Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024

"...Ο αγνός αφρός του κόσμου έγινε προσάναμμα για τις αμαρτίες μας... Και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος... Και η Θεία Πρόνοια εργάζεται ως την έσχατη λεπτομέρεια...




~ το υπέροχο κείμενο που ακολουθεί, υπογράφει η εκ των "συν αυτώ"Βασιλική Χατζηγεωργίου


Τόσα ταξίδια με αυτό το τραίνο... 

Το ένιωθα σαν ένα ευγενικό περιβάλλον, 

μ' έπαιρνε από την μάνα μου να με πάει 

εκεί όπου θα σπουδάσω για να βγω στην κοινωνία, 

να πάρω τη ζωή στα χέρια. 

Και άπλωνε γύρω μου απέραντες κοιλάδες 

με σπαρτά, λευκές κορφές, χωριά, ποτάμια 

και όλα τα χρυσά προικιά του τόπου. 

Αδημονούσα να μπω όταν έρχονταν οι εορτές, 

τα καλοκαίρια, τα τριήμερα. 

Κουβάλησε γέλια και γλυκές κουβέντες 

με τον αδελφό μου τον πρώτο καιρό. 

Έπειτα μόνη... 

Διάβασμα, μηνύματα, βύθισμα σε άδυτες σκέψεις,

μουσική, προσευχή... 


Ώσπου αποδείχθηκε εχθρικό. 

Λίγες μέρες πριν, 

είχε πεθάνει αιφνίδια ένα αγαπημένο μου πρόσωπο 

και κατέβηκα εσπευσμένα στην Αθήνα νομίζοντας 

ότι η ζωή είναι σκληρή, 

αφού δεν μπορούσα να τη φανταστώ χωρίς αυτό. 

Κατόπιν, η δημοσίευση του φρικτού δυστυχήματος 

με άφησε με τη σκέψη 

για το πως η Θεία Πρόνοια εργάζεται ως την έσχατη λεπτομέρεια 

και ένα πελώριο "γιατί όχι εγώ;" μες τις μαύρες νύχτες.


                      Έχει σημασία; 

Αφού χάθηκαν τ' αδέλφια μου, 

απλοί καθημερινοί άνθρωποι που εργάζονται 

και ονειρεύονται με την ελπίδα για μία αξιοπρεπή,

ελεύθερη ζωή. 

Ο αγνός αφρός του κόσμου 

έγινε προσάναμμα για τις αμαρτίες μας. 

Με το ζεστό αίμα της κόρης 

που άνοιξε τον πόντο των Αχαιών από την Αυλίδα 

ως και τις στάχτες των Τεμπών.


                 Έχει μέγεθος η υποκρισία; 

Η απανθρωπιά του πολιτικού εμπαιγμού 

που διαδραματίζεται 

στην γυάλινη μιντιακή σκηνή μήνες τώρα; 

Έχει μέγεθος ο πόνος, 

η αδικία 

που μόνο οι θρήνοι των αρχαίων τραγικών 

θ' απέδιδαν ως έχουν;

Μετέωρη μεταξύ απελπισίας, 

παράπονου, 

οργής και ελπίδας 

και ακούστηκε η προτροπή 

να βάλουμε πλάτες για να πορευθούμε... 


                      Και πώς αλλιώς; 

Αφού 57

300 

και άλλοι τόσοι 

και ολόκληροι οι λαοί 

σηκώνουν τα βουνά στον ώμο τους 

και προχωρούν. 

Και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος...



☆ Αρκεί εμείς να μην Τον ξεγράφουμε...

 


...

 

|επιμέλεια ανάρτησης: Διονυσία Κ.,εκ των "συν αυτώ"...

Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2024

☆ "Η γη εν η έστηκα, Αγία εστί"... Εδώ είναι Ο Τόπος.- |Φέτος θα ξημερωθούμε γιορτάζοντας τον Άγιό μας Κασσιανό στον φιλόξενο Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου! Έχουμε ραντεβού λοιπόν με τον Άγιο! Μην μας αφήσεις να απολαύσουμε ολόκληρη την ευλογία μόνοι μας...

 

[Συνεφέρτε με και πάρτε με μαζί σας

αύριο το βράδυ της Τετάρτης,

ξημερώνοντας Πέμπτη,

28 / 29 Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους 2024,

για να πάμε για την πανηγυρική 

Νυχτερινή Θεία Λειτουργία μας

(10 με 1...)

στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου 

(μια ακόμα ενορία που αγαπήσαμε...)

με τον αγαπημένο μας παπα Γιώργη τον Σχοινά...]



Θέλω να γυρίσω στα παλιά...

Όχι πολύ παλιά.

16 αιώνες πίσω...

Να πάω με τον Άγιο Κασσιανό 

και τον αδερφικό του φίλο, τον άγιο Γερμανό 

να πάρουμε μια μονάχα από κείνες 

τις καταπληκτικές "συνεντεύξεις" τους 

από τους αγίους Αββάδες της Ερήμου...

[Απ΄όπου ξεπήδησε, πέραν των άλλων,

και η μεγαλύτερη ανακάλυψη 

των τελευταίων 10 χρόνων της ζωής μας:

 η έννοια του τέλειου ανθρώπου, 

του αμφοτεροδέξιου...]


 Να ξέρεις πως ο π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος το τόλμησε.

Έκανε έναν ολόκληρο καλοκαιρινό κύκλο το 2007,

βασισμένο πάνω στον αγιούλη μας τον Κασσιανό.

[Ζούληξε παρακάτω για να δεις αν το΄χουμε το δίκιο...]


Ξεκίνησα να τον ακούω την προηγούμενη Πέμπτη.

Και παρότι δεν θέλω, 

προσπαθώ με βαριά καρδιά 

να την φτάσω μέχρι τέλους.

Θησαυρός αδαπάνητος...

Δες και θα καταλάβεις:


"Αν καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε ένα χώρο

απέραντου πλουτισμού και υγιούς θεραπείας, 

το χαίρεσαι!

Επαφίεσαι.

Είσαι σίγουρος!

Εδώ είναι Ο Τόπος, λες.

 

Κι αυτό σε κάνει να είσαι 

με στερεότητα μέσα στην Εκκλησία.

Λες εδώ είναι Ο Τόπος.

Κι ας γίνεται συγκλονισμός γύρω σου.

Έληξε.

Απλώς εγώ για δικό μου σκοτισμό

για δικά μου λάθη δεν το κατάλαβα.

Αυτό είχε πει ο εμφανισθείς Άγγελος στο Μωυσή

 στη βάτο την καιομένη και μη καταφλεγομένη.


Η γη εν η έστηκα, γη Αγία εστί.


Αυτό σαν να είπε και ο Άγιος Κασσιανός 

όταν βρισκόταν στα κελιά των Πατέρων της ερήμου, 

ακούγοντας λόγους αληθείας και σωτηρίας..."


* αμφοτερο(α)δέξιου ΥΓ:

Με καταλαβαίνεις;

Να κρυφτώ κάπου για 7 ώρες και 45΄

ν΄ακούω τον παπα Κώστα 

να αναλύει αββά Κασσιανό

και να μην με βρίσκει κανείς.

Ή να με δουν μετά, 

και δικαίως ας πουν οι άνθρωποι πως (απο)τρελάθηκα...

Να μην μιλάω καθόλου.

Να κάτσω δίπλα σε μια γωνίτσα.

Ήσυχος.

Ενοχλώ;

Δεν ενοχλώ...

Να βλέπω, να ακούω και να μην χορταίνω.


Αύριο το βράδυ λοιπόν.

Έχουμε ραντεβού με τον Άγιο...

Μην μας αφήσεις να απολαύσουμε ολόκληρη την ευλογία μόνοι μας...


Πρόκειται για ένα ραντεβού που θα έχουμε ξανά,

αν θέλει ο Θεός, μετά από 4 χρόνια.

Αντέχεις να περιμένεις τόσον καιρό 

για να τον ξανασυναντήσεις τόσο πανηγυρικά;


* 1α ο Θεός, θα μνημονευθούν και οι 57 ψυχούλες των Τεμπών, που άφησαν στα Τέμπη τα επίγεια πέρυσι τέτοια μέρα, στις 28/02/2023...

Άξιον και δίκαιον.-

 



➕ 28/02/2023. Αἱ ψυχαί αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐλισθήσονται...

 


"Από την δική μας την πλευρά, πρέπει να τα παίρνουμε όλα "δεξιά" και να κάνουμε υπομονή. Πως μας τα στέλνει ο Θεός ..." |Ντοκουμέντο! Μιλάει ο ίδιος ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης...

 |Απαντήσεις που περιέχουν την ακριβή, όσο και σπάνια, έννοια της "αμφοτεροδεξιωσύνης"...
Δες πως συνταιριάζεται με τον Προστάτη Αγιούλη μας, που πανηγυρίζουμε 2 μέρες μόνο μετά... 

* Ο άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης εύχεται για μας (συλλεκτικό)


(Μας έστειλε ο γ.δ.μ.)

***
Δείτε κι αυτά: 
https://www.youtube.com/watch?v=rr2P-vU26i8&feature=emb_logo 

https://www.youtube.com/watch?time_continue=10&v=g-DE0zb4oEg&feature=emb_logo


* Οι δύο φλόγες που δε χώρισαν ποτέ

Ο Γέρων Αιμιλιανός ήταν είκοσι δύο χρόνια μικρότερος από τον παπά Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, κι όμως η Υπεραγία Θεοτόκος είχε κρίνει ότι εκείνος ο ιερομόναχος ήταν σε θέση να αντιληφθεί τα βιώματα του σπουδαίου αγιορείτη, κι όπως αργότερα εξομολογούνταν ο παπά Εφραίμ:
«Οι καρδιές μας έγιναν ένα και συναντιόμαστε σαν δύο φλόγες που ανεβαίνουν στον ουρανό!».
Στην πρώτη εντύπωση, ο παπά Εφραίμ είχε παρεξηγήσει τον μετέπειτα Γέροντα Αιμιλιανό τον Σιμωνοπετρίτη. 
Τον είχε δει κάπως καλοφτιαγμένο, του φάνηκε κάπως «σιδερωμένος», ατσαλάκωτος που λέμε, έμοιαζε κάπως σαν πριγκιπόπουλο, ώστε είπε από μέσα του:
«Ε, καλά, ένας παπάς σαν τους άλλους που ήρθε να συζητήσουμε για προσευχή! Με σιδερωμένα ράσα και πουκάμισο! Άντε, να του δώσω ένα λουκούμι και να φύγει!».
Ο Γέρων Αιμιλιανός, έτσι όπως ήταν από τη φύση του καλοσυνάτος, ευγενής, ολόλαμπρος, έβγαλε με σεμνότητα τον σκούφο του, καθήμενος σεβαστικά απέναντι στον Γέροντα Εφραίμ.
«Είμαι ηγούμενος στα Μετέωρα» συστήθηκε ο Γέρων Αιμιλιανός. Φαινόταν ότι είχε έρθει με λαχτάρα για να συζητήσει με τον παπά Εφραίμ περί νοεράς προσευχής.
«Στα Μετέωρα πολύς κόσμος» αποκρίθηκε ο παπά Εφραίμ, ίσως ακόμη με μία άρνηση μέσα του για εκείνον τον απρόσμενο επισκέπτη. 
«Να έρθετε στο Άγιον Όρος» προτίμησε να πει. 
Κάτι, όμως, ειδοποιούσε τον παπά Εφραίμ, μέσα του ενδομύχως, ότι κάπως είχε αδικήσει στην κρίση του εκείνον τον νεαρό ηγούμενο από τα Μετέωρα, ο οποίος, εξάλλου, είχε κοπιάσει αρκετά, μαζί με άλλους δύο, για να έρθουν σε συνάντηση μαζί του.
«Μήπως τον αδικώ τον άνθρωπο;» συλλογίστηκε ο παπά Εφραίμ. Πήγε να φέρει το λουκούμι για το κέρασμα, ενώ μέσα του βαρούσε μία πολύ βαριά αμφιβολία. 
«Και δεν παίρνω μια πληροφορία;» είπε για να σιγουρευτεί.
Πήγε ο παπά Εφραίμ παραμέσα στο εκκλησάκι του, στην εικόνα της Παναγίας, έχοντας βάλει για σκοπό να πάρει οπωσδήποτε «πληροφορία» περί του πατρός Αιμιλιανού, αυτουνού του μουσαφίρη του απέξω, του ατσαλάκωτου απ’ τα Μετέωρα.
Έκανε δυο, έκανε τρεις μετάνοιες ο παπά Εφραίμ, είπε μετά προς τη Θεοτόκο: 
«Παναγία μου, να του μιλήσω, ή θα χάσω τα λόγια μου;».
Ακούει, τότε, ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης την ίδια την Υπεραγία Θεοτόκο να του αποκρίνεται μέσα από την εικόνα Της:
«Βρήκες δεύτερον Γέρο Ιωσήφ. Μίλα!!» του λέει.
[Αναφέρονταν η Θεοτόκος στον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τον αετό των αετών του Αγίου Όρους κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνος και εκλιπόντα πνευματικό πατέρα του παπά Εφραίμ] .
Αναστατώθηκε ο παπά Εφραίμ. Ω, ίδρωσε! Τρόμαξε. 
«Ω, εγκλημάτησα κατά του εαυτού μου!!» είπε με τρομάρα. 
Έτρεξε έξω, πήρε μαζί του τον πατέρα Αιμιλιανό και τον έχωσε μέσα στο εκκλησάκι. Θα πρέπει να συζήτησαν κάμποσες ώρες μεταξύ τους και από τότε δε χώρισαν ποτέ τους.
Ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έλεγε συχνά γι’ αυτόν τον θεόσταλτο των Μετεώρων: 
«Βρήκα τον απολεσθέντα Γέροντά μου, έναν άλλο Γέρο Ιωσήφ, τον χρυσόγλωσσο και σεβαστό Γέροντα Αιμιλιανό!».
Άλλοτε, είπε για τον Αιμιλιανό: 
«Αυτός, παιδί μου, είναι ευωδία».

ΠΗΓΕΣ
- Γέρων Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, Ομιλία για τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και άλλους σπουδαίους Γέροντες της Ορθοδοξίας στη Σχολή Γονέων Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης, Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008. Βιντεοσκόπηση ανηρτημένη στο διαδίκτυο [youtube.com] υπό τον τίτλο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης». https://www.youtube.com/watch?v=xwYJCH9V2rg

- Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ Έκδοση, 2000, σ. 91-92
Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com


* "συν αυτώ" ΥΓ.  
Ευχαριστούμε από καρδιάς την Ν.Β. που μας το έστειλε.

"Μπορείς; Θα σου δώσει χάρισμα. Δεν μπορείς; ....

 


● “Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, Νηπτικός Πατέρας της εποχής μας” |π. Σπυρίδων Βασιλάκος

 |Είσαι έτοιμος να μπεις σε μια καταιγίδα αγάπης; 
Γιατί έχουμε τη βεβαιότητα πως και συ αυτό θα νιώσεις όταν αποτελειώσεις αυτήν την ομιλία για αυτόν τον τεράστιο νέο Άγιο...  
[Κατατάσσεται με χαρακτηριστική ευκολία ανάμεσα στις top ομιλίες που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια! Κάτι αλλιώτικο έχει αυτός ο π.Σπυρίδων, να το ξέρεις...]


~ α(μ)φιερωμένο σ΄όλους τους συμπατριώτες, με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, Αρβανίτες...
Αλλά και σε εκείνες τις 2 ψυχούλες, που εν μέσω διωγμών έφτιαξαν Εκκλησάκι μέσα στο σπίτι τους στη μνήμη τουπροσφέροντας καταφύγιο αγάπης σε όλους μας...

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 18/3/2023

☆ Έτσι θα γίνεις (και συ) άγιος... |Σαν κι αυτόν που γιορτάζουμε σήμερα.-

 




«Αναμνήσεις από τον όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη» ~



Του Νικόλαου Μπαλδιμτσή, ιατρού

Τον όσιο Γέροντα Εφραίμ τον γνώρισα το έτος 1974.
Ήμουν τότε τεταρτοετής φοιτητής Ιατρικής. Από τότε πήγαινα τακτικά προσφέροντας στον Γέροντα τις ιατρικές μου υπηρεσίες σχεδόν μέχρι την κοίμησή του.
Ο Γέροντας, όταν τον πρωτογνώρισα, ζούσε μόνος του. Είχαν «κοιμηθεί» και ο Γέροντάς του και οι υπόλοιποι πατέρες μεταξύ των οποίων και ο πατέρας του ο οποίος είχε γίνει μοναχός.
Τα γένια του και τα μαλλιά του ήταν ήδη λευκά. Το πρόσωπό του όμως νεανικό και το βλέμμα του διεισδυτικό και ταυτόχρονα πατρικό.
Με κράτησε στο κελί του για λίγες μέρες.
Η φιλοξενία του ήταν πλούσια αν λάβουμε υπόψιν ότι ακόμα και το γάλα εβαπορέ που πρόσφερε το είχε αγοράσει από τη Δάφνη και το είχε κουβαλήσει με τον τορβά στην πλάτη από την παραλία (από εκείνο το κακοτράχαλο και ανηφορικό μονοπάτι που οδηγούσε στο κελί του).
Ακόμη θυμάμαι την αλάδωτη φακή μέσα στην οποία είχε βάλει μερικές κουταλιές ωμό ταχίνι για να την «δυναμώσει» και πως μου έδινε κουράγιο να αδειάσω ένα τεράστιο πιάτο, λέγοντάς μου: "Φα’ το παιδί μου.
Στην έρημο δεν πετάμε τίποτε.
Ο άνθρωπος όταν είναι κουρασμένος και πεινασμένος, πρέπει πρώτα να αναπαυθεί και να φάει.
Γιατί το μυαλό του πεινασμένου, είναι στο στομάχι του.
Και δεν μπορεί ν’ ακούσει ούτε πνευματικά, ούτε συμβουλές και νουθεσίες."
Ο Γέροντας ήταν πρακτικός άνθρωπος.
Μου λέει μια μέρα:
"Έλα να σου δείξω, πώς γίνονται οι μετάνοιες. Πήρε λοιπόν ένα τσουβάλι, το άπλωσε κάτω και άρχισε να κάνει «στρωτές» μετάνοιες τόσο γρήγορα σαν πραγματικός αθλητής!"
Μου λέει:
"Βλέπεις τα χέρια μου; Ακουμπάω κάτω τις παλάμες μου. Γιατί αν ακουμπήσω το έξω μέρος των χεριών μου θα γεμίσω κάλους και θα λένε: «Να ο παπάς κάνει πολλές μετάνοιες». Οι παλάμες δεν πιάνουν με τις μετάνοιες κάλους.
Φρόντιζε και σ’ αυτό να μην φανερώνει την πνευματική του εργασία. Όλα «ἐν τῷ κρυπτῷ».

Η προσευχή
Οι συμβουλές του για την προσευχή ήταν πολύ πρακτικές.
Έλεγε:
"Θα ορίσεις μια συγκεκριμένη ώρα που θα έχεις ησυχία, και θα κάνεις προσευχή λέγοντας το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» αργά και παρακαλεστικά, «κλαψιάρικα» χωρίς να κρατάς κομποσκοίνι.
Πριν ξεκινήσεις όμως θα κάνεις μια προεργασία.
Θα διαβάσεις λίγο από το Ευαγγέλιο, από το Γεροντικό και τα άλλα πατερικά βιβλία.
Θα σκεφτείς λίγο τη ζωή σου, τις ευεργεσίες του Θεού και έτσι η ψυχή θα μεταφερθεί στον πνευματικό χώρο.
Πολύ βοηθάει εδώ η αυτοσχέδια προσευχή.
Και έτσι, χωρίς να μετράς κόμπους με το κομποσκοίνι, θα προσεύχεσαι ορισμένη ώρα με το ρολόι.
Αυτή η προσευχή με το πρόγραμμα που είπαμε, θα ζωογονήσει και θα δυναμώσει την ψυχή με τρόπο μυστικό, όπως ένα φυτό που κάθε μέρα το ποτίζουμε με λίγο νερό και αυτό μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζουμε πώς."

Το πρωί έκανε εργόχειρο.
Καθόταν στο σκαμνάκι του και σκάλιζε σφραγίδια για πρόσφορα.
Τα ξύλα τα ζέσταινε σε μια μεγάλη χύτρα με νερό, στη φωτιά, για να μαλακώσουν και να τα σκαλίζει ευκολότερα.
Μπροστά στο στήθος του είχε μια πετσέτα στην οποία έσταζαν τα δάκρυα που κυλούσαν ήρεμα από τα μάτια του σαν σιγανή βροχή.
Καταλάβαινα ότι η ψυχή του «έβραζε» (κατά την προσφιλή του έκφραση) από την προσευχή.
Δεν μιλούσε αν δεν τον ρωτούσα κάτι.
Τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν πειστικά
Οι απαντήσεις του ήταν από τους ασκητικούς πατέρες, το Ψαλτήρι και τα λειτουργικά βιβλία, όπως η Παρακλητική, τα Μηναία και τα Συναξάρια των αγίων.
Όλος αυτός ο πλούτος είχε γίνει ένα με την ψυχή του.
Γι’ αυτό τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν βέβαια, ήταν πειστικά.
Δεν χρειάζονταν ούτε διευκρινίσεις, ούτε δευτερολογίες.
Έτσι, μια φορά από την αντανάκλαση της Χάριτος που είχε ο Γέροντας, αισθάνθηκε η ψυχή μου πόσο μεγάλη είναι η αχαριστία μου στις ευεργεσίες του Θεού.
Ο Γέροντας αμέσως μου έδωσε την απάντηση υπομειδιώντας και λέγοντας:
«ἰσαρίθμους γάρ τῆ ψάμμω ὠδάς, ἄν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν…».
Τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ κατορθώματα
Άλλοτε πάλι, γεμάτος ενθουσιασμό έψαλλε από καρδίας θαυμάζοντας τους Αγίους Μάρτυρες: «Τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ κατορθώματα, οὐρανῶν αἱ δυνάμεις ὑπερεθαύμασαν, ὅτι ἐν σώματι θνητῷ, τὸν ἀόρατον ἐχθρὸν τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀγωνισάμενοι καλῶς, ἐνίκησαν ἀοράτως…» και έλεγε:
"Με τα Άγια Λείψανα των Μεγάλων Οσίων και Ιεραρχών δεν μπορούμε να εγκαινιάσουμε Αγία Τράπεζα. Ενώ με τα Άγια Λείψανα και του πιο άσημου Μάρτυρα εγκαινιάζουμε Αγία Τράπεζα. Πόση μεγάλη δόξα έχουν οι Άγιοι Μάρτυρες!"
Άλλη φορά, μόλις τελείωσα την εξέταση και νοσηλεία του, κάθισα δίπλα στο κρεβατάκι του.
Ο Γέροντας με κρατούσε από το χέρι, χωρίς να μιλάει.
Εγώ, εκείνη τη στιγμή, είδα όλη τη ζωή μου, όλα τα πάθη μου και τις αμαρτίες μου και η ψυχή μου έκλαιγε νοερά για το πόσο λύπησα το Χριστό.
Αφού πέρασε πολύ ώρα σε αυτή την κατάσταση, γυρίζει ο Γέροντας και μου λέει:
"Καλό ήταν κι αυτό!"
Κατάλαβα ότι περίμενε κάτι υψηλότερο, όπως η ευγνωμοσύνη και η αγάπη σαν τον πατέρα που θέλει το παιδί του να το δει άρχοντα.
Αλλά πού τέτοια κατάσταση!
Ενώ όλη του η εμφάνιση και η προσωπικότητα δημιουργούσε δέος, η ψυχή του ακτινοβολούσε γλυκύτητα, τρυφερότητα και ευαισθησία, χαρίσματα που του έδωσε η Παναγία.
Ο Γέροντας τότε δεν διάβαζε Ακολουθία στην εκκλησία, επειδή ήταν μόνος του.
Όλες τις Ακολουθίες τις έκανε με το κομποσκοίνι. Έλεγε:
"Έλα τώρα να κάνουμε τον Εσπερινό."
Μετρούσε τα κομποσκοίνια και έλεγε το «Δι᾿ εὐχῶν» με το τέλος της Ακολουθίας.
Με τον ίδιο τρόπο, γίνονταν και οι υπόλοιπες Ακολουθίες.
Η βραδινή Ακολουθία άρχιζε στις δώδεκα τα μεσάνυκτα και τελείωνε στις τέσσερις το πρωί.
Ένα βράδυ ο Γέροντας, ξέχασε να μου πει ότι τελείωσε η Ακολουθία και εγώ, νομίζοντας ότι μάλλον θα έχουμε αγρυπνία, συνέχισα την προσευχή μέχρι το πρωί.
Το πρωί ο Γέροντας μου είπε:
"Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν σε ειδοποίησα απόψε και ξενύχτησες."

Η ευαισθησία της ψυχής του Γέροντα
Για να φανεί η ευαισθησία της ψυχής του Γέροντα, ένα βράδυ όπως με είχε βάλει να κοιμηθώ επάνω σε έναν πάγκο, επειδή ήταν χειμώνας και έκανε κρύο, με είχε σκεπάσει με πολλά σκεπάσματα.
Ενώ κοιμόμουν, σηκώθηκε και ήρθε από το κελί του και με το χέρι του ψηλαφούσε μέσα στο σκοτάδι τα σκεπάσματα.
Ξύπνησα και του λέω:
"Γέροντα θέλετε κάτι;"
Και μου λέει:
"Παιδί μου δεν ήμουν σίγουρος αν σε σκέπασα με την μαλακή κουβέρτα ή με την σκληρή από τραγόμαλλο, η οποία «τσιμπάει». Και ήρθα να το δω γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ σκεπτόμενος ότι μήπως από απροσεξία μου, δεν μπορείς να κοιμηθείς."
Ένα βράδυ ο Γέροντας με έβαλε να κοιμηθώ στο κελί του, στο κρεβάτι του.
Εκείνος πήγε σε άλλο κελί.
Θα μου μείνει αξέχαστη η προσευχή που μου έδωσε ο Θεός, με τις ευχές του, μέσα στο μαρτυρικό κελάκι του.
Η προσευχή ήταν αρέμβαστος, καθαρή.
Η ψυχή μου έγινε διορατική.
Έβλεπα τους λογισμούς να προσπαθούν να με προσβάλλουν αλλά πριν πάρουν σχήμα, εξαφανίζονταν.
Αυτή η προσευχή ήταν αποτέλεσμα όχι μόνο των ευχών του Γέροντα αλλά και του μαρτυρικού κελιού του στο οποίο είχε δεχθεί τόσες επισκέψεις της Θείας Χάριτος.

Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2024

☆ Ξημερώνοντας η μέρα του...|Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (✞ 27 Φεβρουαρίου 1998)

   |έναρξη α(μ)φιερώματος

   (αφού τον αγαπάμε...)

Τόση χάρη δικαιούσαι,
όσο μέγεθος πειρασμού 
μπορείς να βαστάσης με ευχαριστία...

|από τον εκ των "συν αυτώ"Niko Lakis



† "Πυροβολούσε όρθιος· που σημαίνει νεκρός... Χριστόδουλος Σώζος. Σου λέει κάτι; " |ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ |ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ


 

Ποιος διαβάζει Δευτέρα πρωί για ήρωες. 

Βρέχει κιόλας.

 




Πυροβολούσε όρθιος· που σημαίνει νεκρός.

 

Γνωστός στους αθανάτους.

 

Ήδη απ' την Οδύσσεια δεν είναι οι αθάνατοι άγνωστοι μεταξύ τους· «οὐ γάρ τ' ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται ἀθάνατοι» (ε.79-80)

 

Άμα το πάρεις Ομηρικά είναι γνωστοί μεταξύ τους ο Χριστόδουλος Σώζος μ' ένα άγνωστο ήρωα Δημήτριο που τον κάνει μνεία ο Φωτάκος στον Βίο του Παπαφλέσσα και που έσωσε στον χαλασμό τη σημαία στο Μανιάκι. 

 

Δεν είναι οι αθάνατοι άγνωστοι μεταξύ τους.

 

Ξεσπούν οι Βαλκανικοί. 

Ο Σώζος είναι Δήμαρχος της Λεμεσού αλλά φθάνει στην Ελλάδα ως απλός εθελοντής.

 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον παρακαλεί να μπει σε επιτελείο. 

Του λέει όχι. 

Θέλει μπροστά. 

Κάνει  το ίδιο που είχε κάνει ο πατέρας του. 

Που είχε κάνει κι ο παππούς του.

 

Δεν έδωσε σημασία, αν είναι Δήμαρχος.

 

«Έφυγε κρυφά» γράφει ο Αρχιμ. Επιφάνιος Χατζηγιάγκου στο μικρό βιβλιαράκι του, 

Σύντομη Ιστορία της Κύπρου, 

«χωρίς να αποχαιρετήσει ούτε την οικογένεια του, ούτε και το τετράχρονο παιδί του, γιατί φοβόταν μήπως λυγίσει συναισθηματικά. 

Πολέμησε γενναία και σκοτώθηκε στη μάχη του Μπιζανίου για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων στις 6 Δεκεμβρίου 1912».


Πυροβολούσε όρθιος· που σημαίνει νεκρός.

Γαζώθηκε όλος.

 

B'

Ο άγνωστος ήρωας Δημήτριος, σημαιοφόρος στη μάχη στο Μανιάκι, είδε ότι γεμίζει το ταμπούρι απ' τους Τούρκους κι είπε να σώσει τη σημαία του οχυρώματος.

 


Τη βάζει στο ζωνάρι. 

Τρυπάει την επίθεση μπροστά του. 

Πολεμάει, τρέχει, χτυπιέται και χτυπάει.

 

Σώθηκε η σημαία. Μαζί της ο Σταυρός της.

 

 

Ήταν Χιώτης ο άγνωστος ήρωας Δημήτριος και τα χρόνια μετά απ’ το Μανιάκι βιοπάλευε κάπου στην Αθήνα. 

Μάλλον είχε τα ίδια προβλήματα με μας, μια Δευτέρα πρωί με βροχή που κανείς δε διαβάζει για ήρωες...

 

 

ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ

 

 

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο Κορυφαίος της Αγάπης, Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός, Εκδόσεις Άθως, Α' Έκδοση 2021, Β' Έκδοση 2023

 

 

 [Στα Ρουμανικά από τις Εκδόσεις Egumenita]

 

 

Βατάτζης, Ο Πατέρας των Ελλήνων, Εκδόσεις Άθως, 2022

 

 

 Το Μεγάλο Μυαλό, π. Ανανίας Κουστένης, Α' Έκδοση 2023, Β' Έκδοση 2023



Οι δυο μας πήραμε την Πόλη, Εκδόσεις Άθως, 2023, Μυθιστόρημα



☆ "Ο Άγιος Παΐσιος, τα μυρμήγκια και το λουκούμι..." |Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

 




† Έφτασες στην αιώνια πατρίδα! Αιωνία σου η μνήμη, αδερφέ μας Κυπριανέ...


Ο Κυπριανός Παπαϊωάννου

φτάνει με το τραγούδι του στην Αμμόχωστο!

Αιωνία σου η μνήμη, αδερφέ μας...

 


~ Στίχοι Στέλιου Χιώτη.

 

Περπατώ του δρόμου η άκρη είναι μακριά.

Θολωμένο δάκρυ αίμα στάζει η καρδιά.

 

Μοναξιά είσαι απέραντη σαν λίμνη, έρημος χωρίς σκιά.

Μάνα εσύ έχεις την λύπη, τη σιωπή για συντροφιά.

Τραγουδάω για μια πόλη, που 'χω μέσα στην καρδιά

Τραγουδάω για μια πόλη κόρη στην ακρογιαλιά.

 

Χώμα που περπάτησα γη που νοσταλγώ

χώμα που μ' ανάστησες, Αμμόχωστος!

 

Kyprianos Papaioannou arrives with his song in Ammochosto!

Eternity is your memory, our brother.

 

Lyrics of Stelios Chiotis.

 

I walk the road, the edge is far away.

Blurred tear blood drips the heart.

 

Loneliness you are as vast as a lake, a desert without shade.

Mother, you have sorrow, silence for companionship.

I sing about a city, which I have in my heart

I sing of a daughter town on the seashore.

 

Land I walked land I miss

soil that you resurrected me, Famagusta!

Κυριακή Πανασέτη κοινοποίησε στην fb ομάδα μας ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ...

* Πρότασή μας:
Δες εδώ Κυπριανό!
Να γεμίσει η ψυχή σου Ανάσταση...




...Ήταν, είναι και θα παραμείνουν...

 


Οι όποιες πολιτικές πεποιθήσεις, 

ή οι όποιες "εχθρότητες", 

δέν έχουν τίποτε νά κάνουν μέ αυτά:

 

* Η Μακεδονία, ήταν, είναι, και θα παραμείνει "Ελλάδα"...


* Ο Ναός της Του Θεού Σοφίας, ήταν, είναι, και θα παραμείνει το λίκνο της Ορθοδοξίας...


* Η μάνα και ο πατέρας, ήταν, είναι, και θα παραμείνουν τα "υγιή" θεμέλια τής οικογένειας, άρα και της κοινωνίας...

 

Λυπάμαι αν "στεναχωρώ" κάποιους, 

μα η αλήθεια δεν ήταν ποτέ θέμα πολιτικής απόφασης... 

Και έτσι θα παραμείνει...

 

Καλημέρα σας...



______________________

ΠΑΥΛΟΣ ΛΙΑΡΟΥΤΣΟΣ


πηγή


Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2024

* Όταν οι "παραπονούμενοι" άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό... | Ο Άγιος Κασσιανός, ο Γεώργιος Βιζυηνός και ο Γιώργος Σεφέρης

|Υπαίτιος της εξαίρεσης του "ΚουτσοΦλέβαρου" και αυτής της μοίρας θεωρήθηκε ο Κασσιανός...|


"...Πάνω που το άδικο περίσσεψε στον κόσμο, οι αδικούμενοι άγιοι (λέει ο μύθος), περίσσεψαν.
Μια και δυο οι παραπονούμενοι άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό. 
Σύμφωνα με τις δια στόματος παραδόσεις, ο άγιος (Κασσιανός), μίλησε πρώτος στο Δημιουργό του σύμπαντος. 
Παραπονέθηκε στο Θεό εξ ονόματος όλων.
Αναρωτήθηκε, γιατί οι άνθρωποι δεν προσφέρουν και στον ίδιο λατρευτικές προσφορές, όπως, π.χ., κάνουν με τον άγιο Νικόλαο; 
Άλαλοι έμειναν όσοι τον άκουσαν...

«Οι Άγιοι στον ουρανό
συνάχθησαν ένα πουρνό
μπρος του Θεού το δώμα.
Τακ, τουκ! Τη θύρα του χτυπούν.
Έχουνε κάτι να του πουν…
Μήπως κοιμάτ’ ακόμα;»...

[Μη βιάζεσαι!
Κάτι πολύ καλό "μαγειρεύεται"!
Θα μάθεις πολύ σύντομα πόσο πανηγυρικά θα τον γιορτάσουμε τον "αδικημένο μας" φέτος!
Μεταξύ μας, καθόλου δεν τον νοιάζει εκεί στη Δόξα του Θεού που βρίσκεται, που στα ημερολόγια αναφέρεται κάθε 4 χρόνια...
Εμείς είμαστε "οι πειραγμένοι"...]



|η απίθανη αυτή εικόνα χειρί Δημητρίου Χατζηαποστόλου...


Της Νόρας Κωνσταντινίδου

Ο χρόνος έχει 12 μήνες. Οι περισσότεροι από τους 12 (επτά στον αριθμό) Ιανουάριος, Μάρτιος, Μάιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Οκτώβριος και Δεκέμβριος έχουν από 31 μέρες. 

Οι υπόλοιποι τέσσερις μήνες με τις 30 μέρες (κατά μία λιγότερες από τις άλλες επτά), αντιστοιχούν στους μήνες Απρίλιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο και Νοέμβριο. 

Το άθροισμα των 11 αυτών μηνών αποδίδει 337 μέρες. Οι 337 μέρες δεν περιλαμβάνουν τον δεύτερο μήνα του χρόνου, το Φεβρουάριο με τις 28 μέρες στο κοινό έτος και τις 29 στα δίσεκτα έτη. 

Η διάρκεια των 28 ημερών του Φεβρουαρίου επαναλαμβάνεται όμοια τρεις φορές στα τρία συνεχόμενα χρόνια. 

Οι 29 ημέρες επανεμφανίζονται για μια φορά στα τέσσερα χρόνια και ρέουν πανομοιότυπα και αέναα.

Ο απλός λαός στις δύσκολες αλλαγές βρήκε μόνος του τη… «λύση». 

Ονόμασε τον μήνα της Υπαπαντής του Κυρίου Κουτσοφλέβαρο, Κουτσό, Μικρό, Φλιάρη, Φλεβάρη και Κούντουρο στα ποντιακά ως κοντό ή και λειψό έχοντας κατά νου τις λιγοστές μέρες του. 

Το όνομα Κούντουρος βγαίνει από την κοντή ουρά (λιγοστές ημέρες προς τη λήξη του) που τον φόρεσαν. 

Τον είπαν και Κουτσοφλέβαρο χωρίς να τον δει κανείς να κουτσαίνει. 

Ο κύκλος των ημερών του Φεβρουαρίου κλείνει στις 29 μέρες κάθε τέσσερα χρόνια. 

Η ονομαστική εορτή του Αγίου Κασσιανού τιμάται αντίστοιχα. 

Υπαίτιος της εξαίρεσης και αυτής της μοίρας θεωρήθηκε ο Κασσιανός.

Ο Κασσιανός βιογραφείται μεταξύ των άλλων, και ως ένας από τους σπουδαίους μοναχούς. 

Επιδόθηκε με όρεξη και ζήλο σε πολλά και διάφορα κοινωνικά έργα. 

Επισκέφθηκε, όσο ζούσε, την Αίγυπτο, τη Θηβαΐδα (αρχαίες Θήβες), τη Νιτρία, την περιφημότερη κοιλάδα προς τη Λιβυκή έρημο, στην οποία έχουν ασκητέψει 5000 μοναχοί. 

Ταξίδεψε στην Ασία, πήγε στην Καππαδοκία και έφθασε στον Πόντο. 

Ήρθε σε επικοινωνία με τα εκεί μοναστικά κέντρα. 

Γνωρίσθηκε στον Πόντο και με στην όμορη Καππαδοκία με πολλούς σημαίνοντες πατέρες της εκκλησίας. 

Γρήγορα η ζωή και το έργο του θαυμάσθηκε από πολλούς. 

Αγιοποιήθηκε ο Κασσιανός. 

Πέρασε στους παραδοσιακούς αγίους, ως και στο μύθο, δείγμα τελευταίο της κουλτούρας που ενστερνίσθηκε.
Πάνω που το άδικο περίσσεψε στον κόσμο, οι αδικούμενοι άγιοι (λέει ο μύθος), περίσσεψαν. 

Μια και δυο οι παραπονούμενοι άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό. 

Σύμφωνα με τις δια στόματος παραδόσεις, ο άγιος (Κασσιανός), που ανέπτυξε θέματα ενδιαφέροντα στο βιβλίο της ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ, μίλησε πρώτος στο Δημιουργό του σύμπαντος. 

Παραπονέθηκε στο Θεό εξ ονόματος όλων.

 Αναρωτήθηκε, γιατί οι άνθρωποι δεν προσφέρουν και στον ίδιο λατρευτικές προσφορές, όπως, π.χ., κάνουν με τον άγιο Νικόλαο; 

Άλαλοι έμειναν όσοι τον άκουσαν. 

Στην αναπάντεχη ησυχία και στο ίδιο χρονικό διάστημα που ακολούθησε μέχρι να καταλαγιάσει η έκπληξη των όσων παραβρέθηκαν, οι άγγελοι κινητοποιήθηκαν. 

Ανταποκρίθηκαν στην προτροπή που τους έγινε.

 Έφυγαν και γύρισαν. 

Παρουσίασαν μπροστά στα μάτια της άγιο – ομήγυρης τον άγιο Νικόλαο βρεγμένο και ταλαιπωρημένο. 

Τον βρήκαν να παλεύει με τα κύματα.


Τον έβγαλαν από τη θάλασσα λέγοντας, το πολύ χρησιμοποιούμενο «άγιε Νικόλα βόηθα». 

Τον ανέσυραν από την αγριεμένη θάλασσα, την ίδια ώρα που βοηθούσε θαλασσοδαρμένους να σωθούν από πνιγμό.

Αμέσως μετά ο Κασσιανός ντυμένος στα χρυσά και στα καλά του ρούχα απολάμβανε τα φανταστικά επίχειρα από το λογύδριό του. 

Η σύγκριση έβγαζε στο φανερό την παραχωμένη ουρά του διαβόλου. 


Άλλαξε το «σκηνικό» άρδην! 

Ο Κασσιανός βρέθηκε τιμωρημένος. 

Η δική του εορτή Θα τελείται οριστικά στις 29 Φεβρουαρίου. 

Όχι κάθε χρόνο. 

Κάθε τέσσερα χρόνια. 

Το συμβάν πέρασε γρήγορα από στόμα σε στόμα σαν μεταδοτική ασθένεια.


Ο διηγηματογράφος, ποιητής και λαογράφος Γεώργιος Βιζυηνός (1879 – 1896), στη συλλογή των ποιημάτων του, ΑΤΘΙΔΕΣ ΑΥΡΑ σημειώνει μερικές, μικρές λεπτομέρειες. 

Μετά το γράψιμο της τελευταίας στροφής, διαβάζουμε: 

«Την περίεργο αυτή παράδοση τη χρωστώ εις την φιλίαν ενός των τελειοδιδάκτων της εν Χάλκη Θεολογικής Σχολής. Η δηκτική του ελληνικού λαού φαντασία, ίσως και υπερφίαλος φιλαστειότης αυτών των ηρώων μετέθεσαν εις τον ουρανόν τας συνήθεις σκηνάς ραδιοργούντος φθόνου και φιλοπρωτίας ανθρώπων».


Στο ποίημα που συνέθεσε ο ποιητής ο γεννημένος στη Βιζύη της Θράκης βάζει για τίτλο ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ, προσθέτοντας για τη διευκρίνιση, τον υπότιτλο: Δημώδης καλοκαιρινή παράδοσις. 

Παραθέτει ο Γεώργιος Βιζυηνός στις υποσημειώσεις του, τις απόψεις του. 

Τα καθέκαστα, όπως τα άκουσε, τον συγκινούν. 

Στιχουργεί και χτίζει επιτήδεια ένα μακροσκελές μυθοπλαστικό ποίημα με 69 στροφές. 

Από αυτό, επιλέγουμε μερικούς στίχους, όπως το αμέσως παρακάτω, που μπαίνει στην αρχή:


«Οι Άγιοι στον ουρανό
συνάχθησαν ένα πουρνό
μπρος του Θεού το δώμα.
Τακ, τουκ! Τη θύρα του χτυπούν.
Έχουνε κάτι να του πουν…
Μήπως κοιμάτ’ ακόμα;»


Οι στίχοι της παραπάνω ποιητικής συλλογής του Γεώργιου Βιζυηνού ανήκουν στο βιβλίο του με τα ποιήματα ΑΤΘΙΔΕΣ ΑΥΡΑΙ ο τίτλος του. 

Το ποίημα ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ανήκει στα περιεχόμενά του. 

Σχετίζεται ποιητικά με το μύθο που γεννήθηκε ταυτόχρονα με τα καθημερινά δρώμενα της ζωής του Κασσιανού: 

Πάνω που εκάθησαν όλοι στα θρονιά τους κι εβούτηξαν τη φρυγανιά στο ζεστό τσάι και το ήπιαν, εξελίχθηκαν αμέσως μετά οι διάλογοι. 

Καθώς όμως τα ωραία και τα μυστικά λέγονται πάντα γύρω από το τραπέζι, ο Πλάστης ρωτά. 

Γυρεύει να μάθει τα μαντάτα, αρχίζοντας από τους διακεκριμένους στο τραπέζι. 

Από τους αξιωματικούς ως συνδαιτυμόνες με τις κοκκώνες που τις συνοδεύουν. 

Δεν αγνοούνται και οι ζωγραφισμένοι φρουροί που κόφτουν δράκοντες κ’ εχθρούς στις εκκλησιαστικές εικόνες. 

Αλλά, ο Πλάστης κοιτά όλους βιαστικά. 

Το βλέμμα του στρέφεται και σταματά στον Άγιο-Γεώργιο. 

Τον ρωτά, καθώς γνωρίζει πως ο Καππαδόκης αγαπά τη συνομιλία και είναι πρόθυμος να δώσει στις απαντήσεις του, ακόμη και με στίχους:
«Τι νέα απ’ την Αθήνα;»

Αυτός, (ο μαγαλομάρτυρας, τροπαιοφόρος Γεώργιος) παρακολουθεί με το χέρι στο αυτί τους ήχους και απαντά στο μεγαλοδύναμο Θεό συνωμοτικά: 

« Τα ξεύρεις…εκείνα! 

Λέει και συνεχίζει… απαγγέλοντας:
Την μάν’ αυτοί, που τους γεννά
την ρουκανούν παντοτινά
σαν δένδρο τα σκουλούκια.
Και παίρνουν, γι΄ άπειρα πουγγιά,
ελεημοσύν’ απ΄την Φραγγιά
κι’ απ’ την Τουρκιά- Χαστούκια!».


Στη σειρά των 69 στίχων οι παραπάνω στίχοι είναι περιεκτικοί σε νοήματα. 

Κατέχουν την 19η θέση στη σειρά των ποιημάτων.

 Οι στίχοι δεν λέγονται αδιάφορα. 

Επομένως η απάντηση δεν μπορεί να είναι τυχαία. 

Αλλά ο ποιητής της Θράκης δεν περιορίζεται σε αυτόν τον στίχο. 

Τον προσπερνά. Τον κρύβει. 

Τελειώνει μπροστά από τρεις στίχους που αποδίδει την αντίδραση του Θεού, από όσα άκουσε.

 Απευθύνεται στον Άγιο Κασσιανό και του λέει:
«Α, ξεκουμπίσου μ’ απ’ εδώ!
Και άλλη μια να μη σε ιδώ
να τσαμπουνάς δω πέρα!
Γιατί δεν ευκαιρώ γι αυτά
τ’ ανόητά σου χορατά
κάθε στιγμή και μέρα.
Κι αν δεν σε παύω στην στιγμή
απ’ την Αγιωσύνη – Μη
το πης αξιά δική σου.
Αγιότη πούδωκε ο λαός,
δεν ημπορεί ούτ’ ο Θεός
να την επάρη πίσω».
» Για την αυθάδεια πλην αυτή,
σου μεταθέτω την γιορτή –
Τι μέρα σ’ έχω δώσει;
Φεβρουαρίου κοσεννιά:
Σε κάθε τέταρτη χρονιά-
Διά να βάλης γνώση!»...


|τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις, αν θες, εδώ...