|Αν δεν σου Φτάνουν όσα ήδη ξέρεις για εκείνον,
δες ό,τι έχουμε ανεβάσει
γι΄αυτόν τον αλλιώτικο Άγιο εδώ και χρόνια...
(ζουλώντας όποια από τις 2 φωτο θες...)
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026
~ Το χαστούκι του Οσίου Δαυίδ σε μικρό προσκυνητή, παρόντος του Αγίου Ιακώβου...
Άγιοι συνεργοί του Γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη
Κάποτε – διηγείται η κυρία Γεωργία Παπαχαρίση – πήγε ένα λεωφορείο με προσκυνητές στον Όσιο Δαυΐδ είχαν και παιδιά μαζί τους.
Ο Γέροντας διηγήθηκε, πώς ο όσιος Δαυΐδ έκτισε το Μοναστήρι:
Ότι πήγε στην Ρωσία, έκανε έρανο, μάζεψε χρήματα, έπειτα βρήκε ένα κορμό δένδρου, άνοιξε μια τρύπα, έβαλε μέσα τα χρήματα, τα έκλεισε καλά να μην βραχούν, το σταύρωσε και είπε, «να πάτε στις Ροβιές Ευβοίας», ρίχνοντας τον κορμό στην θάλασσα.
Όταν ήρθε ο κορμός στις Ροβιές, τον βρήκαν κάποιοι άνθρωποι και τον περιεργάζονταν.
Όμως, ένα παιδί δεν το πίστεψε αυτό και άρχισε να ειρωνεύεται τον γέροντα Ιάκωβο και του ζητούσε να το ξαναπή ειρωνεύοντας τα όσα έγιναν.
Τότε ακούστηκε ένα χαστούκι, το παιδί τρόμαξε και βγήκε έξω από την τράπεζα.
Ο Γέροντας τον ακολούθησε, γιατί είδε τον όσιο Δαυΐδ να του δίνη το χαστούκι, και πήγε να το ηρεμήση.
Το παιδί εξήγησε στον Γέροντα ότι δεν πίστεψε την ιστορία, ειρωνεύτηκε και ένοιωσε να τρώη ένα δυνατό χαστούκι.
Ο π. Ιάκωβος τον ηρέμησε, λέγοντάς του ότι όλα ήταν αλήθεια.
✶✶✶
Κάποτε, είπε σε μία νέα ότι, αν έχωμε πίστη, και τα σκίτσα με τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας κάνουν θαύματα.
Στην ίδια είχε πη:
«Ο Κύριος μου έδωσε τα χαρίσματα Του.
Γιατί να μην το πω, μήπως δικά μου είναι;
Δικά Του είναι».
Έλεγε ακόμη ότι η Παναγία και ο όσιος Δαυΐδ του είπαν να μιλάη, για να βοηθηθούν οι άνθρωποι.
✶✶✶
Άλλη φορά, πήγε ένας πατέρας που το παιδί του είχε σκοτωθή σε τροχαίο.
Του είπε ότι έβλεπε το παιδί του στον ύπνο του να του λέη ότι δεν το αφήνουν να μπη μέσα.
Ο Γέροντας του είπε,
«Μήπως το παιδί βλαστημούσε τον Χριστό και την Παναγία;».
Πράγματι, αυτό είχε γίνει.
Ο Γέροντας είπε στον πατέρα να κάνη 40λείτουργο, ελεημοσύνες και θα έκαναν και οι πατέρες προσευχή στον όσιο Δαυΐδ.
Μετά από λίγο καιρό, πήγε πάλι ο πατέρας και είπε ότι είδε το παιδί του πάλι στον ύπνο του να του λέη ότι τώρα τον άφησαν να μπη μέσα.
✶✶✶
Ένα πνευματικό του παιδί, μία μοναχή που τώρα έχει κοιμηθή, είπε ότι κάποτε έλειπε από την θεία Λειτουργία ένας μοναχός.
Σκέφθηκε ο Γέροντας μήπως είναι άρρωστος και είπε να πάνε οι πατέρες να δούνε.
Όμως οι πατέρες του είπαν ότι στην θέση που πάντα κάθεται ο μοναχός, καθόταν ένας άλλος μοναχός.
Πηγαίνοντας στο κελλί του, του εμφανίσθηκε ο όσιος Δαυΐδ, λέγοντάς του ότι στην θέση που καθόταν ο μοναχός, ήταν ο άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω που εκείνες τις ημέρες φιλοξενούσαν (το λείψανό του) στο Μοναστήρι...
Από το βιβλίο:
“Ο Γέρων Ιάκωβος
(Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”.
Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 253.
Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.
|εμείς από τον «Πᾶνος»
✨ Ο παίχτης της μικτής κόσμου που έκαψε το πορτραίτο αρχηγού κράτους ύψους 12 μέτρων...
Πρωτομαγιά του 1965.
Στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας είναι μαζεμένοι οι αρχές του τόπου και πλήθος κόσμου.
Πίσω τους δεσπόζει ένα πολυώροφο κτίριο.
Το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψης του κτιρίου καλύπτουν δύο τεράστια πορτραίτα, ένα του Στάλιν κι ένα του Λένιν.
Όλοι παρακολουθούν την εκδήλωση που είναι πλέον στην κορύφωσή της.
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι ένα καλογεράκι έχει μπει από μια μη επαρκώς φυλασσόμενη πόρτα μέσα στο κτίριο.
Με γοργές κινήσεις και προφυλάξεις καταφέρνει να φτάσει στον 1ο όροφο.
Μπροστά του είναι ένα παράθυρο που το καλύπτει ένα μέρος από το πορτραίτο του Στάλιν.
Με γρήγορες αλλά προσεκτικές κινήσεις, ανοίγει το πώμα από ένα δοχείο που είχε κρύψει κάτω από το ράσο του.
Μια μυρωδιά βενζίνης απλώνεται σ' όλο το χώρο.
Αργά-αργά απλώνει το εύφλεκτο υγρό στην πίσω πλευρά του πορτραίτου και αφού αδειάζει το δοχείο, βγάζει από την τσέπη του ένα σπίρτο και το πετά.
Το εύφλεκτο υγρό καίγεται με θόρυβο.
Η εκδήλωση σταματά.
Ο κόσμος σαστίζει.
Τα πορτραίτα καίγονται.
Μαύρος καπνός απλώνεται πάνω από τα πλήθη.
Οι υπεύθυνοι δίνουν εντολή για άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας.
Τώρα το μόνο που απέμεινε από τα πορτραίτα είναι η πυκνή στάχτη που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των συγκεντρωμένων.
Από το ανοιχτό παράθυρο του 1ου ορόφου διακρίνουν το μοναχό που τώρα πια φωνάζει με όλη του τη δύναμη στο συγκεντρωμένο πλήθος:
"Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. Συνέλθετε, η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό! Ο Χριστός αναστήθηκε, τα είδωλα όμως δεν θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν αυτοί οι δύο, νεκροί ήταν!"
Ένα όχημα της πυροσβεστικής φτάνει αμέσως κάτω από το παράθυρο.
Οι πυροσβέστες πετάγονται έξω και με γρήγορες κινήσεις απλώνουν μια σκάλα.
Το πλήθος ορμά. Άλλοι τον κλωτσούν κι άλλοι, ένστολοι κυρίως, τον χτυπούν με τις κάννες των όπλων. "Να αποτελειώσουμε την ψείρα" φωνάζουν έξαλλοι.
Οι πυροσβέστες με δυσκολία τον αποσπούν από τη μανία του πλήθους και τον μεταφέρουν αναίσθητο στο νοσοκομείο.
Το κεφάλι του έχει ανοίξει.
Οι γιατροί διαπιστώνουν συνολικά 17 κατάγματα.
Όταν μετά από ένα μήνα, ανοίγει τα μάτια τον παραλαμβάνει η διαβόητη Κα-Γκε-Μπε.
"Γιατί το έκανες;" τον ρωτά ο ανακριτής.
"Δεν είναι δυνατό να λατρεύουμε έναν κοινό άνθρωπο. Κρεμάστε μία εικόνα της Σταύρωσης του Χριστού. Γιατί γράφετε 'Δόξα στον Λένιν'; Πρέπει να γράψετε 'Δόξα στον Κύριο Ιησού Χριστό' απαντά ο μοναχός Γαβριήλ.
Η απόφαση είναι αναμενόμενη:
Τον κλείνουν για πολλά χρόνια σε φυλακή.
Όταν βγαίνει, τον μεταφέρουν σε ψυχιατρική κλινική με πιστοποιητικό σχιζοφρένειας.
Όταν πια βγαίνει και επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι, δεν τολμά ούτε εκείνος ούτε η μητέρα του να βγουν στο δρόμο.
Οι γείτονες αφήνουν ελεύθερα τα σκυλιά για να τους επιτεθούν.
Ο μοναχός Γαβριήλ έχει σκάψει ένα σπήλαιο μέσα σ' έναν βράχο, στην πίσω πλευρά του σπιτιού κι αποτραβιέται εκεί επί ώρες, προσευχόμενος.
Τα χρόνια περνούν και τα σκληρά χρόνια των διωγμών αποτελούν πια παρελθόν.
Ο μοναχός Γαβριήλ αποτραβιέται στη Μονή Μτσκχέτα, όπου χειροτονείται και λαμβάνει το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου 1995 η αγία του ψυχή πέταξε για τον ουρανό, αφήνοντας πίσω αμέτρητες μαρτυρίες, διδαχές και θαύματα.
Η αγιοκατάταξή του έγινε στις 20 Δεκεμβρίου 2012 και η μνήμη του εορτάζεται στις 2 Νοεμβρίου.
Γράφτηκε χαρακτηριστικά:
"Αν βλέπαμε μια 'μικτή κόσμου' της Ορθοδοξίας, στην οποία σίγουρα θα συμμετείχαν ο άγιος Πορφύριος, οι Γέροντες Παΐσιος και Ιάκωβος, Κλεόπας Ελίε, Σωφρόνιος του Έσσεξ και Ιωνάς της Οδησσού (για να περιοριστώ σε αγίους που κοιμήθηκαν μετά το 1990), βασικός παίχτης θα ήταν και ο άγιος Γαβριήλ.
Οι περιπέτειές του (από την εφηβεία ακόμη, πιστό παιδί μιας αθεϊστικής οικογένειας που τον εμπόδιζε να προσεύχεται - όμως η μητέρα του τελικά πίστεψε και κατέληξε μοναχή), οι ασκητικοί του αγώνες και οι ταλαιπωρίες του για το Χριστό συγκλονίζουν.
Η αγάπη του απέραντη.
Τα θαυματουργικά του χαρίσματα είναι εφάμιλλα του αγίου Πορφυρίου και του Γέροντα Παΐσιου".
Υπ.
***
Διαβάστε ακόμα:
✝️ 2/11 Όσιος Γαβριήλ Γεωργίας:Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό...
Διδαχές και αναμνήσεις του αγίου Γαβριήλ, του διά Χριστόν σαλού
Aν ο ιερέας είναι αμαρτωλός ...
«Αν ξέρατε πόση ευλογία έρχεται στην Θεία Λειτουργία...» - Όσιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος...
|Κάθε χρόνο τέτοια μέρα...
Την ευχούλα σου, Άγιε μας...
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026
☆ Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί...
|Συγχωρέστε μας!
Γιατί μ'αυτά και μ'εκείνα, παραλίγο και θα βάζαμε εντελώς στην άκρη τους τεράστιους Αγίους Αναργύρους...
Ευτυχώς που οι Άγιοι δεν είναι σαν κι εμάς.
Δεν παρεξηγούν, ούτε σκανδαλίζονται.
Και είναι σήμερα τόσοι που πανηγυρίζουμε και γιορτάζουμε...
Δες...
Οι άγιοι Ανάργυροι της 1ης Νοεμβρίου,
Ευτυχώς όμως, που πέρασε από μπροστά μας ο π.Βάϊος, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...
"Σήμερα ακούσαμε ένα μοναδικό παγκοσμίως και εξαιρετικό κείμενο: τον ύμνο της αγάπης του Απόστολου Παύλου, σε συνδυασμό με το πρωτοποριακό και φιλάνθρωπο παράδειγμα δύο αδελφών: των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, σπουδαίων ιατρών αγίων της εκκλησίας!
Αγάπη αληθινή λοιπόν να γεμίζει τα έργα μας, το επάγγελμα μας και την αποστολή μας και τότε κάθε ευλογία, αληθινή ευτυχία και ικανοποίηση βαθιά θα βιώνουμε στην ζωή μας...
* κι αν δεν σε χαλάει να μάθεις καναδυό τρελά για τους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό, ρίξε μια ματιά εδώ...
... κι εδώ...
[Την ευχούλα σας την αγιασμένη, Άγιοί Γιατροί μας!!]
✨ Πάμε μια βόλτα, μέρα που΄ναι, στο Μοναστήρι των Αγίων μας; Με μοναδική "ξενάγηση" από τον Γέροντά μας Γαβριήλ...
🌹 Η συγκλονιστική ζωή του Οσίου Δαβίδ του Γέροντος, του εν Ευβοία, ενός από τους αγαπημένους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από τη ματιά της νέας τεχνολογίας...
Δεν θυμάμαι τελευταία να ενθουσιάστηκα τόσο με κάτι που΄ναι Φτιαγμένο με AI.
Εργαλείο είναι αδέρΦια.
Αρκεί να ξέρεις να το χρησιμοποιείς και όχι εκείνο εσένα.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια αλλιώτικη μικρού μήκους αγιολογική ταινία.
Τα συγχαρητήριά μας στη Νεότητας της Θήρας μας...!!!
"αμΦ." ΥΓ:
Και πρόσεχε! Μην πεις:
"Έλα μωρέ, πιτσιρίκι είμαι που θα χαραμίσω 18΄από τον ελεύθερο χρόνο μου για να δω κάτι τέτοιο για τον Όσιο Δαυίδ, που ούτως ή άλλως είχα διαβάσει κάποτε αρκετά πράγματα για τον βίο του;"
Δες σταχυολογημένες μερικές εικόνες, για να καταλάβεις για τι καλή δουλειά μιλάμε...
Πιστεύουμε πως κατάλαβες.
Δες το πρώτα εσύ.
Και δείξ΄το μετά στα παιδιά σου,
στα εγγόνια σου,
στους μαθητές σου!
Να δουν και κάτι καλό απ΄αυτά τα μαραΦέτια...
Έλα!
Πάμε να το δούμε μαζί.
Ζούληξε το παρακάτω...
Με την ευχούλα σου, Άγιέ μας...
✔ Η Αγία Ασθενής Μνήμη - του Νεκτάριου Γουναρίδη
☆ Τι ζούμε τον τελευταίο χρόνο, ρε φίλε;
Τι ζούμε;
Το ένα δώρο μετά το άλλο.
Τη μια Ευλογία μετά την άλλη...
Και μη μου πεις για θάνατο.
Γιατί από τον μικρό Βασιλάκη μας και πέρα, τότε το 2024, στις 7 Φλεβάρη του Αγίου Παρθενίου ανήμερα, αυτοί δεν είναι θάνατοι.
Πανηγύρια είναι.
Κανείς τους δεν πέθανε.
Γιατί αυτές οι 3 ψυχούλες (ο Βασίλης, ο παππούλης ο Ευσέβιος και τώρα η κυρα Λένη μας) τον πέθαναν τον θάνατο...
Πιο Ζωντανοί κι από μας "τους ζωντανούς".
Και απέμεινε μόνη η κυρα Αθανασία, η μάνα μας, να ζει στο μεταίχμιο.
Μαζί τους κυρίως και λιγότερο μαζί μας.
Μέχρι να την πάρουνε μαζί τους για τα καλά.
Και να πεις πως είμαστε όλοι τέτοιοι που θα' πρεπε για να τ'αξίζουμε όλο αυτό...
Αλί σας μας!
Στα γρήγορα να γίνουμε τέτοιοι και μεις.
Δεν μας παίρνει, Φίλε.
[Και συ ρε μικρέ επιστήμονα, τι έγραψες πάλι;
Θα μας τρελάνεις τελείως;
Έχεις καταλάβει τι έγραψες;
Δείτε και σεις, μήπως και σταματήσω επιτέλους να μονολογώ...]
✨ Όσιος Δαυίδ ο εν Ευβοία... Ένας Μοναχός και Ασκητής, πλήρης Χάριτος και πίστεως...
[Αιώνια ευγνώμονες!!!
Δεν θα κουραστούμε να το λέμε...
Δι΄ό και ολημερίς σήμερα όσιος Δαυίδ!
Από το πρωί ίσαμε το βράδυ...]
━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
2 χρονών τον ρώτησαν ...
- Τι σ΄αρέσει στην Εκκλησία;
Και απάντησε...
- Ο θρόνος του Χριστού
Τα μάτια της Παναγίας
Και τα φτερά του Προδρόμου!
3 χρονών τον έχασαν από το σπίτι του.
6 μέρες μετά, τον βρήκαν να στέκεται όρθιος
μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου.
Όταν τον ρώτησαν ποιος τον έφερε εδώ,
έδειξε τον Τίμιο Πρόδρομο.
Ήταν 1 απο τους πρώτους
Διδασκάλους του γένους...
1 από τους πρώτους που έκαναν
κρυφό σχολειό!!!
Από μικρό παιδί ο Όσιος είχε την ευλογία του Θεού
και την προστασία του ίδιου του Τιμίου Προδρόμου!
Δεν ήταν λοιπόν δυνατό να τραβήξει άλλο δρόμο,
παρά εκείνο της Μοναχικής Πολιτείας.
Περνώντας από έξοχους δασκάλους,
στα μοναστήρια και τα ασκητήρια της περιοχής,
συναντά τον γέροντα που ανέλαβε την πνευματική του τελειοποίηση,
το σκαρφάλωμα προς την κορυφή της αρετής.
Μαζί του θα περάσει πολλά χρόνια
σε διάφορα πνευματικά ασκητήρια
(Όσσα στη Μαγνησία, Μεγίστη Λαύρα στο Άγιο Όρος)
που γέμιζαν χαρά και Χάρη τον νεαρό Όσιο στην ηλικία,
αλλά «γέροντα» -όπως τον αποκαλούσαν όλοι-
στη σοφία, τη σύνεση και την ταπείνωση!
Όταν δε ο γέροντάς του Οσίου Δαβίδ, ο Ακάκιος,
χειροτονείται Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης,
τον παίρνει κοντά του
και του αναθέτει την ηγουμενία σε ένα δύσκολο τόπο,
γεμάτο «αγκάθια» κακίας
και «πέτρες» εγωισμού αμετακίνητες.
Όμως και αυτά με την υπομονή,
την προσευχή
και την αυτοθυσία του
ο Άγιος θα καταφέρει να τα αλλάξει.
Τα αγκάθια σε λουλούδια του μοναχισμού
και
τις πέτρες σε μεταμελημένη γη επαγγελίας…
✧ ✦ ✧
Η Θεία Χάρη
Όμως όσο και αν κάνει προσπάθεια να κρύψει τη Χάρη του Θεού που τον ξεχειλίζει, μια ημέρα, επιτρέπει ο Θεός να μαρτυρηθεί η αγιοσύνη του Οσίου Του!
Εκείνες τις ημέρες έμενε εκεί στο μοναστήρι της Βαρνάκοβας ο Πατριάρχης Ιερεμίας.
Ήταν χάραμα όταν ο Εκκλησιαστικός Ρήτορας Εμμανουήλ, που ήταν στη
συνοδεία του Πατριάρχη, μπαίνοντας στο Ναό για την ετοιμασία της Θείας
Λειτουργίας και καθώς σήκωνε το κεφάλι του από τον ασπασμό της εικόνας του
Χριστού, βλέπει τότε τον ηγούμενο Δαβίδ μπροστά στην Πρόθεση, με το πρόσωπό να
λάμπει σαν τον ήλιο και τα πόδια του να μην πατάνε καν στο δάπεδο!!!
✧ ✦ ✧
Στα χέρια των τυράννων
Αργότερα, όταν είχε ιδρύσει ο Άγιος ένα μικρό μοναστήρι στο όρος Στείρι, έγινε και δραπέτευσαν μερικά ελληνόπουλα που τα είχε σκλάβους ο Τούρκος Πασάς στη Λιβαδειά.
Τότε συκοφαντήθηκε ως ένοχος ο Όσιος Δαβίδ!
Αμέσως, Τούρκοι στρατιώτες, όρμησαν και τον έσυραν μπροστά στα πόδια του πασά, ξυλοκοπώντας τον απάνθρωπα και βασανίζοντάς τον τόσο, που τον άφησαν μισοπεθαμένο!
Μετά μάλιστα από μερικές ημέρες, καταπληγωμένο καθώς τον είχαν, τον κρέμασαν από τα χέρια, έτσι που αργότερα, όταν θα προσέτρεχαν οι Χριστιανοί με μαζεμένα μπόλικα χρήματα για να τον ελευθερώσουν, δεν θα μπορούσαν να του τα κατεβάσουν!
✧ ✦ ✧
Θαυμαστός πλους!
Ελεύθερος πια από τον τύραννο, αποφάσισε να στραφεί σε άλλη
κατεύθυνση και να τραβήξει κατά τα μέρη του Ευβοϊκού.
Όταν λοιπόν έφτασε στην παραλία της Αταλάντης, παρακάλεσε ένα βαρκάρη να τον περάσει απέναντι στην Βόρειο Εύβοια.
Ο βαρκάρης όμως βλέποντάς τον με το τριμμένο φτωχικό του ρασάκι, του αρνήθηκε, περιφρονώντας τον απόλυτα!
Ο Όσιος του Θεού, χωρίς να γογγύσει καθόλου από τη συμπεριφορά του βαρκάρη, έβγαλε το τριμμένο ρασάκι του, το άπλωσε πάνω στο νερό της θάλασσας, έκαμε το σημείο του Σταυρού, προσευχήθηκε στον Κύριο των πάντων, ανέβηκε πάνω στο ρασάκι του και άρχισε, ω του Θείου θαύματος, να ταξιδεύει!!!
✧ ✦ ✧
Στις Ροβιές
Το «ταχύπλοο ρασάκι», μπροστά στα συγκλονισμένα και μετανοημένα μάτια του βαρκάρη, έβγαλε τον Όσιο Δαβίδ στην παραλία των Ροβιών.
Και τα βήματά του τον οδήγησαν μέσα στο ανέπαφο -ακόμα και σήμερα - εκπληκτικό δάσος, πάνω από τις Ροβιές της Εύβοιας!
Εκεί ασκήτεψε τότε, σε μια σπηλιά που
τη βλέπει και τώρα ο προσκυνητής.
Και εκεί, στα απάτητα ψηλόκορφα, η Αγιοσύνη του δεν άργησε να γίνει γνωστή, πρώτα στους απλοϊκούς βοσκούς των βουνών και ύστερα σε όλα τα γύρω χωριά!
Μάλιστα κάποιοι από αυτούς τους βοσκούς θα αποτελούσαν και τον πρώτο πυρήνα του νέου μοναστηριού.
Άνθρωποι αγνοί, καθαροί, με απλότητα όπως
τους έπλασε ο καλός Θεός.
✧ ✦ ✧
Κούτσουρο ο θησαυρός…
Για να γινόταν όμως το νέο μοναστήρι, που θα 'ταν το καταφύγιο των σκλάβων, χρειαζόταν πρώτα πρώτα αρκετά χρήματα για να χτιστεί.
Ο Όσιος
έδειξε σε όλους το μέρος που θα χτιζόταν, στην κορυφή του βουνού, τους ζήτησε
να ετοιμάζουν τεχνίτες και υλικά και εκείνος θα γύριζε τον κόσμο να μαζέψει
χρήματα.
Έτσι και έγινε και ο Όσιος έφτασε ως απάνω στη Ρωσία, που ήταν γεμάτη Έλληνες και γενικότερα Ορθοδόξους Χριστιανούς, που του πρόσφεραν πολλά χρήματα και πολύτιμα δώρα για τη Μονή, τόσα, θησαυρός ολάκερος, που ήταν αδύνατο να τον μεταφέρει ο Όσιος από τη Ρωσία πίσω στην Εύβοια!
Αλλά να τι τον
φώτισε ο Θεός να κάνει.
Κούφωσε ένα μεγάλο κούτσουρο, σφράγισε μέσα σε αυτό τα χρήματα
και τα δώρα, έκανε το σημείο του Σταυρού, έριξε το κούτσουρο με το θησαυρό σ'
ένα ποτάμι της Ρωσίας, προσευχήθηκε και στο τέλος είπε:
«Έως ότου φθάσω στο νησί της Εύβοιας, να φθάσει και το κούτσουρο
με το θησαυρό στην παραλία των Ροβιών».
✧ ✦ ✧
Το ξύλο που έσπαζε τα …τσεκούρια
Πράγματι, όταν μετά από καιρό ο Όσιος Δαβίδ επέστρεψε από τη
Ρωσία και έφθασε στις Ροβιές, είδε το κούτσουρο με το θησαυρό να τον περιμένει
στην παραλία!
Μάλιστα οι κάτοικοι των Ροβιών, που πρώτη τους φορά έβλεπαν
τέτοιο ξύλο, προσπαθούσαν με τα τσεκούρια τους να τ' ανοίξουν. Μάταια όμως,
γιατί τα τσεκούρια τους στράβωναν ή έσπαγαν και το ξύλο ούτε άνοιγε!!!
✧ ✦ ✧
Το Αγιονέρι
Σαν έφτασε τελικά με το θησαυρό απάνω στο βουνό ο Όσιος, είδε
ότι είχαν αρχίσει ήδη να χτίζουν το μοναστήρι, αλλά όχι εκεί που τους είχε
υποδείξει, αλλά παρακάτω, όπου είναι και σήμερα, επειδή στην κορυφή πίστευαν οι
μοναχοί και οι τεχνίτες ότι δεν θα έβρισκαν νερό.
Τότε ο Άγιος σκαρφάλωσε εκεί πάνω στο δασωμένο βράχο, έκανε ολόθερμη προσευχή στο Θεό να ανοίξει μια πηγή κι ύστερα χτύπησε με το ραβδί του την πέτρα!
Την άλλη μέρα όταν την μετακίνησε, πετάχτηκε τόσο νερό που τον έβρεξε!!!
Ο Θεός είχε κάνει και πάλι το θαύμα του με την προσευχή τού Αγίου!
Μάλιστα ακόμη και σήμερα στο μοναστήρι, μπορεί να πιει κανείς
από το άφθονο αυτό και ευλογημένο, ιαματικό νερό, από το Αγιονέρι όπως το λένε,
το οποίο τρέχει σε βρύση μέσα στη Μονή Οσίου Δαβίδ του γέροντος!
Ἀπολυτίκιον
Μέγαν εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χριστου οπαδόν αληθέστατον, και των Όσίων απάντων εφάμιλλον.
Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.
|επιμέλεια ανάρτησης: ο ευνοημένος παντοιοτρόπως από τον Όσιο, Κωνσταντίνος Σύμπουρας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)