Να φροντίσεις, παιδί μου να είσαι πάντοτε απλός και άκακος, και να μην έχεις άλλα στην καρδιά σου και άλλα στο στόμα σου· διότι αυτό είναι δολιότητα. Να γίνεις άνθρωπος που λέει την αλήθεια και όχι ψεύτης· διότι το ψέμα είναι από τον Πονηρό. Ποτέ να μην ανταποδίδεις κακό για το κακό που σου έκαναν, αλλά αν κάποτε συμβεί να σου κάνει κάποιος κακό, συγχώρησέ τον, για να συγχωρέσει και σένα ο Θεός. Αν σε πολεμά η μνησικακία, να προσεύχεσαι με όλη την ψυχή σου για κείνον τον αδελφό, και θα φύγει η μνησικακία. Πρόσεχε να μη δεχθείς το πάθος του φθόνου, για να μη σε καταπιεί ο Διάβολος ζωντανό· αλλά απεναντίας να εξομολογείσαι το πράγμα και να παρακαλείς τον Θεό να σε λυτρώσει από ένα τέτοιο κίνδυνο. Αν δεις κάποιον να αμαρτάνει, να μην τον κακολογήσεις, ούτε να τον κατακρίνεις, ούτε να τον μισήσεις, για να μην πέσεις και εσύ στο ίδιο αμάρτημα· αλλά απεναντίας να λες ότι εγώ είμαι χειρότερος· και, ότι σήμερα αμάρτησε αυτός, και εγώ αύριο. Να ξέρεις ότι φοβούνται και οι δαίμονες τη νηστεία, την αγρυπνία, την εγκράτεια, την ταπείνωση, τις προσευχές και τα δάκρυα και τις άλλες αρετές· αν θέλεις να σου χαρίσει ο Θεός δάκρυα και κατάνυξη και απάθεια, να θυμάσαι πάντοτε το θάνατο και τον τάφο σου. Αν εξαπατηθείς από τον Διάβολο και πέσεις σε αμαρτία, ή σε μικρή ή σε μεγάλη, μην έρθεις σε απελπισία και οδηγηθείς στην απώλεια, αλλά τρέξε σε εξομολόγηση και σε μετάνοια, και ο Θεός δε θα σε απορρίψει... |
Οσίου Εφραίμ του Σύρου Εργα Τόμος Γ΄ |
|
|πηγή: Μοναστήρι του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών και
Οικουμενικού Διδασκάλου Εφραίμ του Σύρου του Θαυματουργού  ("αμΦ." ΥΓ: Πήγαινε! Κι αν δεν μπορείς, όπως κι εμείς, επισκέψου το έστω έτσι...) |Πως έχουμε τεράστια αγάπη προς τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο, ίσως το ξέρεις ... Κι αν θες να θυμηθείς ή να μάθεις παραπάνω για Εκείνον, ρίξε μια ματιά εδώ... |
● Όταν το πανηγύρι έχασε τον Άγιο και κράτησε μόνο το τραπέζι…
(μην το προσπεράσεις! Αφιέρωσε λίγο χρόνο να το διαβάσεις...)
|γράΦει ο π.Δημήτριος Κατσαρός
"Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία.
Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων.
Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις.
Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.
Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής.
Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής.
Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται.
Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.
Δεν είναι το φαγητό το πρόβλημα.
Δεν είναι η χαρά το πρόβλημα.
Δεν είναι ο χορός, η μουσική, η παρέα, το αντάμωμα των ανθρώπων.
Το πρόβλημα είναι όταν όλα αυτά παίρνουν τη θέση της μνήμης.
Όταν το τραπέζι μένει, αλλά χάνεται ο Άγιος.
Όταν το γλέντι συνεχίζεται, αλλά έχει χαθεί η προσευχή.
Όταν η πλατεία γεμίζει, αλλά η Εκκλησία αδειάζει.
Όταν ο άνθρωπος θέλει πανηγύρι χωρίς Θεό, χαρά χωρίς ευλογία, παράδοση χωρίς ρίζα.
Γιατί κάποτε τα πανηγύρια του τόπου μας δεν ήταν έτσι.
Κάποτε το πανηγύρι ξεκινούσε από τον Εσπερινό.
Από το κερί.
Από την εικόνα του Αγίου.
Από το «Κύριε ἐλέησον».
Από την αρτοκλασία.
Από τη Θεία Λειτουργία.
Από το μνημόνεμα των ζωντανών και των κεκοιμημένων.
Από την ευλογία του Θεού πάνω στο χωριό, στα σπίτια, στα παιδιά, στα χωράφια, στους κόπους, στις αγωνίες των ανθρώπων.
Και ύστερα ερχόταν το τραπέζι.
Ύστερα ερχόταν η χαρά.
Ύστερα ερχόταν το γλέντι.
Πρώτα ο Θεός.
Πρώτα ο Άγιος.
Πρώτα η ευχαριστία.
Και μετά όλα τα άλλα έπαιρναν νόημα.
Σήμερα όμως, σε πολλές περιπτώσεις, μοιάζει σαν να κρατήσαμε το περίβλημα και πετάξαμε την ψυχή. Κρατήσαμε τα φώτα, τα ηχεία, τα τραπέζια, τα σουβλάκια, τα ποτά, τις αφίσες, τα μεγάλα ονόματα, αλλά χάσαμε το κέντρο. Και όταν χάνεται το κέντρο, όλα γίνονται θόρυβος.
Οι πρόγονοί μας δεν ήταν ανόητοι. Δεν συνέδεσαν τυχαία το καλοκαίρι με μεγάλες εκκλησιαστικές μνήμες. Αγίου Πνεύματος. Αγίων Αποστόλων. Αγίας Κυριακής. Αγίων Αναργύρων. Προφήτη Ηλία. Αγίας Παρασκευής. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Δεν τους έφταναν άραγε αυτές οι γιορτές;
Δεν ήταν αρκετές;
Δεν χωρούσε η χαρά μας μέσα στην ευλογία τους;
Ή μήπως εμείς δεν θέλουμε πια να χωρέσουμε εκεί;
Μήπως δεν αντέχουμε την παρουσία του Θεού;
Μήπως δεν θέλουμε να μας θυμίζει κανείς ότι η χαρά δεν είναι μόνο κατανάλωση;
Ότι το πανηγύρι δεν είναι μόνο φαγητό και ποτό;
Ότι η ζωή δεν είναι μόνο «να περάσουμε καλά»;
Ότι υπάρχει και ψυχή;
Ότι υπάρχει και μετάνοια;
Ότι υπάρχει και ευθύνη;
Ότι υπάρχει και ευλογία;
Μήπως τελικά δεν μας ενοχλεί ο Άγιος επειδή είναι παλιός, αλλά επειδή είναι ζωντανός;
Επειδή μας κοιτάζει και μας ρωτά:
πού πας;
τι γιορτάζεις;
ποιον τιμάς;
με τι γεμίζεις την καρδιά σου;
Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε τη χαρά των ανθρώπων. Χρειάζεται όμως να την ξαναβαπτίσουμε στην αλήθεια. Να ξαναδώσουμε στα πανηγύρια μας την ψυχή τους. Να μην ντρεπόμαστε να πούμε ότι το πανηγύρι χωρίς τον Άγιο γίνεται απλώς εκδήλωση. Ότι η παράδοση χωρίς Εκκλησία γίνεται φολκλόρ. Ότι η μνήμη χωρίς προσευχή γίνεται διακόσμηση. Ότι η χαρά χωρίς Θεό κουράζει γρήγορα και αφήνει κενό.
Γιατί η Εκκλησία δεν είναι εχθρός της χαράς.
Η Εκκλησία γέννησε την αληθινή χαρά.
Η πίστη μας δεν είναι μιζέρια.
Είναι φως.
Δεν είναι άρνηση της ζωής.
Είναι η ζωή στην πληρότητά της.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα γιορτάζουμε.
Το ερώτημα είναι τι γιορτάζουμε.
Και κυρίως, ποιον βάζουμε στο κέντρο της γιορτής μας.
Γιατί όπου βάζεις το κέντρο σου, εκεί αποκαλύπτεται και η καρδιά σου.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο το φαγητό, όλα θα τελειώσουν στο τραπέζι.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο το ποτό, όλα θα χαθούν στη ζάλη.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο τη μουσική, όλα θα σβήσουν όταν κλείσουν τα ηχεία.
Αν όμως στο κέντρο βάλεις τον Χριστό, τότε και το τραπέζι αγιάζεται, και η χαρά βαθαίνει, και το γλέντι γίνεται ευχαριστία, και η παρέα γίνεται κοινωνία, και το πανηγύρι γίνεται ευλογία.
Ας μη χάσουμε, λοιπόν, αυτό που μας κράτησε αιώνες.
Ας μη ξεριζώσουμε από τα πανηγύρια μας τον Άγιο, για να βάλουμε στη θέση του ένα προϊόν, ένα πιάτο, ένα ποτό, ένα πρόσκαιρο θέαμα.
Δεν μας λείπουν οι αφορμές για γλέντι.
Μας λείπουν οι αφορμές για να ξαναβρούμε την ψυχή μας.
Και ίσως αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας:
να ξαναγυρίσουμε από το θόρυβο στη μνήμη,
από την κατανάλωση στην ευχαριστία,
από το θέαμα στην προσευχή,
από το «να περάσουμε καλά» στο «να ζήσουμε αληθινά».
Να ξαναγίνουν τα πανηγύρια μας αυτό που ήταν:
μια μικρή Ανάσταση του τόπου.
Μια σύναξη ανθρώπων γύρω από τον Θεό.
Ένα κερί μπροστά στον Άγιο.
Ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης.
Μια προσευχή για τα παιδιά μας.
Μια μνήμη για τους παππούδες μας.
Μια ευλογία για το χωριό μας.
Και ύστερα, ναι, τραπέζι. Και χαρά. Και τραγούδι. Και αντάμωμα.
Αλλά με αρχή.
Με ρίζα.
Με νόημα.
Με Χριστό.
Γιατί χωρίς τον Θεό, ακόμη και η πιο λαμπρή γιορτή μένει άδεια.
Ενώ με τον Θεό, ακόμη και ένα απλό κερί μπορεί να φωτίσει ολόκληρη την πλατεία.
Ας ξαναβάλουμε λοιπόν τον Άγιο στη θέση του.
Όχι στην άκρη της αφίσας.
Στο κέντρο της ζωής μας...
|εμείς από τον π. Δημήτριο Γεωργαντώνη
✨ Μέσα από μελωδίες, ψιθύρους ψυχής και στίχους γεννημένους από αγάπη, υφάνθηκε ένα τραγούδι αΦιερωμένο στο παιδί που ακόμη δεν αντίκρισε το φως.
Ένα μουσικό ταξίδι αγάπης και τρυφερότητας από τις Μαμάδες για την Ελλάδα, αφιερωμένο στην ίδια τη ζωή...
|Το΄ξερες;
Πως υπάρχει μια ομάδα μαμάδων,
που παλεύουν για την Ελλάδα;
όπου μπορείς να δεις αναλυτικά την προσπάθειά τους!
(Κι αν θελήσεις να τις βοηθήσεις,
να ξέρεις πως είσαι καλοδεχούμενη! ♥ )️
-Πέστε μου, αλήθεια, πατέρα Συμεών:
Κάποια νύχτα πού έπρεπε να ξυπνήσετε για τον όρθρο, κάποιο απόγευμα - όπως τώρα - μετά τον εσπερινό, κλείσατε την πόρτα του κελιού σας κουρασμένος, νιώθοντας πώς όλος αυτός ο αγώνας ίσως είναι και λίγο μάταιος;
- Πολλές φορές έχω κλείσει την πόρτα μου νιώθοντας εντελώς απογοητευμένος από όλα.
Από όλα.
Ακόμα κι απ’ τον αγώνα μου - αλλά την πίστη μου δεν την έχω χάσει.
Απλούστατα έχω πέσει σε μια ραθυμία, μια - πώς να το πω; - μια μελαγχολία πολλές φορές μελαγχολώ και βαριέμαι που ζω.
Ας μπορούσες να καταλάβεις:
όλοι μας τρέχουμε να φύγουμε απ’ τον εαυτό μας· δεν θέλουμε να τον συναντήσουμε.
Αν όμως τον δεχτούμε και υποφέρουμε το κενό που μας μεταγγίζει, θα δεχτούμε τα γόνιμα δώρα της υπομονής.
Όμως πολλές φορές εγώ τα χάνω όταν διαπιστώνω αυτό το κενό μου και λιμνάζω οδυνηρά - κυρίως όταν δεν έχω να κοροϊδεύομαι με επισκέπτες ή κοσμική ζωή βλέποντας τον εαυτό μου γυμνό.
Ζητάω τότε να δροσιστούνε λίγο τα χέρια μου και προσεύχομαι.
-Τι άλλο είναι αυτό που σας βγάζει από την αρπάγη της μελαγχολίας;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω να σας πω αν είναι η προσευχή.
Μερικές φορές είναι - όχι πάντοτε όμως.
Άλλες φορές είναι η ίδια η ροή των πραγμάτων που με τραβάει από αυτήν τη στενοχώρια της απραξίας...
Γι’ αυτό, παλιά, τη μέρα της κούρας του καλόγερου ο ηγούμενος απηύθυνε μόνον δυο λέξεις:
«Καλή υπομονή».
Υπομονή μέσα στη μοναξιά.
Με τη μοναξιά κανείς βυθίζεται μέσα στα ύδατα της ψυχής, στον υδατόστρωτο τάφο της κι όλες οι φωτεινές εμπειρίες, όλες οι αντανακλάσεις του νοητού ηλίου στη θάλασσα της ψυχής αστράφτουν πάνω σε Βρώσιμους Ιχθείς, πάνω στο σώμα του Χριστού.
Το έχω γράψει και σ’ ένα κείμενο μου - το έχετε προσέξει;
«Η αλήθεια εν τω βυθώ».
Είναι η αλήθεια που βρίσκεις στα μάτια των αγίων και των απλών γυναικών, είναι η φλόγα που περνάει μέσα απ τα χρόνια, δίνοντας στα μάτια των ανθρώπων μιαν όψη αλλοτινή.
-Και μιαν όψη θλιμμένη.
-Μη λυπάστε γι’ αυτήν τη θλίψη είναι γιατί τα πάθη δεν χάνονται αλλά μόνον αλλάζουν με τη δύναμη της αγάπης, κρατώντας για πάντα τίς μνήμες της πτώσης των.
-Δεν λυπάμαι, πατέρα Συμεών - φοβάμαι όμως.
-Όπως φοβάται ο ακροβάτης που βγαίνει χωρίς πίστη στη σκηνή.
Όπως φοβάται όποιος δεν δαπανιέται για τους άλλους.
Όμως μη φοβάσαι:
πέσε στο κενό για να υπάρχει λόγος να σε κρατήσει στην αγκαλιά του ο Θεός...
|από συνέντευξη του π.Συμεών στο περιοδικό ' Τέταρτο '.
|εμείς από τον π.Παντελεήμων Κρούσκο
● Φωτογραφία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς στις 2 Ιουλίου 1966 - ημέρα της κοιμήσεώς του στο Σιάτλ - στον Ιερό Ναό του Αγίου Τύχωνα του Ζαντόνσκ.
Κατά την διαδρομή από το Σαν Φραντσίσκο στο Σίατλ στράφηκε προς τα δεξιά και ευλόγησε τα βουνά της Πλάτινα, πριν να εγκατασταθεί εκεί η μοναστική αδελφότητα.
Σε αυτήν πρωινή θεία Λειτουργία ο Άγιος Ιωάννης προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ.
Photo taken of St John Maximovich in 1966 July 2nd the day of his death in Seattle.
On route from San Francisco to Seattle he turned to the right and blessed the mountains of Platina before the brotherhood was even aware of their monastic dwellings.
That morning Liturgy was celebrated and prayers before the Kursk icon of the Mother of God by St. John
…Από τον βίο του Αγίου…
Το Σάββατο στις 2 Ιουλίου το 1966 ο Άγιος έφυγε από αυτή την ζωή.
Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ.
Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί, κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο.
Ακούστηκε ένας θόρυβος και όταν μπήκαν μέσα τον βρήκαν κάτω πεσμένο από την πολυθρόνα του και όπως λένε προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του εκ των προτέρων και ήξερε ότι ο θάνατος του πλησιάζει και είχε προετοιμαστεί, όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας...
πηγή: proskynitis.blogspot.gr
