☆ Διάλεξε: Θάνατο ή Ζωή; Και τελικά ... Ανάσταση;

 

☆ Ποιος είναι έτοιμος; Ποιος νομίζει ότι είναι σε θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη. "Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. Τον ρώτησες τον Χριστό; |Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε...

 

Ποιος είναι έτοιμος;

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή;

 Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσιάσει συμ­βόλαιο από τον Χριστόν 

ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, 

ότι έχει περιθώριο να ζήση 

και να τακτοποίη­ση τα θέματά του, 

εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. 

Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, 

να μου πη. 

"Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου". 

Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. 

Ο Χριστός τι του λέει. 

Τον ρώτησες τον Χριστό; 

Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, 

εκεί υπόσχεται. 

Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. 

Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, 

του εμπείρου αυτού προ­σώπου των 8.000 ετών 

ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν 

και να υπόσχεται το μέλλον. 

Να κλέβη το σήμε­ρον 

και να υπόσχεται την αύριον, 

και όταν η αύριον γίνη σήμερον, 

να του την κλέβη και αυτήν 

και να του υπόσχεται την παρακάτω...

∽ Δημητρίου Παναγοπούλου †

|από τον Γιάννη Τσιτλακίδη

 *  ΥΓ (σκεπτόμενος φωναχτά...):

    Δεν βλέπεις άνθρωπε του Θεού 

πως κάθε μέρα, 

κάθε στιγμή, 

φεύγουν άνθρωποι,

"στον άλλο κόσμο τον επάνω",

μετά από σύντομες 

ή λιγότερο σύντομες περιπέτειες της υγείας τους,

και άλλοι εντελώς απροετοίμαστοι, 

ξαφνικά και αναπάντεχα;

Πόσο επιπόλαιοι είμαστε 

όταν θεωρούμε εαυτούς σίγουροι 

πως εμείς δεν θα περάσουμε μια απ΄αυτές τις περιπέτειες

κάποια στιγμή στη ζωή μας;

Τι σόι "συμβόλαιο" έχουμε υπογράψει, 

που μας εξασφαλίζει,

μου λες;

Μπορείς να μου το δείξεις;

   ~ ΥΓ του ΥΓ:

Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε. 

Πρόλαβε εαυτούλη μου να φτιάξεις τα σπασμένα με όλους όσους έχεις συγκρουστεί στο παρελθόν, το εγγύς και το μακράν.

Συνέχισε να ζεις,

να εργάζεσαι,

να παλεύεις με ό, τι αγαπάς,

να παίζεις σαν μικρό παιδί.

Χαμογέλα σε όλους, δικούς και ξένους.

Κι ας σε περάσουν για χαζοχαρούμενο, 

πρώτη φορά θα΄ναι;

Και ξεκίνα να προετοιμάζεσαι. 

Χρόνο δεν έχεις.

Άσ΄τον τον άλλον να λέει.

Το πετραχήλι είναι εκεί και σε περιμένει.

Δες την αναπαράσταση στην αρχή της ανάρτησης.

Ξανά.

  ~ σ.Β.Γ (εμφανώς επηρεασμένος από τον μπάρμπα μας...)

|πρώτη δημοσίευση: 14/6/2023

   ☆ κι άμα θες κι άλλη μια σχετική ανάρτηση, ζούλα στην καρτούλα από κάτω...

♡ ...Είναι μετά να μην προσκυνής αυτόν τον Θεό, να μην πέσης κάτω και να κλαις από αγάπη και έρωτα και πόθον Θεού;

 

 ...Έτσι μία ήμερα ήλθε ένα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· 

ήλθε μία γυναίκα στο μυστήριο 

-εγώ βέβαια τη λυπήθηκα τρομερά-

 και μου παρουσιάζει 

η καημένη 

50 εκτρώσεις! 

Βάλε τώρα το γεγονός αυτό 

να τίθεται στην κρίσι του πνευματικού· 

50 φόνοι παιδιών!

 Φυσικά εφ' όσον ο Θεός την έχει στην ζωή ακόμη, 

είναι εγγύησις του Θεού 

ότι την ανέχεται και την περιμένει, 

οπότε ποιος πνευματικός είναι εκείνος, 

ο οποίος θα της φερθή κατ' άλλον τρόπον; 

Την πήρα βέβαια με πολλή στοργή, 

με πολλή αγάπη, 

προσπάθησα να την βολέψω 

και της έδωσα εκείνο το φάρμακο 

που της χρειαζότανε.

Με την μετάνοια και εξομολόγηση, 

δεν υπάρχουν τώρα, 

έχουν σβήσει, 

δεν ζητούνται αυτά πλέον, 

βγήκαν από τα κατάστιχα των δαιμόνων αμέσως, 

πάραυτα! 

Είναι διαταγή του Θεού! 

Με το κάθε αμάρτημα που καταθέτεις, 

πατάει το κουμπάκι του «κομπιούτερ», 

τακ, άφεσις! 

Τακ, άφεσις! 

Άφεσις! 

Με άθροισμα από κάτω,

 «μηδέν». 

Λευκό μητρώο! 

Ύστερα, 

είναι να μην προσκυνής αυτόν τον Θεό, 

να μην πέσης κάτω 

και να κλαις από αγάπη 

και έρωτα 

και πόθον Θεού; 

|(άγιος) Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

πηγή

♡ Είναι Χάρη, είναι δύναμη… Να αγαπάς χωρίς να σε αγαπούν... | Ξημερώνει η γιορτή του! Οσίου Ιουστίνου του Πόποβιτς....

       |θα μας επιτρέψεις:

Εκτός από γνήσιο Ορθόδοξο Ήθος,

για όποιους έχουν τα πνευματικά κότσια 

να το σηκώνουν όλο αυτό, 

είναι και ανεπανάληπτη μαγκιά...

  (αΦιερωμένο στην Αικατερίνη που μας το θύμισε...)

   ...Να υπηρετείς χωρίς να σε εκτιμούν…

Να δίνεις χωρίς να σε ευχαριστούν..

Να θυσιάζεσαι χωρίς να σε αναγνωρίζουν...

Να συγχωρείς χωρίς να σε συγχωρούν...

Να στηρίζεις αυτόν που σε απέρριψε...

Να μένεις ήρεμος όταν αδικείσαι...

   |Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

✨ Θέλετε μια πραγματική παρέλαση υπερηφάνειας; Ιδού λοιπόν...

 

|γράφει ο Κυριάκος Δοσαράς

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου έφτασε στη Σερβία 

για προσκύνημα 

-στις 20 του περασμένου Μάη- 

από την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.

Το ιερό κειμήλιο μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι, 

όπου έμεινε προς ευλογία των πιστών.

Η υποδοχή πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα 

και σύμφωνα με τα στοιχεία, 

περισσότεροι από 1,1 εκατομμύριο πιστοί 

προσκύνησαν την Αγία Ζώνη, 

κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της, 

μέχρι δηλαδή τις 29 του ίδιου μήνα!

Ζεί Κύριος ο Θεός!

✨ "αμΦ." ΥΓ:

Ας κάνουν ό,τι θέλουνε.

   Όσο προλαβαίνουνε...

   (Γιατί η ουσία είναι πως...)

 ...Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες. 

 

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...

Την προστασία της Μάνας Παναγιάς 

να έχουμε Σέρβοι και Έλληνες

και όλα τα απανταχού Ορθόδοξα αδέρΦια...

{Πατώντας πάνω σε καθεμιά από τις φωτογραΦίες,

πας στο αντίστοιχο ρεπορτάζ.

Κι αν θες να δεις περισσότερα

στιγμιότυπα και βίντεο, 

ζούληξε εδώ...}

☆ Φοβάμαι μήπως αρρωστήσω...

 

    Το σώμα μας είναι ευόλισθο σε κάθε αμαρτία, 

επιρρεπές σε κάθε αρρώστια 

και η ψυχή μας ομοίως.

Μας θίγει κάποιος;

Ευθύς μας καταλαμβάνει ο εγωισμός. 

Μας πικραίνει; 

Στενοχωρούμεθα.

Τι είναι όλα αυτά; 

Αρρώστιες είναι. 

Η ζήλεια δεν ειναι αρρώστια της ψυχής; 

Η κενοδοξία επίσης;

Όλα τα πάθη μας είναι αρρώστιες. 

Ο άνθρωπος γενικώς είναι άρρωστος.

Γι’ αυτό και ο Χριστός 

ονομάζεται Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. 

Αρρωσταίνουμε 

διότι αμαρτάνουμε εκόντες άκοντες.

Για τον λόγο αυτό ο Αββάς Ησαΐας λέγει:

Μην φοβάσαι ποτέ την αρρώστια.

Μην φοβάσαι οτι θα αρρωστήσεις.

Μην σε νοιάζει αν είσαι άρρωστος.

Ο άρρωστος μπορεί να γίνει απόστολος του Θεού, 

σκεύος εκλογής, 

ενώ ο υγιής κατά κανόνα 

είναι σκληρός, 

ανάλγητος, 

ανελεήμων, 

δεν μπορεί να πλατύνει την καρδιά του. 

Γι’ αυτό και οι ασθενείς άνθρωποι 

συνήθως είναι γλυκείς, 

στοργικοί, 

δείχνουν συμπάθεια προς τους άλλους, 

έχουν δυνατότητα να παρακαλέσουν τον Θεό.

Μην φοβάσαι λοιπόν τις αρρώστιες. 

Έπαθες έλκος; 

Έπαθες γαστροραγία; 

Μην φοβάσαι, 

δεν παθαίνεις τίποτε. 

Εάν έχασες λίγο αίμα, 

θα φας τρία πορτοκάλια 

και θα είσαι εντάξει.

Προσβλήθηκαν τα μάτια σου 

και έχασες το φως σου; 

Δεν είναι τίποτε. 

Θα σε φωτίζει ο Θεός τώρα.

Έχεις καρκίνο; 

Τώρα μετρώνται πιο εύκολα οι μέρες σου 

και μπορείς να ετοιμασθείς 

και να πας γρηγορότερα στον ουρανό.

Ό,τι κι αν έχεις σε όλη σου την υπόσταση, 

κι αν ακόμη αμάρτησες, 

κι αν έχεις ασθένειες στο σώμα και στην ψυχή, 

μην ανησυχείς, 

μην αγκομαχάς με την σκέψη, 

τι φάρμακα να πάρω, 

να κάνω ή να μην κάνω εγχείρηση, 

μήπως είναι επικίνδυνη. 

Ό,τι θέλεις κάνε, 

μόνο να μείνεις ήρεμος. 

Προ πάντων μη φοβάσαι, 

μη τυχόν αρρωστήσεις. 

Όποιος φοβάται την σωματική ασθένειαν 

δεν μπορεί να φτάσει στο κατά φύσιν του Χριστού·

παραμένει στο παρά φύσιν.

Μικροψυχία είναι δειλία, 

το τρομερό αυτό πάθος που εξαρθρώνει τον άνθρωπο. 

Όποιος είναι δειλός δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Αν όμως κάποιος αγαπά τον Θεό και είναι και δειλός; 

Αν είσαι δειλός, λέγει, 

τότε πρόσπεσε εις τον Θεόν εν παντί κόπω, 

δυνατός εστίν ο Θεός αναπαύσαι. 

Πέσε στα γόνατα, 

ταπεινώσου, 

προσκύνησε τον Θεόν και πες του: 

 Θεέ μου φοβάμαι μήπως αρρωστήσω 

ή φοβάμαι που αρρώστησα, 

και χύσε δάκρυα. 

Κάνε ό,τι μπορείς 

για να σε λυπηθεί ο Θεός. 

Είναι ο μόνος που μπορεί να σε αναπαύσει.

Η δειλία είναι απόρροια της θεοποιήσεως του εαυτού μας, 

της επιθυμίας μας να επιμηκύνουμε την ζωή μας, 

και η ζωή μας να είναι πλατυσμός, 

να μην πονάμε, 

να μην στενοχωρούμεθα, 

να μην βρεθούμε στην δύσκολη θέση 

να μας περιποιηθούν οι άλλοι...

  |(Όσιος) Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα

 |εμείς από τους πολύπαθους, αλλά ευγνώμονες Δέσποινα και Ευάγγελο...

☆ Ήρθε ο Όσιος...

 

|Κάποιοι τρελοί, μάλιστα, λένε να πάνε απόψε...

Όσιος Δαυίδ είν' αυτός!

Δεν είναι "παίξε - γέλασε"...

Σε περίπτωση που θα' θελες και θα μπορούσες..

Μέχρι τη Δευτέρα πάντως προλαβαίνεις.-

     | Οι φωτογραΦίες δανεικές από τη Σοφία Καλογήρου

  

[... Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί από τον 5χρονο Ονούφριο και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα...

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου.

Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής:

Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες.

Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα….

Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.

– Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει, σκέφτηκε.

Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα.

– Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω.

Πράγματι,τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.

Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του…

Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!

-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς…ούτε και η μαμά Σου…

Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί..

Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.

Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.

Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:

– Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες.

Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:

– Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.

Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δέν ξέρω!

Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει!

Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο.

Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου.

Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!

Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.

Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία:

»Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος».

Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του.

Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.

Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο...

~ από το απίθανο βιβλίο "Εμπειρίες κατά την Θ. Λειτουργία", π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

(παρήγγειλέ το εδώ )

panagiapalatiani

|εμείς από τον Ηλια Καλλιωρα

✔ Σας μισούν διότι τους ελέγχει η ζωή σας! |Στην περίπτωση που ψάχνατε το γιατί...

 

Μη βραδύνεις άγιε !

Ο Άγιος της Αφρικής που εξακολουθεί να φωτίζει καρδιές

Με ιδιαίτερη επιτυχία και θερμή συμμετοχή του κοινού πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου μια εκδήλωση-αφιέρωμα στον νεοκαταταγέντα άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, τον πρωτοπόρο ιεραπόστολο της Αφρικής, μια μορφή που συνεχίζει να συγκινεί και να εμπνέει με το παράδειγμα της αυτοθυσίας και της ανιδιοτελούς προσφοράς του.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στη φιλόξενη αίθουσα της ΓΕΧΑ Αμπελοκήπων στο πλαίσιο της λήξης των εργασιών του Τομέα Επιστημόνων του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος», σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Έαρ.

Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κινσάσας κ. Θεοδόσιος, εκπρόσωπος της ζώσας ιεραποστολικής μαρτυρίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αφρική, και ο αγιορείτης ιερομόναχος π. Θεολόγος Χρυσανθακόπουλος, οι οποίοι με λόγο γλαφυρό παρουσίασαν τη ζωή, τους αγώνες και το πνευματικό μεγαλείο του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας.

Μέσα από τα όσα μοιράστηκαν με το κοινό, ανέδειξαν τη μοναδική προσωπικότητα του αγίου Χρυσοστόμου, ο οποίος, σε ηλικία κατά την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν την ανάπαυση, επέλεξε τον δρόμο της θυσίας και της προσφοράς. Με ακλόνητη πίστη στον Θεό και φλεγόμενος από αγάπη για τον συνάνθρωπο, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην ιεραποστολή της αφρικανικής ηπείρου, θεμελιώνοντας έργο που εξακολουθεί να καρποφορεί μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αναφορές στις δυσκολίες, τις στερήσεις και τις δοκιμασίες που αντιμετώπισε ο Άγιος, αλλά και στην ανεξάντλητη δύναμη ψυχής με την οποία τις υπερέβη.

Την εκδήλωση πλαισίωσε μουσικά η Βυζαντινή χορωδία της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσεως, προσδίδοντας έναν κατανυκτικό αλλά και πανηγυρικό χαρακτήρα στο αφιέρωμα.

Να σημειωθεί ότι η ίδια εκδήλωση πραγματοποιήθηκε –με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή κόσμου– και στη Λαμία, με πρωτοβουλία της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας. Ανταπόκριση μπορείτε να δείτε εδώ.

Από τις εκδόσεις Έαρ, κυκλοφορούν δύο βιβλία για τον άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, τα οποία και προβλήθηκαν στις δύο εκδηλώσεις:

«Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος: «Κάμε το σημείον του σταυρού και ξεκίνα»

«Ο άνθρωπος του Θεού: ο άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος»

Μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

Δείτε φωτογραφίες από την εκδήλωση

♡ Και εν μέσω της γιορτής του Αγίου Γιατρού μας Λουκά, κάποια αδέλφια μάς θυμίζουν πως πέρασαν 10 χρόνια ακριβώς, από τη μέρα που η Γεωργία μας ανέβηκε με μιας "στον άλλο κόσμο τον επάνω"...

 

   Να σας εξομολογηθώ, αφιλτράριστα όπως πάντα, 

πως την έζησα μόνο 2 και κάτι χρόνια από κοντά, 

αλλά δεν την χόρτασα.

  Από την άλλη όμως, 

πόσο ευγνώμων πρέπει να νιώθει κάποιος 

που έζησε έστω και για τόσο λίγο έναν άνθρωπο 

που είχε "όλο τον κόσμο στα πόδια του", 

αλλά δεν του έφτανε.

  Γιατί ο κόσμος όσο μεγάλος και λαμπερός κι αν φαίνεται, 

δημιούργημα είναι.

   Η Γεωργία μας είχε βάλει πλώρη για το αδιανόητο 

για τους περισσότερους από μας.

   Να τα περιφρονήσει όλα για να φτάσει στο Απόλυτο, 

στο Δημιουργό των πάντων.

   Κι αν κάποιες και κάποιοι από σας 

αγαπάτε τόσο πολύ τον "αμΦοτεροδέξιο", 

να ξέρετε πως χρωστάτε (χρωστάμε) 

πολλά στη Γεωργία μας για την εδραίωσή του...

   Ήταν δίπλα από την αρχή της δημιουργίας του 

και ήταν ίσως η πρώτη που τον στήριξε, 

τον ενθάρρυνε και τον πίστεψε πιο πολύ από όλους, 

σίγουρα περισσότερο και από μένα τον ίδιο...

   Ήταν πιθανότατα η πρώτη πραγματικά "αμΦοτεροδέξια" 

με την κυριολεκτική έννοια,

που γνώρισα.

    " - Δεν έχουμε φάει κάτι σήμερα, αλλά τι πειράζει;

Αφού προχθές είχαμε πάει ξανά στο Λοιμωδών 

και φάγαμε εκείνο το φοβερό ιμάμ 

που΄φτιαξαν με τα χεράκια τους 

η Αργυρώ και η Κωνσταντίνα.

Μια βδομάδα μπορεί να με κρατήσει εκείνο το φαγάκι...

Και το βράδυ θα πάμε και στην Αγρυπνία...

Και μεθαύριο που εσύ θα είσαι στο σχολείο

θα περάσει στις 5 το πρωί 

ο Θοδωρής μου (ο Αθερίδης) 

να πάμε στη Θ.Λ. στον παππούλη (τον Ανανία)...

Τι άλλο να ζητήσω;

Όλα μας τα δίνει ο καλός Θεός...

 Θα ήθελα βέβαια να πάω να πέσω στο χώμα 

που σκεπάζει τον τάφο του Αγιούλη μας στη Σουρωτή, 

αλλά που να βρεθούν τα ναύλα;

Και την Αγία Ακυλίνα και την Αγία Κυράννα 

θα ήθελα να προσκυνήσω στην Όσσα.

Αλλά ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ!"

   Και ήρθε εκείνη η καλή της φίλη-αδερφή 

και πήγανε μαζί στα μέρη που επεθύμησε η Γεωργία μας 

και το χωματάκι από τον τάφο του Αγίου Παππού μας 

που μου' φερε ενθουσιασμένη τότε...

...μαζί με την εικόνα από τις αγίες,

τα'χω ακόμα εκεί με τους Φίλους μας 

και τα άγια Λειψανάκια τους...

   Γιατί εκεί ανήκουν.

   Καλή της ώρα εκεί στα ψηλά και στα όμορφα που βρίσκεται...

  Όσο ζω δεν μπορώ (και δεν θέλω) να την ξεχάσω.

   Καλήν αντάμωσην, Γεωργία μου...

~ σ.Β.Γ. ΥΓ:

Για όσους δε γνωρίζουν ποια ήταν (και είναι...) 

η Γιωργία Αποστόλου...

Μια από τις πρώτες "συν αυτώ"...

Μια ξεχωριστή κοπέλα, απίστευτα ταλαντούχα στην τέχνη, που αρχικά διάλεξε, την ηθοποιϊα και την σκηνοθεσία.

 Όσοι είναι του "χώρου" της, ξέρουν καλά τι λέμε...

Μόνιμα μ΄ένα χαμόγελο.

Όταν όμως η πνευματική της πορεία και η ολοκληρωτική πια συμπόρευσή της με Τον Χριστό δεν της επέτρεπαν να κοιμάται με ήσυχη την συνείδησή της, έβαλε μια τελεία πάνω στο απόγειο της καλλιτεχνικής της φήμης, με τα εκατομμύρια να σφυρίζουν δελεαστικά δίπλα της...

|όποιος δεν κουράστηκε και θέλει κι άλλα για τη Γιωργία μας,

 ας ανατρέξει εδώ...