✔ Ούτε μια σταγόνα Θείου αίματος για τους αγγέλους! Για τη δική σου αγάπη όμως, όλο ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ... |Το διανοείσαι;

 

✔ «Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;» |Βασισμένη σε αληθινό περιστατικό, του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου

 

Ότι ουκ έστιν ημίν 

η πάλη προς αίμα και σάρκα…

Ο Ναός του Αγίου Λουκά 

είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. 

Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, 

ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως 

και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.

Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. 

Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού 

o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει 

με ένα τρόπο περίεργο. 

Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού 

και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. 

Γονατίζει. 

Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. 

Mου δείχνει τον νεαρό 

και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.

Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. 

Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. 

Δεν θέλω να τους τρομάξω.

Ο νεαρός είχε ασχοληθεί ενεργά 

με πρακτικές της Νέας Εποχής. 

Με επικλήσεις πνευμάτων και τέτοια σχετικά. 

Είχε φθάσει σε επίπεδο 

να συνδιαλέγεται με τα πνεύματα που επικαλείτο. 

Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησε 

πως η επαφή του με αυτά τα πνεύματα 

του δημιουργούσε σοβαρά πνευματικά 

και σωματικά προβλήματα. 

Ένιωθε μέσα στο σώμα του μια σκοτεινή δύναμη 

να τον κυριεύει και να τον συνθλίβει.

Προσπάθησε να βρει θεραπεία σε φημισμένους ψυχοθεραπευτές. 

Στη συνέχεια πλησίασε ένα φημισμένο Προτεστάντη Πάστορα. 

Εκείνος του έκανε κάποιους εξορκισμούς. 

Η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. 

Και τότε ο Πάστορας του είπε: 

«Εγώ αυτό μπορώ να σου κάνω. 

Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους».

Δεν είχε ξανακούσει για την Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Ρώτησε για πληροφορίες και μια Κυριακή 

ήρθε στον ναό του Αγίου Λουκά 

και παρακολούθησε την Λειτουργία. 

Για πρώτη φορά ένιωσε κάτι διαφορετικό 

να συμβαίνει μέσα του. 

Ένα αίσθημα πρωτόγνωρο. 

Με πλησίασε. 

Μου διηγήθηκε την ιστορία του. 

Και από εκείνη την ημέρα 

όχι μόνο εντάχθηκε στο πολύμηνο πρόγραμμα κατηχήσεως 

αλλά ερχόταν ανελλιπώς σε όλες τις ακολουθίες 

οι οποίες ετελούντο στο Ναό.

Σήμερα ήρθε η ευλογημένη στιγμή γι᾽ αυτόν 

νά δεχθεί το άγιο βάπτισμα. 

Και τώρα, 

την ιερή ώρα των εξορκιστικών προσευχών, 

αυτός δίνει τον δικό του αγώνα. 

Κυριολεκτικά παλεύει.

Οι ευχές τελειώνουν. 

Ήρθε η ώρα της αποτάξεως του Σατανά.

«Αποτάσση τω Σατανά;», ρωτώ.

Οι κατηχούμενοι με την σειρά τους απαντούν. 

Ο νεαρός, ακόμα γονατιστός, 

απαντά με σβηστή και τρεμάμενη φωνή: 

«Ἀποτάσσομαι».

Προχωρώ στις ερωτήσεις της Συντάξεως με το Χριστό. 

Το ίδιο σκηνικό. 

Αλλά τώρα, 

την ώρα που απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως, 

ο νεαρός σηκώνεται δειλά δειλά. 

Σταμάτησε να βήχει και να μουγκρίζει. 

Το πρόσωπό του όμως παραμένει κάτωχρο.

Ἡ Ἀκολουθία της Βαπτίσεως συνεχίσθηκε 

χωρίς άλλα απρόοπτα. 

Στο τέλος οι τρείς νεοφώτιστοι κοινώνησαν για πρώτη φορά 

το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου. 

Οι πιστοί σπεύδουν με χαρά να τους ευχηθούν. 

Ο νεαρός παραμένει σιωπηλός, 

κάτωχρος αλλά ήρεμος.

Την επομένη, ο νεοφώτιστος πλέον νεαρός άνδρας 

ήρθε να με επισκεφθεί στο Γραφείο.

«Θέλω να σας μιλήσω για εχθές», μου λέγει.

«Ευχαρίστως», του απαντώ. 

«Σε ακούω».

Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως. 

Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. 

Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. 

Ένιωσε να πνίγεται. 

Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα 

να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του. 

Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. 

Ηρέμησε.

Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί 

μια σκοτεινή παρουσία μπήκε στο δωμάτιό του. 

Το σκοτεινό πνεύμα τον ρώτησε: 

«Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;»

Τον παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ. 

Συνέχισε την διήγηση.

«Έκαμα το σταυρό μου 

και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. 

Πάτερ, αλήθεια σας λέγω. 

Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα φόβο. 

Μάλλον το αντίθετο. 

Ήταν η πρώτη φορά που ἐνιωσα 

πως το σκοτεινό πνεύμα είχε κυριευθεί από φόβο.»

Δεν μίλησα. 

Τον σταύρωσα. 

Τον αγκάλιασα και δακρυσμένος ψέλλισα: 

«Ευλογητός ο Θεός, 

ο πάντας ανθρώπους θέλων σωθήναι 

και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, 

νυν και αεί 

και εις τους αιώνας των αιώνων. 

Ἀμήν».

πηγή : http://www.sostis.gr/blog/item/776-an-thes-kati-perissotero

|εμείς από Εκκωφαντική Σιωπή

† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

♰ Εἰς την ὁσιωτάτην ἐν μοναζούσαις Γερόντισσαν Χρυσοβαλάντην, Καθηγουμένην τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου

 

    

Λίμνης Εὐβοίας,

τελειωθεῖσαν ἐν Κυρίῳ τῇ εἰκοστῇ ἐνάτῃ Αὐγούστου 2026.

Μνημοσύνης φιλάδελφος προσλαλιά

ὑπὸ ἐλαχίστης Μοναχῆς Θεοτέκνης Ἁγιοστεφανιτίσσης

 

Μαρτύρων ὑποστᾶσα ὀδύνας, Μῆτερ,

Χρυσοβαλάντου Θείας ὑποδοχὴν ἐδέξω.

Ἀποτομῇ Προδρόμου Ἀμμὰς ἐς πόλον ἤχθη.

 

Ἀπίστευτον κι ὅμως ἀληθινόν!

Ἡ προσΦιλέστατος καὶ θεοχαρίτωτος Γερόντισσα Χρυσοβάλαντη, ἡ Καθηγουμένη καὶ ἀνακαίνιστρια τῆς συνωνύμου ἐν τῇ Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς, τὸ εὐθὲς καὶ γλυκύτατον στόμα τοῦ Λόγου, ἡ λαοφίλητος καὶ λαοπρόσμενος Μαθήτρια τοῦ Χριστοῦ κεῖται ἔμπροσθέν μας, ἄπνους καὶ σιωπηλή.

Συμμετέχουσαι εἰς τὴν ὀδύνην τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Ἱεροῦ τούτου

Σεμνείου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν πνευματικῶν της τέκνων

ἐπαναλαμβάνομεν μὲ συνοχὴν καρδίας τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου πρὸς τὴν σύγχρονόν του ἡγουμένην Εὐφροσύνην:

«Ὤ πῶς ἀπέπτη ἀφ’ ἡμῶν ἡ καλὴ ἀμμάς,

ἡ χριστοφόρος γυνή, τὸ κειμήλιον τῆς σωφροσύνης,

τὸ κεχαριτωμένον πρόσωπον, τὸ τῆς εὐλαβείας τέμενος,

ὁ ἡγιασμένος ναός, ὁ ἐλαιὼν τῆς συμπαθείας,

ὁ οἰκτιρμὸς τῆς ἐπιδόσεως, ὁ ἄφθονος ὀφθαλμός,

ἡ ἀβάσκανος καρδία, ἡ καὶ πρὸ θανάτου ἔκδημος τῶν τῇδε

διὰ τὸν ποθούμενον Νυμφίον Χριστὸν

καὶ διὰ τὴν ἐκεῖσε ἄλυπον ζωήν».

 

Συμφοιτήτρια ἀγαπητὴ ἀπὸ τὰ πανεπιστημιακά μας χρόνια εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν Ἀθηνῶν, σεμνοπρεπεστάτη παιδιόθεν, ἀλλὰ καὶ ἀνοικτόκαρδος μὲ τὸ γλυκύτατον χαμόγελον, ἔδιδε μαρτυρίαν Χριστοῦ τόσον εἰς τὰς πανεπιστημιακὰς αἰθούσας, ὅσο καὶ εἰς κάθε ἄλλην κατηχητικὴν δρᾶσιν.

Μανιάτισσα εἰς τὴν καταγωγήν, ἐγγονὴ τοῦ Μακεδονομάχου Καπετὰν Γέρμα Τσιωτάκου, κόρη Ἀξιωματικοῦ, ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη Μοσχοβάκου εἶχε ἔμφυτον τὸ διοικητικὸν χάρισμα.

Διὰ τὴν Ἁγίαν Μακρῖναν γράφει ὁ ὑμνογράφος της ὅτι «ἦτο αὐτοκίνητον ὄργανον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». 

Ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη ἦταν ἀνυπόκριτος, εἰλικρινής, εὐθεῖα, ἀνυποχώρητος καὶ ἀκριβής εἰς θέματα Πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν.

Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Χερουβείμ τοῦ Παρακλήτου, ὁ ἅγιος Ἰάκωβος τοῦ Ὁσίου Δαυῒδ, καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ὅσιοι Γέροντες Κύριλλος καὶ Γαβριήλ, μετέδωσαν πνεῦμα γνησίου μοναχισμοῦ, μὲ θαυμαστὸν θεῖον ἔρωτα καὶ ἁγιοπατερικὴν καθοδήγησιν, τὴν ὁποίαν ἡ ἀείμνηστος μετέδωσε καὶ εἰς τὰ εὐλογημένα τέκνα της.

Πανθομολογουμένως ὑπῆρξεν ἀναγνωρισμένη προσωπικότης, ἀγαπῶσα τὴν θείαν λατρείαν, προσφέρουσα ἐργασίαν ὑπὲρ δύναμιν, ἀλλὰ καὶ ἐγκάρδιον καὶ μελίρρυτον ψαλτικήν. 

Ἦτο συμπονετικὴ πρὸςπάντας, ἀλλὰ καὶ πιστὴ «τοῖς ἴχνεσι τῶν Ἁγίων Πατέρων».

Ἡ ἐμπνευσμένη ἡγουμενία της μὲ τὴν ὁλόκαρδον φιλοξενίαν της καὶ μὲ τὰς σοφὰς συμβουλὰς της ἐνέπνεε καὶ ἀνέπαυε τὸν κάθε προσκυνητήν.

Μὲ τὰ ἐγγεῖθεν Λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης ἦταν μία δροσερὴ καὶ λίαν φιλόξενος ἑστία. 

Ποιός Γέροντας ἤ Μοναχὴ πέρασε ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ δὲν δέχθηκε, παρὰ τὰ στενὰ οἰκονομικὰ πλαίσια τοῦ κοινοβίου, τὴν ἀρχοντικὴν φιλοξενίαν της;

Ποιά πονεμένη μητέρα ἢ δυσκολεμένη κόρη ζήτησε τὴν πνευματικὴν στήριξιν τῆς εὐλογημένης Γερόντισσας καὶ δὲν ἔλαβε ὀρθὴν καθοδήγησιν, προσευχήν, ἀνακούφισιν καὶ παντοειδῆ ἀρωγήν;

 

Εἶχα τὴν εὐλογίαν πρὸ πολλῶν ἐτῶν νὰ φιλοξενηθῶ πολλάκις εἰς τὸ μοναστηράκι τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ τὰ παρεκκλήσια τοῦ Ἁγίου Ἰώβ καὶ τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, καὶ νὰ τύχω ἐξαιρετικῆς φιλίας καὶ ἁπλόχερης προσφορᾶς.

Τότε εἶδα τὸ εἰδικὸν χάρισμα τῆς Γεροντίσσης νὰ δέχεται καὶ νὰ λύνῃ προβλήματα πολλῶν οἰκογενειῶν, αἱ ὁποῖαι ἐμπιστεύονταν τὴν σπανίαν κοινωνικήν της πεῖραν καὶ τὸν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖον τὴν καθοδηγοῦσε.

 

Κεκρυμμένη «ὑπὸ τὸ μόδιον» τὴν ἀνεκάλυψαν – ἔτσι ἔκρινε ὁ Θεός –, τὰ τελευταῖα χρόνια, τὰ «Δημήτρια», καὶ μὲ τὰς ἀλληλοδιαδόχους εἰς διαφόρους ναοὺς καὶ Μητροπόλεις ὁμιλίας συνεκίνησε καὶ ὠφέλησεν ἀμέτρητα πλήθη ἀκροατῶν, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἀνὰ τὸν κόσμον χρηστῶν τοῦ διαδικτύου. 

Τὰ κείμενά της «ἅλατι ἠρτυμένα», ἐπιλεγμένα μὲ εὐστροφίαν, θαυμαστὴν κοινωνικὴν γνῶσιν καὶ μὲ ἄφθαστον ἀφηγηματικὴν χάριν, θὰ ἀποτελέσουν ὅταν συγκεντρωθοῦν «ἱερὰ χρυσοβαλάντια ρεῖθρα».

Αὐτὰ τὰ «ὕστατα ρεῖθρα» ἦσαν ζυμωμένα μὲ τὸν πόνον, τὴν ὀδύνην καὶ τὴν ὑπερβολικὴν κόπωσιν, καθ’ ὅσον τὰ τρία τελευταῖα χρόνια ἦταν ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ὑγείαν της, ἐπίπονα καὶ σκληρά, ἀλλὰ ἔμπλεα τῆς ἀγάπης τῶν πολυαρίθμων προσκυνητῶν.

Ὡς ἕνας ἄλλος πολύαθλος Ἰώβ ὑπέφερε, τὸ τελευταῖον δίμηνον ἀγογγύστως, τὴν συνεχῆ κάκωσιν καὶ ἐπιδείνωσιν τῆς ὑγείας της.

Ἐπαναλαμβανόμεναι χειρουργικαὶ ἐπεμβάσεις τῆς ἔπλεκαν τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου της, τὸν ὁποῖον καρτερικῶς ὑπέμεινε, πιστεύουσα ὅτι «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ. η΄, 18).

Ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη μᾶς εἶχε ἐκμυστηρευθεῖ, ὅτι ὅταν, σὺν Θεῷ, θὰ πήγαινε εἰς τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ καὶ θὰ προσεκύνει τὴν Ἁγίαν Τριάδα καὶ τὴν Ὑπεραγίαν μας Θεοτόκον, θὰ τοὺς ζητοῦσε τὴν χάριν νὰ τῆς ἐπιτραπῇ νὰ προσκυνήσῃ εὐθὺς τὴν Μεγαλώνυμη Ὁσία Εἰρήνη.

Ἐλπίζω ὅτι, ἡ εὐσπλαγχνικωτάτη Ἁγία, κατέβηκε ἡ ἴδια νὰ τὴν παραλάβῃ καὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἄγγελόν της νὰ τὴν εἰσαγάγῃ εἰς τὸν Οὐράνιον Νυμφῶνα.

 

Μεταφέροντας τὰς συλλυπητηρίους προσρήσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας Σταγῶν καὶ Μετεώρων κ. κ. Θεοκλήτου, τῆς σεβαστῆς Καθηγουμένης μας Χριστονύμφης καὶ ὅλων τῶν Ἀδελφῶν...

...εὐχόμεθα ἐκ καρδίας εἰς τὰς ἀφοσιωμένας καὶ σεμνὰς ὑποτακτικάς της Εἰρήνην καὶ Θεοδώραν, νὰ φανοῦν δυναταί, ἀποφασιστικαὶ καὶ ἀκλόνητοι, εἰς τὸ θυσιαστικόν καθῆκον νὰ συνεχίσῃ αὐτὴ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τὸ ἱερόν της ἔργον, ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι ὁ τάφος τῆς πεφιλημένης καὶ λαοφιλήτου Γεροντίσσης Χρυσοβαλάντης θὰ καταστῇ προσκύνημα εὐλαβικόν, ἀπὸ εὐγνωμοσύνην εἰς τὴν τεραστίαν θυσιαστικήν της – παρὰ τὰ προβλήματα ὑγείας – προσφοράν της εἰς τὸ ἐκκλησιαστικόν σῶμα.

Μετανίζομεν εὐλαβῶς πρὸ τῆς ἱερᾶς σοροῦ τῆς πολυσεβάστου Γεροντίσσης καὶ ἀναφωνοῦμεν:

Ὦ ΜῆτερΧρυσοβαλάντη,

Εὐλογημένη νὰ εἶναι ἡ ἄνοδός σου εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα, συντροφευμένη ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ἠγάπας, ἐλευθέρα ἀπὸ τὰ τελώνια τοῦ σκότους, εὐπρόσδεκτος εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν θεουμένων.

Ἀπόλαυε τὴν θέαν τῶν Οὐρανίων, τὸ τρισσολαμπὲς Φῶς τῆς Θεότητος, εὐφραίνου εἰς τὰ κάλλη τοῦ Παραδείσου.

 

Εἰς τὰ σκηνώματα τοῦ οὐρανοῦ περιπολεύουσα νῦν προσκύνησον καὶ δι’ ἡμᾶς τὴν Ἄναρχον καὶ Παναγίαν Τριάδα, ἄσπασαι τοὺς τιμίους πόδας τοῦ γλυκυτάτου του μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὐφράνθητι εἰς τὴν συνάντησιν τοῦ Νυμφαγωγοῦ σου Τιμίου Προδρόμου καί τῆς προσφιλοῦς Ἁγίας Εἰρήνης, βόησον πρὸς Κύριον ὑπὲρ πάσης τῆς δοκιμαζομένης παιδείας, καὶ τῆς καθ’ ὅλου Ἐκκλησίας...

...Πρέσβευε διὰ τὴν σωτηρίαν ὅλων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι βαθέως σὲ ἐκτιμήσαμεν, σὲ ἠγαπήσαμεν καὶ ἐπὶ ἔτη ἀδελφικῶς συνεπορεύθημεν εἰς τὴν βίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν στήριξιν τῶν διψώντων τὸν Κύριον ψυχῶν.

Καλὴ καὶ Ἀγαθή Γερόντισσα, Καλὸν Παράδεισον!

Μέμνησο καὶ ἡμῶν Γερόντισσα πεφιλημένη καὶ ἐπιπόθητε!

   |μας έστειλε ο αγαπητός μας Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.