👉 Ο καιρός μας δυστυχώς είναι γεμάτος από τέτοιους "ανάπηρους"... |Το νου μας! Εμείς να μην είμαστε...

     

    |η ρήση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη...

✨ Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως...

... Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, 
για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο.

Οι χλιαροί, 
για να αναγκαστούν 
να προφυλάξουν τον εαυτό τους 
από εκείνα που τους βλάπτουν.

Οι απομακρυσμένοι, 
για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Οι κοιμισμένοι, 
για να ξυπνήσουν ..."

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

(από τον Γιάννη Τσιτλακίδη)

* "αμΦ." ΥΓ:

Σε ποια κατηγορία "δοκιμαζομένων", είπαμε, ανήκουμε εμείς;

✨ "Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη... |Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

   

  [Ή να γεμίσει όσο γίνεται το συναισθηματικό δοχείο, όπως λένε κάποιοι δάσκαλοι στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας.

Για να έχει να δώσει το παιδάκι, όταν θα έρθει η σειρά του...

Το παιδί έχει ανάγκη

από πολλή αγάπη

και στοργή

και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του,

να σου πη τα προβλήματά του,

να το χαϊδέψης,

να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο

και κάνη σκανταλιές,

αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση,

ηρεμεί,

γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη,

όταν είναι μικρό,

ύστερα έχει δύναμη

να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά

βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ

και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς

που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί

και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά

και, όταν γυρίζουν στο σπίτι,

δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι.

Έχει τελειώσει πιά η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα,

παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά·

πάει κοντά του το παιδάκι

και, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο,

το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη

πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό,

οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί

να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα

μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί,

όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά,

κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη,

γι’ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα...

~ Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή ζωή»

|εμείς από την Μαριλένα Μανετα Ξυλούρη

♡ "Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

                       

Όσα και αν μάθουμε,

δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Κύριο, 

αν δεν ζήσουμε σύμφωνα με τις Εντολές Του, 

γιατί ο Κύριος δεν γνωρίζεται με την επιστήμη, 

αλλά εν Πνεύματι Αγίω. 

Πολλοί φιλόσοφοι και επιστήμονες 

έφτασαν να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, 

αλλά δεν γνώρισαν τον Θεό. 

Κι εμείς οι μοναχοί 

μελετούμε ημέρα και νύχτα το Νόμο του Κυρίου, 

αλλά αυτό απέχει πολύ 

από το να γνωρίζουμε όλοι τον Θεό, 

παρότι όλοι πιστεύουμε. 

Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, 

και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

|Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)

|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη 

"Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια. Να όμως μερικά συμπτώματα..

 

- Να θυμάσαι και να φοβάσαι δυο λογισμούς:

Ο ένας λέει: είσαι άγιος,

κι ο άλλος: δεν θα σωθείς.

Κι οι δυο λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό

(δηλ. τον διάβολο)

και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.

Εσύ όμως να σκέφτεσαι:

Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός,

αλλά ο σπλαχνικός Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους

και θα συγχωρήσει σ’ εμέ τις αμαρτίες μου.

- Πονηροί λογισμοί καταπονούν τη υπερήφανη ψυχή,

κι αν δεν ταπεινωθεί,

δεν θα βρει ανάπαυση απ’ αυτούς.

- Στην πλάνη πέφτει κανείς είτε από απειρία είτε από υπερηφάνεια.

- Αν δεις κανένα όραμα ή εικόνα ή όνειρο, μην το εμπιστεύεσαι.

- Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια.

Να όμως μερικά συμπτώματα:

Αν σε προσβάλλουν οι εχθροί (οι δαίμονες)

ή σε βασανίζουν κακοί λογισμοί,

αυτό σημαίνει πως δεν έχεις ταπείνωση.

Γι’ αυτό,

έστω κι αν δεν αντιλήφθηκες την υπερηφάνειά σου,

ταπεινώσου.

Αν είσαι οξύθυμος ή, όπως λένε, νευρικός,

αυτό είναι αληθινή συμφορά.

Κι αν κάποιος πάσχει από παροξυσμούς και φοβίες,

οι αρρώστιες αυτές γιατρεύονται με τη μετάνοια,

με το ταπεινό φρόνημα

και με την αγάπη για τον αδελφό σου,

ακόμα και για τους εχθρούς.

- Πως είναι δυνατό να ξέρωμε αν μας αγαπά ο Κύριος ή όχι;

Να τα γνωρίσματα:

Αν παλεύεις με ζήλο την αμαρτία,

τότε σε αγαπά ο Κύριος.

Αν αγαπάς τους εχθρούς,

είσαι ακόμα πιο αγαπητός στο Θεό.

Κι αν διαθέτεις την ψυχή σου για τους ανθρώπους,

τότε είσαι πολύ αγαπητός στον Κύριο

που κι αυτός έδωσε την ψυχή του για μας.

- Κι εγώ όταν ήμουν στον κόσμο,

σκεφτόμουν πώς να η ευτυχία επί της γης:

Είμαι υγιής,

κομψός,

πλούσιος,

ο κόσμος μ’ αγαπά

-κι είχα αυτή την κενοδοξία.

Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο,

άρχισα πια να θεωρώ

όλη τη δόξα του κόσμου

σαν καπνό που τον διασκορπίζει ο άνεμος.

- Ο Κύριος δίνει τον παράδεισο

και την Βασιλεία Του σ’ όποιον μετανοεί.

Με το πλούσιο έλεός Του δεν θυμάται τις αμαρτίες μας,

όπως δεν θυμήθηκε τις αμαρτίες του ληστή στον σταυρό.

- Αν σκέφτεσαι κακό για τους ανθρώπους,

αυτό σημαίνει πως μέσα σου ζει πονηρό πνεύμα

και αυτό σου υποβάλλει πονηρές σκέψεις

εναντίον των αδελφών.

Κι αν κάποιος πεθάνει αμετανόητος,

χωρίς να συγχωρήσει τον αδελφό,

τότε η ψυχή του θα πάει εκεί που μένει πονηρό πνεύμα,

το οποίο είχε κυριεύσει την ψυχή του.

- Τέτοιος είναι ο νόμος:

Αν συγχωρείς,

σημαίνει πως σε συγχώρεσε και σένα ο Κύριος.

Αν όμως δεν συγχωρείς τον αδελφό,

σημαίνει πως η αμαρτία σου μένει μαζί σου...

~ Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

✨ «Κι ἐγώ ὅταν ἤμουν στον κόσμο, σκεφτόμουν πως να ἦταν ἡ εὐτυχία ἐπί τῆς γῆς: Εἶμαι ὑγιής, κομψός, πλούσιος, ὁ κόσμος με ἀγαπᾷ...

 

...και εἶχα αὐτὴν τὴν κενοδοξία. 

Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα 

μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριο, 

ἄρχισα πιὰ νὰ θεωρῶ 

ὅλη τὴ δόξα τοῦ κόσμου 

σὰν καπνό, 

ποὺ τὸν διασκορπίζει ὁ ἄνεμος».

«Ἀπὸ τότε ἡ ψυχή μου ἑλκύεται πρὸς Αὐτὸν 

καὶ τίποτε πιὰ δὲν μὲ εὐφραίνει στὴ γῆ, 

ἀλλὰ μοναδική μου ἀγαλλίαση εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸ εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸς εἶναι ἡ χαρά μου, 

Αὐτὸς ἡ δύναμή μου, 

Αὐτὸς ἡ σοφία μου, 

Αὐτὸς ὁ πλοῦτος μου».

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|από την εκ των "συν αυτώ", Αθηνά Γκοτσοπούλου

👉 Η πρώτη αλησμόνητη συνάντηση του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ με τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη…

Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος (1896–1993), έζησε περίπου πέντε χρόνια (Φθινόπωρο του 1925 – Πάσχα του 1930) στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, πριν ακόμη γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Σιλουανό (1866–1938). 

Ο Γέροντας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1930. 

Και, κάθε φορά που έβγαινε να θυμιάσει τους μοναχούς, αισθανόταν δέος και ντροπή, όταν περνούσε μπροστά από τον Άγιο. 

Μέχρι τότε όμως δεν έτυχε να συνομιλήσει μαζί του. 

Λίγο χρόνο μετά την χειροτονία του, ήλθε να τον επισκεφθεί ο ερημίτης μοναχός π. Βλαδίμηρος, με τον οποίον συζήτησαν διάφορα πνευματικά θέματα. 

Κατανυγμένος από την συζήτηση και από την όλη πνευματική ατμόσφαιρα της συνομιλίας, ο π. Βλαδίμηρος, απευθύνει ξαφνικά το ερώτημα στον τότε νεαρό ιεροδιάκονο:

–«Πάτερ Σωφρόνιε, πες μου ένα λόγο για την σωτηρία της ψυχής μου· πώς μπορώ να σωθώ;».

Την αφήγηση για την συνέχεια του λόγου την αφήνουμε εξ ολοκλήρου στον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο:

 «Η συνάντησή μου με τον Γέροντα Σιλουανό, συνέβη ως εξής: 

Ήμουν πολύ ντροπαλός και δεν μπορούσα να απευθυνθώ μόνος σε αυτόν. 

Μία ημέρα, με επισκέφθηκε ένας μοναχός που είχε σπουδάσει μηχανολόγος, ο π. Βλαδίμηρος. 

Αυτός, είχε πάει στον Άθωνα πριν από μένα. 

Και, να! 

Την δεύτερη –ίσως και την πρώτη– ημέρα του Πάσχα του 1930, έρχεται και μου λέει:

–Πάτερ Σωφρόνιε, πώς μπορώ να σωθώ;
Εγώ, μη γνωρίζοντας πώς έπρεπε ουσιαστικά να του απαντήσω, του είπα:

–Να στέκεσαι στα όρια της απογνώσεως· 

και, όταν δεν μπορείς άλλο, τότε να απομακρύνεσαι από αυτά. 

Κάθισε και πιες ένα φλυτζάνι τσάϊ. 

Και του πρόσφερα το τσάϊ…». 

Ο λόγος αυτός και, προπαντός, η ενέργεια που μεταδόθηκε, «χτύπησε» καίρια τον μοναχό Βλαδίμηρο, που αποχώρησε βαθειά συντετριμμένος για να επισκεφθεί κατόπιν τον Άγιο Σιλουανό προκειμένου να ελέγξει την αλήθεια και την ασφάλεια αυτής της, πνευματικής φύσεως, προτροπής.
Την επομένη αυτής της συζητήσεως, ο Γέροντας κατέβαινε από την σκάλα του πολυωρόφου κτιρίου της Μονής προς την κεντρική αυλή και ο Άγιος Σιλουανός ανέβαινε από τον αρσανά προς την αντίθετη κατεύθυνση. 

Κανονικά, θα έπρεπε να συναντηθούν έξω από την είσοδο του Καθολικού της Μονής. 

Ο Γέροντας Σωφρόνιος, όμως, από ευλάβεια όπως πάντοτε, λοξοδρόμησε για να μην συναντήσει τον Άγιο. 

Αλλά και ο Άγιος Σιλουανός άλλαξε πορεία, και η συνάντηση μπροστά στην Τράπεζα ήταν αναπόφευκτη. 

Αυτήν την εξαιρετικά πολύτιμη συνάντηση, θυμάται και μας την διηγείται ο ίδιος ο Γέροντας Σωφρόνιος: 

«Μετά από μένα, αυτός ο μοναχός, πήγε στον Γέροντα Σιλουανό και του είπε: 

«Να, ήμουν στον π. Σωφρόνιο και μου είπε αυτό το πράγμα». 

Την άλλη μέρα, στην αυλή του Μοναστηριού, από την μία πλευρά προχωρούσε ο Γέροντας και από την άλλη εγώ. 

Από σεβασμό απομακρύνθηκα για να του ανοίξω δρόμο, αλλά αυτός ήρθε να με συναντήσει και μου είπε:

–Σας επισκέφθηκε χθες ο π. Βλαδίμηρος;
–Μάλιστα. Και (αποφεύγοντας όλα τα ενδιάμεσα στάδια ενός κοινού, συμβατικού διαλόγου),
ο πρώτος λόγος που του πρόφερα, ήταν: 

– Έ σ φ α λ α ; Και αυτός, είπε:

– Όχι, είχατε δίκαιο· αλλά, αυτό που είπατε, δεν ήταν στα μέτρα του αδελφού. 

Ελάτε σε μένα· θα ήθελα να μιλήσουμε. 

Τότε, μου έδωσε σημειώσεις από την ζωή του για τον πνευματικό αγώνα, όταν δεν μπορούσε να υπερνικήσει μέσα του την αμαρτία στο επίπεδο των λογισμών. 

Δηλαδή, όταν στον νου υπάρχουν λογισμοί κατακρίσεως, στην καρδιά γεννιέται αντιπάθεια, ψυχρό βλέμμα, απώθηση ανθρώπου, αδιαφορία προς αυτόν, κλπ.. 

Μία νύχτα, κατά την οποία ο ίδιος βρισκόταν στα όρια της απογνώσεως, προσευχήθηκε στον Θεό: 

«Πώς μπορώ να ξεφύγω από αυτήν;». 

Τότε, του δόθηκε η απάντηση:

«Κράτα τον νου σου στον άδη 

και μην απελπίζεσαι!».

Και ο λόγος αυτός ήταν γι’ αυτόν η αρχή της νίκης· ήταν το άνοιγμα προς την οικουμενική αγάπη. 

Τότε, έπαψε να φοβάται. 

Καταδίκαζε τον εαυτό του στον άδη και εξαφανιζόταν κάθε κατάκριση για τους ανθρώπους. 

Και έμενε μόνο η συμπόνια. 

Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις. 

Και, ανάλογα με το μέτρο στο οποίο βρίσκεται ο άνθρωπος, σ’ αυτήν την κατάσταση, πραγματικά δεν κατακρίνει. 

Δεν απορρίπτει, τα υπομένει όλα, θέλει για όλους το καλό. 

Γιατί, το Πνεύμα του Θεού, είναι εύκολο να εμφανιστεί και να εγγίσει τον άνθρωπο. 

Και έτσι εμπνεύστηκε ο Άγιος Σιλουανός. 

Η έμπνευση αυτή, είναι η έλευση του Αιωνίου Πνεύματος του Θεού (στην οποία περικλείεται η αρχική έννοια του όρου έμπνευση). 

Μου έδωσε, λοιπόν, τις σημειώσεις του και συζητήσαμε μαζί. 

Από τότε, εκείνος έγινε για μένα το πρώτο και κύριο στήριγμα όλης της μετέπειτα ζωής μου…».

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ (1896–1993)

[(1) Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Γράμματα στη Ρωσία», σελ. 38–39, α΄ έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2009. 

(2) Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία (Ζάχαρου): «Αναφορά στην Θεολογία του Γέροντος Σωφρονίου», Εισαγωγή, σελ. 14–15, α΄ έκδοση, όπ. π., 2000. 

(3) Στην φωτογραφία: Ο νεαρός, τότε, ιεροδιάκονος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ (πάνω) με τον Γέροντά του, Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (κάτω).]

πηγή/Αντιγραφή

✔ Δες ένα ακόμα τεράστιο "μυστικό"...

  

 |"Σιγά το μυστικό, βρε αμΦοτεροτέτοιοι μας", θα πεις. 

Αν σκεφτείς όμως φίλε, πως ο Άγιος μάς λέει αυτήν την κουβέντα ερμηνεύοντας τα βαθύτερα αιτία για τα δεινά του κόσμου (πολέμους, φυσικές καταστροφές κλπ) με την "παράλογη λογική" που το Άγιο Πνεύμα τού υποδεικνύει, τότε ίσως να αλλάξεις γνώμη... 

Σκέψου λοιπόν απλά, σαν το μικρό παιδί σου. 

Θα ήταν σ'αυτά τα χάλια ο κόσμος που ζούμε, αν όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, δίναμε λίγο από τον χρόνο, που ο Θεός μας δωρίζει, στην προσευχή;

  Απλά σκέψου το.

   Καλημέρες του Χριστού! Ολούθε...