"Οι βιολογικοί μου γονείς με άφησαν σε ένα μοναστήρι, όταν ακόμα δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή.
Με εγκατέλειψαν όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός.
Όταν όλα φαινόταν να ξεκινούν με τον πιο δύσκολο τρόπο για μένα, η μοίρα μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία.
Ήρθε μια οικογένεια που με δέχτηκε, που με αγκάλιασε και που μου έδωσε όλη την αγάπη που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει.
Νόμιζα ότι το πιο δύσκολο κομμάτι της ιστορίας μου είχε πλέον μείνει πίσω.
Όμως, η ζωή μου επιφύλασσε μια ακόμη δοκιμασία.
Ήμουν μόλις δύο ετών όταν τραυματίστηκα σε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα.
Η σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή που εκτοξεύτηκα μέσα από το παρμπρίζ.
Επέζησα, αλλά το πρόσωπο μου έμεινε βαθιά σημαδεμένο.
Αυτή η ουλή θα γινόταν για πάντα μέρος του εαυτού μου.
Οι γιατροί κατάφεραν να φροντίσουν τα τραύματα μου και οι θετοί γονείς μου ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή.
Όμως, καθώς μεγάλωνα, ανακάλυψα ότι υπάρχουν πληγές που κανένας γιατρός δεν μπορεί να γιατρέψει.
Ήταν αυτές που προκαλούσαν τα λόγια των άλλων.
Στο σχολείο με κοίταζαν διαφορετικά.
Υπήρχαν κάποιοι που γελούσαν, κάποιοι που με κορόιδευαν, κάποιοι που έβλεπαν μόνο εκείνη την ουλή χωρίς να νοιάζονται να γνωρίσουν το παιδί που κρυβόταν από πίσω.
Για πολλούς δεν ήμουν ο Franck.
Ήμουν απλώς "αυτός με το σημαδεμένο πρόσωπο".
Το πιο οδυνηρό ήταν να συνειδητοποιήσω ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούσαν να είναι σκληροί χωρίς καν να με γνωρίζουν.
Και δεν μιλάω μόνο για τα παιδιά.
Ακόμη και οι ενήλικες, με τα βλέμματά τους και τις κρίσεις τους, κατάφερναν να με κάνουν να νιώθω διαφορετικός.
Έμαθα πολύ νωρίς τι σημαίνει να υποφέρω σιωπηλά.
Προσπαθούσα να μην κλαίω, να μην δείξω πόσο με πλήγωναν εκείνα τα λόγια.
Αλλά μέσα μου ο πόνος υπήρχε, και μάλιστα πολύ έντονος.
Θα ήθελα απλώς να μου φέρονται όπως σε όλους τους άλλους.
Να με βλέπουν για αυτό που ήμουν, όχι για το σημάδι που είχα στο πρόσωπο μου.
Με τον καιρό κατάλαβα ότι εκείνη η ουλή δεν ήταν κάτι για το οποίο έπρεπε να ντρέπομαι.
Ήταν η μαρτυρία μιας μάχης που είχα δώσει όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρός για να τη θυμάμαι.
Η ζωή με είχε βάλει σε δοκιμασία από την αρχή, αλλά μου είχε επίσης διδάξει να μην τα παρατάω.
Σήμερα, αυτή η ουλή αποτελεί μέρος της ιστορίας μου.
Ποτέ δεν ήθελα να την εξαφανίσω, γιατί μου θυμίζει όλα όσα πέρασα για να φτάσω μέχρι εδώ.
Και πάνω απ’ όλα μου θυμίζει ένα πράγμα , η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από την εμφάνιση του, αλλά από αυτό που κουβαλάει μέσα του..."
Franck Ribéry
●"αμΦ." ΥΓ:
Το λέμε και το ξανα(μανα)λέμε:
Ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθη.
Γιατί, ακόμα κι αν φύγεις από ένα παρμπρίζ σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Θεός έχει σχέδιο για σένα.
Το οποίο, όμως, είναι μοναδικό και μόνο για σένα.
Γιατί, για κάποιον άλλον σε ένα αντίστοιχο ατύχημα, ο Θεός του επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό, που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φαίνεται και για τον ίδιο και για τους δικούς του...
Και εδώ πάει για ακόμα μια φορά το...
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Σε ευχαριστούμε, καλέ μας Φρανκ, που μεταξύ πολλών άλλων, μάς θύμισες κι αυτό με την ιστορία σου.-
