...Γιατί άλλο πράγμα είναι να προσπαθεί ο άνθρωπος να εντυπωσιάσει τους άλλους και άλλο πράγμα είναι να αγωνίζεται να έχει αλήθεια μέσα στην καρδιά του.
Εκείνος που θέλει μόνο να φαίνεται, κουράζεται συνεχώς να αποδεικνύει ποιος είναι.
Ζητά επιβεβαίωση, ζητά βλέμματα, ζητά χειροκρότημα, ζητά να τον προσέξουν.
Χτίζει μια εικόνα προς τα έξω, πολλές φορές όμορφη και λαμπερή, αλλά αν δεν υπάρχει εσωτερικό βάθος, αυτή η εικόνα μένει άδεια.
Εκείνος όμως που επιλέγει να είναι, δεν έχει ανάγκη να φωνάζει.
Δεν προσπαθεί να επιβληθεί.
Δεν ζει για να τον θαυμάσουν οι άνθρωποι, αλλά για να είναι καθαρός ενώπιον του Θεού.
Η ζωή του μιλά αθόρυβα.
Η καλοσύνη του φαίνεται στις πράξεις του.
Η πίστη του φαίνεται στην υπομονή του.
Η αγάπη του φαίνεται στον τρόπο που στέκεται δίπλα στους άλλους.
Το «φαίνομαι» πολλές φορές γεννά εγωισμό.
Το «είμαι» γεννά ταπείνωση.
Το «φαίνομαι» ζητά σκηνή.
Το «είμαι» ζητά καρδιά.
Το «φαίνομαι» φοβάται μήπως ξεχαστεί.
Το «είμαι» δεν φοβάται την αφάνεια, γιατί γνωρίζει πως ο Θεός βλέπει εκεί όπου δεν βλέπουν οι άνθρωποι.
Σήμερα πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται να δείξουν κάτι που δεν είναι.
Να φανούν δυνατοί, επιτυχημένοι, σπουδαίοι, ανώτεροι.
Όμως η αληθινή αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην εικόνα που παρουσιάζει, αλλά στην αλήθεια που κουβαλά μέσα του.
Τι να το κάνεις να φαίνεσαι μεγάλος, αν η καρδιά σου είναι μικρή;
Τι να το κάνεις να σε θαυμάζουν οι άνθρωποι, αν μέσα σου δεν έχεις ειρήνη;
Τι να το κάνεις να σε επαινούν πολλοί, αν δεν μπορείς να αγαπήσεις αληθινά ούτε έναν άνθρωπο;
Ο Θεός δεν μας ζήτησε να φαινόμαστε άγιοι.
Μας κάλεσε να γίνουμε άνθρωποι αληθινοί, ταπεινοί, καθαροί, γεμάτοι αγάπη και έλεος.
Δεν μας ζήτησε να χτίσουμε πρόσωπο μπροστά στον κόσμο, αλλά ψυχή μπροστά Του.
Γιατί ό,τι φαίνεται, κάποτε κουράζει.
Ό,τι είναι αληθινό, αναπαύει.
Ό,τι φαίνεται, μπορεί να θαμπώσει για λίγο τα μάτια.
Ό,τι είναι αληθινό, φωτίζει για πάντα την καρδιά.
Ας προσέξουμε λοιπόν να μη ζούμε μόνο για την εικόνα μας.
Ας μην αφήσουμε την εποχή να μας πείσει πως αξίζουμε μόνο όταν μας βλέπουν, όταν μας σχολιάζουν, όταν μας επαινούν.
Ο άνθρωπος έχει αξία γιατί είναι εικόνα Θεού, όχι γιατί τον χειροκροτεί ο κόσμος.
Ας επιλέξουμε να είμαστε άνθρωποι με ουσία.
Άνθρωποι με λόγο καθαρό, με καρδιά ευγενική, με βλέμμα ταπεινό, με χέρια ανοιχτά στην προσφορά.
Άνθρωποι που δεν χρειάζεται να διαφημίζουν την αγάπη τους, γιατί η αγάπη τους φαίνεται από μόνη της.
Στο τέλος της ζωής μας δεν θα μείνει η εντύπωση που προκαλέσαμε.
Θα μείνει η αλήθεια που ζήσαμε.
Δεν θα μείνει το πόσο φανήκαμε στους ανθρώπους, αλλά το πόσο σταθήκαμε με αγάπη, πίστη και ταπείνωση μπροστά στον Θεό και στον συνάνθρωπο.
Γι’ αυτό, ας μη νοιαζόμαστε τόσο πολύ να φαινόμαστε.
Ας αγωνιζόμαστε να είμαστε.
Να είμαστε αληθινοί.
Να είμαστε ταπεινοί.
Να είμαστε άνθρωποι του Θεού.
Να είμαστε παρηγοριά για τον πονεμένο.
Να είμαστε φως για εκείνον που περπατά στο σκοτάδι.
Να είμαστε αγάπη εκεί όπου περισσεύει η σκληρότητα.
Γιατί ό,τι φαίνεται, περνά.
Ό,τι είναι αληθινό, μένει.
Και ό,τι είναι από τον Θεό, δεν χάνεται ποτέ.
Με εκτίμηση,
|π. Δημήτριος Αργύρης - Πρωτοπρεσβύτερος
|μας έστειλε η εκ των "συν αυτώ" δασκάλα, Αλεξάνδρα Τσοκανά
☆ Σε αυτήν την λογική, βάλε κι αυτό...
