόλυτη μοναξιά...
Συγχωράτε με, τόσο για το θράσος, όσο και για την κατάχρηση της αγάπης σας.
Ζήτουλας της αγάπης σας...
Εξ ανάγκης, αγάπης...
Αλλά και έλλειψης πίστης...
♡ Για την αγάπη του Χριστού...
Ένα από τα σκληρότερα βασανιστήρια που διέπραξαν στον Άγιο Παντελεήμονα ήταν ο πνιγμός δεμένος με μια πέτρα στο λαιμό.
Όταν ο αυτοκράτορας είδε ότι οι προηγούμενες προσπάθειες εξόντωσης και εκφοβισμού του Αγίου απέτυχαν, διέταξε μια αδίστακτη τιμωρία.
Οι δήμιοι έδεσαν μια τεράστια, βαριά πέτρα γύρω από τον λαιμό του Αγίου Παντελεήμονα και τον έριξαν στα βαθιά νερά της θάλασσας, θεωρώντας βέβαιο τον ακαριαίο πνιγμό του.
Αντί να βυθιστεί, η θεία χάρη μετέτρεψε το βάρος της πέτρας σε ανάλαφρο σαν άχυρο.
Η πέτρα επέπλεε στο νερό, και ο Άγιος Παντελεήμων βγήκε σώος και αβλαβής στην ακτή περπατώντας πάνω στα κύματα, ενώ προσευχόταν.
Οι παρευρισκόμενοι θεατές και στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι βλέποντας τη φυσική νομοτέλεια να υποτάσσεται στη χάρη του Θεού.
Παρά το θαύμα αυτό, η σκληροκαρδία του αυτοκράτορα παρέμεινε, οδηγώντας τον Άγιο σε νέα μαρτύρια μέχρι τον τελικό αποκεφαλισμό του, όπου σύμφωνα με την παράδοση, αντί για αίμα έτρεξε γάλα, σφραγίζοντας την αγιότητά του...
|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή
✨ - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; |Το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα...
Η Πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρίστηκε.
Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα.
Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.
Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λιποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει.
Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί!
Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.
Βγάζουν την Πρεσβυτέρα από το χειρουργείο.
Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γάζες που σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της Πρεσβυτέρας, το χέρι του Αγίου και γονατιστός προσεύχεται.
Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη.
Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τις φωνές.
- Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου;
Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.
Ζαλισμένος ο καημένος, μαζεύει γρήγορα τ' Άγια Λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα.
Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη Νοσοκόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, που τον ζητά επειγόντως η γυναίκα του.
Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπίτι του Ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός.
Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει!
Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος.
Το στόμα του είχε πάει στ' αυτί του.
Αποσβολώθηκε ο παπάς. - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις;
Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα που σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, που έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπαθε ξαφνικά αυτήν την πάρεση που βλέπεις.
Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διάβασε μας μια ευχή.
Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την Πρεσβυτέρα.
- Ευχαρίστως παιδιά μου, ελάτε στο Εκκλησάκι.
Κράτα αγόρι μου, το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.
Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή.
Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ.
Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε;
Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δούμε;
Το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του!
Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.
- Παπούλη, πώς να σ' ευχαριστήσουμε;
- Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.
Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του Αγίου.
Όσο για την Πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια που είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία.
Μεγάλωσε τα παιδιά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το Εκκλησάκι με τα τόσα Άγια Λείψανα, μια που δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος.
Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:
''Εμείς, παπά μου πρέπει να τα κάψουμε τα βιβλία μας''.....
(Από το βιβλίο: ''Σταχυολογήματα από την θαυμαστή ζωή του π.Ευαγγέλου Χαλκίδη, Εφημέριου Αγ.Βασιλείου Λαγκαδά, Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'' Θεσσαλονίκης).
(εμείς από Βάσω Κ.)
(εμείς από Βάσω Κ.)
Κυριακή 26 Ιουλίου 2026
☆ "Παρασκευή ονομάστηκε γεννήθηκε στη Ρώμη λουλούδι μοσχομυριστό του παραδείσου αηδόνι ...
|(υπο)γράφει η συνήθης ύποπτη, Ελένη Ζεάκη
...Στα είκοσι ορφάνεψε
κι οι δυό γονείς της φύγαν
πρόλαβαν και την προίκισαν
με ό,τι ωραίο είχαν
Τη σπούδασαν με αρετές
ήτανε στολισμένη
καλή σοφή και όμορφη
σε πλούτη βουτηγμένη
Μα εκείνη αποφάσισε
όλα να τα δωρίσει
και σε ιερή αποστολή
ότι είχε να χαρίσει
Πήρε τους δρόμους μοναχή
μ' ένα ραβδί στο χέρι
στην πίστη των χριστιανών
αλλόθρησκους θα φέρει
Στ' αυτιά του αυτοκράτορα
το νέο αυτό θα πάει
πρέπει να απολογηθεί
για όσα διαλαλάει
Ο Αντωνίνος με θυμό
απέναντι τη βάζει
να αλλάξει συμπεριφορά
αμέσως διατάζει
Μα εκείνη αντιστέκεται,
του λέει δεν αλλάζω,
για Το Χριστό θα ομολογώ
και Εκείνον θα δοξάζω
Βλέπει κορίτσι μια σταλιά,
ομορφοστολισμένο,
να μη φοβάται άρχοντα,
περίσσια θυμωμένο...
Διατάζει να της βάλουνε
μια περικεφαλαία
πύρινη,
μα τους έδειχνε
πως ένιωθε ωραία!
Κι όλοι που βλέπαν θαύμασαν!
Τι ήταν αυτό το πράγμα;
...και φώναζαν αληθινά
είναι μεγάλο θαύμα!
Και όπως ζητωκραύγαζαν
όλους τους θανατώνει,
γεμίζει ο τόπος αίματα
μάρτυρες στεφανώνει
Και δεν πτοείται μια σταλιά,
στη φυλακή τη βάζει,
δέσμια κι όμως άγγελος
απ' τα δεσμά τη βγάζει
"Θα μετανιώσεις, θες δε θες"
Και την χτυπά στα ίσα.
Τη βάζει με διαταγή
σ' ένα καζάνι πίσσα
Κι έβραζε και χοχλάκαγε
μα εκείνη είχε Χάρη
κι ούτε καιγόταν...φαίνονταν
και πλησιάζει πάλι
"Τι κάνεις και δεν καίγεσαι;
...τίποτα δε θα πάθω...
Την πλησιάζει λέγοντας
"Αυτό θέλω να μάθω "
Χάνει το φως τυφλώνεται
Έλεος, της φωνάζει !
Κι εκείνη Στο Χριστό ζητά
τα μάτια να του φτιάξει
Μετανοεί ειλικρινά
τους διωγμούς αφήνει
τη θέση στον Αυρήλιο
να κυβερνά τη δίνει
Και πιάνει την Αγία μας
την αποκεφαλίζει,
το τέλος γράφει της αυτός
τα χέρια του βρωμίζει
Με Το Χριστό αδύνατο
θάνατος να νικήσει
κι όποιος την επικαλεστεί
ίαση του χαρίζει
Σπλαχνίζεται τον άρρωστο,
τον δύστυχο φροντίζει,
θαυματουργεί σ' όποια καρδιά
στον Κύριο ελπίζει...
▶️ Εδώ που τα λέμε - Επεισόδιο 1 |Ο παπα Γιώργης μας με τον ηθοποιό Κώστα Αποστολάκη...
[Ξέρεις; Ίσως αυτή η (συν)Ομιλία - Ομολογία να γίνει, για κάποιους από εμάς, το τελικό σπρώξιμο ώστε να ξεκολλήσουμε από τη φάση που περνάμε...]
👉 Στο πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο πατήρ Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον ηθοποιό Κώστα Αποστολάκη.
Μουσική: Θωμάς Κωνσταντίνου
Εικονολήπτης: Ηλίας Γιαννούζης
Σκηνοθεσία: π. Νεκτάριος Στογιάννης
Παραγωγή: Eulogia.gr
|Κι αν διψάς και για άλλες ομολογίες,
ζούληξε πάνω στην αγαπημένη καρτούλα μας...
Σάββατο 25 Ιουλίου 2026
✨ Aς Του ζητήσουμε έναν Άνθρωπο! Ως δώρο...
|Παρότι δεν τον δικαιούμαστε...
"αμΦ." ΥΓ:
Και όσοι λίγοι, ελάχιστοι τον έχετε ήδη, μη βγάζετε άλλη λέξη.
Παρά μόνο...
Δόξα Σοι Κύριε!
Δόξα Σοι...
☆ Ο Θεός δίνει τα κλειδιά του ουρανού στον προφήτη Ηλία... | Και από τα χέρια Εκείνου τα κλειδιά περνάνε στον καθένα μας. Το ζήτημα όμως είναι να προλάβουμε ν΄ανοίξουμε τις πόρτες, που ανοίγονται μπροστά μας, για να μη σκουριάσουν τα κλειδιά στα χέρια μας...
Απίθανη ομιλία του παπα Σπύρου.
Προχθές στην Κρήτη...
Και μην βιαστούμε να πούμε
ή έστω να σκεΦτούμε
πως δεν μας αφορά.
Ένας απίθανος παππούλης, έγγαμος
- δεν θα πω βέβαια ούτε ποιος, ούτε από που... -
που νοιάζεται, αγαπάει και προσεύχεται
από την πρώτη στιγμή της δυσκολίας
ενός πολύ δικού μας ανθρώπου...
Όταν τον ρώτησα
σε μια από τις τηλ. επικοινωνίες μας,
σε ποιον άγιο προσεύχεται,
μου είπε:
«Μα, στον Προφήτη Ηλία».
Όταν μου το είπε, δεν κατάλαβα γιατί.
Πιθανότατα, ούτε και σεις θα καταλαβαίνατε.
Όταν ακούσουμε όμως την ομιλία αυτή,
θα καταλάβουμε γιατί στον Προφήτη Ηλία.
Και θ' αρχίσουμε να προσευχόμαστε
και εμείς στον Προφήτη Ηλία,
βοηθώντας και σπρώχνοντας,
έστω και ελάχιστα,
τις προσευχές του άγγνωστου παππούλη προς Εκείνον.
Άρα μας αφορά...
Συγχωρέστε με και πάλι,
για τα πολλά και δυσνόητα.-
|σ.Β.Γ.
☆ Όταν ο Cucurella μίλησε για τον γιο του, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, και εξήγησε ότι κράτησε τα χαρακτηριστικά μαλλιά του για να μπορεί το παιδί του να τον αναγνωρίζει μέσα στο πλήθος, δεν μοιράστηκε απλώς μια προσωπική ιστορία...
Τις τελευταίες ημέρες, ο Marc Cucurella δεν έγινε viral για μια ασίστ, ένα γκολ ή έναν τίτλο.
Έγινε viral γιατί μας επέτρεψε να δούμε τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή.
Τον πατέρα πίσω από το δημόσιο πρόσωπο.
Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχει η αναγνωρισιμότητα:
να φωτίζει ιστορίες που εκατομμύρια άνθρωποι ζουν καθημερινά, αλλά σπάνια ακούγονται.
Όταν ο Cucurella μίλησε για τον γιο του, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, και εξήγησε ότι κράτησε τα χαρακτηριστικά μαλλιά του για να μπορεί το παιδί του να τον αναγνωρίζει μέσα στο πλήθος, δεν μοιράστηκε απλώς μια προσωπική ιστορία.
Έδωσε ορατότητα σε εκατομμύρια οικογένειες σε όλο τον κόσμο που δίνουν τις δικές τους μάχες, πολλές φορές αθόρυβα.
Χωρίς κάμερες.
Χωρίς πρωτοσέλιδα.
Χωρίς πάντα την υποστήριξη ή τα μέσα που χρειάζονται.
Κι αυτό είναι που συγκίνησε τόσο πολύ τον κόσμο.
Όχι γιατί είδαμε έναν διάσημο ποδοσφαιριστή να μιλά για τη ζωή του.
Αλλά γιατί είδαμε έναν πατέρα να μιλά με την καρδιά του, χωρίς να φοβάται να δείξει την ευαλωτότητά του.
Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος με τόσο μεγάλη επιρροή επιλέγει να μιλήσει ανοιχτά για μια πραγματικότητα που αφορά εκατομμύρια οικογένειες, δεν αλλάζει μόνο τη δημόσια συζήτηση.
Σπάει τη σιωπή.
Μειώνει το στίγμα.
Κάνει κάποιους γονείς να νιώσουν λιγότερο μόνοι.
Και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια και μια αγάπη που δεν γνωρίζει όρια.
Ίσως τελικά αυτό να έγινε viral.
Όχι τα λόγια του Marc Cucurella.
Και η δύναμη που έχει η αλήθεια, όταν κάποιος με βήμα επιλέγει να τη μοιραστεί για όλους εκείνους που μέχρι σήμερα αναγκάζονταν να τη ζουν σιωπηλά...
#yperoxesgynaikes
|η σύνθεση - φωτογραφία από τον Χρήστο Ρούκο
☆ Κι αν θες περισσότερα, παρακολούθησε τον Mark και τη σύζυγό του να μας τα λένε οι ίδιοι...
Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026
✔ Ελάχιστοι από εμάς θα γνωρίζουν ποια είναι η Αλίκη Περρωτή, που κοιμήθηκε σε ηλικία 101 ετών στις 10 Ιουλίου 2026. Πολύ περισσότεροι όμως είμαστε όσοι εξυπηρετηθήκαμε, είτε εμείς είτε κάποιοι δικοί μας άνθρωποι σ΄εκείνο το Νοσοκομείο, που εκείνη κληροδότησε στον Ελληνικό Λαό...
🏆 Διάβασα πως πριν λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 101 ετών, η Αλίκη Περρωτή.
Πέρασε στα "ψιλά", άλλωστε δεν είχε φροντίσει να γίνει ευρέως γνωστή για την φιλανθρωπική της δράση, δεν ήταν κοσμική περσόνα.
Λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν για την Αλίκη Περρωτή.
Ακόμα και όταν έκανε μία μυθική δωρεά στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Ήταν τότε που προσέφερε το ποσό των 500.000.000 δραχμών για την ανέγερση του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου, περισσότερο γνωστό, κακώς, μέχρι και σήμερα σαν "Αγία Όλγα"...
Αν και το ύψος της συνολικής δωρεάς ανήλθε τελικά στα 5.000.000.000 δραχμές
Και αυτό, γιατι αρχικά το υπουργείο Υγείας είχε υποσχεθεί την ανέγερση πτέρυγας 200 κλινών στη θέση του παλαιού Νοσοκομείου παράλληλα με τη δική της δωρεά ώστε και οι δύο να αποτελέσουν συγκρότημα δυναμικότητας 400 κλινών
Υπόσχεση που δεν κρατήθηκε και η Περρωτή ανέλαβε το συνολικό κόστος της κατασκευής του νοσοκομείου το οποίο παρέδωσε στο κράτος με το κλειδί στο χέρι, το 1989, πλήρως εξοπλισμένο.
🏆 Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή (1925–2026) αφιέρωσε τη ζωή της στην αθόρυβη υποστήριξη της εκπαίδευσης και της ιατρικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το εκτενές φιλανθρωπικό της έργο περιλαμβάνει, εκτός και πολλών άλλων, εμβληματικές δωρεές:
Αμερικανική Γεωργική Σχολή:
- Ίδρυσε το Κολλέγιο Αγροτικής Ανάπτυξης "Δημήτριος Περρωτής" στη Θεσσαλονίκη στη μνήμη του συζύγου της.
- Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας:
Υπήρξε η βασική δωρήτρια του νοσοκομείου, το οποίο φέρει το πατρικό της όνομα.
- Πανεπιστήμιο Johns Hopkins (ΗΠΑ):
Χρηματοδότησε την ίδρυση της έδρας "Αλίκη Περρωτή" στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής της Βαλτιμόρης.
🏆 Το μόνο που ζήτησε σαν ανταπόδοση της δωρεάς της στο νοσοκομείο, ήταν να ονομασθεί Kωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία, προς τιμήν των γονιών της, Μαρούλας και Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, τους οποίους υπεραγαπούσε
Η υποστήριξη του νοσοκομείου, υπήρξε συνεπής και αδιάλειπτη και τα επόμενα χρόνια.
🏆 Είχε πει:
"...Έχω έγνοια για τη νέα γενιά στην Ελλάδα, αλλά και για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική μοίρα.
Όχι μόνο τώρα, κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά ήδη από τη δεκαετία του ’80, όταν τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δωρεά για ένα καλό νοσοκομείο σε μια περιοχή σαν τη Νέα Ιωνία, που το είχε απόλυτη ανάγκη.
Έφερα μηχανήματα από την Αμερική και τη Γερμανία.
Θα γελάσετε, αλλά με έβαλε το ελληνικό κράτος να πληρώσω φόρους για την εισαγωγή τους.
Ο Περρωτής διαμαρτυρήθηκε και εν τέλει άλλαξε ο νόμος.
Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε φθόνο, και ακόμα και όταν αυτό δεν χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μας, δεν ξέρουμε να πούμε “ευχαριστώ”.
Όταν έγινε το νοσοκομείο και αποπερατώθηκε, δεν πήρα ποτέ ένα χαρτί, μια επιστολή με τη λέξη “ευχαριστώ” από την ελληνική πολιτεία."
🏆 Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή υπήρξε μια γυναίκα που η ομορφιά της δεν χάθηκε, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία...
Έγινε βαθιά και ουσιαστική, συμβαδίζοντας με την ηλικία της
Ας την θυμόμαστε με τον σεβασμό που της αναλογεί
Στις φωτογραφίες, η Αλίκη Περρωτή σε νεανική ηλικία (και σε μεγαλύτερη ηλικία) και το Κωνσταντοπούλειο νοσοκομείο πριν την κατασκευή του καινούργιου...
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ
|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", κ.Πολυξένη Ρέρρα
● Το σχόλιο απο την κ.Ευαγγελία Χρυσίνα:
"Στην Αγία Ολγα μπαίνοντας υπάρχουν φωτογραφίες της οικογενείας και της απαραμίλλου ομορφιάς της κυρίας Αλίκης Κωνσταντοπουλου και επιγραφή ότι είναι μεγάλοι ευεργέτες!
Αιωνία τους η μνήμη!!!"
~[...Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα...]
|Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε...
Σχεδόν είχε κλείσει τα τριάντα του.
Είχε την δουλειά του.
Μια τακτοποιημένη ζωή.
Ζούσε με την μάνα του.
Ήταν μερικούς μήνες
που η κοπέλα του τον άφησε.
Σκεφτόταν τον γάμο, μα όλα άλλαξαν ξαφνικά.
Μετά από πέντε χρόνια σχέσης
κι όμως δεν την γνώρισε ποτέ του.
Δεν τον γνώρισε ποτέ της.
Χώρισαν άσχημα.
Ήταν ένα γερό χαστούκι της προγραμματισμένης του ζωής.
Τώρα όμως ήταν μια ευκαιρία για να αναλογιστεί την ζωή του.
Δεν ήτανε ο θυμός που τον στοίχειωνε.
Ήτανε ίσως μια απογοήτευση που ένιωθε.
Απογοήτευση προς τον εαυτό του που γεμάτος πάθη τον έκανε ότι ήθελε.
Μια μέρα η μητέρα του θύμιαζε το σπιτικό τους.
Αυτό άρωμα τον έκανε να βγει από το δωμάτιό του που για μέρες ήτανε κλεισμένος.
Η καρδιά του κατακλύστηκε από εκείνα τα βιώματα μέσα στο ιερό βήμα.
Μικρό παιδάκι πήγαινε με την μητέρα του κάθε Κυριακή στο Ναό.
Του είχε ράψει και μια μικρή στολή για να διακονεί στο ιερό.
Τι όμορφα που ήτανε τότε;
Αθώα. Ιερά. Αγνά.
Μεγάλωσε.
Άρχισε να αμφισβητεί τα πάντα.
Να απορρίπτει τα πάντα, γιατί δεν τον βόλευαν, γιατί δεν τον συνέφεραν.
Αυτές οι μνήμες όμως, κατέκλυσαν εκείνες τις ημέρες την καρδιά του.
Του θύμισαν πόσο όμορφα ένιωθε στην Θεία Λειτουργία.
Σαν βάλσαμο θώπευαν τον πόνο του.
Του γέννησαν ελπίδα, κατάνυξη, μετάνοια.
Είχε χρόνια να εκκλησιαστεί.
Είχε χρόνια να προσευχηθεί.
Μα τώρα όλα τα ένιωθε κοντά του.
Τώρα σα να κατάλαβε γιατί ένιωθε έτσι.
Πέρασαν αρκετές ημέρες, αναλογιζόμενος αυτό το σκίρτημα της καρδιάς του μόνο με την ενθύμηση του Θεού.
Εκείνη η ανατολή τον βρήκε να ανάβει το καντηλάκι του πατρικού του.
Πήγε στο κρεβάτι που κοιμόταν η μάνα του.
Την φίλησε στο μέτωπο.
Την κοίταξε με στοργή και ευγνωμοσύνη.
Πήρε μια μικρή βαλίτσα που είχε ετοιμάσει και έφυγε.
Τα είχανε μιλήσει από βραδύς με την μητέρα του.
Είχε την ευλογία της, είχε την ευχή της.
Πέρασαν χρόνια όταν τον ξαναείδα.
Τον συνάντησα στο καράβι για το Άγιο Όρος.
Αλλιώτικος.
Απαλός.
Ειρηνικός.
Μοναχός.
Δεν έφυγε από απογοήτευση, ούτε από δειλία, μου είπε.
«Έφυγα, γιατί κατάλαβα ότι όπως ζούσα δεν είχε νόημα.
Χρειάστηκε να πληγωθεί η καρδιά μου για να σπάσει αυτό το κέλυφος
που τόσα χρόνια την κάλυπτε και το είχα δημιουργήσει εγώ.
Το νόημα το βρήκα σε αυτή την ζωή που κάνω τώρα.
Μετανιώνω για πολλά, όχι μόνο για το ότι έφυγα.
Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα.
Ερωτεύτηκα τον τρόπο που με κοιτά ο Χριστός.
Ερωτεύτηκα τον τρόπο που μου μιλά ο Χριστός.
Ερωτεύτηκα το ότι μου λέγει την αλήθεια.
Δεν μου δίνει υποσχέσεις ψεύτικες.
Μεγάλο αγαθό η αλήθεια!
Μου λέγει την αλήθεια ο Χριστός.
Κι ας μην με βολεύει.
Κι ας με δυσκολεύει.
Όμως δεν με εξαπατά.
Ξέρει ότι ίσως μου φανεί «κακός», όμως δεν Τον νοιάζει.
Αυτό που Τον νοιάζει είναι η αλήθεια και η αγάπη
κι όχι να μου το παίζει καλός.
Είναι ντόμπρος ο Χριστός.
Αυτό που Τον νοιάζει είναι να με σώσει.
Και γι’ αυτό Του είμαι ευγνώμων».
Το καράβι έφτασε στον αρσανά της Σκήτης.
Με χαιρέτησε.
Ούτε το όνομά του, ως μοναχός, δεν τον ρώτησα, ούτε που μένει.
Τι σημασία έχουν όμως αυτά;
Μου αρκούν αυτά που μου είπε σε αυτήν την απρόσμενη συνάντησή μας.
Έφυγε, μα αυτό θα το θυμάμαι.
Ότι τελικά δεν έφυγε, αλλά ήρθε.
Δεν χάθηκε, αλλά βρέθηκε.
Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε.
Δεν ξενέρωσε, αλλά ερωτεύτηκε.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...
❈ Η Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς | Η 11χρονη Αγία που Νίκησε τα Βασανιστήρια | Συγκλονιστικός Βίος...
☦️ Η Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς αποτελεί ένα
από τα πιο φωτεινά παραδείγματα πίστης, θάρρους και αγάπης προς τον Χριστό.
Μόλις έντεκα ετών, ομολόγησε με γενναιότητα την πίστη της, υπέμεινε φοβερά βασανιστήρια και αξιώθηκε να λάβει το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο βίος της συγκινεί μέχρι σήμερα εκατομμύρια πιστούς και
μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην εμπιστοσύνη προς τον Θεό.
📖 Το βίντεο βασίζεται στην Ιερά Παράδοση και
στις εκκλησιαστικές πηγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
🙏 Αν το βίντεο άγγιξε την καρδιά σας, βοηθήστε μας να διαδοθεί το μήνυμα των Αγίων μας.
❤️ Κάντε Εγγραφή στο κανάλι.
👍 Πατήστε “Μου αρέσει”.
🔔 Ενεργοποιήστε το καμπανάκι για να ενημερώνεστε για κάθε νέο βίντεο.
📤 Κοινοποιήστε αυτό το βίντεο στους φίλους και την οικογένειά σας.
Με αυτόν τον τρόπο βοηθάτε ώστε ο βίος των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας να γίνει γνωστός σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους.
Η στήριξή σας μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε να δημιουργούμε νέα πνευματικά βίντεο με σεβασμό στην Ορθόδοξη πίστη και την Παράδοσή μας.
☦️ Ο Θεός μαζί σας!
✍️ Δημιουργοί
Επιμέλεια έκδοσης & ψηφιακής δημιουργίας:
☆ Το καλύτερο που έχεις να κάνεις! Να περιμένεις να σου ψιθυρίσει εκείνο το μοναδικό μονοπάτι που πρέπει να πάρεις...
Πηγή κειμένου και εικόνας: Δημητρης Ροδης
Σύνθεση: "συν αυτώ"
|πρώτη δημοσίευση 21/7/2019
Ξανά και ξανά!
Μήπως κάποτε το εμπεδώσουμε...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)