✔ Πρόκειται για μια αλλιώτικη αποτύπωση της κραυγής κάθε ψυχής, που παλεύει να απαγκιστρωθεί από τα πάθη, μέχρι να καταλήξει στον τελικό στόχο της, που δεν άλλος από την αγκαλιά του Χριστού...
🌹 Ευγενική παραχώρηση του δημιουργού στον "αμΦοτεροδέξιο". Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του Νεκτάριου θα τα βρείτε εδώ 👉 :
|Κι όμως.
Υπάρχουν ακόμα και τέτοιες ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, κυρά Δόμνα μας!
Πάντα θα υπάρχουν...
Γι΄αυτό, μην απελπίζεσαι...|
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, μου είπε:
-Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Η κυρία λοιπόν αυτή…
Είχε πολύτεκνη οικογένεια.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία.
Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970.
Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει.
Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους.
Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.
Σ’ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους.
Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.
Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία,αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία.
Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο και με αυτό άρχισαν την προσευχή, όλο το εικοσιτετράωρο,την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.
Διάβαζαν τα γράμματα της 6 Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως,του Εσπερινού και του Όρθρου και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, συνέχεια.
Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά,ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία,η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν, ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των, αρρώστησε το παιδί τους και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.
Την εβδόμη νύχτα,την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο.
Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο.
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί.
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα.
Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’τα καντήλια και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει «Μαμά,μπαμπά, που είστε;»
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.
«Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ».
«Πεινάω».
Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά.
Ο Θεός έκαμε το θαύμα του.
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.
Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
«Φροντίστε σεις το Γιωργάκη και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως,για να ευχαριστήσουμε το Θεό, με ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε.
Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο.
Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε,
το παιδί τους, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο,χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου και έτσι έμαθα την ιστορία.
Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:
– Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια,ποιος σας το πρότεινε αυτό,πώς σας ήλθε;
Κάπου το διαβάσατε;
Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
– Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας, όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη.
Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα,τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.
Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.
Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου γι’αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος.
– Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού.
Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπεία του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν,πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.
Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα,μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου.
Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου και το έσωσε.
Δόξα νά΄χει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε...
|π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος
|Τα μαθήματα που ενίοτε παίρνουμε
από τις Οικογένειες
και πολλών ακόμα
συμ-πληρώνονται σήμερα
κι απ΄αυτό
της Οικογένειας του Παντελή...
Και πρέπει ο καθένας μας
να μάθει επιτέλους κάτι απ΄αυτά!
Γιατί κάποια στιγμή στη ζωή μας
ίσως να επιτρέψει ο καλός Θεός
να κληθούμε και μεις
να διαχειριστούμε τέτοιες καταστάσεις...|
❈ Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της
για τον εποχικό πυροσβέστη † Παντελή Διαμαντάκη
που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου,
συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο
που εκφώνησε ο πατέρας του,
Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.
Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά,
την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026,
ο π.Εμμανουήλ,
μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο
του 25χρονου γιού του
είπε τα εξής:
"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα
Κυρίου εὐλογημένον.
Παντελή μας πολυαγαπημένε...
Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων
έχει επίκεντρο εσένα.
Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια.
Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας
να συμπροσευχηθεί για σένα.
Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές
σε μια μυριόστομη συγχορδία
και να φτάσουν μέχρι το θρόνο
της Μεγαλωσύνης του Θεού.
Νομίζω όμως,
πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα
που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα.
Τα γνωρίζεις!
Τα βλέπεις!
Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή
που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.
Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές,
τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας
αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της
δεν βρίσκεται ανάμεσα μας,
έτσι
όπως σε είχαμε συνηθίσει.
Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον,
νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης,
της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή
σου.
Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο,
έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου
για τα Ουράνια δώματα.
Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι
όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία
την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη,
πρόθυμα υπηρέτησες.
Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια!
Πάσα η αλήθεια!
Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή,
στην Ιερή Πρόθεση,
στη Θεία Λειτουργία.
Παντού πια θα ήμαστε μαζί.
Αχώριστοι.
Θα προσευχόμαστε για σένα
και εσύ θα λάβεις την άδεια
να
προστατεύεις τα αδέρφια σου.
Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας
σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές.
Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας.
Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας
όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε,
μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας,
και τον Παντελή μας.
Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο
που θα κάνετε
και σε εκείνον και σ’ εμάς.
«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται,
Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».
Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί,
σε αποχαιρετούμε προσωρινά.
Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό.
Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί.
Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας,
αυτός είναι ο προορισμός μας.
Επίτρεψε μου, ως πατέρας,
να σου δώσω την τελευταία συμβουλή.
Κάνε και εκεί από τον Ουρανό,
όπως έκανες και στη γή,
με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί.
Ως πυροσβέστης,
να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας,
ως τερματοφύλακας
να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά
από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου
και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής,
να προστατεύεις την πατρίδα μας
και τον κόσμο
ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.
Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!
Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.
Στον ολόφωτο χώρο
που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου
προορίστηκε για σένα.
Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!
Το αξίζεις,
και δίκαια σου αποδόθηκε
από τη Δικαιοσύνη του
Τρισαγίου μας Θεού.
Χριστός Ανέστη, Παντελή μας!
Καλό Παράδεισο!
Αθάνατος"!
|μας το έστειλαν πολλοί δικοί μας άνθρωποι.
Πρώτος απ΄όλους ο μικρός Σπυράκος,
μαζί με το εξής προλογικό σημείωμα:
"Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του πατέρα - ιερέα
είναι τόσο φοβερός,
τόσο βαθιά βιωματικός,
τόσο συγκλονιστικός...
Αξίζει να το διαβάσει κάποιος ξανά και ξανά!"
...Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της,
να Της λέτε με απλότητα:
"Την ευχή σου, Παναγία μου".
Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας
την απάντησή Της:
"Την έχεις, παιδί μου!!!..."
Αγίου ΑμΦιλοχίου της Πάτμου.
|εμείς από το υπέροχο δικό μας ζευγάρι Καραμάνης-Χαριτίδου
...τότε να ξέρεις
ότι δεν έκανες βήμα προς στον Χριστό.
Γιατί ο Χριστός
γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου,
όπου έχουν πεθάνει
όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του
(ο θεός της μόδας,
ο θεός της σαρκός,
ο θεός του εγωισμού).
Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια
και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου,
αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου
είναι αποπνικτική.
Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει,
με όλη σου την καρδιά,
αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια
που έχεις μέσα σου,
θα έρθει μέσα στην καρδιά
σου..."
♰ Δ. Παναγόπουλος
|πρωτοδημοσιεύαμε τέτοιους
καιρούς το 2018...
Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης
- Η εμφάνιση της Παναγίας στον άγιο Γέροντα!
Ο μακαριστός Γέροντας πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος
αναφέρει στο βιβλίο του
για τον άγιο Πατέρα μας Ιωάννη...
"Πριν από χρόνια,
άκουσα για κάποιον ευλαβή ιερέα,
τον π. Ιωάννη,
εφημέριο σε κάποιο ακριτικό χωριό της Μακεδονίας,
τον οποίο και συνάντησα το 2002,
στο κρεβάτι, γιατί ήταν άρρωστος.
Το πρόσωπό του όμως ήταν γλυκύτατο,
ιλαρό και φωτεινό.
Μου διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και δάκρυα
ένα βίωμά του, που το έλεγε για πρώτη φορά.
" Κάποιο βράδυ προσευχόμουν
με πολλά κομποσχοίνια των 100 κόμπων
στο όνομα της Θεοτόκου, λέγοντας:
"Υπέρμαχε Στρατηγέ σώσον ημάς"
και έλεγα και τους χαιρετισμούς Της.
Ύστερα από αγρυπνία 7 ωρών,
εμφανίστηκε μπροστά μου εντελώς ξαφνικά,
η Υπεραγία Θεοτόκος, μέσα σε ολόλαμπρο φως!
Την πλαισίωναν πολλές νέες κοπέλες,
που όλες μαζί έψαλλαν μελωδικότατα,
πότε το "Χαίρε νύμφη ανύμφευτε",
πότε το "Άξιον εστί",
πότε το "Θεοτόκε Παρθένε"
και άλλους Θεομητορικούς ύμνους.
Η καρδιά μου, άγνωστο πώς,
τις αναγνώριζε σχεδόν όλες!
Ο ένας χορός αποτελούνταν
από γυναίκες μάρτυρες:
Οι αγίες Κυριακή,
Βαρβάρα,
Παρασκευή,
Αικατερίνη,
Γλυκερία,
Λουκία,
Καλλιόπη,
Μαρίνα
και Μαρκέλλα.
Ο άλλος χορός είχε τις αγίες που διέλαμψαν οσιακώς
με τα σκληρά ασκητικά τους παλαίσματα!
Οι αγίες Μαρία η Αιγυπτία,
Μακρίνα,
Ισιδώρα,
Μεθοδία,
Θεοκτίστη,
Συγκλιτική,
Φεβρωνία,
Κασσιανή,
Ιούστα
και άλλες...
Κάποια στιγμή η Παναγία μας,
απευθυνόμενη σε μένα τον ελεεινό,
είπε με την ουράνια φωνή Της!
"Πάτερ Ιωάννη
και όλοι οι λειτουργοί του Υψίστου,
να με επικαλείσθε κάθε ημέρα
κι εγώ σας ακούω!!!
Και θα έρχομαι πάντοτε προς βοήθειά σας!!!"
Και το θεϊκό όραμα χάθηκε από μπροστά μου
κι εγώ λιποθύμησα
γιατί δεν άντεξα την συγκίνηση,
την χαρά,
την ανέκφραστη ουράνια γλυκύτητα
της θείας παρουσίας της,
σε μένα τον ελεεινό,
που είμαι ο τελευταίος παπάς της Ελλάδας,
σκωλήκων βρώμα και δυσωδία".
Και όλη αυτή την διήγηση,
που ήταν ακατάληπτη στη διάστασή της,
την έκανε ο π. Ιωάννης,
με πολλά δάκρυα,
αναφιλητά και λυγμούς"!
|Αγαπητοί εν Χριστώ αδερΦοί μου,
ο άγιος Γέροντας έζησε
κρύβοντας την αγιοσύνη του!
Ο Κύριός μας όμως
αποκαλύπτει τις ταπεινές ψυχές...
Δίκαιοι δε εις τον αιώνα ζώσι...
|επιμέλεια ανάρτησης: Ουρανία Τσιπτσούκη, εκ των "συν αυτώ".-
