✔ Ο υπέργηρος Ιερέας, που αποκεΦάλιστηκε από Τούρκους ενώ πήγαινε να λειτουργήσει σ΄ενα μακρινό χωριό, ο πρόσΦυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια, ανήμερα της γιορτής του, ήρθε στο νέο σπίτι του. Στην Εκκλησία του...

 

         Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης...   

|Το σύνθημά του ήταν (και είναι) το «Ή Όλα ή Τίποτα»... 

|το αρχικό κείμενο του π. Ηλία Μάκου Λειτουργός του Υψίστου αφοσιωμένος και γνήσιος ήταν ο π. Γεώργιος από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, όπου και υπηρετούσε εφημέριος στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είχε τέτοια αγάπη για το Χριστό, που με τη δύναμή της νικούσε κάθε άλλη γήινη, και μπροστά στην οποία σβήνονταν ο φόβος. Έτσι το λείψανό του, το οποίο είχε διασωθεί ακέραιο και άφθαρτο και που το 1924, λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής, μεταφέρθηκε στο ναό αγίου Ευσταθίου Περισσού Αττικής, όπου και φυλάσσεται, είναι πηγή χάριτος. Το 1797, οπότε και μαρτύρησε, ανταποκρίθηκε με χαρά σε κάλεσμα των πιστών του χωριού Μαλακωπή να λειτουργήσει στο ναό τους, γιατί το δικό τους ιερέα τον καταδίωκαν οι Τούρκοι και έμεναν αλειτούργητοι.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και τους προφανείς κινδύνους, ο παπα-Γιώργης δεν αρνήθηκε. 

Δεν σκέφτηκε την άνεσή του. 

Ανέβηκε σε ένα γαϊδουράκι και ξεκίνησε μια πεζοπορία 6 ωρών για να πάει να λειτουργήσει, να κοινωνήσει και να παρηγορήσει τους αδελφούς του. 

Καθ' οδόν, στη χαράδρα Κομπιά Ντερέ, έπεσε στα χέρια φανατικών αλλοθρήσκων. 

Αφού τον λήστεψαν και τον βασάνισαν, τον αποκεφάλισαν, σφραγίζοντας την επίγεια πορεία του με το αίμα του μαρτυρίου.

Εν τω μεταξύ οι κάτοικοι της Μαλακοπής μάταια περίμεναν εναγωνίως τον ιερέα. 

Βλέποντας ότι είχαν περάσει τέσσερις μέρες και δεν είχε εμφανιστεί ανησύχησαν και πήγαν στη Μαλακοπή, όπου έμαθαν ότι και εκεί δεν είχε φανεί. 

Τότε κατάλαβαν ότι κάτι κακό είχε συμβεί και άρχισαν να ερευνούν την περιοχή, μαζί με τους κατοίκους της Μαλακοπής. 

Βρήκαν πράγματι το άγιό του λείψανο και την κεφαλή πεταμένα στη χαράδρα. 

Τρόμαξαν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα, ωστόσο με δάκρυα και θρήνους το έθαψαν γρήγορα εκεί που το βρήκαν, εξαιτίας των Τούρκων, και τοποθέτησαν μια πέτρα με την επιγραφή : 

“ Ιερεύς Γεώργιος”.

 

Μετά από αρκετά χρόνια εμφανίστηκε επανειλημμένως ο Άγιος Οσιομάρτυρας και νεομάρτυρας Γεώργιος σε μια γυναίκα χήρα και ζήτησε να γίνει ανακομιδή του λειψάνου του.

 

Όλοι οι Νεαπολίτες με επικεφαλής τον ιερέα Νεόφυτο πήγαν και έκαναν την ανακομιδή και βρήκαν άφθορο το Άγιο λείψανο, πλήρες ευωδίας και χάριτος. 

Το μετέφεραν στη Νεάπολη και το τοποθέτησαν σε ξύλινη λάρνακα σ’ ένα δωμάτιο του σπιτιού του ιερέα Νεοφύτου, όπου και έκαιε ακοίμητη κανδήλα.

 

Πολλοί Χριστιανοί, όχι μόνο από τη Νεάπολη, προσέρχονταν να προσκυνήσουν και πολλοί ασθενείς θεραπεύονταν επικαλούμενοι τον Άγιο. 

Ο Άγιος δε έκανε πολλά θαύματα όχι μόνο στους Χριστιανούς αλλά και στους Τούρκους.

Ήξερε και διακύρηττε ότι μια μέρα θα φύγουμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από αυτή τη ζωή, θα σφαλιστούν τα μάτια μας, αλλά θα ανοίξουν τα μάτια της ψυχής μας, με τα οποία, μόνο αν τα έχει καθαρίσει η πίστη στο Χριστό, θα μπορέσουμε να δούμε τη δόξα Του. Με την οσιακή ζωή του ο απλός αυτός παππούλης, μας λέει ότι δεν μπορούμε να αστειευόμαστε στα μεγάλα και σοβαρά ζητήματα της ζωής μας.

Και δεν υπάρχει άλλο πιο ζωτικότερο θέμα για την ύπαρξή μας, για να ασχοληθούμε, από την πραγματικότητα της αιωνιότητας, προς την οποία ήταν μόνιμα στραμμένος ο άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης.

Με την καρδιά του γεμάτη φλόγα και την απόφαση αμετάκλητη να φτάσει στον προορισμό του, δεν οπισθοχώρησε ούτε για μια στιγμή και σκοπός του ήταν να παλεύει να ανυψώσει κολασμένες ψυχές από την άβυσσο του κακού. 

 Η χριστιανική ζωή μοιάζει μ’ ένα δρόμο δύσκολο, που ο οδοιπόρος του θα συναντήσει πάρα πολλά εμπόδια.

Κάποτε, όμως, σταματά, ταλαντεύεται και σκέπτεται την επιστροφή. Πρέπει να είναι πάρα πολύ πιστός στις στιγμές αυτές, για να έχει όλη του την καρδιά δοσμένη στο Θεό. Πόσοι από μας, σαν τους αναποφάσιστους οδοιπόρους, δειλιάζουμε στους πάγους και στα χιόνια της ζωής.

Ακόμα, πόσες φορές μας παρασύρουν τα θέλγητρα του κόσμου αυτού και βουλιάζουμε στο τέλμα και στον αφανισμό! Το σύνθημα του αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη ήταν «ή όλα ή τίποτα».

Πραγματικά, τα είχε παραδώσει όλα στο Θεό και δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό του...

"αμΦ." σημείωση:

Χθες, όμως, 2 Νοεμβρίου 2026, μια τεράστια πομπή πιστών συνόδευσε σε μια πορεία 1 και πλέον ώρας το άΦθαρτο σκήνωμα του Αγίου της Πόλης από τον Άγιο Ευστάθιο, που τον Φιλοξενούσε 101 ολόκληρα χρόνια, από τότε που τον έφεραν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, στο Ιωνικό Κέντρο που καιρό τώρα ετοιμαζόταν γι΄αυτήν ακριβώς τη στιγμή...

Κι όπως σωστά γράΦει (και φωτογραΦίζει) ο Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέας Ιωνίας, κ.Λουκάς Χριστοδούλου:

«ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ, 

ΤΗ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ.

Ο πρόσφυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια ήρθε στο σπίτι του. Στην εκκλησία του.

Στο ΙΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ που αποτελεί το κόσμημα της πόλης μας!

Συγχαρητήρια στον Μητροπολίτη μας κ. Γαβριήλ και σε όσους βοήθησαν για την κατασκευή του ΙΩΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ που πλέον αποτελεί σημείο Πολιτισμού και Μικρασιατικής Μνήμης!

Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!

~  Απολυτίκιον -  Ήχος α’

Νεαπόλεως γόνος Ιωνίας της Νέας το καύχημα και των Ορθοδόξων προστάτης Ιερομάρτυς, Γεώργιε, θαυμάτων ανεδείχθη ποταμός η θεία των λειψάνων σου σορός, αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς τοις ευλαβώς κραυγάζουσι, δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε αφθαρτόσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν πρέσβυν ακοίμητον.

Την ασματική ακολουθία του Ιερομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, εποίησέ το 1952 ο Μικραγιαννανίτης Άγιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος.

|από την εκ των "συν αυτώ" ΝεοΙωνιώτισσα Βασιλική Εμβαλωμένου, αλλά κι από εδώ...

(αν θες περισσότερα, πήγαινε στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ...)

"Εδώ που τα λέμε..." - Επεισόδιο 5

 

Στο πέμπτο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο πατήρ Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με την ηθοποιό Μαρία Φιλίππου...

🌹 Γυναίκες που αντιστάθηκαν ως άλλες Μπουμπουλίνες κατά των Γερμανών | Σοφία Χατζή

Γνήσιες Ελληνίδες πατριώτισσες, ηρωίδες με ηγετικές ικανότητες, που κατηύθυναν ολόκληρες ομάδες σε αντίσταση. Στο εξωτερικό τιμήθηκαν, στην Ελλάδα όμως πολλοί δεν τις ξέρουν, ούτε διδάσκονται στα σχολεία τα κατορθώματά τους

Ο Χίτλερ, είπε στη βουλή των Γερμανών, ότι κανένα έθνος δεν τους πολέμησε με τέτοια περιφρόνηση προς το θάνατο όσο οι Έλληνες και πως οι απώλειες που είχαν οι Γερμανοί μέσα σε τρεις μέρες ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερες από όλες τις απώλειες που είχαν σε όλες τις άλλες μάχες.

                               

Είχαμε την τόλμη ως γένος να αντισταθούμε ακόμη και με τα πιο ευαίσθητα και αδύνατα μέλη της κοινωνίας, που ήταν οι νέες κοπέλες, οι οποίες κατάφεραν να αντισταθούν με έναν πάρα πολύ έξυπνο τρόπο που δεν ήταν δυνατό να τον καταλάβουν οι κατακτητές. Αυτές οι νέες γυναίκες, με ηγετικές ικανότητες, μπόρεσαν να κατευθύνουν ολόκληρες ομάδες σε αντίσταση κατά των Γερμανών. Αυτές οι ηρωίδες τιμήθηκαν με βραβεία και αριστεία από το εξωτερικό, την Αγγλία και την Γαλλία, ενώ στην Ελλάδα τις γνωρίζουν ελάχιστοι. Ο πολύς κόσμος δεν τις ξέρει ούτε διδάσκονται στα σχολεία τα κατορθώματα τους. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επικράτησε η λατρεία της ιδεολογίας, η οποία δεν τις άγγιξε. Ήταν γνήσιες Ελληνίδες πατριώτισσες, δεν εξυπηρετούσαν καμία ιδεολογία. Μπορεί να συνεργάζονταν και με κάποιους ιδεολόγους, αλλά ο στόχος τους ήταν να βοηθήσουν τον αγώνα, να νικηθεί το κακό του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Δεν θυσίασαν τον πατριωτισμό τους για να προβάλουν καμία ιδεολογία, γι’ αυτό και τα κόμματα που επικράτησαν δεν τις προέβαλαν. Έμειναν στην αφάνεια κι αυτό είναι έλλειμμα για την Ελληνική παιδεία.

Η Βαρβάρα Θεοδωροπούλου καταγόταν από την Κεφαλονιά, όπου και μεγάλωσε. Είχε μια ανυπότακτη ευφυΐα. Φοίτησε στο Αρσάκειο Σχολείο. Εκείνη την εποχή, όσες φοιτούσαν στο Αρσάκειο, μαζί με το απολυτήριο έπαιρναν και το πτυχίο της δασκάλας. Έτσι η Βαρβάρα Θεοδωροπούλου στα δεκαέξι της χρόνια βγήκε δασκάλα από το Αρσάκειο. Στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών και όταν αποφοίτησε σε ηλικία 19 ετών διορίστρια καθηγήτρια στο Α΄ Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών. Ωστόσο ήταν φύση ανήσυχη και πήγε στην Ευρώπη, στη Λειψία για να σπουδάσει ζωγραφική. Παράλληλα επισκεπτόταν τα πανεπιστήμια και τα μουσεία και πήρε μια κλασική μόρφωση. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα προσλήφθηκε και πάλι με την ιδιότητα της καθηγήτριας των Καλών Τεχνών στο ίδιο Γυμνάσιο που είχε πρωτοδιοριστεί. Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, έγραψε θεατρικά έργα, έγραφε στο περιοδικό «Διάπλαση των παίδων» και τελικά σπουδάζοντας μουσική γνωρίστηκε με τον Θεοδωρόπουλο, έναν ανώτερο δικαστικό και παντρεύτηκαν.

Η Βαρβάρα βρήκε την ευκαιρία, επειδή μετατίθετο συχνά ο άντρας της από πόλη σε πόλη ως εισαγγελέας, να πηγαίνει μαζί του και να μεριμνά για τη λειτουργία νυκτερινών γυμνασίων και τη σύσταση διάφορων οργανώσεων για τον επισιτισμό των αναγκεμένων, την αποκατάσταση φτωχών κοριτσιών με πόρους που προέρχονταν από προσφορές ή δωρεές. Δημιουργούσε σχολές για να μαθαίνουν τέχνες οι γυναίκες, ίδρυε με εθελοντές εργαστήρια ραπτικής και κοπτικής.

Η Βαρβάρα Θεοδωροπούλου έτρεχε στα τρένα και μάζευε τους τραυματίες ανάμεσα στις ράγιες, τους περιέθαλπε και τους έστελνε στα νοσοκομεία

Παροιμιώδης αρωγή

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του '40 η αρωγή της σε πολλά επίπεδα ήταν παροιμιώδης. Οι υγιειονομικές υπηρεσίες, για την αντιμετώπιση των τραυματιών, δεν είχαν προλάβει να οργανωθούν. Το γεγονός δεν ήταν δυνατόν να την αφήσει ασυγκίνητη. Συνάντησε τον Αρχίατρο που πήγαινε στην Κόρινθο για να οργανώσει την περίθαλψη των τραυματιών που έρχονταν από την Ήπειρο στην Πελοπόννησο και από εκεί στην Κόρινθο. Τον βεβαίωσε ότι θα τον βοηθούσε να βρει νοσοκομεία. Εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν καν νοσοκομεία στην Πελοπόννησο. Έτσι χρησιμοποιώντας ένα κατά συνθήκη ψεύδος, είπε στον σύζυγό της, που ήταν εισαγγελέας, ότι βγήκε εντολή από τον Μεταξά να διατάξει ως εισαγγελέας να επιταχθούν τα ξενοδοχεία του Λουτρακίου. Το Λουτράκι ήταν κέντρο παραθερισμού για μπάνια και για χαρτοπαιξία και κατά συνέπεια υπήρχε πλήθος καταλυμάτων. Ο εισαγγελέας την πίστεψε και έδωσε εντολή να επιταχθούν τα ξενοδοχεία.

Τότε ακριβώς η Βαρβάρα Θεοδωροπούλου ζητά ακρόαση από τον Μεταξά που ήταν στα αλήθεια σκοτισμένος με άλυτα προβλήματα, όπως και το θεμα της εύρεσης κλινών για τους τραυματίες. Του λέει πως έχει να προσφέρει 5.000 κρεβάτια νοσοκομειακά. Ο Μεταξάς της ζήτησε να του το αποδείξει. Εκείνη έδειξε το χαρτί που είχε υπογράψει ο εισαγγελέας με την επίταξη των ξενοδοχείων του Λουτρακίου και ο πρωθυπουργός πείστηκε και υποσχέθηκε ότι θα μεριμνήσει ώστε να δεχτούν τους τραυματίες. Έτσι κι έγινε. Αργότερα τα αεροπλάνα των Γερμανών και των Ιταλών βομβάρδιζαν την περιοχή, ακόμη και τα τρένα που έφερναν τους τραυματίες. Μόλις ακούγονταν οι σειρήνες, όλοι τρέπονταν σε φυγή προς τα καταφύγια. Η Θεοδωροπούλου έτρεχε στα τρένα και μάζευε τους τραυματίες ανάμεσα στις ράγες, τους περιέθαλπτε και τους έστελνε στα νοσοκομεία. Οι άνθρωποι έντρομοι την έβλεπαν να κυκλοφορεί σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τελικά ήρθαν στην Πελοπόννησο οι Γερμανοί, βομβάρδισαν τα νοσοκομεία και βρέθηκαν οι τραυματίες στις αυλές και στους κήπους σε κακή κατάσταση.

Η Θεοδωροπούλου, έχοντας σπουδάσει στη Γερμανία, ήξερε άριστα την γερμανική γλώσσα. Συναντήθηκε λοιπόν με τον Γερμανό Διοικητή και τον έπεισε πως ήταν απάνθρωπη αυτή η κατάσταση. Του εξήγησε πως δεν υπήρχαν τα μέσα να μεταφερθούν οι τραυματίες στην Αθήνα και πως η μόνη φιλάνθρωπη λύση θα ήταν να τους μεταφέρουν οι ίδιοι οι Γερμανοί στα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Πραγματικά ο Γερμανός Διοικητής έδωσε διαταγή να συγκεντρωθούν γερμανικά φορτηγά και μετέφερε τους τραυματίες στα νοσοκομεία της Αθήνας. Κάποια στιγμή ο Γερμανός Διοικητής στράφηκε στην Θεοδωροπούλου και της είπε «Eσείς οι Ελληνίδες δεν είστε γυναίκες, είστε εσείς που γεννήσατε τους θεούς του Ολύμπου». Της έδειξε μεγάλη τιμή και σεβασμό.

Μάζευε σκουπίδια σαν ζητιάνα για να αποσπάσει πληροφορίες

Κατόπιν η Θεοδωροπούλου μπήκε στην οργάνωση της αντίστασης, συνδέθηκε με τους αντάρτες και με τη Μέση Ανατολή. Πήγαινε σαν ζητιάνα κοντά στα γερμανικά γραφεία και ζητιάνευε ή ως υπάλληλος καθαριότητας και μάζευε σκουπίδια και οι Γερμανοί δεν φαντάζονταν ότι αυτή η κουρελοντυμένη γυναίκα ξέρει τόσο καλά την γλώσσα τους και μιλούσαν μεταξύ τους ελεύθερα. Έτσι η Θεοδωροπούλου συγκέντρωνε πληροφορίες και με ασυρμάτους επικοινωνούσε με τη Μέση Ανατολή. Σταδιακά ενέπνευσε εμπιστοσύνη σε Έλληνες που είχανε ζήλο να συμβάλουν στον αγώνα και δημιούργησε ολόκληρο δίκτυο πληροφοριών.

Πήγαινε στα αεροδρόμια προσποιούμενη ότι μάζευε χόρτα ή σκούπιζε, έκανε σχεδιαγράμματα των αεροδρομίων και έβλεπε που είναι κρυμμένα τα καύσιμα και τα αεροπλάνα και έστελνε αυτές τις πληροφορίες με τον ασύρματο στη Μέση Ανατολή και από εκεί έρχονταν αεροπλάνα και βομβάρδιζαν τα αεροδρόμια των Γερμανών. Κατάφερε να μην την αντιληφθούν και επέζησε μετά τον πόλεμο, δεν την έπιασαν, δεν την βασάνισαν και πέθανε κοντά στα ογδόντα.

Λέλα Καραγιάννη: «Δεν ντρέπεστε! Τόσο πολύ φοβάστε τους Έλληνες, που δεν τα βάζετε μαζί τους, αλλά με τις γυναίκες τους!»

Επίσης, άλλη μία ξεχωριστή προσωπικότητα, ανάμεσα σε πολλούς που αντιστάθηκαν, ήταν μια γυναίκα του ‘40, η Λέλα Καραγιάννη. Η οδός στην Κυψέλη, όπου κατοικούσε, είναι αφιερωμένη στ’ όνομά της. Η Λέλα Καραγιάννη λεγόταν Μηνοπούλου και είχε αγωνιστική προσωπικότητα. Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Καραγιάννη που ήταν φαρμακοποιός και όταν ξεκίνησε η κατοχή οργάνωσε πυρήνα αντίστασης με έδρα το φαρμακείο του συζύγου της. Η Λέλα Καραγιάννη κατάφερε και μάζεψε κοντά της ανθρώπους που έκαναν αντίσταση και σαμποτάζ. Έστελνε τρόφιμα στους πεινασμένους αντάρτες, που τα προμήθευαν φίλοι της καπετάνιοι από διάφορους τόπους.

Μέσω των καϊκιών, που διέθεταν οι καπετάνιοι στο Πόρτο Ράφτη, έστελνε ειδήσεις και πληροφορίες στη Μέση Ανατολή. Μέσω των ασυρμάτων που διέθετε, είχε συνεργασία με πολλούς και κάποιες φορές και με Γερμανούς και Ιταλούς, οι οποίοι ήταν αντιχιτλερικοί και αντιμουσολινικοί και συνεργάζονταν μαζί της. Είναι αξιοσημείωτο πως η παλικαριά της τους ενέπνεε εμπιστοσύνη και της έδιναν πληροφορίες. Εξυπηρέτησε τους συμμάχους με πληροφορίες, αλλά και με μια άλλη σημαντική και αναγκαία δραστηριότητα: επειδή είχαν ξεμείνει στην Ελλάδα μερικοί Άγγλοι αξιωματικοί που είχαν βοηθήσει στον αγώνα, κινδύνευαν να τους προλάβουν οι Γερμανοί και να τους πιάσουν αιχμαλώτους, στέλνοντάς τους στο Νταχάου. Η Καραγιάννη τους έντυνε πολιτικά και τους έστελνε από το Πόρτο Ράφτη με καΐκια στη Μέση Ανατολή και πολλοί της όφειλαν την επιβίωσή τους.

Την συνέλαβαν

Το ’41, κατόπιν προδοσίας, την αιχμαλώτισαν οι Ιταλοί, γιατί είχαν κάποιες υποψίες, ωστόσο την κράτησαν αρκετούς μήνες στην φυλακή, απ’ όπου τελικά την απελευθέρωσαν, γιατί δεν βρήκαν σοβαρά στοιχεία.

Δεν είχε τη μόρφωση της Θεοδωροπούλου, αλλά οπωσδήποτε ήξερε γερμανικά. Δεν υπάρχουν πολλά γραπτά για αυτήν αναφορικά με την δραστηριότητά της ώστε να γνωρίζουμε κάτι περισσότερο. Τον Ιούλιο του ‘44 την συνέλαβαν οι Γερμανοί, ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ταυτόχρονα συνέλαβαν και τα πέντε παιδιά της. Την βασάνισαν σκληρά με σκοπό να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της και ήταν γεμάτη πληγές. Την κρεμούσαν από τα χέρια στο ταβάνι με τις ώρες και η Καραγιάννη τους έφτυνε.

Μάλιστα, έναν Έλληνα που ήταν γραμματέας εκεί και μεταφραστής, πρόλαβε αστραπιαία και του άρπαξε το καλαμάρι που ήταν μπροστά του με το μελάνι και το πέταξε στο πρόσωπό του φωνάζοντας στους ανακριτές της «Δεν ντρέπεστε! τόσο πολύ φοβάστε τους Έλληνες που δεν τα βάζετε μαζί τους, αλλά με τις γυναίκες τους!» Δεν κάμφθηκε ακόμα και όταν την απείλησαν ότι θα εκτελούσαν τον γιο της Νέλσωνα, αν δεν ομολογούσε. Αυτή τους απάντησε: «Ζητείτε από μία ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της και την πατρίδα της με την απειλή του τυφεκισμού των παιδιών της. Ε, λοιπόν, μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας!». Βασανίστηκαν και τα παιδιά της στη φυλακή, αλλά οι δεσμοφύλακες δεν μπορούσαν να βρουν στοιχεία και τα απελευθέρωσαν.

«Ψηλά παιδιά τα κεφάλια, για να δουν οι Ούνοι πώς πεθαίνουν οι Έλληνες για την πατρίδα τους»

Αφού τη βασάνισαν ακόμη δυο μήνες και δεν ομολογούσε τίποτα, η Καραγιάννη καταδικάστηκε σε θάνατο, μαζί της και η Δημοπούλου, μια άλλη ηρωίδα της αντίστασης, αλλά και πολλοί άλλοι που πέρασαν από στρατοδικείο. Στις 8 Σεπτεμβρίου του ‘44, τους οδήγησαν όλους στο άλσος Δαφνίου, έξω από το Μοναστήρι. Και πριν τους σκοτώσουν απευθυνόμενη στους υπόλοιπους μελλοθάνατους, η Καραγιάννη φώναξε: «Ψηλά παιδιά τα κεφάλια να δουν οι Ούνοι πως ξέρουν να πεθαίνουν οι Έλληνες για την πατρίδα τους». Η Ακαδημία Αθηνών, κατά τη συνεδρίαση της 30^ης  Δεκεμβρίου 1947, της απένειμε το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας.

* * *

Πολλές γυναίκες πάλεψαν σκληρά στην κατοχή, κάποιες φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν, άλλες θανατώθηκαν. Αν ήταν ψυχολογικές ηρωίδες, που απλά αγαπούσαν την περιπέτεια, θα μπορούσαν να κάνουν πολλά, όχι όμως να αντέξουν βασανιστήρια ή να εκτελεστούν. Είναι φανερό ότι ο αγώνας των γυναικών και η θυσία τους για την πατρίδα, στις κρίσιμες ιστορικές ώρες της χώρας μας, τις έκανε συνδημιουργούς στην ιστορία.

_________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα,

Ορθόδοξη Αλήθεια, 26.10.2022

✔ Πρόσκληση στην εκδήλωση «Φως στο σκοτάδι της Κατοχής» - Σκοπός να αναδειχθεί η μορΦή του Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη... | Γυμνάσιο Αμαρουσίου "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ"

 

Το Γυμνάσιο Αμαρουσίου «Η Ελληνική Παιδεία» σάς προσκαλεί στην εκδήλωση τοπικής ιστορίας, που τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αμαρουσίου, με θέμα:

«Φως στο σκοτάδι της Κατοχής: Η δράση του Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη την περίοδο 1940–1944», η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, στις 18:00, στην Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αμαρουσίου.

Μέσα από την έρευνα των μαθητών μας, φωτίζονται πτυχές της τοπικής ιστορίας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής και αναδεικνύεται η μορφή του Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη, το ανθρωπιστικό του έργο και η πνευματική του προσφορά.

Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, ο Άγιος Αθανάσιος στάθηκε φάρος ελπίδας και στήριγμα για την κοινωνία του Αμαρουσίου, προσφέροντας ουσιαστική βοήθεια και πνευματική ενίσχυση στους ανθρώπους της περιοχής.

Η παρουσία σας θα είναι ιδιαίτερη χαρά για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας.

πηγή

♡ Ο Λευτέρης... και η Μυρσίνη του

 

Ο Λευτέρης ήταν μια από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων. 

Μπορεί να μην ήταν αυτό που λέμε φανερά της εκκλησίας αλλά η καρδιά του ήταν σαν ενός μικρού παιδιού. 

Κι έμοιαζε λίγο και στον Άγιο Ευστάθιο - σ' αυτόν στον οποίο το ελάφι-Χριστός είπε 

"Δεν είναι δίκαιο ένας άνθρωπος καλός σαν εσένα να μη γνωρίζει την αλήθεια".

 

Ο Λευτέρης, λοιπόν, έκανε ένα επάγγελμα που αγαπούσε και με τον ιδρώτα του σώματός του έφερνε χρήματα στην οικογένειά του για να έχουν να βιοποριστούν - κι όχι μόνο να φάνε. 

Ο Λευτέρης ήταν τζαμάς, έκοβε τζάμια και τα τοποθετούσε. 

Διάφορα είδη, διάφορα μεγέθη, διάφορες τεχνικές. 

Κάπως είχε γίνει γνωστός στο χώρο, μάλλον λόγω επιμέλειας και υπευθυνότητας και τον έπαιρναν για δουλειές ξενοδοχεία, μαγαζιά, ιδιώτες, ακόμη και εκκλησίες· είτε για τα πνευματικά κέντρα είτε για τις ίδιες τις εκκλησίες.

 

Η καρδιά του Λευτέρη χτυπούσε δυνατά για τη δουλειά του αλλά πιο πολύ για τη γυναίκα του, τη Μυρσίνη. 

Ένα πλάσμα νεότερο κατά λίγα χρόνια από τον ίδιο, πανέμορφο στα μάτια του και πρόθυμη να του σταθεί στις δυσκολίες του ή να τον συμβουλευτεί. 

Ήξερε να φτιάχνει και υπέροχα γιουβαρλάκια μέσα σε όλα - αλλά μόνο οι δυο τους τα δοκίμαζαν.

 

Στο Θεό πίστευε βιωματικά, του άρεσε να Του μιλάει και πίστευε ότι ο Χριστός είναι ο Θεός· κανένας άλλος από αυτούς που διαφημίζουν οι άλλες θρησκείες. 

Αλλά να... χρειάστηκε να φύγει από μικρός από το πατρικό του για να δουλέψει και ελάχιστα θυμόταν από καντήλια, προσευχές κι εκκλησίες.

 

Όμως το ίδιο Πνεύμα τον ενέπνεε κι αυτόν...

 

Κορώνα στο κεφάλι του η Μυρσίνη του. 

"Αυτή τη γυναίκα πρέπει να την κάνω ευτυχισμένη" 

σκέφτηκε όταν την πρωτοείδε. 

Όχι "δική μου". Ευτυχισμένη! 

Κι αυτό σκεφτόταν και προσπαθούσε ακόμη.

 

Κι όπως γυρνούσε για επαγγελματικούς λόγους τις εκκλησίες και τα πνευματικά κέντρα, άρχισε σιγά-σιγά να πιάνει το αυτί του ομιλίες και λέξεις. 

Λέξεις που έμπαιναν στο καλάθι της ψυχής του και της καρδιάς του και το ξέπλεναν από τις κουτσουλιές του κόσμου, παρότι εκείνος δε θυμόταν τα λόγια αυτά όταν ξάπλωνε το βράδυ να κοιμηθεί.

 

Μέχρι που κάποια στιγμή άκουσε έναν παππούλη να λέει στα παιδιά, να τους διαβάζει το 10ο κεφάλαιο από το Κατά Ματθαίον. 

Δεν ήξερε κεφάλαια και αριθμούς και στίχους. 

Τόση εντύπωση τού έκαναν όμως τα λόγια που διέκοψε τον παππούλη ιερέα και τον ρώτησε... 

Στίχοι 40-42...

 

Γύρισε σπίτι αργά εκείνη την ημέρα. 

Ξενύχτησε στις σκέψεις του. 

Η Μυρσίνη τον ρώτησε αν όλα πήγαν καλά στη δουλειά, όταν αυτός επέστρεψε, ένιωσε και κάτι διαφορετικό στον αέρα αλλά τον άφησε να της μιλήσει όταν θα είναι έτοιμος. 

Άλλωστε, πάντοτε μιλούσαν για ό,τι τους απασχολούσε.

 

Στο συζυγικό κρεβάτι, η Μυρσίνη ξάπλωσε στα πλάγια μέχρι που την πήρε ο ύπνος. 

Ο Λευτέρης άργησε λίγο. 

Σκεφτόταν. 

Κι οι σκέψεις του τελικά έκλεισαν μαζί με τα βλέφαρά του με μια απόφαση. 

Έπρεπε να γνωρίσει τον Χριστό πιο ένθερμα, πιο... θεολογικά, εξ εμπειρίας.

 

Την επόμενη ημέρα, πριν ανοίξει το μαγαζί, πήγε στον ιερέα της γειτονιάς του που τον ήξερε γιατί ήταν γείτονες, τον π. Σταύρο. 

Του άνοιξε την καρδιά του και του είπε τα πάντα, τι σκεφτόταν να κάνει και να πράξει. 

Κι ο π. Σταύρος, σα να του έκανε λογοπαίγνιο, του είπε 

"Σταυρός είναι αυτός που ζητάς παιδί μου".

 

Κάπως έτσι λοιπόν από αυτόν τον Σταυρό πιάστηκαν Λευτέρης και παπά-Σταύρος και μίλησαν για εξομολόγηση, για συχνή Θεία Κοινωνία, για προσευχή, για νηστείες.

 

Ο Λευτέρης σιγά-σιγά αλλοιωνόταν, με την καλή αλλοίωση. 

Και επειδή ο Θεός, ίδιος τότε και τώρα, επειδή το ίδιο Πνεύμα τον ενέπνεε κι αυτόν όπως και τον Σολομώντα, όπως ο Σολομώντας ζήτησε Σοφία, έτσι κι ο Λευτέρης προσευχήθηκε στο Θεό να γίνει δίκαιος. 

Και το ίδιο προσευχόταν η καρδιά του κάθε βράδυ. 

"Χριστέ μου, όρισέ με δίκαιο!".

 

Κι ο Χριστός δεν του χάλασε τη χάρη. 

Γιατί ήταν αγνές οι προθέσεις του. 

Και του χάρισε και παιδιά με τη Μυρσίνη. 

Με τη Μυρσίνη του. 

Και έτσι είχε και βιοπορισμό καλό και αγάπη στην οικογένειά του και αγάπη προς το Θεό - εμπιστοσύνη πως μέχρι να τελειώσει η ζωή του δε θα του χαλάει το χατήρι! 

Κι έτσι έγινε.

 

Κι αυτό συνεχίστηκε ακόμη κι όταν πέρασαν τα χρόνια 

κι ο Λευτέρης βρέθηκε με την ασθένεια του μαρτυρίου στο κρεβάτι

·καρκίνος. 

Η Μυρσίνη στάθηκε δίπλα του φάρος αναμμένος.

 

Κάποια μέρα, η μία του κόρη τον ρώτησε 

"Μπαμπά, 

προσεύχεσαι καθόλου για τη μαμά που ταλαιπωρείται; 

Σε αγαπάει αλλά κουράζεται, ταλαιπωρείται".

Εκείνος της απάντησε 

"Φυσικά και προσεύχομαι".

"Και τι λες;", τον ρώτησε πάλι η κόρη του...

|αν λαχταράς τη συνέχεια, μπες εδώ...

✔ Μπορεί να είναι η απάντηση που έψαχνες...

 

Γιατί από (δια Χριστόν) σαλό 

στα σίγουρα μαθαίνεις 

την αλήθεια που χρειάζεσαι...

♰ "Ούτε οι Άγγελοι ξέρουν, πως θα κρίνει ο Θεός τον άνθρωπο..." |Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός. Σήμερα 2 Nοεμβρίου, μέρα της μνήμης του...

 

|Αν δεν σου Φτάνουν όσα ήδη ξέρεις για εκείνον, 

δες ό,τι έχουμε ανεβάσει 

γι΄αυτόν τον αλλιώτικο Άγιο εδώ και χρόνια...

(ζουλώντας όποια από τις 2 φωτο θες...)

~ Το χαστούκι του Οσίου Δαυίδ σε μικρό προσκυνητή, παρόντος του Αγίου Ιακώβου...

 

Άγιοι συνεργοί του Γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη

Κάποτε – διηγείται η κυρία Γεωργία Παπαχαρίση – πήγε ένα λεωφορείο με προσκυνητές στον Όσιο Δαυΐδ είχαν και παιδιά μαζί τους. 

Ο Γέροντας διηγήθηκε, πώς ο όσιος Δαυΐδ έκτισε το Μοναστήρι: 

Ότι πήγε στην Ρωσία, έκανε έρανο, μάζεψε χρήματα, έπειτα βρήκε ένα κορμό δένδρου, άνοιξε μια τρύπα, έβαλε μέσα τα χρήματα, τα έκλεισε καλά να μην βραχούν, το σταύρωσε και είπε, «να πάτε στις Ροβιές Ευβοίας», ρίχνοντας τον κορμό στην θάλασσα. 

Όταν ήρθε ο κορμός στις Ροβιές, τον βρήκαν κάποιοι άνθρωποι και τον περιεργάζονταν. 

Εκείνη την στιγμή έφτασε ο όσιος Δαυΐδ, τους είπε ότι ήταν δικός του ο κορμός και τον πήρε.

Όμως, ένα παιδί δεν το πίστεψε αυτό και άρχισε να ειρωνεύεται τον γέροντα Ιάκωβο και του ζητούσε να το ξαναπή ειρωνεύοντας τα όσα έγιναν. 

Τότε ακούστηκε ένα χαστούκι, το παιδί τρόμαξε και βγήκε έξω από την τράπεζα. 

Ο Γέροντας τον ακολούθησε, γιατί είδε τον όσιο Δαυΐδ να του δίνη το χαστούκι, και πήγε να το ηρεμήση. 

Το παιδί εξήγησε στον Γέροντα ότι δεν πίστεψε την ιστορία, ειρωνεύτηκε και ένοιωσε να τρώη ένα δυνατό χαστούκι. 

Ο π. Ιάκωβος τον ηρέμησε, λέγοντάς του ότι όλα ήταν αλήθεια.

✶✶✶

Κάποτε, είπε σε μία νέα ότι, αν έχωμε πίστη, και τα σκίτσα με τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας κάνουν θαύματα. 

Στην ίδια είχε πη: 

«Ο Κύριος μου έδωσε τα χαρίσματα Του. 

Γιατί να μην το πω, μήπως δικά μου είναι; 

Δικά Του είναι». 

Έλεγε ακόμη ότι η Παναγία και ο όσιος Δαυΐδ του είπαν να μιλάη, για να βοηθηθούν οι άνθρωποι.

✶✶✶

Άλλη φορά, πήγε ένας πατέρας που το παιδί του είχε σκοτωθή σε τροχαίο. 

Του είπε ότι έβλεπε το παιδί του στον ύπνο του να του λέη ότι δεν το αφήνουν να μπη μέσα. 

Ο Γέροντας του είπε, 

«Μήπως το παιδί βλαστημούσε τον Χριστό και την Παναγία;». 

Πράγματι, αυτό είχε γίνει. 

Ο Γέροντας είπε στον πατέρα να κάνη 40λείτουργο, ελεημοσύνες και θα έκαναν και οι πατέρες προσευχή στον όσιο Δαυΐδ. 

Μετά από λίγο καιρό, πήγε πάλι ο πατέρας και είπε ότι είδε το παιδί του πάλι στον ύπνο του να του λέη ότι τώρα τον άφησαν να μπη μέσα.

✶✶✶

Ένα πνευματικό του παιδί, μία μοναχή που τώρα έχει κοιμηθή, είπε ότι κάποτε έλειπε από την θεία Λειτουργία ένας μοναχός. 

Σκέφθηκε ο Γέροντας μήπως είναι άρρωστος και είπε να πάνε οι πατέρες να δούνε. 

Όμως οι πατέρες του είπαν ότι στην θέση που πάντα κάθεται ο μοναχός, καθόταν ένας άλλος μοναχός. 

Πηγαίνοντας στο κελλί του, του εμφανίσθηκε ο όσιος Δαυΐδ, λέγοντάς του ότι στην θέση που καθόταν ο μοναχός, ήταν ο άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω που εκείνες τις ημέρες φιλοξενούσαν (το λείψανό του) στο Μοναστήρι...

Από το βιβλίο: 

“Ο Γέρων Ιάκωβος 

(Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. 

Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 253. 

Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Πηγή:https://www.koinoniaorthodoxias.org/

|εμείς από τον «Πᾶνος»