|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή
Τρίτη 11 Αυγούστου 2026
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026
☆ "Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει και δεν μετανοεί, χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του, να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν θα είναι ανελέητος...." |Άγιος Μάρκος ο Ασκητής|
[η απάντηση στο σύνηθες και εύλογο ερώτημα:
"Γιατί σε όσους δεν πιστεύουν στον Χριστό,
δεν πάνε στην Εκκλησία,
δεν εγκρατεύονται,
δεν εξομολογούνται,
δεν κοινωνούν...
όλα (δείχνουν να) πηγαίνουν ρολόι;
Περνούν τέλεια!
Τα έχουν όλα.
Λεφτά, απολαύσεις, επιτυχίες στο άλλο φύλο.
Η ζωή τους ένα ατελείωτο party.
Δεν τους λείπει τίποτα.
Κανείς δεν τους ενοχλεί.
Ούτε ο διάβολος...
Ενώ εμείς;
Γκρίνια και εμπόδια παντού.
Ιδιαιτέρως όταν αποφασίζεις να πας για εξομολόγηση, να κάνεις προσευχή, να διαβάσεις το Ψαλτήρι...
Να πας στην Εκκλησία να κοινωνήσεις;
Εκεί να δεις πόλεμο...
Γιατί άραγε να συμβαίνει όλο αυτό;"
|δες παρακάτω την απάντηση:
"Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει
και δεν μετανοεί,
χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του,
να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν
θα είναι ανελέητος.
Κανείς δεν είναι
τόσο αγαθός και φιλεύσπλαχνος,
όσο ο Κύριος,
αλλά για τον αμετανόητο δεν υπάρχει άφεση".
~ Άγιος Μάρκος ο Ασκητής
(Μας λύθηκε τώρα;)
[πρώτη δημοσίευση 1/7/2022]
✔ Να μην κλείνεις τα μάτια σου ὅταν Την κοιτᾶς...
Ὅταν προσεύχεσαι παιδί μου στὴν Παναγία,
νὰ μὴν κλείνεις τὰ μάτια σου.
Γιατί ἡ Παναγία σὲ κοιτάζει στὰ μάτια.
Νὰ τὴν κοιτᾶς τὴν Παναγία...
Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης
|από την Πολυξένη Ρέρρα
✔ Εδώ που τα λέμε - Επεισόδιο 2... |Στο δεύτερο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο π. Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον υποστράτηγο ε.α. Ανδρέα Συνοδινό... 👉
|Θα μου επιτρέψετε μόνο 2 λόγια εισαγωγικά:
Πολύ χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ανθρώπους γνωστούς, που υπηρετούν σε κάθε χώρο της Ελληνικής Κοινωνίας, να ομολογούν ευθαρσώς Χριστό, και Αυτόν Εσταυρωμένο...
Άνθρωποι που πέρασαν από μπροστά μας, έστω και ως γονείς των παιδιών τους (μας) στο σχολείο μας, όπως ο κ.Συνοδινός.
Άνθρωποι αξιόλογοι και με αποκρυσταλλωμένη γνήσια Πίστη, που μέσα στην ανοησία και στην κενότητα που μας προσφέρεται καθημερινά, έχουν ΚΑΤΙ να πουν...
Συγχαρητήρια στον παπα Γιώργη και στο eulogia.gr για την Φρέσκια ιδέα αυτών των εκπομπών και για τις επιλογές των προσώπων...
Μουσική: Θωμάς Κωνσταντίνου
Εικονολήπτης: Ηλίας Γιαννούζης
Σκηνοθεσία: π. Νεκτάριος Στογιάννης
Παραγωγή: Eulogia.gr
|αν θες το πρώτο επεισόδιο, δες το εδώ:
Κυριακή 9 Αυγούστου 2026
~ Γέροντα, πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου. ~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, εξηγείστε το...
Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα
~ Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;
και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε
~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου.
~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, του λέω, εξηγείστε το.
~ Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.
Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.
Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.
Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου...
[Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς...]
|το κείμενο από το fb προφίλ του Χρήστου Κλητσινάρη
(εμείς από την Anna Sahanidou)
~ Δανειστήκαμε την απίθανη πέτρα με το πρόσωπο, χειρί Γεωργίου Κόρδη.
Δες:
|αναδημοσίευση από το 2022...
☆ Η υπερευαισθησία μας στο δρόμο προς το Άγιο Ποτήριο... |Ας προσέξουμε μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο, η οποία δεν φαίνεται εύκολα...
Αυτήν την πολύ λεπτή πτυχή μάς την περιγράΦει
με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο Δεσπότης μας ο Λεμεσού,
σε λιγότερο από 3΄...
Σάββατο 8 Αυγούστου 2026
✨ Εκεί ακριβώς είμαστε. Στο «ἂν θέλει ἡ Παναγιά»...
Ἄν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τί εἶναι ἡ Παναγία στὴ σωτηρία τους
καὶ γενικότερα στὴ ζωή τους,
εἴτε ἔπιναν νερό,
εἴτε περπατοῦσαν,
εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔκαναν,
θὰ τὰ ἔκαναν στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας!
Εἶναι τὸ γλυκύτερο πρόσωπο καὶ τὸ γλυκύτερο ὄνομα,
ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς Mάνας μας.
Βλέπετε, ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς συμβεῖ,
"μάνα μου" θὰ ποῦμε,
δὲν λέμε
"πατέρα μου".
Ὅπως καὶ σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες στιγμές,
δὲν λέμε "Χριστέ μου"
ἀλλὰ "Παναγία μου",
ἀκόμα καὶ ἄνθρωποι ποὺ μέχρι χθὲς τὴν βλασφημοῦσαν!
Εἶναι συνυφασμένη ἡ Παναγία μὲ τὸ εἶναι μας.
Ἔχουμε σαρκικὴ μητέρα,
ἀλλὰ ἔχουμε καὶ πνευματικὴ μητέρα.
Ὅμως δὲν χρησιμοποιοῦμε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας
ὅσο πρέπει.
Στὸ σημεῖο αὐτό, ὡραία λειτουργοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.
Ὅ,τι νὰ τοὺς πεῖς, θὰ ποῦνε:
"ἂν θέλει ἡ Παναγία... ἂν μᾶς ξημερώσει ἡ Παναγία, ἄν, ἄν..."
δηλ. εἶναι περισσότερο Παναγιολάτρες,
παρὰ Χριστολάτρες.
Βέβαια δὲν παρεξηγεῖται ὁ Κύριος,
διότι ὅποια λατρεία καὶ τιμὴ δίδεται στὴν Μητέρα Του,
ἀντανακλᾶται στὸ πρόσωπό Του,
διότι ὁ Χριστὸς εἶναι...
Ἐκεῖνος...
ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν αἴγλη,
ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴ δύναμη,
ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν ἀξία...
Ἱεροκήρυκος Δημητρίου Παναγόπουλου
|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Θεοδούλα Π.
📿 στη φωτογραΦία μεταξύ άλλων
στην Περιφορά της Μάνας των Αγιορειτών
(και όλων μας),
της Παναγιάς της Πορταϊτισσας...
Ευχαριστούμε που δεν τον έχετε βγάλει από τις προσευχές σας...
Ακούμε παντού το όνομά του στις Παρακλήσεις της Παναγιάς!
Μας έχει ακόμα τεράστια ανάγκη!
6 μήνες μετά...
Και ό,τι πει ο Κύρης Χριστός μας!
Και η Μάνα Του...
✔ Πιο εύκολο να αδειάσεις μ΄ένα κουβαδάκι τον ωκεανό, παρά να εξηγήσεις τα αίτια, που η ΠΑΝΑΓΑΠΗ ο Θεός επιτρέπει ό,τι επιτρέπει...
...Χρειάζεται εμπιστοσύνη...
και λίγο φιλότιμο να΄χουμε!
Ξαφνικά τι δηλαδή;
εγώ το χώμα,
το σκύβαλο...
έγινα πιο ελεήμων από τον μόνο Ελεήμονα;
ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;;;
(του Κωνσταντίνου
Σύμπουρα)
|από το 2018...
✨ "...Σάν Μάνα γρικᾶ καί προσέχει τίς φωνές μας. Μ’ ἕνα νεῦμα μας καταλαβαίνει τήν ἐπιθυμία ἤ τό πρόβλημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ καί ἔρχεται κοντά μας προσπαθώντας νά δώσει λύση ἤ νά προσφέρει τό χάδι της πού τόσο γλυκαίνει τήν πίκρα μας τή στιγμή τοῦ πειρασμοῦ.
Γιορτάζει ἡ Μάνα καί πλέκουμε στεφάνια καί τραγουδοῦμε γλυκά.
Ἡ Μάνα εἶναι ἀναντικατάστατη ὕπαρξη γιά τόν καθένα μας.
Μάνα θέλησε νά ἔχει καί ὁ Θεός Λόγος, ὅταν θέλησε νά σαρκωθεῖ.
Καί ἔκανε μάνα Του τήν ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, καί ὕστερα τή χάρισε στόν ἄνθρωπο,
«γύναι· ἴδε ὁ υἱός σου... ἰδού ἡ μήτηρ σου, καί ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητής αὐτήν εἰς τά ἴδια» (Ἰωάν. 19, 26-27).
Καί ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἔγινε καί δική μας.
Μᾶς ἀγκαλιάζει ὅλους, μᾶς ἀγαπάει, καί ἐμεῖς σάν παιδιά της τήν ἀγαποῦμε ἔστω κι ἄν κάνουμε σκανδαλιές, ἔστω κι ἄν ξεκόβουμε ἀπό τή μητρική ἔγνοια.
Νοιάζεται καί παρακολουθεῖ.
Εἶναι ξάγρυπνη καί περιμένει.
Καί ἐμεῖς φτάνοντας στά ὅρια τῶν ἀντοχῶν μας στρεφόμαστε καί παρακαλοῦμε.
Καί νά ὁ Δεκαπενταύγουστος ξεδιπλώνεται!
Προσκαλεῖ ὅλους στή γιορτή τῆς Μάνας καί τρέχουμε στήν «Παράκληση».
Τραγούδι πού ἐκπέμπεται ἀπό καρδιακές συχνότητες.
Στούς ἀναρίθμητους ὕμνους πού ἔχουν γραφεῖ γιά τήν Παναγία Μητέρα ξεχωρίζουν οἱ Παρακλητικοί Κανόνες.
Δροσιά στό καῦμα τοῦ σώματος λόγω ἐποχῆς, Αὔγουστος, ἀλλά καί στά πολυκαύματα τῆς ψυχῆς καί γι’ αὐτό ἀναπᾶσα στιγμή βάζουμε τό ἐπίθεμα τους πάνω στήν πληγή μας.
Οἱ Παρακλητικοί Κανόνες, (Μικρά καί Μεγάλη Παράκληση), ψάλλονται ἐναλλάξ στούς Ἑσπερινούς στό πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Αὐγούστου (ἱερός Δεκαπενταύγουστος).
Εἶναι ἀμέτρητα τά πλήθη τῶν πιστῶν πού τρέχουν σ’ ὅλους τούς Ἐνοριακούς Ναούς καί τά ταπεινά Παρεκκλήσια, γιά νά ἀκούσουν ἤ καλύτερα νά τούς σιγοψάλλουν μαζί μέ τόσα ἄλλα στόματα πού συντονίζει ἡ λαχτάρα τῆς καρδιᾶς στό ρυθμό πού δίνει ὁ χορός τῶν ἱεροψαλτῶν.
Καρδιακή προσευχή μεταβάλλεται ὁ μεστός λόγος τοῦ Κανόνα τῆς Παρακλήσεως κάθε δειλινό.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὅλοι οἱ χριστιανοί ἔχουν βαθειά στήν καρδιά τους ριζωμένη τήν εὐλάβεια πρός τήν Παναγία.
Ἐκείνη γιά ὅλους εἶναι τό στήριγμα, ἡ καταφυγή, ἡ παρηγοριά.
Τά σημειώνει αὐτά καί ὁ ὑμνογράφος μέ τρόπο μοναδικό.
Ἡ Μάνα μας εἶναι τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, τῶν ἀδικουμένων ἡ προστασία, τῶν ξενητεμένων ἡ παρηγοριά, τῶν τυφλῶν ἡ βακτηρία, ὅσων ταλαιπωροῦνται ἡ βοήθεια, αὐτῶν πού βρίσκονται σέ κίνδυνο ἡ σκέπη, ἀλλά καί ὅσων βρίσκονται σέ κάποια ἀνάγκη, γίνεται ἡ ἀρωγός.
Ἡ Μάνα μας Θεοτόκος δάνεισε σάρκα στό Θεό Λόγο, ὁ ὁποῖος γιά χάρη μας λειτουργεῖ τό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.
Τήν ἔκανε Μάνα.
Τήν χάρισε στόν ἄνθρωπο, καί ἐμεῖς τήν κάναμε Μάνα μας.
Σάν Μάνα γρικᾶ καί προσέχει τίς φωνές μας.
Ἡ εὐαισθησία τῆς καρδιᾶς Της εἶναι δεδομένη ἀπό τή στιγμή.
Ἡ καρδιά τῆς μάνας ἔχει μιά ἐκπληκτική εὐαισθησία γιά τό παιδί της.
Μ’ ἕνα νεῦμα μας καταλαβαίνει τήν ἐπιθυμία ἤ τό πρόβλημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ καί ἔρχεται κοντά μας προσπαθώντας νά δώσει λύση ἤ νά προσφέρει τό χάδι της πού τόσο γλυκαίνει τήν πίκρα μας τή στιγμή τοῦ πειρασμοῦ.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί στήν καρδιά τῆς Μεγάλης μας Μητέρας.
Ὅλοι κάποια στιγμή καταφεύγαμε σ’ Ἐκείνη εἴτε μέ βαθειά πίστη, εἴτε καί μέ δυσπιστία, καί ζητοῦμε τή στοργική της πρεσβεία γιά τό προσωπικό μας αἴτημα.
Ἡ συνδρομή της ἔρχεται καί τότε ἡ καρδιά μας ξεσπᾶ σέ μιά εὐχαριστία:
«Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοί κατῃσχημένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται...»,
σημειώνει χαρακτηριστικά ἡ γραφίδα τοῦ ὑμνωδοῦ.
Ἀπόδειξη τρανή τῆς συνδρομῆς της καί τοῦ πλήθους τῶν πολλαπλῶν εὐεργεσιῶν της εἶναι ...
|συνέχισε εδώ...
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
✨ Κύριε θέλω να σωθώ... |Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Νεκτάριος Γουναρίδης
✔ Πρόκειται για μια αλλιώτικη αποτύπωση της κραυγής κάθε ψυχής, που παλεύει να απαγκιστρωθεί από τα πάθη, μέχρι να καταλήξει στον τελικό στόχο της, που δεν άλλος από την αγκαλιά του Χριστού...
🌹 Ευγενική παραχώρηση του δημιουργού στον "αμΦοτεροδέξιο". Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του Νεκτάριου θα τα βρείτε εδώ 👉 :
✨ Όταν όλη η οικογένεια είδε το Θαβώριο Φως της Μεταμορφώσεως... |π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος
|Κι όμως.
Υπάρχουν ακόμα και τέτοιες ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, κυρά Δόμνα μας!
Πάντα θα υπάρχουν...
Γι΄αυτό, μην απελπίζεσαι...|
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, μου είπε:
-Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Η κυρία λοιπόν αυτή…
Είχε πολύτεκνη οικογένεια.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία.
Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970.
Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει.
Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους.
Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.
Σ’ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους.
Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.
Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία,αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία.
Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,χωρίς νερό.
Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο και με αυτό άρχισαν την προσευχή, όλο το εικοσιτετράωρο,την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.
Διάβαζαν τα γράμματα της 6 Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως,του Εσπερινού και του Όρθρου και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, συνέχεια.
Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά,ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία,η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν, ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των, αρρώστησε το παιδί τους και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.
Την εβδόμη νύχτα,την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο.
Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο.
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί.
Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα.
Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’τα καντήλια και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει «Μαμά,μπαμπά, που είστε;»
Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.
«Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ».
«Πεινάω».
Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά.
Ο Θεός έκαμε το θαύμα του.
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.
Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.
Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:
«Φροντίστε σεις το Γιωργάκη και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως,για να ευχαριστήσουμε το Θεό, με ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.
Και έτσι έγινε.
Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο.
Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε,
το παιδί τους, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο,χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.
Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου και έτσι έμαθα την ιστορία.
Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.
Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:
– Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια,ποιος σας το πρότεινε αυτό,πώς σας ήλθε;
Κάπου το διαβάσατε;
Σας φώτισε μήπως ο Θεός;
Και μου απάντησε :
– Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας, όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη.
Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα,τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.
Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.
Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου γι’αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος.
– Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού.
Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπεία του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν,πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.
Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.
Αυτά θυμήθηκα,μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου.
Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου και το έσωσε.
Δόξα νά΄χει το όνομά Του.
Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε...
|π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος
[μας έστειλε η "συν αυτώ", Χριστίνα Τζ.]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)