Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

– " Νομίζεις πως όλα είναι πάντα έτσι, όπως τά βλέπεις;" ~ Άγιος Παϊσιος.-

Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
– Γέροντα, τί βοηθάει να διώχνω τους λογισμούς υπόνοιας;
– Όλα είναι πάντα έτσι, όπως τά βλέπεις; 

Να βάζης πάντα ενα ερωτηματικό σέ κάθε λογισμό σου, μιά πού όλα τά βλέπεις συνήθως αριστερά, καθώς επίσης και άπό κανέναν καλό λογισμό γιά τους άλλους, γιά νά μην άμαρτάνης με τις κρίσεις σου. Αν βάζης δύο ερωτηματικά, είναι πιο καλά. Αν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα. Έτσι κι εσύ ειρηνεύεις και ωφελείσαι, άλλα και τον άλλον ωφελείς. Αλλιώς, μέ τον αριστερό λογισμό νευριάζεις, ταράζεσαι και στενοχωριέσαι, οπότε βλάπτεσαι πνευματικά.
Όταν αντιμετωπίζης ό,τι βλέπεις μέ καλούς λογισμούς, μετά άπό λίγο καιρό θά δής ότι όλα ήταν πράγματι έτσι, όπως τά είδες μέ καλούς λογισμούς. 

Θά σου πώ ενα περιστατικό, γιά νά δής τί κάνει ό αριστερός λογισμός. 
Μιά μέρα ήρθε στο Καλύβι ένας μοναχός και μου λέει: 
"Ό Γέρο Χαράλαμπος είναι μάγος έκανε μαγικά."
 Τί λές, μωρέ χαμένε; Δεν ντρέπεσαι;, του λέω. 
Ναι, μου λέει, τόν είδα μια νύχτα με φεγγάρι πού έκανε «μ, μ, μμμ…» και έχυνε μέ μια νταμιτζάνα κάτι μέσα στα κλαδιά. 
Πάω μια μέρα και βρίσκω τόν Γέρο-Χαράλαμπο. 

¨Τί γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; του λέω. Πώς τα περνάς; Τί κάνεις; Κάποιος σέ είδε πού ερριχνες εκεί μέσα στα βάτα κάτι μέ μια νταμιτζάνα και έκανες «μ, μ, μμμ…». 

¨Ήταν κάτι κρίνα μέσα στά ρουμάνια, μου λέει, και πήγα νά τά ποτίσω. Έλεγα «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!»-και εριχνα λίγο νερό στο ένα κρίνο «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!» και εριχνα λίγο νερό στο άλλο… Γέμιζα πάλι την νταμιτζάνα, ξαναέριχνα. Βλέπεις; Και ό άλλος τόν πέρασε γιά μάγο!

Βλέπω, μερικοί κοσμικοί τί καλούς λογισμούς πού έχουν! 

Ενώ άλλοι, οι καημένοι, πόσο βασανίζονται μέ πράγματα πού ούτε καν υπάρχουν, άλλα ούτε και ό πειρασμός θά μπορούσε νά τά σκεφθή! Μιά φορά, όταν έβρεξε μετά Από μεγάλη ανομβρία, ένιωσα τέτοια ευγνωμοσύνη στον Θεό, πού καθόμουν μέσα στο Καλύβι και έλεγα συνέχεια: 

"Σ'ευχαριστώ Εκατομμύρια-δισεκατομμύρια φορές, Θεέ μου. Έξω, χωρίς νά το ξέρω, ήταν ένας κοσμικός και μέ άκουσε. Όταν μέ είδε μετά, μου είπε: 
Πάτερ, σκανδαλίσθηκα. Άκουσα νά λές:
«Εκατομμύρια-δισεκατομμύρια» και είπα «τί είναι αυτά πού λέει ό πατήρ Παΐσιος;». Τί νά του έλεγα; 
εγώ εννοούσα ευχαριστίες στον Θεό γιά την βροχή, και αυτός νόμιζε ότι μετρούσα χρήματα. 

Και αν ήταν κανένας άλλος, θά μπορούσε νά έρθη νά μέ ληστέψη το βράδυ, νά μου δώση και ενα γερό ξύλο, και τελικά δεν θά έβρισκε τίποτε. 
Μιά άλλη φορά είχε έρθει κάποιος πού είχε άρρωστο παιδί. 
Τόν πήρα νά τόν δω μέσα στο εκκλησάκι. Όταν άκουσα το πρόβλημα του, τού είπα, γιά νά τόν βοηθήσω: 

Κάτι πρέπει νά κάνης κι έσύ, γιά νά βοηθηθή το παιδί σου. Μετάνοιες δεν κάνεις, νηστεία δεν κάνεις, χρήματα δέν έχεις, για να κάνης ελεημοσύνες, πές στον Θεό: 
«Θεέ μου, δέν έχω κανένα καλό να θυσιάσω για την υγεία του παιδιού μου, θά προσπαθήσω τουλάχιστον νά κόψω το τσιγάρο». 
Ό καημένος συγκινήθηκε και μου υποσχέθηκε πώς θά το κάνη. Πήγα νά του ανοίξω τήν πόρτα, γιά νά φύγη, και εκείνος άφησε το τσακμάκι και τά τσιγάρα μέσα στο εκκλησάκι, κάτω από τήν εικόνα του Χριστού. 
Έγώ δέν το πρόσεξα. 
Μετά από αυτόν μπήκε ένας νεαρός στο εκκλησάκι, κάτι ήθελε νά μου πή, και ύστερα βγήκε έξω και κάπνιζε. 
Τού λέω: 
Παλληκάρι, δέν κάνει νά καπνίζης εδώ. Πήγαινε λίγο πιο πέρα. 
Μέσα στην εκκλησία επιτρέπεται νά καπνίζης; μου λέει. 
Αυτός είχε δει το πακέτο μέ το τσακμάκι πού είχε αφήσει ο πατέρας του άρρωστου παιδιού και έβαλε λογισμό ότι καπνίζω. 
Τον άφησα νά φύγη μέ τον λογισμό του. Καλά, και αν κάπνιζα, και μέσα στην εκκλησία θά κάπνιζα;
Βλέπετε τί είναι ό λογισμός;
– Γέροντα, ή υπόνοια, ή καχυποψία, πόση ζημιά μπορεί νά κάνη στην ψυχή;
– Ανάλογα μέ τήν υπόνοια είναι και ή ζημιά. Ή καχυποψία φέρνει καχεξία.
– Πώς θεραπεύεται;
– Μέ καλούς λογισμούς.
– Γέροντα, άν δη ό άνθρωπος ότι πέφτει έξω μιά φορά, αυτό δέν τον βοηθάει;
– Άν πέση μιά φορά εξω, τέλος πάντων άν πέση όμως δυό φορές, θά σακατευθή. Θέλει προσοχή, γιατί και ένα τοις χιλίοις νά μήν είναι τά πράγματα έτσι όπως τά σκεφθήκαμε, κολαζόμαστε. 

Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, μιά φορά τήν Μεγάλη Σαρακοστή ένα γεροντάκι, ό
Γέρο-Δωρόθεος, τηγάνιζε κολοκυθάκια. 

Τον είδε ένας αδελφός τήν ώρα πού τά έβαζε στο τηγάνι και έρχεται και μου λέει: 
Νά δής, ό Γέρο-Δωρόθεος τηγανίζει κάτι μπαρμπούνια τόσο μεγάλα! Μά, του λέω, ό Γέρο-Δωρόθεος, Μεγάλη Σαρακοστή, δεν είναι δυνατόν νά τηγανίζη μπαρμπούνια. 
Ναι, μου λέει, τά είδα με τά μάτια μου, κάτι μπαρμπούνια τόσα!. Ό Γέρο-Δωρόθεος είχε έρθει δεκαπέντε χρόνων στο Άγιον Όρος και ήταν σάν μάνα. 
Αν έβλεπε κανένα καλογέρι λίγο φιλάσθενο, έλα εδώ, του έλεγε, έχω ένα μυστικό νά σου πω, καί του έδινε λίγο ταχίνι μέ κοπανισμένα καρύδια ή κάτι άλλο. Καί τά γεροντάκια τά οικονομούσε ανάλογα. Πάω μετά στον Γέρο-Δωρόθεο καί τί νά δω; Κολοκυθάκια τηγάνιζε γιά το νοσοκομείο!
– Καί αν, Γέροντα, ένας λογισμός υπόνοιας γιά κάποιον βγή αληθινός;
– Καί αν μιά φορά βγή αληθινός ένας τέτοιος λογισμός, σημαίνει οτι κάθε φορά θά είναι αληθινοί τέτοιοι λογισμοί; Ύστερα που ξέρεις άν ό Θεός επέτρεψε νά βγή αληθινός εκείνος ό λογισμός, γιά νά δώση πνευματικές εξετάσεις ό άλλος στην ταπείνωση;
Βέβαια χρειάζεται νά προσεχή κανείς νά μή δίνη καί ό ίδιος αφορμές, ώστε ό άλλος νά βγάζη λανθασμένα συμπεράσματα. Γιά νά βάλη λ.χ. κάποιος έναν αριστερό λογισμό γιά σένα, μπορεί ό ίδιος νά έχη εμπάθεια, άλλα κι εσύ μπορεί νά έδωσες αφορμή. 

Αν, παρόλο πού εσύ πρόσεξες, ό άλλος σκεφθή κάτι εις βάρος σου, τότε νά δοξάσης τον Θεό καί νά ευχηθής γιά εκείνον.

από το βιβλίο: Πνευματικός Αγώνας Γ'


Κατερινα Μωραϊτη

~ Σχόλιο Δέσποινας Αποστολίδου :
Πράγματι....άπειρες φορές μας έχουν ξεγελάσει και τ' αυτιά και τα μάτια μας...

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τη Δωρεά Μυελού των Οστών!!! ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Παντελής Θαλασσινός...


Πλοήγηση 
Δελτίο Τύπου
Δευτέρα 25 Ιουνίου 2018 ώρα 19.00, Κεντρική Πλατεία Νέας Σμύρνης
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τη Δωρεά Μυελού των Οστών.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Παντελής Θαλασσινός,
Μουσικό Σχολείο Αλίμου, Μουσικό Εργαστήρι «Πλοήγησης», Χρήστος Σερμιέ κ.ά.

Τη Δευτέρα 25 Ιουνίου 2018 και ώρα 19.00, στην Κεντρική Πλατεία Νέας Σμύρνης, ο Δήμος Νέας Σμύρνης σε συνεργασία με τον εξειδικευμένο πολυχώρος «Πλοήγηση» διοργανώνουν Ημερίδα και μουσική βραδιά για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της νεολαίας της πόλης μας για τη Δωρεά Μυελού των Οστών.
Η εκδήλωση θα ξεκινήσει με σύντομη ενημέρωση από ειδικούς επιστήμονες για τη σημασία της εθελοντικής προσφοράς αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. 
Θα υπάρχουν επίσης, εθελοντές με ενημερωτικό υλικό από τον Σύλλογο «Όραμα Ελπίδα» για όσους επιθυμούν να γίνουν δότες μυελού των οστών.
Θα ακολουθήσει Μουσική Συναυλία, στην οποία έχουν δηλώσει συμμετοχή ο Παντελής Θαλασσινός, το Μουσικό Σχολείο Αλίμου, το Μουσικό Εργαστήρι της «Πλοήγησης», ο πιανίστας Χρήστος Σερμιέ και άλλοι επώνυμοι καλλιτέχνες.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσει η ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας παιδικών βιβλίων Κάρμεν Ρουγγέρη.


~ Kατασκήνωση;summer camp; ~ "Πισίνα θα έχει; Τι; Θα νηστεύουν μικρά παιδιά Τετάρτες & Παρασκευές; Είστε τρελοί;Με τίποτα..." ~ Πρόταση...

Αποτέλεσμα εικόνας για Κατασκήνωση
(Σχόλιό μας:
Ναι! Να πάμε τα παιδιά μας 
σε summer camps & κατασκηνώσεις...
Από το να κάθονται όλη μέρα μπροστά στις οθόνες είναι σαφώς προτιμότερο!Ούτε λόγος...
Αν μας επιτρέπεται,όμως, κάτι σημαντικό από τα καλοκαίρια που "φάγαμε" στις κατασκηνώσεις και την (άμισθη ή έμμισθη) εμπειρία μας 
(ως κατασκηνωτές, βοηθοί, ομαδάρχες, γυμναστές,κοινοτάρχες,υπαρχηγοί...):
ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ 
ΩΣ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ 
ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!!!
ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ 
ΠΙΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΡΟΠΟ...
ΕΠ΄ΟΥΔΕΝΙ!!!
(Ο λόγος με...2 λόγια:
Οι 10 τόσες μέρες, που θα "παρκάρουν", θα μας επιτρέψετε, τα παιδιά τους οι γονείς σε ιδιωτικές φαντασμαγορικές κατασκηνώσεις (νεροτσουλήθρες,πισίνες,γήπεδα,σινεμά κλπ) θα τα μετατρέψουν σε "επιστήμονες"...
Ό,τι δεν είχαν μάθει στα υπόλοιπα χρόνια της παιδικής τους ζωής, θα τα μάθουν,χωρίς την επίβλεψή μας...,μέσα σε λιγότερο από 10 μέρες σε ένα "ελευθεριάζον" περιβάλλον,όπου όλα επιτρέπονται στο βωμό όχι φυσικά της ψυχαγωγίας, αλλά της "διασκέδασης" (από το σκεδάννυμι=ξοδεύω,σκορπίζω...)
Ούτε τζάμπα!

Διαλέξτε:
Παρνασσό, Ελληνικό Κορινθίας, Ρίζα,Παναγοπούλα,Βραυρώνα,Μήλεσι,Άγκυρα των Πατρών, θαβώρ του Αλισσού Πάτρας,Μελετάκι της ΧΟΝ, Φλώρινα,
Αθαμάνιο Άρτας, Καλάνδρα, Θεοσκέπαστη, Λάρισα,Σκοτίνα Πιερίας, Σέρρες,Πορταριά, Ιωάννινα,Αγρίνιο,Λαμία,Πύργος,Αίγινα, Αλεξανδρούπολη,Βέρμιο,Κρήτη,Κύπρο 
ή όπου εσείς γνωρίζετε (γνωστοποιείστε και σε μας...)
και σε όλες τις κατασκηνώσεις των Ιερών Μονών & Μητροπόλεων της Ελλάδας...
Για παράδειγμα, 
ας τολμήσουμε μια "εγγυημένη" πρόταση 
στη Μητρόπολη Μεσογαίας...
(Συγχωρείστε μας το "επιθετικό" και "απόλυτο" της ανάρτησης, αλλά δεν γνωρίζουμε αν φαντάζεστε τι έχει περάσει από τα αισθητήριά μας όλα αυτά τα χρόνια και τι "αποτυπώματα" αφήνουν στις καρδιές των παιδιών οι απίθανες ή οι απαίσιες κατασκηνωτικές στιγμούλες...
Εμείς,ας πούμε, "μεγαλώσαμε" & ανδρωθήκαμε στο Λαλιώτη Κορινθίας...Και δεν το μετανιώσαμε ποτέ! Όσοι γνωρίζουν,καταλαβαίνουν...
Καλή επιτυχία!)

- Πρωτοδημοσιεύτηκε πέρυσι τέτοιες μέρες...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

"...Η μεγαλοσύνη του να είσαι στους λίγους εναπομείναντες Έλληνες!!!"


Καθημερινοί άνθρωποι, αυτό που λέμε της διπλανής πόρτας και πήγαν λίγο παρακάτω από την πόρτα τους και ακόμη πιο κάτω -δυο τρεις πόρτες- και έφτασαν να σηκώνουν την σημαία, την ευθύνη, την πατρίδα τελικά που πέταξαν οι άλλοι, οι υποτιθέμενοι υπεύθυνοι.....
Όχι δεν έχουν το στυλ του ήρωα! 
Από ανάγκη έγιναν!
Η κυρία με την τσάντα δεν πρόλαβε να μάθει ότι στις διαδηλώσεις δεν παίρνουν τσαντικό....
Δεν είναι της διαμαρτυρίας η γυναίκα. 
Πιο πολύ την έχω να πηγαίνει στην λαϊκή και να μαγειρεύει φασολάκια. 
Όμως τι να κάνει; 
Να αφήσει την σημαία να χλευάζεται και την πατρίδα να διασύρεται; 
Μη γένοιτο!
Κάπως έτσι γίνεται η επανάσταση. 
Δίχως μεγάλα λόγια, αλλά με μεγάλα έργα και με ανθρώπους που σήμερα ζουν την πλήξη τους και αύριο την μεγαλοσύνη του να είσαι στους λίγους εναπομείναντες Έλληνες!

~ "Ας γίνει αυτή η Σημαία η ματωμένη ελληνική σημαία του δικού μας «πολυτεχνείου»..."

Η αριστερά είναι ειδική στο να δημιουργεί «μάρτυρες» ή να εκμεταλλεύεται θύματα και καταστάσεις, φορώντας πάντα το προσωπείο του «θύματος της βίας», πλάθοντας μια ψεύτικη εικόνα και κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια του λαού. 
Βαρέθηκα να ακούω το «είναι αυτοί αριστεροί»; 
«Μα κάνουν τέτοια πράγματα οι αριστεροί»; Λες και οι αριστεροί είναι οι μητέρες τερέζες και οι αδελφές του ελέους. 
Είναι ώρα να σταματήσει αυτό το παραμύθι και οι εικόνες με την κρατική και παρακρατική βία κατά των Ελλήνων που σε πείσμα των καιρών ακόμα αντιστέκονται, να παραμείνουν ζωντανές. 
Είναι στο χέρι του καθενός, είτε οργανωμένα είτε μόνος του, να περάσει στην αντεπίθεση και να μην αφήσει πλέον χώρο στο ψέμα, στην παραπληροφόρηση ή στην θλιβερή «επιστροφή στην καθημερινότητα». 
Επίσης, θέλω να πω ότι υπάρχει και ζωή έξω από τα social media
Ας μην εξαντλείται ο θυμός μας ή η φαντασία μας εκεί. 
Αν δεν είμαστε στους δρόμους ο λαός δεν μας βλέπει, έλεγε ένας από τους ηγέτες της Γενιάς της Ταυτότητας. 
Και επιτέλους δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την εμμονή με τις διάφορες επιστολές διαμαρτυρίας προς τον «αξιότιμον» κύριο πρόεδρο της δημοκρατίας «που δεν κάνει κάτι» ή προς τον «κύριον υπουργόν» που δεν ξέρει ιστορία και δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το «κόλλημα» με τον στρατό, την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, και το ατέρμονο παράπονο του «γιατί δεν κάνουν κάτι» ή του «γιατί τα κάνουν αυτά» και την διαπίστωση (!) ότι τελικά υπηρετούν το κράτος και την κυβέρνηση και όχι το έθνος και τον λαό. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά ναι, είναι κράτος. 
Είναι υπάλληλοι του κράτους. 
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν πατριώτες και ευσυνείδητοι άνθρωποι και εκεί. 
Φυσικά και υπάρχουν. 
Όπως υπάρχουν και παντού. 
Γιατί πρέπει όμως να γίνει «έκκληση» στον στρατό ή στην αστυνομία ή στους δικαστές ή δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους, να επέμβουν και να «σώσουν την χώρα»; 
Γιατί να μην γίνει έκκληση και σε κάποιον άλλον φορέα του δημοσίου ή σε κάποιους άλλους δημοσίους υπαλλήλους; 
Συγκίνηση πάντως και σεβασμός για όσους Έλληνες και Ελληνίδες βρέθηκαν με μια ελληνική σημαία και με την δύναμη της ψυχής τους και της φωνής τους στο Σύνταγμα και στις Πρέσπες. 
Έχω την εντύπωση (ή την ελπίδα) ότι σχηματίζεται μια καλή μαγιά. 
Για να δούμε μια εθνική κυβέρνηση θέλει δουλειά πολλή. 
Στο βιβλίο «Για τους Λεγεωνάριούς μου» ο Κορνήλιος Κοντρεάνου γράφει και για την λύσσα του κράτους και των μηχανισμών του εναντίον του εθνικιστικού χριστιανικού κινήματός του και ακόμα και την βία των αστυνομικών. 
Δεν έπεσε από τα σύννεφα ποτέ. Ούτε κοίταξε να τους καλοπιάσει . Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν ο λαός. Η ανάσταση του λαού και του έθνους. 
«Πρέπει να οργανώσουμε ολόκληρη τη νέα γενιά», έγραφε, «να την ανυψώσουμε και να της εμφυσήσουμε το ηρωικό ήθος. Πρέπει να απομονώσουμε το πολιτικό σύστημα ώστε η νεολαία μας να μην περνά στις τάξεις του. Μόνο με μία εθνικιστική κυβέρνηση που θα εκφράζει την εθνική μας συνείδηση, δύναμη και υγεία θα προστατεύσουμε τον λαό μας και θα σταματήσουμε την εισβολή των ξένων. Ο λαός μας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των ξένων εισβολέων αν δεν λύσει πρώτα το πρόβλημα των πολιτικών κομμάτων. Είμαστε μόνοι. Πρέπει να συνηθίσουμε σε αυτήν την ιδέα, ότι ανάμεσα στον Θεό και εμάς δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει».
ΚΟ 

Υπερβολικό; Γραφικό; Εθνικιστικό; 'Η (δυστυχώς...) Αληθινό;;;

"Όταν βρέθηκα κάτω από την άσπρη τέντα..." ~ Πως βίωσε ένας δημοσιογράφος, που κάλυψε το "πάρτι" της συμφωνίας στις Πρέσπες...


Βρέθηκα από τα χαράματα στις Πρέσπες για το ρεπορτάζ. 
Αλλά με πολύ βαριά καρδιά! 
Στην αρχή ήταν ο μουντός καιρός. 
Μετά τα συνεχή μπλόκα των αστυνομικών για τον έλεγχο της ταυτότητας, του αυτοκινήτου και της ιδιότητας μου, που με έκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι σε μία χώρα υπό κατοχή, ή σε δικτατορία. 
Όταν βρέθηκα κάτω από την άσπρη τέντα ένας κόμπος έσφιξε το στομάχι μου, σα να πήγαινα σε μία κηδεία ενός αγαπημένου μου προσώπου, ή σα να έπρεπε με το ζόρι να αποχωριστώ ένα αγαπημένο πρόσωπο ή να με ανάγκαζαν να φύγω από κάπου όμορφα και ζεστά…
Έδινα συνέχεια ανταποκρίσεις στο Ράδιο Θεσσαλονίκη, με όλες τις εξελίξεις και το ρεπορτάζ που έτρεχε μπροστά μου. 
Με το πέρας κάθε “ζωντανού” λάμβανα γραπτά μηνύματα και τηλεφωνήματα από φίλους και γνωστούς μου που άκουγαν την εκπομπή μας. 
Πρέπει να είχα πάνω από 50 επικοινωνίες έως το μεσημέρι! 
Όλοι μου μιλούσαν με θυμό αλλά κυρίως με λύπη. 
Με θρήνο. 
Οι επικοινωνίες αυτές με έριξαν ακόμη περισσότερο…
Κάτω από την τέντα συνάντησα 3-4 γνωστούς μου Σκοπιανούς δημοσιογράφους. 
Η έκφραση του προσώπου τους έκανε το απόλυτο κοντράστ με τα όσα δεχόμουν νωρίτερα. 
Πλήρης ευτυχία στα μάτια τους, ο απόλυτος ενθουσιασμός στα λόγια τους, η αίσθηση της επικράτησης στο πνεύμα τους… 
Η πίκρα πλαισιώθηκε μέσα μου με την στυφή γεύση της ήττας…
Η τελετή άρχισε. 
Τα παχιά λόγια γέμισαν τον αέρα. 
Το μυαλό μου κόλλησε σε κάποια λόγια του Τσίπρα. 
Ο πρωθυπουργός μίλησε για ένα ιστορικό μέρος στο οποίο γίνεται η τελετή, ένα πέρασμα όπως είπε για κυνηγούς και κυνηγημένους. 
Ειλικρινά με εξόργισαν αυτά τα λόγια! 
Γιατί με τις λέξεις αυτές ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να διασυνδέσει την τελετή με καταστάσεις του εμφυλίου πολέμου, η τελευταία φάση του οποίου (και φάση συντριβής για την Αριστερά), διαδραματίσθηκε σ’ αυτές εδώ τις περιοχές! Ειλικρινά απορώ! 
Πώς είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος, ένας 40άρης πολιτικός, ένας πρωθυπουργός να επιλέγει να μένει στα κολλήματα του, αρνούμενος και τον θεσμικό του ρόλο αλλά και τα προτάγματα της γενιάς του.
Ο Αριστερός τελικά είναι πάντα Αριστερός, ακόμη κι αν γίνει πρωθυπουργός! 
Στον ψυχισμό του μετρά περισσότερο ο διχασμός, η αντιπαράθεση, το κόμπλεξ του να δείξει ότι ο Εμφύλιος μπορεί να χάθηκε αλλά αυτός είναι πάντα έτοιμος να κερδίσει τον επόμενο γύρο… 
Ότι εδώ στα χώματα της συντριβής παίρνει την ρεβάνς! 
Ότι όσο ψηλά κι αν βρεθεί θα θέλει πάντα να έρθει μπροστά μας και να μας τρίψει το κόμπλεξ του στη μούρη…
Περισσότερο λυπήθηκα παρά εξοργίστηκα με την οπτική αυτή. 
Για τους Μακεδόνες πολίτες, την μακεδονική κοινωνία, τους Μακεδόνες και ξανά μανά τη μακεδονική κοινωνία και πάλι για τους Μακεδόνες. 
Μάλλον θέλησε να μας ξεκαθαρίσει για το πως θα τους αποκαλούμε, μάλλον επέλεξε με τον τρόπο αυτό να διαλύσει κάθε αμφιβολία για το πως θα λέγονται στο εξής. 
Διέπραξε μία διπλωματική απρέπεια, αφού ακόμη και αυτή η συμφωνία με τις τόσες υποχωρήσεις αφήνει το λεπτό αυτό ζήτημα στα συμφραζόμενα… 
Και φυσικά, από τη στιγμή που ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε και κανείς άλλος δεν θέλησε εκείνη τη στιγμή να χαλάσει την εορταστική ατμόσφαιρα, ο χαρακτηρισμός κατοχυρώθηκε… 
Φυσικά, το “ευχαριστώ τους Αμερικανούς” που υπερτόνισε δεν ξένισε κανέναν…
Προσεγγίζω τον Νίκο Κοτζιά. 
Απαντά χαμογελαστός στις ερωτήσεις μου για τη συμφωνία. Όταν τον ρωτώ για τις διαδηλώσεις, που συνεχίζονται μαζικές, 18 χιλιόμετρα μακρύτερα συνοφρυώνεται. 
“Βασίζονται στη μεταφυσική όσοι αντιδρούν”, λέει…
Η τελετή έληγε όταν έρχονταν οι πρώτες αναφορές από συναδέλφους ότι πέφτει πολύ ξύλο στο Πισοδέρι. 
Τα ΜΑΤ, ναι αυτά τα ΜΑΤ που κάθονται και τις τρώνε στα Εξάρχεια και εξαντλούν την ευγένεια τους στους Ρουβίκωνες και τους κουκουλοφόρους, ξυλοφορτώνουν και ραντίζουν με χημικά πολίτες που διαμαρτύρονται… 
Η αίσθηση της πίκρας γενικεύεται… 
Βαδίζουμε προς το πάρκινγκ. 
Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους φρουρούς τους και τους παρατρεχάμενους τους, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από την περιοχή, που βρέθηκαν ως κλακαδόροι στην τελετή αλληλοσυγχαίρονται ευτυχισμένοι με τρανταχτά γέλια και λόγια θριάμβου και επικράτησης.
Πολλά σπίτια τόσο στους Ψαράδες όσο και στο Λαιμό έχουν υψώσει πλάι στη γαλανόλευκη και μία μαύρη σημαία στα μπαλκόνια τους. 
Οι καμπάνες ηχούν πένθιμα, όπως στις κηδείες.
Οι δημοσιογράφοι παρέες- παρέες πηγαίνουμε προς το πάρκινγκ για να μπούμε στα λεωφορεία που θα πάνε στα αυτοκίνητα μας. 
Κοιτιόμαστε μάλλον βλοσυρά. 
Λες και δεν έχουμε διάθεση για πολλά λόγια. “Πίκρα ρε συ, μεγάλη πίκρα” λέμε και ξαναλέμε μεταξύ μας. 
Σα να φεύγουμε από ένα ποδοσφαιρικό ματς στο οποίο η εθνική Ελλάδας υπέστη ταπεινωτική ήττα. 
Τα λόγια του Ζάεφ “οι Μακεδόνες και οι Έλληνες” στην  κακόηχη γλώσσα του  θα μείνουν σφηνωμένα στο μυαλό μου για πολύ ώρα…
Χάσαμε… Δυστυχώς χάσαμε…

Γράφει για το Report Plus
ο δημοσιογράφος Χρήστος Νικολαΐδης


(Από το χρονολόγιο της 
Χρυσούλας Ριζοπούλου)

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

~ Θα λειτουργήσουν οι Πνευματικοί Νόμοι .... Ο Άγιος Παΐσιος για το μόρφωμα των Σκοπίων!!!


Φωτογραφία του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.
Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας

ΥΓ. "αμφ.":
Και μέσα σε όλα αυτά τα στενάχωρα, που δεν μπορούμε πλέον ν΄αντέξουμε άλλο, 
διαβάζεις αυτό και παρηγοριέσαι και αγαλιάζει μες στα κλάματα σου το είναι σου...
Όχι πως θα σταματήσουμε τον αγώνα μας, τον όποιο αναλογεί στον καθένα μας! Επ΄ουδενί...
Αλλά, δεν μπορείς να μην απορήσεις για μια ακόμα φορά με τη Θεία Οικονομία...
Και να (ξανα)αρχίσεις να έχεις ακράδαντη εμπιστοσύνη σε Εκείνον μονάχα που πρέπει...
Πόσα χρόνια πριν τα είχε φανερώσει όλα τούτα στον Άγιο...

(Ευχαριστούμε τον Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας για την ανάσα που μας χάρισε...)

Με dress code στο Σύνταγμα...


Μου είπε η μάνα μου ότι οι ειδήσεις έλεγαν πως κάποιοι ακροδεξιοί προκαλούν επεισόδια στη Βουλή...

Έβλεπα τον κόσμο να κατεβαίνει στο Σύνταγμα.
Τα αγόρια με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος, και τα κορίτσια με γαλάζια μπλουζάκια, μπλε, ριγέ, άσπρα, ό,τι είχαν.
Τα τουριστικά τα μπλουζάκια με το HELLAS σε μπλε φόντο…
Οι κυρίες με κάτι φουλάρια μεταξωτά, γαλάζια.
Άλλες κοπέλες με κάτι φουστάνια αέρινα άσπρα και μπλε.
Πάνοπλοι όλοι.
Οι ηλικιωμένοι κύριοι με ομπρέλα στο χέρι και οι κυρίες στις τσάντες.
Πάνοπλοι.
Στα πρώτα δακρυγόνα δεν το κατάλαβα ότι έπρεπε να τρέξω. Μόνο όταν είδα μια μάνα με πέντε μικρά και ένα στο καρότσι. Τα είχε ντύσει όλα γαλάζια μπλουζάκια. Τα κορίτσια φορούσαν κάτι φουστάνια βεραμάν κι αυτή ένα τζιν φουστάνι, άνετο. Όταν άρχισαν να κλαίνε όλα μαζί, κι αυτή να κλαίει, τότε κατάλαβα.
Τρεις ώρες μετά. Τελείωνε η ψηφοφορία μέσα. Τραγουδούσαμε.
- Είσαι από τη Μακεδονία; με ρωτάει μια κοπέλα. 23 χρονών.
- Όπως όλοι μας. Της λέω.
- Θα κάτσω στην παρέα σας γιατί φοβάμαι λίγο. Απ’ την αρχή φοβόμουνα μη γίνει κάτι, αλλά με έπεισε η φίλη μου να ’ρθούμε. Ας φοβόμουνα. Τουλάχιστoν, δώσαμε ένα «παρών».
Στο μετρό, φεύγοντας μου είπε και το κόλπο μια κυρία με τζιν φούστα κι ένα ωραιότατο ριγέ μπλουζάκι. 
«Θα βάζεις Maalox, όχι νερό. Είναι ό,τι πρέπει για τα δακρυγόνα». 
Ο γιος κι ο σύζυγος είχαν ήδη κάτασπρα τα μάγουλα. 
Και καπελάκια Εθνική Ελλάδος.
Α ρε, να χαρώ εγώ κάτι ταραξίες...

~ Μας έστειλε η Ε. (εκ των "συν αυτώ...")

" Ξαφνικά διαπιστώσαμε οτι είμαστε υπό κατοχή – κοιτάς καί λες που είναι η Ελλάδα; "

Που είναι οι Έλληνες; 
Ποιοί μάς πούλησαν; 
Ποιοί μάς αγόρασαν; 
Βιώνοντας ένα σκληρό παιχνίδι πίσω από τήν πλάτη μας καί πάντα εις βάρος μας… 
Βλέπουμε πώς δέν είμαστε άμοιροι της τύχης μας…
Φταίμε όλοι…(διότι) καταργήσαμε τόν Θεό… 
Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς στοές, αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξη… 
Τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση… τα παιδιά με τά σκυλιά… τόν πνευματικό με τα μέντιουμ , τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, φροντιστήρια, την προσευχή με γιόγκα, την Νηστεία με δίαιτες καί τον Χριστόν μέ τον χρυσό…
(Ετσι) άδειασε ή ψυχή μας… 
Αδελφοί μου ομοιοπαθείς καί συμπένητες η κρίση η μεγάλη δεν ειναι που δεν ευημερούμε, ειναι που δεν μετανοούμε… 
Δέν είναι η οφειλή των δανείων, είναι η οφειλή των δακρύων… 
Πάμε ολοταχώς πρός τα πίσω… που μυρίζει λιβάνι, πρόσφορο… καντήλι… σαρανταλείτουργα… προ­σκομιδή··· νερά αγιασμένα… πόρτες άσφαλισμένες μέ τό σημείο του Σταυρού από τήν λαμπάδα της Ανάστασης. 
Εσύ απελπισμένε αδελφέ… πίστεψε με… δέν υπάρχει άβυσσος, γιατί υπάρχει Παναγία… 
Καμμιά άβυσσος δέν θά ρυθμίζει τη ζωή μας… 
Σήκω έχεις μάνα… 
Η Παναγιά θά ’ρθεί καί την άβυσσο Παράδεισο θα κάνει και σε έξοδο το αδιέξοδο θα αναδείξει… 
Πίστεψέ με έχει χιλιάδες φορές ξαναγίνει…».
πηγή: http://www.agiameteora.net/ - "αμφ." : παλιότερο κείμενο, που ταιριάζει όμως "γάντι" με τα τωρινά τα χάλια μας (δες την σημερινή φωτογραφία) ...  

"Δεν λυπάμαι...

Αυτή ΔΕΝ είναι η δική μου Ελλάδα...

                                               
     

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Αληθινά ελεύθερος! Φτάνει πια με την μοιρολατρία μας! Να κάνουμε επανάσταση...

Εντάξει, φτάνει πια με την μοιρολατρία μας!

Όλοι μας είμαστε εξοργισμένοι, αηδιασμένοι, απηυδισμένοι, παραιτημένοι...

Όσο όμως δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, αυτό που αναλογεί στον καθένα μας ξεχωριστά, τέτοιες δουλείες θα έχουμε σαν τις σημερινές και χειρότερες απ΄αυτές...

Και αυτό που πρέπει δεν είναι να μπουκάρουμε στη Βουλή, ούτε να φέρουμε στην εξουσία στρατιωτικούς για να ρίξουμε την κυβέρνηση...

Και πες πως το κάναμε.
Και μετά απ΄αυτό,τι;
Θ΄αλλάξει κάτι;
Μαζέψαμε την πληγή;
Αλλάξαμε εμείς οι ίδιοι;

Να κάνουμε επανάσταση εναντίον του εαυτού μας!
chain-broken300
Αυτό μας χρειάζεται...

Να γίνω εγώ αυτός που πρέπει κι ας μην πω τίποτα στα παιδιά μου, στην γυναίκα μου, στους συγγενείς μου, στους μαθητές μου, στους γείτονές μου.

Κι ας μη διορθώσω τίποτα επάνω τους.

Να μάθω μονάχα στα παιδιά μου τι λέγανε οι Άγιοι Πατέρες μας, οι παλιότεροι και οι σημερινοί...

Πως χειριζόντουσαν τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις, απ΄όπου δεν φαίνεται από πουθενά οποιαδήποτε λύση...

Ανθρωπίνως όμως.

Γιατί, Εκείνος που όλα τα βλέπει και τίποτα δεν του διαφεύγει, θα δώσει σίγουρα ΤΗΝ ΛΥΣΗ!

Ακριβώς από εκεί, που δεν το περιμένουμε!

(Τα χάλια μου μονάχα να μην ξεχάσω να συμμαζέψω...)


~ Ακούστε τον π. Σάββα τον Αγιορείτη!
Τι λέει για την αληθινή Ελευθερία! Την Ελευθερία της ψυχής....
Συγκλονιστικός!
Ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε αυτές τις μέρες...
 (Ομιλία στην Κατερίνη).

ΥΓ "αμφ.":
Δεν χρειάζεται να στρογγυλοκαθίσεις ή να καθίσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου για ν΄ακούσεις κάτι που να σε βοηθήσει, κάτι που να σου δώσει λύσεις από το "πουθενά", όπως αυτό...
Μπορείς να το κάνεις σιδερώνοντας, πλένοντας τα πιάτα ή μαγειρεύοντας...
Ζήτα ακουστικά από τα πιτσιρίκια σου!
Θα σε κοιτάξουν παραξενεμένα, αλλά θα σου δώσουν...
(Μην τους πεις μόνος σου τι ακούς! Θα σε ρωτήσουν εκείνα...
Τότε, πες τους...)
ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ!

(από τον "αμφοτεροδέξιο" & τους συν αυτώ...)

"Θα ήθελα να ήμουν σήμερα ο Διοικητής Αστυνομίας της Περιφέρειας των Πρεσπών..."

Φωτογραφία της Μπέτη Μπιζά.
... Να αφήσω όλους τους διαδηλωτές ελεύθερους να τους πλακώσουν με τα κοντάρια των σημαιών μας, να πάρουν και να κάψουν τα επίσημα ντοσιέ και να πετάξουν όσους χειροκροτούσαν κάτω από την τέντα, Έλληνες και Σκοπιανούς στην λίμνη της Ελληνοσκοπιανής φιλίας.
Και να φωνάξουμε και δυό εισαγγελείς που θα τρέξουν τις μηνύσεις για εσχάτη προδοσία.
Κι αν δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει.
Τουλάχιστον θα χαμογελάω σε μιά φυλακή ξέροντας ότι έκανα το καθήκον μου.
Ναι, τέτοια όνειρα κάνω..."


Babis Amerinos.

(photo by Μπέτη Μπιζά)

"Κάποτε ήμουν Έλλην..."

Αποτέλεσμα εικόνας για Κάποτε ήμουν Έλλην
..." ~ Κάποτε ήμουν Έλλην Ηπειρώτης, 1914... 
υποχώρησα και εδέχθηκα να με ονομάσουν... 
Βόρειο-Ηπειρώτη το 1923. 
Μου είπαν έτσι ότι θα εξασφαλίσουν όλα μου τα δικαιώματα... 
Να μην φοβάμαι. 
Έπεσα και κοιμήθηκα και ξύπνησα το 1945 να ανακαλύψω ότι πλέον ήμουν Μειονοτικός (το τι μειονότητα δεν το λέγαν). 
Ξανακοιμήθηκα και ξύπνησα το 1991 Αλβανός.

~ Κάποτε ήμουν Έλλην Κύπριος
Μου είπαν να δεχθώ ότι υπάρχουν και Τούρκοι στο νησί και δεν είναι σωστό να μην νοιώθουν και αυτοί ίσιοι. 
Το δέχθηκα, τι κι αν ήταν το ίδιο μου το αίμα εξισλαμισμενο με την βία...
Έτσι έπεσα και κοιμήθηκα. 
Ξύπνησα Ελληνοκύπριος και ο αδελφός μου Τουρκοκύπριος. 
Τώρα μου λένε να μην λέω πώς είμαι Έλληνας... 
Κάνει κακό στην ειρήνη και την ευημερία της Ανατολικής Μεσογείου. 
Έτσι και εγώ λέω ότι είμαι Κύπριος σκέτο. Νιώθω όμορφα γιατί μου χαϊδεύουν την πλάτη οι ξένοι.

~ Κάποτε ήμουν Ίμβριος, Τενέδιος, Κωνσταντινουπολίτης. 
Μου είπαν μην φοβάσαι, έχεις status μειονότητος... 
Όλα καλά θα πάνε...Σήμερα ζω στην Αθήνα. 
Στο facebook μου γράφω τόπο καταγωγής Istanbul, Turkey. 
Τα ξαδέρφια μου βέβαια ζουν στην Πόλη ακόμα υπό το όνομα Μοχάμεντ και Φατιμά.

~ Κάποτε ήμουν Μακεδόνας. 
Μου είπαν πως αυτό δεν ευχαριστεί τους σχεδιασμούς των φίλων μας των Γερμανών (για τα δυτικά Βαλκάνια - τη νέα γερμανική Γιουγκοσλαβία) και πώς είναι εθνικιστικό. 
Και εγώ, σαν καλό παιδί που είμαι και που αγαπά όλο τον κόσμο, άλλαξα όνομα και ...ευτυχώς μου επέτρεψαν με χίλια ζόρια να λέγομαι Νοτιομακεδόνας.
Αλλά θα σας την σκάσω βρε. Για να δείτε ότι είμαι ακόμα καλύτερος απ ό,τι νομίζετε, σκέφτομαι ένα πιο κατάλληλο όνομα: Νομάς!».

Τα είπε όλα ο άνθρωπος. 
Ας διαβαστεί αυτό το κείμενο στη Βουλή. Αρκεί. 
Και ας πούνε όλοι μαζί «Καληνύχτα Ελλάδα» να τελειώνουμε…



~ εμείς από 
Tasos Papakostas.

* Σχετικό και (O Θεός να μην δώσει...) "επερχόμενο":
Φωτογραφία του Makis Karipidis.
Δες τι λένε τα πανό των σκοπιανών:
"οι έλληνες και οι πόντιοι έξω από την Μακεδονία. Η Μακεδονία είναι δικιά μας..."

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...