✔ Ο Αύγουστος στην Ελλάδα δεν είναι μήνας...

Είναι η αγάπη των Ελλήνων 

για την Παναγία.

Είναι η δίψα των πιστών 

για το βλέμμα Της.

Είναι η δοξολογία της θάλασσας 

για τον ωκεανό της ταπείνωσής Της.

Είναι η παράκληση του ήλιου 

για την φωτεινή σιωπή Της.

Είναι η μέθη των αστεριών 

από το πέρασμά Της.

Είναι το αντίο του καύσωνα 

μπροστά στην δροσιά της παρουσίας Της.

Είναι η ευωδία των προσευχών 

στο όνομά Της.

Είναι η κοίμηση του θανάτου 

και το ξύπνημα της ψυχής μας.

Είναι η μελωδία των μοναστηριών 

που ανυμνούν την Προστάτιδά τους.

Ο Αύγουστος είναι η ενσάρκωση 

της άδολης αγάπης των ανθρώπων
προς την Μητέρα τους.

Το αντίο της μιζέριας 

και το καλωσόρισμα της αρχοντιάς Της...

|επεξεργασία: "αμΦ."

❈ Άγιοι Μακκαβαίοι: Τα 7 αδέρφια που μαρτύρησαν μαζί με τη μητέρα τους και το διδάσκαλό τους (1 Αυγούστου)

Άγιος Παΐσιος: 

“Εύχομαι ο Θεός 

να αναστήσει Μακκαβαίους”

Ο Γέρων Παϊσιος , αναφερόμενος σε Εθνικά θέματα της πατρίδος πολιτικά και όχι μόνο , ευχόταν να αναδείξει ο Θεός  “Μακκαβαίους”, δηλαδή τους σύγχρονους υπερασπιστές της πατρίδος οι οποίοι ανιδιοτελώς θα έδιναν τα πάντα για αυτό τον τόπο και το λαό του,συντονισμένοι σε ένα ύψιστο σκοπό:την ενότητα. Αυτή που δίδαξαν με υπέροχο τρόπο και οι Μακκαβαίοι. Αυτό που λείπει στις ημέρες μας από ατομικό, συλλογικό, εθνικό

και παγκόσμιο επίπεδο…Όχι την τάξη της παγκοσμιοποίησης αλλά την “αταξία” του Θεού .Ας δούμε το βίο τους και τα μηνύματα που δίνουν. (σχόλιο: οι άγιοι Μακκαβαίοι μπορούν να θεωρηθούν και “μάρτυρες της νηστείας”, γιατί προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραβούν την εντολή του Θεού και να φάνε το απαγορευμένο κρέας.Ας είναι βοηθοί μας στον αγώνα της νηστείας που σήμερα αρχίζει.)

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτά Μακαβαίοι :Ο βίος
Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεση από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού.

Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.
Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).
Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονή που σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ, Αντώνιος, Γουρίας, 

Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και 

Μάρκελλος. 

Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους.

Η εορτή τους άγεται στην 1^ηΑυγούστου. 

πηγή

Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

ο βίος των Αγίων Μακκαβαίων για παιδιά- και σε ηχητικό:

πατήστε ΕΔΩ

*******************************************************************************************************
Άγιοι μάρτυρες προ Χριστού
το γεγονός συνέβη τα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Είναι δηλ. άγιοι μάρτυρες που έζησαν κάπου 160 χρόνια πριν το Χριστό. Πιστοί του αληθινού Θεού φυσικά, άγιοι της Παλ. Διαθήκης (όπως πολλοί άλλοι).
Σχόλιο:Μα πώς γίνεται να τιμάμε ως αγίους Εβραίους, “εχθρούς” των Ελλήνων; Εδώ δυσανασχετούν πολλοί εθνικιστές… Εμείς, ως Έλληνες αλλά κι ορθόδοξοι χριστιανοί, λέμε απλά: τέτοια που έκαναν εκείνοι οι “Έλληνες”… (δείτε τι τρομερά μαρτύρια τους έκαναν! ).
********************************************************************************************************

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ αγίου Γρηγορίου Θεολόγου  ομιλία «Εις Μακκαβαίους» (αποσπάσματα)
εγκώμιο στην αγ.Σολομονή
Βλέπουμε εκεί την αποφασιστική και γενναία μητέρα που αγα­πά τα παιδιά της αλλά και τον Θεό συγχρόνως, και που σπαράσσονται τα σπλάγχνα της αντίθετα προς την φύσι. Γιατί δεν λυπόταν τα παιδιά της όταν υπέφεραν, αλλά αγωνιούσε μήπως και δεν μαρτυρήσουν. Ού­τε τόσο λαχταρούσε αυτά που έφυγαν, όσο ευχόταν να προστεθούν σ’ εκείνα και τα υπόλοιπα και γι’ αυτό τα λόγια της αναφέρονταν περισσό­τερο σ’ αυτά, παρά σ’ εκείνα που μετέστησαν. (Και πολύ σωστά) διότι σ’ αυτά, ήταν αμφίβολος ο αγώνας, ενώ σ’ εκείνα εξασφαλίσθηκε το κατάλυμα. Και εκείνα ήδη τα παρέθετε στον Θεό, ενώ αυτά φρόντιζε πως να τα δεχθή ο Θεός.
Ω ανδρεία ψυχή σε γυναικείο σώμα! Ω θαυμαστή και μεγαλόψυχη (πνευματική) πρόοδος! Ω θυσία όμοια με του Αβραάμ, για να μη τολ­μήσουμε και πούμε μεγαλύτερη!Διότι ο μεν Αβραάμ προσφέρει με προθυμία ένα γυιό, έστω κι αν ήταν μονογενής και γεννημένος με υπόσχεσι και φορτωμένος την υπόσχεσι, και που ακόμη περισσότερο έγινε απαρχή, (ξεκίνημα), και ρίζα των θυσιών αυτού του είδους^˙ενώ αυτή η γυναίκα αφιέρωσε στον Θεό ολόκληρο στράτευμα παιδιών.Αυ­τή ενίκησε και μητέρες και Ιερείς όσον αφορά τις θυσίες, διότι προσέ­φερε θύματα πρόθυμα για σφαγή, ολοκαυτώματα λογικά, σφάγια που βιάζονταν να θυσιασθούν. Αυτή έδειχνε τους μαστούς της και θύμιζε την ανατροφή τους και πρόβαλλε τα λευκά μαλλιά και τα γηρατειά της σαν ικεσία.Δεν ζητούσε να σώση την ζωή τους, αλλά τους βίαζε για το μαρτύριο, θεωρώντας κίνδυνο την αναβολή και όχι τον θάνατο.
Με το μαρτύριο…
Έτσι (με το μαρτύριο) ο Ελεάζαρος απόλαυσε την Ιερωσύνη. Αυ­τός που εμυήθηκε τα επουράνια μυστήρια και εμύησε άλλους σ’ αυτά. Αυτός που δεν άγιασε τον Ισραηλιτικό λαό με εξωτερικούς ραντισμούς, αλλά με το δικό του αίμα. Αυτός που ετέλεσε σαν τελευταίο μυ­στήριο τον θάνατο του.
Έτσι (με το μαρτύριο) τα παιδιά απόλαυσαν τα νειάτα τους, μη υποκύπτοντας στις ηδονές, αλλά κυριαρχώντας στα πάθη και εξαγνί­ζοντας το σώμα τους και πηγαίνοντας στην χώρα της απαθείας.
Έτσι (με το μαρτύριο) η μητέρα απόλαυσε την πολυτεκνία της. Και όσο ζούσαν τα παιδιά της καυχιόταν γι’ αυτά. Και τώρα που έφυγαν αναπαύθηκε μαζί τους, αφού παρουσίασε στον Θεό τα παιδιά που γέν­νησε στον κόσμο, και αφού παράλληλα προς τις ωδίνες του τοκετού αρίθμησε τα μαρτύρια, και αφού είδε την ίδια σειρά των γεννήσεων στους θανάτους. Διότι το μαρτύριο κράτησε από το πρώτο παιδί μέχρι το τελευταίο. Όπως τα κύματα της αγριεμένης θάλασσας έρχονται το ένα μετά το άλλο, έτσι και τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο παρουσίαζε την αρετή του και έδειχνε μεγαλύτερη προθυμία στα βασανιστήρια,χαλυβδώνοντας τον εαυτό του με το παράδειγμα του προηγουμένου. Ο τύραννος το έβλεπε καλό το ότι δεν είχε περισσότερα παιδιά, γιατί τότε θα αποχωρούσε περισσότερο κατησχυμμένος και νικημένος.Και τότε για πρώτη φορά γνώρισε ότι τα όπλα δεν τον έκαναν πανίσχυρο, αφού επετέθηκε σε άοπλα παιδιά, οπλισμένα μόνο με ένα όπλο, την ευσέ­βεια, που είχαν περισσότερη προθυμία να υφίστανται τα μαρτύρια από όση είχε εκείνος στο να τα ετοιμάζει.
Αυτούς ας μιμηθούμε και οι Ιερείς και οι μητέρες και τα παι­διά.Οι Ιερείς (ας το κάνουν αυτό) προς τιμήν του Ελεαζάρου του πνευ­ματικού πατέρα, ο οποίος με λόγια και έργα έδειξε το άριστο. Οι μητέ­ρες, προς τιμήν της γενναίας μητέρας, αγαπώντας αληθινά τα παιδιά τους και προσφέροντάς τα στον Χριστό, ώστε να αγιασθή και ο γάμος από μία τέτοια θυσία. Και τα παιδιά, δείχνοντας ευλάβεια προς τα ιερά αυτά παιδιά, μη δαπανώντας τα νειάτα τους στα αισχρά πάθη, αλλά στην πάλη εναντίον των παθών, και αντιμετωπίζοντας ανδρικά τον κα­θημερινό Αντίοχο που πολεμά με όλα τα μέλη του σώματος και κατα­διώκει με ποικίλους τρόπους
Ολόκληρο το κείμενο στο :http://www.egolpion.com/makkavaioi.el.aspx#ixzz2aY8tqPMf
*******************************************************************************************************

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ (μετάφραση του  αρχικού κειμένου της Αγ.Γραφής)
Η γενναία μητέρα παρακολούθησε τα μαρτύρια όλων των παιδιών της. Και όχι μόνο δεν λιποψύχησε, αλλά , καταπιέζοντας τη φυσική μητρική συμπόνοια, τα προέτρεπε να παραμείνουν ακλόνητοι  στην πίστη τους.
Με λόγια συγκινητικά, που μόνο μια Μάνα μπορεί να εκφράσει, τους ζητάει να λυπηθούν την ίδια που τους γέννησε ,τους θήλασε και τους  ανάθρεψε με πολλούς κόπους και να μην δειλιάσουν μπροστά στο δήμιο.
(20) Η μήτηρ δε η οποία ήτο πολύ αξιοθαύμαστος και αξία αγαθής μνήμης, βλέπουσα να αποθνήσκουν οι επτά υιοί της εν διαστήματι μιας ημέρας, υπέμεινε γενναίως τα μαρτύρια των υιών της, διότι είχε τας ελπίδας της προς τον Κύριον.
(21) Αυτή παρεκίνει ένα έκαστον εκ των υιών της εις την μητρικήν των γλώσσαν και πλήρης ευγενεστάτων συναισθημάτων ενεθάρρυνεν αυτούς μεταβάλλουσα την γυναικείαν τρυφερότητα εις ανδρικόν θάρρος. Και έλεγεν προς αυτούς:
(22) «Δεν γνωρίζω πως εγεννήθητε εις την κοιλίαν μου, ούτε εγώ σας έδωκα πνεύμα και ζωήν. Δεν είμαι εγώ εκείνη, η οποία συνεκέντρωσα και εταξηνόμησα τα στοιχεία, τα οποία απετέλεσαν το σώμα σας.
(23) Δι’ αυτό λοιπόν ο Δημιουργός του κόσμου, Εκείνος, ο οποίος έπλασεν τον άνθρωπον ευθύς εξ’ αρχής, εκείνος ο οποίος έδωσεν αρχήν εις όλα τα πράγματα, Αυτός και πάλιν εν τη ευσπλαγχνία Του θα αποδώση το πνεύμα και την ζωήν προς υμάς, διότι τώρα σεις περιφρονείτε τον εαυτόν σας χάριν των νόμων Αυτού».
(24) Ο Αντίοχος επειδή ενόμιζεν, ότι περιεφρονείτο και υπωπτεύετο, ότι υβρίζετο δια των λόγων της μητρός αυτής, όταν ακόμη ο νεώτερος υιός της ευρίσκετο εν ζωή, όχι μόνον απηύθηνεν ο βασιλεύς εις αυτόν παροτρύνσεις δια λόγων απλών, αλλ’ υπέσχετο εις αυτών δια όρκων, να κάμη αυτόν πλούσιον και ευτηχή, να κάμη αυτόν φίλον του και να εμπιστευθή εις αυτόν υψηλάς θέσεις, εάν εγκαταλέιψη τους νόμους των πατέρων του.
(25) Επείδη όμως ο νεαρός αυτός αδελφός ουδεμίαν προσοχήν έδιδεν εις τας προσφοράς αυτάς του βασιλέως, ο βασιλεύς προκαλέσας την μητέραν παρεκίνει αυτήν, ίνα συμβουλεύσει τον υιόν της δια την σωτηρίαν του.
(26) Όταν ο βασιλέυς επί πολύν χρόνον παρεκίνει αυτήν, η μήτηρ εδέχθη να πείσει τον υιόν.
(27) Κύψασα Δε αυτή προς τον υιόν και χλευάσασα τον ωμόν βασιλέα, κατ’ αυτόν τον τρόπον ωμίλησε με την γλώσσαν των πατέρων της και είπε προς τον υιόν της: «παιδί μου λυπήσου εμέ, η οποία σε έφερον εννέα μήνες εν τη κοιλία μου, εμέ η οποία εθήλασά σε και έφερον μέχρι της ηλικίας αυτής που είσαι.
(28) Σε εξορκίζω, παιδί μου, να ίδης τον ουρανόν και την γην και όλα τα εν αυτή. Θέλω να γνωρίζεις, ότι ο Θεός εδημιούργησε αυτά εκ του μηδενός και το γένος των ανθρώπων δια του Θεού ήλθεν εις την ύπαρξιν.
(29) Μη φοβηθείς τον δήμιον αυτόν, αλλά έσο αντάξιος των αδελφών σου, δέξαι τον θάνατον, ίνα σε επανεύρω μετά των αδελφών σου εις τον καιρόν του ελέους του Θεού, της αναστάσεως των νεκρών.
(30) Ενώ η μήτηρ ωμίλει ακόμη, ο νεώτερος αυτός αδελφός είπε προς τους δημίους: «Τι περιμένετε; Δεν υπακούω εις την εντολήν του βασιλέως, υπακούω εις τας εντολάς του νόμου, ο οποίος εδώθη διά του Μωϋσέως εις τους πατέρας υμών.[…]
(38) Εύχομαι δε όπως εις εμέ και εις τους αδελφούς μου σταματήση ο Θεός την οργήν Του , η οποία δικαίως εστράφη ενάντίον ολοκλήρου του γένους ημών.
(39) Ο βασιλεύς περιελθών εις μεγάλην οργήν διέταξεν, όπως ο νεώτερος αυτός αδελφός βασανισθεί περισσότερο απ’ τους άλλους αδελφούς, διότι βαρέως έφερεν την περιφρόνησιν αυτού.
(40) Ούτως απέθανε και ο νεαρός αυτός αδελφός καθαρός πάσης ειδωλολατρίας και πλήρως αφωσιομένος εις τον Θεόν.
(41) Τέλος απέθανε μαρτυρικώς τελευταία και η μήτηρ έπειτα από τους υιούς.
(μετάφραση του κειμένου από http://www.impantokratoros.gr/56771EBA.el.aspx )
Η ιστορία τους είναι γραμμένη στην Παλ. Διαθήκη, στο βιβλίο Β΄ Μακκαβαίων, κεφ. 6, απ’ την αρχή, αλλά ιδίως από το στίχ. 18 έως τέλος (το μαρτύριο του γέρο δάσκαλου, του αγίου Ελεάζαρ), και στο κεφ. 7 (το μαρτύριο παιδιών & μάνας).
Έχουμε επίσης τα τέσσερα βιβλία των Μακκαβαίων, που περιγράφουν την εξέγερση των Ιουδαίων (Α΄ Β΄ Γ΄ Μακκαβαίων) όπως και το μαρτύριο των μαρτύρων (Δ΄ Μακκαβαίων).
******************************Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἑπτάριθμον δῆμον, σὺν τῇ μητρὶ Σολομονῇ τῇ ἁγίᾳ, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν· οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι’ ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων· καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ἀπαύστως πρεσβεύουσι.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Σοφίας Θεοῦ, οἱ στῦλοι οἱ ἑπτάριθμοι, καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοι οἱ ἑπτάφωτοι, Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, σὺν αὐτοῖς τὸν πάντων Θεόν, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἡ ἑπτάκλωνος συνδρομή, ὄρπηκες ὡραῖοι, Μακκαβαίων τῆς πατριᾶς, σὺν μητρὶ τῇ θείᾳ, ἅμα καὶ διδασκάλῳ, οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Νόμου, καὶ θεῖοι φύλακες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ.

πηγή  

✔ Πες μας κάτι για την Παράκληση της Παναγίας, άγιε Γέροντα...

 

Όταν λέμε την παράκληση, 

έχουμε χαρά και φώτιση 

από την Παναγία μας.

Πολύ μας βοηθάει η Παναγία μας.

Μας βγάζει από πολλά αδιέξοδα...

 

(άγιος) Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

|από τη Ροδάνθη Βαϊλάκη

✔ Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

Είπε γέρων:

Δεν είδα κανέναν να πέφτει στην αμαρτία,

που δεν ακολούθησε τον λογισμό του...

Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

♡ Ας πάμε στις Παρακλήσεις. Όχι για να δώσουμε το παρόν, να είμαστε τα καλά παιδιά και να μας δει η Παναγιά, αλλά από ανάγκη για να μιλήσουμε στη Μητέρα μας, για να ακουμπήσουμε λίγο ως παιδιά στην αγκαλιά της Μάνας μας...

 ...Και όποιος δυσκολεύεται αυτές τις μέρες να νηστέψει ας διαβάσει σας παρακαλώ πολύ τον βίο του Αγίου Ιωάννη Μονεμβασιωτη ώστε να πάρει δύναμη και κουράγιο από έναν 15χρονο Άγιο...

     Υπάρχουν άνθρωποι που μας λένε: 

 «Πάτερ μου πήρα άδεια τις πρώτες δεκαπέντε μέρες του Αυγούστου. 

Θέλω λίγο να χαλαρώσω γιατί όλο τον χρόνο εργάζομαι σκληρά αλλά έχουμε νηστεία και δυσκολεύομαι».

Καταρχήν η νηστεία είναι πρόταση της Εκκλησίας όλες τις περιόδους, για συγκεκριμένο πνευματικό λόγο. 

Δεν πρόκειται για επιβολή, αλλά για μια προτροπή ζωής που βιώνεται μέσα από τον δρόμο της ασκήσεως. 

Μια αναμέτρηση με τον παλαιό εαυτό για να τον θεραπεύσουμε.

Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, ας νηστέψουμε όσο μπορούμε, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνάμεις του, αλλά αυτές τις όμορφες ευλογημένες μέρες που είναι αφιερωμένες στην Παναγία μας, ας πάμε τουλάχιστον στις παρακλήσεις.

Όχι για να δώσουμε το παρόν, να είμαστε τα καλά παιδιά και να μας δει η Παναγία. 

 Αλλά να πάμε από ανάγκη για να μιλήσουμε στη μητέρα μας, για να ακουμπήσουμε λίγο ως παιδιά στην αγκαλιά της μάνας μας.

Όχι για να μας κάνει χάρες επειδή θα πάμε στον Ιερό Ναό και τις ακολουθίες, αλλά να της μιλήσουμε και να την παρακαλέσουμε για μετάνοια και πόθο σωτηρίας. 

Να ακουμπήσουμε όλη μας την ύπαρξη.

Να την παρακαλέσουμε ώστε να κουβαλήσουμε τις δυσκολίες και τους πειρασμούς και να μας βοηθήσει η χάρη της να παλέψουμε στον δρόμο της αγάπης του Υιού της.

Να είναι αυτές οι παρακλήσεις ένα τρέξιμο σε μια μητρική αγκαλιά, όχι απλά να πάω με τα παράπονά μου, αλλά να την ευχαριστήσω και να τη δοξολογήσω για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου ώστε συναντώ τον Χριστό καθημερινά.

Να μη δούμε τις παρακλήσεις σαν ένα θρησκευτικό καθήκον. 

Ας μην πάμε απλά μόνο για να αφήσουμε αιτήματα προς ικανοποίηση.

Να δώσουμε ονόματα για μετάνοια που είναι το μεγαλύτερο και κυριότερο θαύμα.

Δεν έχει τόσο νόημα να παρακαλέσουμε να μας έχει καλά. 

Αν οι μέρες της ζωής μας δεν οδηγηθούν στην ολοκλήρωση της μετάνοιάς μας τότε το να είμαστε καλά δεν αρκεί. 

Δεν λέει τίποτα. 

Οπότε η προσευχή μας ας είναι: 

" Παναγία μου, φώτισε την οικογένειά μου οδηγηθεί στον δρόμο της μετανοίας. "

Τέτοιες προσευχές να της απευθύνουμε.

Ας μείνουμε σας παρακαλώ στις παρακλήσεις, ας πάμε να της αφιερώσουμε 1 ώρα από το καλοκαιρινό μας 24ωρο.

Το αξίζει…

Είναι η μάνα μας.

Η μητέρα του Θεού και όλου του κόσμου.

* Όποιος δυσκολεύεται αυτές τις μέρες να νηστέψει ας διαβάσει σας παρακαλώ πολύ τον βίο του Αγίου Ιωάννη Μονεμβασιωτη ώστε να πάρει δύναμη και κουράγιο από έναν 15χρονο Άγιο...

 

  |π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh. Gr

   [η σύνθεση στην αρχή δανεισμένη από τον Πάνο...]

   ☆ Και για όσους θέλουν να θυμηθούν ή δεν γνωρίζουν για το 15χρονο άγιο παλικάρι,

που αιωνίως θα μας δίνει το παράδειγμα...

 

✔ Βρε μαμά, πάλι νηστεία;

 

Πριν από την πρώτη καμπάνα της Παράκλησης 

ο μικρός Νικόλας γύρισε από την παραλία 

με μια μικρή γκρίνια.

 

«Μαμά... πάλι νηστεία; Μέσα στο κατακαλόκαιρο;» 

είπε, σπρώχνοντας απαλά το πιάτο με τα γεμιστά. 

«Όλος ο κόσμος στην παραλία τρώει παγωτά 

και κλαμπ σάντουιτς, πίτες, 

κι εγώ τρώω ντομάτες, φασολάκια και αρακά !!

 

Η μητέρα του χαμογέλασε χωρίς να τον μαλώσει.

 

«Ξέρεις, παιδί μου, η νηστεία δεν είναι τιμωρία. 

Είναι ένα μικρό δώρο 

που προσφέρουμε στην Παναγία. 

Όπως όταν αγαπάς κάποιον 

και κάνεις μια μικρή θυσία για χάρη του.»

Ο Νικόλας δεν απάντησε. 

Κοίταξε από το παράθυρο τα παιδιά 

που έπαιζαν στον δρόμο και αναστέναξε. 

Το ίδιο βράδυ, πήγαν μαζί στην εκκλησία 

για την πρώτη Παράκληση. 

Ο ναός ήταν γεμάτος, 

οι εικόνες φωτίζονταν από τα καντήλια 

και οι πιστοί έψαλλαν όλοι μαζί.

 

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς...»

 

Ο μικρός στάθηκε σιωπηλός. 

Για πρώτη φορά δεν κοίταζε το ρολόι του. 

Κοιτούσε το πρόσωπο της Παναγίας.

Στο τέλος της ακολουθίας, 

καθώς έφευγαν,

 γύρισε στη μητέρα του 

και της είπε χαμηλόφωνα:

 

«Μαμά... αύριο θα ξανάρθουμε;»

Η μητέρα τον κοίταξε συγκινημένη.

«Αν θέλεις, κάθε βράδυ.»

Ο Νικόλας χαμογέλασε.

«Και δεν πειράζει. 

Τα παγωτά μπορούν να περιμένουν. 

Αυτές οι μέρες είναι για την Παναγία.»

 

Γιατί τελικά, 

οι πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού 

δεν γεννιούνται πάντα στην παραλία, 

αλλά μέσα σε έναν φωτισμένο ναό, 

εκεί όπου η καρδιά μαθαίνει να αγαπά 

λίγο περισσότερο τον Θεό 

και την Παναγία...

🌹   📿   📿

|από τον αδελΦό, Πάνο

🌹 Ο Άγιος Απόστολος Σίλας και η σχέση του με τον Απόστολο Παύλο... |Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Επαινετού, Κρήσκη και Ανδρονίκου εκ των Ο’. Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι του αποστόλου Παύλου...

 

Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη 

των Αγίων Αποστόλων Σίλα, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου εκ των Ο’.

Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη 

και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι 

του αποστόλου Παύλου. 

Ο απ. Σίλας αναφέρεται στα κεφάλαια 15-18 των Πράξεων Αποστόλων, ο απ. Σιλουανός στο Β΄ Κορινθίους 1:19, στον πρώτο στίχο των επιστολών Α΄ και Β΄ προς Θεσσαλονικείς (στους χαιρετισμούς που ο απ. Παύλος και οι συνεργάτες του απευθύνουν προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης) και στην Α΄ Πέτρου (5:12 στους χαιρετισμούς του τέλους, όπου ο άγιος Σιλουανός χαρακτηρίζεται «πιστός ἀδελφός» του απ. Πέτρου). 

Στην Β΄ Τιμοθέου ο απ. Κρήσκης (4:10, «Κρήσκης εἰς Γαλατίαν») και στην προς Ρωμαίους οι απόστολοι Επαινετός (16:5) και Ανδρόνικος (16:7).

Ο απ. Σίλας εμΦανίζεται για πρώτη φορά 

στο 15ο κεφάλαιο των Πράξεων. 

Σε αυτό περιγράφεται η Αποστολική Σύνοδος (Δεκέμβριος του 48 μ.Χ.) που ασχολήθηκε με το πολύ σημαντικό πρόβλημα της αναγκαιότητας ή όχι της διενέργειας περιτομής για τη σωτηρία. 

Η Σύνοδος, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο και απέστειλε στους πιστούς της Αντιόχειας επιστολή στην οποία είχαν καταγράψει την απόφαση της συνόδου για να τους ενημερώσει σχετικά.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Ιούδα, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνόδευσαν τους απ. Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να μεταφέρουν, πέρα από την επιστολή, και την αγάπη και τη στήριξη των αποστόλων της Ιερουσαλήμ και των μελών της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ στους αδελφούς της Αντιόχειας. 

Πράγματι, οι πιστοί της Αντιόχειας τους δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση.

Στους τελευταίους στίχους του 15ου κεφαλαίου έχουμε μία μεγάλη ανατροπή στα σχέδια του απ. Παύλου. 

Ο απ. Παύλος, μετά από διαφωνία με τον απ. Βαρνάβα σχετικά με την αξιοπιστία του κοινού συνεργάτη τους του απ. Ιωάννη-Μάρκου, στράφηκε προς τον απ. Σίλα και, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον επέλεξε για συνεργάτη και συνοδοιπόρο του στην σχεδιαζόμενη ιεραποστολική εξόρμηση. 

Έτσι, Παύλος και Σίλας, την άνοιξη του 49 μ.Χ. ξεκίνησαν το ταξίδι, που είναι γνωστό με τον προσδιορισμό δεύτερη αποστολική περιοδεία, και κατέληξε, μετά από διέλευση από τη Συρία και την Κιλικία, στην Μικρά Ασία (Δέρβη και Λύστρα) σε περιοχές στις οποίες είχε κηρύξει ο απ. Παύλος κατά την πρώτη περιοδεία του. 

Εκεί, συνάντησαν τον απ. Τιμόθεο, τον οποίο πήραν μαζί τους για να τους βοηθήσει στην ιεραποστολή προς τους Ιουδαίους.

Σύντομα, έφτασαν στην Τρωάδα, όπου ο απ. Παύλος είχε το γνωστό όραμα με τον Μακεδόνα που τον κάλεσε να περάσει στη Μακεδονία για να τους βοηθήσει (Πράξεων 16:9), και δίχως δισταγμό πέρασαν στην Σαμοθράκη και από εκεί στην Νέα Πόλη, την Καβάλα, και εν συνεχείᾳ στους Φιλίππους.

Στην πόλη αυτή 

μπαίνουν οι βάσεις του χριστιανισμού στην Ευρώπη 

και βαπτίζεται η αγία Λυδία 

(Πράξεων 16:14-15).

Ένα άλλο θαύμα που έκαναν οι απόστολοι απελευθερώνοντας την παιδίσκη που κατεχόταν από πνεύμα πύθωνος (Πράξεων 16:16-21) εξαγρίωσε αυτούς που την εκμεταλλεύονταν οικονομικά, οι οποίοι οδήγησαν τους δύο αποστόλους στους στρατηγούς της πόλεως από εκεί στη φυλακή.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Παύλο, ρίχτηκαν στὴν «ἐσωτέρα φυλακή» (Πράξεων 16:24), δηλαδή στο πιο βαθύ κελλί και δέθηκαν στο όργανο καθηλώσεως και βασανισμού που καλείται «ξύλο» για να μην δραπετεύσουν (Πράξεων 16:24).

Με πνευματική χαρά οι δύο απόστολοι στράφηκαν στον Θεό προσευχόμενοι με πίστη. 

Γύρω στα μεσάνυκτα, σεισμός μεγάλος, αναστάτωσε τους πάντες και τα πάντα στη φυλακή και ο δεσμοφύλακας έντρομος, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι διέφυγαν, έκαναν κίνηση αυτοκτονίας για να αποφύγει τις συνέπειες από την απόδρασή τους. 

Με μεγάλη φωνή ο απ. Παύλος τον ενημέρωσε ότι όλοι ήταν εκεί και τότε εκείνος, εντυπωσιασμένος από την στάση των δύο καταδίκων, έπεσε στα πόδια τους και, αψηφώντας πλέον κάθε κίνδυνο, ζήτησε να του υποδείξουν το δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Πράγματι, αυτός που πριν λίγο ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει παρέλαβε τους δύο αποστόλους και τους οδήγησε σε μέρος όπου υπήρχε νερό όπου βαπτίστηκε. 

Την επομένη οι στρατηγοί των Φιλίππων τους απελευθέρωσαν και τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

Οι δύο απόστολοι κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου, κατά τη συνήθεια του απ. Παύλου, πρώτα επισκέφθηκαν τη συναγωγή και κήρυξαν εκεί το λόγο του Θεού για τρία συνεχόμενα Σάββατα παρουσιάζοντας τους αποδείξεις από τις γραφές που δείχνουν ότι ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν και δέθηκαν πνευματικά με τους δύο αποστόλους. 

Κάποιοι Ιουδαίοι, όμως, νομίζοντας ότι απειλείται η πατρική τους πίστη τούς κατήγγειλαν στις αρχές ότι δημιουργούσαν προβλήματα. 

Γι’ αυτό τα μέλη της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης βοήθησαν τους αποστόλους Παύλο και Σίλα να καταφύγουν για περισσότερη ασφάλεια στη Βέροια. 

Οι εκεί ευρισκόμενοι Ιουδαίοι δέχθηκαν το λόγο του Θεού και περιέβαλαν με αγάπη τους δύο αποστόλους.

Στο σημείο αυτό άλλαξαν και πάλι τα σχέδια των αποστόλων: 

έμαθαν ότι οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για να συλλάβουν τον απ. Παύλο και γι᾿ αυτό τον φυγάδευσαν με πλοίο στην Αθήνα. 

Οι δύο συνεργάτες του, ο απ. Σίλας και ο απ. Τιμόθεος παρέμειναν στην πόλη μέχρι να στερεώσουν τους πιστούς της Βέροιας με την προοπτική να συναντήσουν τον απ. Παύλο στην Αθήνα.

Στο 18ο κεφ. των Πράξεων βρίσκουμε και πάλι την ομάδα των απ. Παύλου, Σίλα και Τιμοθέου ενωμένη. 

Είναι στην φιλόξενη, πολλά υποσχόμενη, μα και με πολλά προβλήματα Κόρινθο, όπου με πολύ κόπο και κινδύνους θα θεμελιώσουν την τοπική Εκκλησία.

Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν ξανασυναντάμε τον απ. Σίλα. 

Δεν γνωρίζουμε από τις βιβλικές πηγές ποιά είναι η κατοπινή του πορεία. 

Από τις αναφορές των Β΄ Κορ. 1:19, Α΄ και Β΄ Θεσσαλονικείς μάλλον πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι, αν και στην παράδοση της Εκκλησίας εορτάζονται ως διαφορετικές μορφές, οι απόστολοι Σίλας και Σιλουανός πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο, καθώς ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος παρουσιάζονται ως οι συνεργάτες του απ. Παύλου στην Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο, αν και από τις Πράξεις γνωρίζουμε ότι μαζί τους ήταν ο απ. Σίλας.

Εξάλλου, το όνομα Σίλας (που χρησιμοποιείται μόνο στο βιβλίο Πράξεις) αποτελεί συντομευμένο τύπο του ονόματος Σιλουανός (που χρησιμοποιείται μόνο στις επιστολές). 

Το Σιλουανός προέρχεται από το λατινικό Silvanus που σημαίνει αυτός που προέρχεται από το δάσος, το παιδί του δάσους (δάσος=silva).30_july_silas_apostle

Η παρουσία του απ. Σίλα δίπλα στον απ. Παύλο αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση στενής και αποδοτικής συνεργασίας. 

Οι δύο απόστολοι, παρότι δεν φαίνεται να τους συνδέει παλαιός δεσμός, ξεκινούν την κοινή τους πορεία μετά από μία ένταση ανάμεσα στους παλαιούς συνεργάτες Παύλο και Βαρνάβα. 

Κάθε ανάλογη αλλαγή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά η καλή συνεργασία και η πίστη στον κοινό σκοπό βοηθά στην υπέρβαση των προβλημάτων που προκύπτουν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι ο απ. Παύλος, με περίπου δεκαπενταετή ιεραποστολική εμπειρία τότε, εξετίμησε την ποιότητα του απ. Σίλα, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης και των αποστόλων της Ιερουσαλήμ, και τον έκανε συνεργάτη του.

Για να αποσταλεί στην Αντιόχεια και να αναλάβει εκ παραλλήλου με τον απ. Παύλο και τον απ. Βαρνάβα, όπως και τον απ. Ιούδα, την παρουσίαση της αποφάσεως της Αποστολικής Συνόδου, θα πρέπει να είχε άνεση στο λόγο, ευστροφία, γερή θεολογική κατάρτιση και πίστη στο σκοπό του ευαγγελισμού, όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά και των εθνών. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του απ. Παύλου και οδήγησαν στην επί σειρά ετών συμπόρευση των δύο αποστόλων.

Το ιεραποστολικό έργο, με τις συνθήκες μάλιστα που γινόταν εκείνη την εποχή απαιτούσε όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε και πολλά άλλα ακόμη: 

αντοχή στις μετακινήσεις, δυνατότητα να αντιμετωπίζεις γρήγορα και με επιτυχία τα προκύπτοντα προβλήματα, υπομονή και επιμονή, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες-συνοδοιπόρους, όπως και οικονομική ανεξαρτησία, καθώς οι περιπλανήσεις τους άφηναν μικρά περιθώρια να εργαστούν.

Οι απόστολοι που σήμερα τιμούμε έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη σε τοπικό πλέον επίπεδο των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. 

Όντας μαθητές του απ. Παύλου με δική του πρωτοβουλία εγκαταστάθηκαν ως μόνιμοι ποιμένες σε διάφορες τοπικές εκκλησίες για να τις ποιμάνουν ως κεφαλές τους, ως επίσκοποι.

Με την παρουσία αυτών των αγίων μορφών, καθώς η Εκκλησία περνά σε φάση ενηλικιώσεως και η γενιά των Δώδεκα Αποστόλων σβήνει, οι μαθητές τους εγκαθίστανται στις έδρες των τοπικών εκκλησιών συνεχίζοντας το έργο τους, όχι πλέον ως περιοδεύοντες κήρυκες, αλλά ως μόνιμοι ποιμένες...

πηγή

    |αντί ΥΓ:

  Και σκέψου, μετά από όλα όσα διάβασες...

Πως αυτός ο άνθρωπος που γιορτάζουμε σήμερα, 

έγινε Απόστολος του Χριστού μας...

Έζησε στα χρόνια Του. 

Πιθανότατα να Τον έχει δει, 

να Τον έχει γνωρίσει, 

να έχει μιλήσει μαζί Του.

- Θυμήσου πως μιλάμε για τους χρόνους προ του 50 μ.Χριστόν...-

Και συνεργάστηκε όχι με τον οποιονδήποτε,

αλλά με τον Απόστολο των Εθνών, 

τον Απόστολο Παύλο.

Και όχι μόνο...

Γιατί, επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο.

Και έζησε χρόνια μαζί του.

Περπάτησε μαζί του σε ολόκληρη την δεύτερη περιοδεία του. 

Έκανε ατελείωτες συζητήσεις μαζί του.

Πείνασε μαζί του.

Έφαγε μαζί του.

Κοιμήθηκε δίπλα του.

Ξύπνησε δίπλα του.

Χάρηκε μαζί του.

Έκλαψε μαζί του.

Κήρυξε μαζί του.

Έκανε θαύματα μαζί του.

Κακοπάθησε μαζί του.  

Αλυσοδέθηκε μαζί του. 

Έφαγε ξύλο μαζί του.

Φυλακίστηκε μαζί του.

Έζησε σεισμό μαζί του.

Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί του.

Φυγαδεύτηκε μαζί του...

Και αναλογιζόμενος όλ'αυτά τα υπέροχα...

   Φαντάσου να σου έχει δοθεί -αναξίως πάντα -

 η τεράστια τιμή ως ανεκτίμητος θησαυρός, 

ένα απειροελάχιστο τεμάχιο Ιερού Λειψάνου 

αυτού του Αγίου Αποστόλου Σίλα...

  Ο Θεός μόνο γνωρίζει γιατί...

Την ευλογία του να έχουμε! 

Και των υπόλοιπων Αποστόλων, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου 

που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα...

  

 

✔ Επειδή πολλά έχετε δει και ακούσει από εμάς για τα Ιερά και Άγια Λείψανα... Κι επειδή θα δείτε και θ΄ακούσετε ακόμα περισσότερα...

   

   |Ας ακούσουμε τον π. Γεννάδιο Μανώλη, ο οποίος είναι από τους πλέον αρμόδιους που θα μπορούσαν να μας μιλήσουν, αφού είναι ένας από εκείνους τους Μοναχούς που βγάζουν προς Προσκύνηση τα άγια Λείψανα για τους Προσκυνητές στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

    Έτσι, για να πάρουμε χαμπάρι λίγο τι συμβαίνει με τα Άγια Λείψανα (αλλά και τα προσωπικά αντικείμενα των Αγίων) και να βάλουμε την τιμή και την προσκύνησή τους στη σωστή βάση.

   Ιδιαίτερα ενδιαΦέρουσα και κατατοπιστική ομιλία με πολύ ζωντανά περιστατικά...

     (Ευχαριστίες και στον παπα Γιώργη που τον κάλεσε τότε...)

✔ Αν ευχαριστήτε τον Θεό για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο…

 

Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. 

Είναι ξέ­σπασμα της ευχαριστίας, 

σκίρτημα. 

Το σκίρτημα αυτό έρχεται από μέσα, 

από την καρδιά. 

Μπορεί κάποιος 

να μην ξέρη ένα τροπάριο ολόκληρο 

και να το λέη μισό 

και να βάζη και δικά του λόγια, 

και όμως η καρδιά του να σκιρτά. 

Αν ευχαριστήτε τον Θεό 

για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, 

εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία 

θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο… 

Αν η ψυχή έχη την πνευματική λεπτότητα 

και ευχαριστή συνέχεια τον Θεό 

και για τις πολύ μικρές δωρεές Του, 

τότε και Εκείνος ανταποκρίνεται πολλαπλάσια... 

   |Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

  πηγή εικόνας