† Δύο ζωές χάθηκαν στον ουρανό της Ψάθας. Δυο Ήρωες που δεν γύρισαν ποτέ... |Μνημόνευε...

Υπάρχουν άνθρωποι που, την ώρα που όλοι τρέχουν να σωθούν, πετούν προς τον κίνδυνο για να προστατεύσουν ζωές, δάση και περιουσίες. 

Σήμερα, η Ελλάδα θρηνεί δύο από αυτούς.

Ένας Δανός πιλότος και ένας Έλληνας συντονιστής έχασαν τη ζωή τους όταν τα δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα Bell συγκρούστηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατάσβεσης της μεγάλης φωτιάς στην Ψάθα. 

Δύο ακόμη μέλη των πληρωμάτων διασώθηκαν και νοσηλεύονται.

Περαστικά στους δύο τραυματίες. 

Κουράγιο και ειλικρινή συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων. 

Η καρδιά της Ελλάδας πονά και τους σκέφτεται.

Πίσω από κάθε στολή και κάθε κράνος υπάρχει ένας άνθρωπος με οικογένεια, όνειρα και ανθρώπους που τον περιμένουν να επιστρέψει. 

Σήμερα, δύο οικογένειες δεν θα ακούσουν ποτέ ξανά τη γνώριμη φωνή των δικών τους ανθρώπων.

Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιωπή για εκείνους που έδωσαν τα πάντα υπηρετώντας το καθήκον. 

Αιώνια τους η μνήμη...

πηγή

✔ Βάλε τα παιδιά σου στην Εκκλησία! Σώσ΄τα τώρα που μπορείς...

                            Σύνδεσέ τα με τα Μυστήρια του Χριστού.

        Μη σταματήσεις στην Βάπτισή τους και στις "3 Θείες Κοινωνίες"...

Καλύπτεσαι εσύ αν φας κάτι, όσο δυνατό και θρεπτικό κι αν είναι, 

3 φορές μόνο στην ζωή σου;

Τα παιδιά σου, μέχρι να βγάλουν όχι το Δημοτικού Σχολείο αλλά και το Γυμνάσιο, να μεταλαμβάνουν κάθε Κυριακή!

Με τη σύμφωνη γνώμη βέβαια του κοινού Πνευματικού σας Πατέρα.

Αν το καταφέρεις αυτό, τα παιδιά σου από μόνα τους θα πηγαίνουν, όσο μπορούν πιο συχνά και σαν ενήλικες.

Και θα αποζητούν από μόνα τους το Άγιο Ποτήριο.

Σώσ΄τα τώρα που μπορείς!

Τώρα, που σε κοιτάνε στα μάτια...

Για να μην τα ψάχνεις, όταν μεγαλώσουν και φύγουν από κοντά σου...

~ Στα πλαίσια του α(μ)Φιερώματός μας για την αναγκαιότητα της σύνδεσης των παιδιών μας με τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας...

ΥΓ:

Εδώ πάει η "αναγκαιότητα".

Και η "υποχρεωτικότητα", μη σου πω ...

Σε ποια πραγματικά Ορθόδοξη Ελλάδα όμως να τα πούμε αυτά τα "αναχρονιστικά", πριν πέσουν να μας φάνε ζωντανούς...

                   Κείμενο: (ψευτο)Λαυρέντης       

πηγή των απίθανων φωτογραφιών

|πρώτη δημοσίευση 29 Ιουλίου 2021...

✨ Βόηθα, Μάνα Παναγιά...

 

 |Το ξέρουμε βέβαια πως ποτέ δεν σταμάτησες. 

Αλλιώς θα΄μασταν αλλού. 

Και αλλιώς...

✔ Τι θα κερδίσεις αν σε βλέπουν όλοι, αλλά δεν σε γνωρίζει κανείς; Αν έχεις χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος μπροστά στον οποίο να μπορείς να κλάψεις χωρίς φίλτρα και μάσκες;

                             

                        ...Απέναντι σε όλα αυτά στέκεται η Παναγία.

Χωρίς δημόσιες σχέσεις.

Χωρίς απαίτηση αναγνώρισης.

Χωρίς την ανάγκη να εξηγήσει σε όλους ποια είναι.

Μια γυναίκα που είπε «ναι» 

χωρίς να γνωρίζει όλη τη διαδρομή...

|γράΦει ο Κωστής Παπαναστασίου

✔ (Μερικές σκέψεις για τη νηστεία που ξεκινά σήμερα. 

Συγχωρέστε με για το σεντόνι, 

αλλά με ξέρετε… 

αν δεν τα πω, θα σκάσω.)

 

Αρχίζει σήμερα η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου…

Δεκατέσσερις ημέρες πριν από την Κοίμηση της Θεοτόκου, 

η Εκκλησία μάς καλεί να χαμηλώσουμε λίγο 

τον θόρυβο της καθημερινότητας, 

να περιορίσουμε το περίσσευμά μας 

και να στραφούμε λιγάκι προς την προσευχή…

Εμείς, βεβαίως, αρχίζουμε τους κλασικούς υπολογισμούς:

Έχει λάδι;

Επιτρέπεται το ψάρι;

Αυτό θεωρείται νηστίσιμο;

Κι αν έχει ίχνη γάλακτος, χαλάει η νηστεία;

Φυσικά και δεν είναι αδιάφορα όλα αυτά.

Η αποχή από την τροφή είναι μια βασική άσκηση. 

Τι να την κάνεις, όμως, 

αν μπορείς να βγάλεις το κρέας από το πιάτο σου, 

αλλά να κρατήσεις μέσα σου άθικτη την αγριότητα;

Να μη φας αυγά και τυρί, 

αλλά να κατασπαράξεις με μία κουβέντα 

έναν συνάνθρωπό σου;

Να διαβάσεις κάθε βράδυ την Παράκληση 

και το πρωί να μη λες ούτε «καλημέρα» 

σε εκείνον που σου χάλασε τη διάθεση;

Όλα τα παραπάνω τα λέω πρώτα για μένα, εννοείται.

Γιατί κι εγώ έχω μπερδέψει πολλές φορές την πίστη 

με έναν κατάλογο επιτρεπόμενων και απαγορευμένων.

Και, μεταξύ μας, ο κατάλογος είναι πολύ βολικός…

Τσεκάρεις τα κουτάκια, 

αισθάνεσαι εντάξει 

και αποφεύγεις ίσως την πιο δύσκολη ερώτηση:

«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, 

εάν κερδήση τον κόσμον όλον, 

και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»

Σε μετάφραση: 

Τι θα κερδίσει ο άνθρωπος, 

λέει το Ευαγγέλιο, 

αν αποκτήσει ολόκληρο τον κόσμο, 

αλλά χάσει την ψυχή του;

Θα συμπληρώσω, με τα σημερινά δεδομένα:

Τι θα κερδίσεις αν σε βλέπουν όλοι, 

αλλά δεν σε γνωρίζει κανείς;

Αν έχεις χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, 

αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος

 μπροστά στον οποίο να μπορείς να κλάψεις 

χωρίς φίλτρα και μάσκες;

Ζούμε σε μια εποχή, αγαπητοί μου, 

όπου δεν αρκεί να υπάρχουμε. 

Πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι υπάρχουμε.

Φωτογραφίζουμε το πρόσωπο, 

το φαγητό, 

τις διακοπές, 

ακόμη και την προσευχή μας!

Κατασκευάζουμε μια εκδοχή του εαυτού μας 

πιο όμορφη, 

πιο επιτυχημένη, 

πιο ευτυχισμένη 

και ύστερα φυλακιζόμαστε βαθιά μέσα της…

Ξέρετε, 

ναρκισσισμός δεν είναι απλώς 

να αγαπάς υπερβολικά τον εαυτό σου.

Είναι να μην αντέχεις να υπάρχει κάτι 

που δεν περιστρέφεται γύρω σου.

Να ακούς τον πόνο του άλλου 

και να ψάχνεις πότε θα έρθει η σειρά σου να μιλήσεις.

Να κάνεις ακόμη και την καλοσύνη σου δημόσια εικόνα.

Να ζητάς χειροκρότημα για την ταπεινότητά σου 

— λες και θα κερδίσεις και βραβείο…

Απέναντι σε όλα αυτά στέκεται η Παναγία.

Χωρίς δημόσιες σχέσεις.

Χωρίς απαίτηση αναγνώρισης.

Χωρίς την ανάγκη να εξηγήσει σε όλους ποια είναι.

Μια γυναίκα που είπε «ναι» 

χωρίς να γνωρίζει όλη τη διαδρομή.

Όχι ένα παθητικό «ναι», 

αλλά ένα «ναι» ελευθερίας.

Δέχτηκε ελεύθερα να γίνει χώρος, 

για να γεννηθεί ο Άλλος.

Το ακριβώς αντίθετο του ναρκισσισμού, δηλαδή: 

να μην καταλαμβάνεις όλο τον χώρο γύρω σου 

και να αφήνεις τόπο για να υπάρξει κάποιος πέρα από εσένα.

Η Παναγία δεν μας διδάσκει να αποδράσουμε από τον κόσμο, 

αλλά να τον χωρέσουμε χωρίς να τον εξουσιάζουμε.

Να σταθούμε δίπλα στον πόνο 

χωρίς να απαιτούμε εξηγήσεις.

Να μείνουμε κάτω από τον Σταυρό, 

όταν οι περισσότεροι έχουν ήδη φύγει.

Εμείς τι κάνουμε, όμως;

Πρώτος και καλύτερος εγώ…

Συχνά εγκαταλείπουμε τους ανθρώπους 

πριν καν σταυρωθούν.

Αρκεί να μας κουράσουν, 

να μας διαψεύσουν, 

να μη μας επιβεβαιώσουν.

Κρατάμε μέσα μας παλιά δικαστήρια, 

εκδίδουμε αποφάσεις 

και δεν δεχόμαστε έφεση.

Λέμε πως συγχωρούμε, 

αλλά φυλάμε προσεκτικά 

το αρχείο των προσβολών που δεχτήκαμε 

— για κάθε ενδεχόμενο…

Η αδυναμία συγχώρεσης είναι μια παράξενη μορφή δεσμού.

Νομίζουμε ότι κρατάμε αιχμάλωτο 

εκείνον που μας πλήγωσε, 

ενώ στην πραγματικότητα 

έχουμε δεθεί εμείς στο τραύμα μας.

Η συγχώρεση δεν σημαίνει 

ότι βαφτίζουμε το άδικο σωστό 

ούτε ότι επιστρέφουμε εκεί όπου μας συνέτριψαν.

Σημαίνει ότι δεν παραδίδουμε 

για πάντα το κλειδί της ψυχής μας 

σε αυτόν που μας πλήγωσε.

Αυτή είναι η αληθινή νηστεία, λοιπόν: 

να νηστέψουμε από την εκδίκηση, 

από την ειρωνεία, 

από τη βεβαιότητα 

ότι εμείς είμαστε πάντοτε οι σωστοί.

Να στερηθούμε για λίγο την απόλαυση της κατάκρισης.

Να αφήσουμε κάτω την πέτρα 

που ετοιμαζόμαστε να πετάξουμε, 

ακόμη κι αν έχουμε συγκεντρώσει 

όλα τα επιχειρήματα του κόσμου.

Να νηστέψουμε και από αυτόν τον ύπουλο 

και βολικό θρησκευτικό καθωσπρεπισμό.

Από την ανάγκη να φαινόμαστε πιστοί, 

αντί να προσπαθούμε να γίνουμε άνθρωποι.

Ντυμένοι με ένα ένδυμα ευπρέπειας 

που κρύβει από κάτω ακριβώς τα ίδια πάθη, 

απλώς πιο «ευσεβώς» διατυπωμένα.

Δεν ξέρω πόσο καλά θα τα καταφέρω 

αυτές τις δεκατέσσερις ημέρες…

Πιθανότατα θα θυμώσω, 

θα κρίνω, 

θα ξεχαστώ 

και μετά θα αναζητήσω μια πολύ πειστική δικαιολογία.

Είμαι, βλέπεις, κι εγώ από εκείνους 

που δίνουν εξαιρετικές συμβουλές, 

κυρίως όταν δεν χρειάζεται να τις εφαρμόσουν οι ίδιοι…

Η πιο δύσκολη νηστεία δεν γίνεται στο στομάχι, 

γίνεται εκεί όπου το «εγώ» 

αρνείται να κάνει χώρο για τον άλλον.

Καλή Παναγιά, λοιπόν.

Είθε αυτές οι ημέρες 

να μη μας κάνουν απλώς πιο εγκρατείς στο τραπέζι, 

αλλά λιγότερο σκληρούς απέναντι στους ανθρώπους…

✔ Ο ένας να δέχεται τον άλλον. Μουρμουρίζει; Άσ΄τον να μουρμουρίζει... Μην πας να τον διορθώσεις.-

 

       |Πες τα (άγιε) Γέροντα Αιμιλιανέ!

Πες τα...

πηγή

   

☆ Γιατί, Άγιε Γέροντα, επιτρέπει ο Θεός να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;

 

    | Από μια οικογένεια

που εδώ και λίγες μέρες 

έχει τον Παναγιώτη Ραφαήλ της, 

πρεσβευτή της στον Παράδεισο, 

δίπλα στον Χριστό μας...

   ~ Στην ερώτηση λοιπόν

«γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;»

 ...Ο Άγιος Παΐσιος απαντά 

πως ο Θεός παίρνει τον κάθε άνθρωπο 

«στην καλύτερη στιγμή της ζωής του», 

«για να σώσει την ψυχή του».

«Εάν δει ότι κάποιος θα γίνει καλύτερος, 

τον αφήνει να ζήσει. 

Εάν δει όμως ότι θα γίνει χειρότερος, 

τον παίρνει για να τον σώσει. 

Μερικούς πάλι, που έχουν αμαρτωλή ζωή, 

αλλά έχουν τη διάθεση να κάνουν το καλό, 

τους παίρνει κοντά Του, 

πριν προλάβουν να το κάνουν, 

επειδή ξέρει ότι θα έκαναν το καλό 

μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. 

Είναι δηλαδή σαν να τους λέει: 

“Μην κουράζεσθε• 

αρκεί η καλή διάθεση που έχετε”.

Άλλον, επειδή είναι πολύ καλός, 

τον διαλέγει και τον παίρνει κοντά Του, 

γιατί ο παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια. 

Φυσικά, 

οι γονείς και οι συγγενείς 

είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό.

 

Βλέπεις, 

πεθαίνει ένα παιδάκι, 

το παίρνει αγγελούδι ο Χριστός 

και κλαίνε και οδύρονται οι γονείς, 

ενώ έπρεπε να χαίρονται. 

Γιατί πού ξέρουν τι θα γινόταν, 

αν μεγάλωνε;»

Πρέπει έτσι να χαίρονται οι γονείς. 

Άλλωστε «από εκείνη τη στιγμή 

έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. 

Όταν πεθάνουν, 

θα ’ρθουν τα παιδιά τους 

με τα εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου 

να υποδεχθούν την ψυχή τους. 

Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό!

«Στα παιδάκια πάλι που ταλαιπωρήθηκαν εδώ 

από αρρώστιες ή από κάποια αναπηρία, 

ο Χριστός θα πει:

“Ελάτε στον Παράδεισο 

και διαλέξτε το καλύτερο μέρος”. 

Και τότε εκείνα θα Του πουν: 

“Ωραία είναι εδώ, Χριστέ μας, 

αλλά θέλουμε και τη μανούλα μας κοντά μας”. 

Και ο Χριστός θα τα ακούσει 

και θα σώσει με κάποιον τρόπο και την μητέρα»...

   |αν δεν σου φτάνουν και θες περισσότερα, άκουσέ τα σε ηχητική μορΦή, πατώντας πάνω στην σύνθεση της αρχής με την φωτογραΦία του Αγίου Παπππού μας...

 

Καλή Παναγιά!

 

✔ Ο Αύγουστος στην Ελλάδα δεν είναι μήνας...

Είναι η αγάπη των Ελλήνων 

για την Παναγία.

Είναι η δίψα των πιστών 

για το βλέμμα Της.

Είναι η δοξολογία της θάλασσας 

για τον ωκεανό της ταπείνωσής Της.

Είναι η παράκληση του ήλιου 

για την φωτεινή σιωπή Της.

Είναι η μέθη των αστεριών 

από το πέρασμά Της.

Είναι το αντίο του καύσωνα 

μπροστά στην δροσιά της παρουσίας Της.

Είναι η ευωδία των προσευχών 

στο όνομά Της.

Είναι η κοίμηση του θανάτου 

και το ξύπνημα της ψυχής μας.

Είναι η μελωδία των μοναστηριών 

που ανυμνούν την Προστάτιδά τους.

Ο Αύγουστος είναι η ενσάρκωση 

της άδολης αγάπης των ανθρώπων
προς την Μητέρα τους.

Το αντίο της μιζέριας 

και το καλωσόρισμα της αρχοντιάς Της...

|επεξεργασία: "αμΦ."

❈ Άγιοι Μακκαβαίοι: Τα 7 αδέρφια που μαρτύρησαν μαζί με τη μητέρα τους και το διδάσκαλό τους (1 Αυγούστου)

Άγιος Παΐσιος: 

“Εύχομαι ο Θεός 

να αναστήσει Μακκαβαίους”

Ο Γέρων Παϊσιος , αναφερόμενος σε Εθνικά θέματα της πατρίδος πολιτικά και όχι μόνο , ευχόταν να αναδείξει ο Θεός  “Μακκαβαίους”, δηλαδή τους σύγχρονους υπερασπιστές της πατρίδος οι οποίοι ανιδιοτελώς θα έδιναν τα πάντα για αυτό τον τόπο και το λαό του,συντονισμένοι σε ένα ύψιστο σκοπό:την ενότητα. Αυτή που δίδαξαν με υπέροχο τρόπο και οι Μακκαβαίοι. Αυτό που λείπει στις ημέρες μας από ατομικό, συλλογικό, εθνικό

και παγκόσμιο επίπεδο…Όχι την τάξη της παγκοσμιοποίησης αλλά την “αταξία” του Θεού .Ας δούμε το βίο τους και τα μηνύματα που δίνουν. (σχόλιο: οι άγιοι Μακκαβαίοι μπορούν να θεωρηθούν και “μάρτυρες της νηστείας”, γιατί προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραβούν την εντολή του Θεού και να φάνε το απαγορευμένο κρέας.Ας είναι βοηθοί μας στον αγώνα της νηστείας που σήμερα αρχίζει.)

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτά Μακαβαίοι :Ο βίος
Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεση από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού.

Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.
Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).
Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονή που σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ, Αντώνιος, Γουρίας, 

Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και 

Μάρκελλος. 

Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους.

Η εορτή τους άγεται στην 1^ηΑυγούστου. 

πηγή

Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

ο βίος των Αγίων Μακκαβαίων για παιδιά- και σε ηχητικό:

πατήστε ΕΔΩ

*******************************************************************************************************
Άγιοι μάρτυρες προ Χριστού
το γεγονός συνέβη τα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Είναι δηλ. άγιοι μάρτυρες που έζησαν κάπου 160 χρόνια πριν το Χριστό. Πιστοί του αληθινού Θεού φυσικά, άγιοι της Παλ. Διαθήκης (όπως πολλοί άλλοι).
Σχόλιο:Μα πώς γίνεται να τιμάμε ως αγίους Εβραίους, “εχθρούς” των Ελλήνων; Εδώ δυσανασχετούν πολλοί εθνικιστές… Εμείς, ως Έλληνες αλλά κι ορθόδοξοι χριστιανοί, λέμε απλά: τέτοια που έκαναν εκείνοι οι “Έλληνες”… (δείτε τι τρομερά μαρτύρια τους έκαναν! ).
********************************************************************************************************

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ αγίου Γρηγορίου Θεολόγου  ομιλία «Εις Μακκαβαίους» (αποσπάσματα)
εγκώμιο στην αγ.Σολομονή
Βλέπουμε εκεί την αποφασιστική και γενναία μητέρα που αγα­πά τα παιδιά της αλλά και τον Θεό συγχρόνως, και που σπαράσσονται τα σπλάγχνα της αντίθετα προς την φύσι. Γιατί δεν λυπόταν τα παιδιά της όταν υπέφεραν, αλλά αγωνιούσε μήπως και δεν μαρτυρήσουν. Ού­τε τόσο λαχταρούσε αυτά που έφυγαν, όσο ευχόταν να προστεθούν σ’ εκείνα και τα υπόλοιπα και γι’ αυτό τα λόγια της αναφέρονταν περισσό­τερο σ’ αυτά, παρά σ’ εκείνα που μετέστησαν. (Και πολύ σωστά) διότι σ’ αυτά, ήταν αμφίβολος ο αγώνας, ενώ σ’ εκείνα εξασφαλίσθηκε το κατάλυμα. Και εκείνα ήδη τα παρέθετε στον Θεό, ενώ αυτά φρόντιζε πως να τα δεχθή ο Θεός.
Ω ανδρεία ψυχή σε γυναικείο σώμα! Ω θαυμαστή και μεγαλόψυχη (πνευματική) πρόοδος! Ω θυσία όμοια με του Αβραάμ, για να μη τολ­μήσουμε και πούμε μεγαλύτερη!Διότι ο μεν Αβραάμ προσφέρει με προθυμία ένα γυιό, έστω κι αν ήταν μονογενής και γεννημένος με υπόσχεσι και φορτωμένος την υπόσχεσι, και που ακόμη περισσότερο έγινε απαρχή, (ξεκίνημα), και ρίζα των θυσιών αυτού του είδους^˙ενώ αυτή η γυναίκα αφιέρωσε στον Θεό ολόκληρο στράτευμα παιδιών.Αυ­τή ενίκησε και μητέρες και Ιερείς όσον αφορά τις θυσίες, διότι προσέ­φερε θύματα πρόθυμα για σφαγή, ολοκαυτώματα λογικά, σφάγια που βιάζονταν να θυσιασθούν. Αυτή έδειχνε τους μαστούς της και θύμιζε την ανατροφή τους και πρόβαλλε τα λευκά μαλλιά και τα γηρατειά της σαν ικεσία.Δεν ζητούσε να σώση την ζωή τους, αλλά τους βίαζε για το μαρτύριο, θεωρώντας κίνδυνο την αναβολή και όχι τον θάνατο.
Με το μαρτύριο…
Έτσι (με το μαρτύριο) ο Ελεάζαρος απόλαυσε την Ιερωσύνη. Αυ­τός που εμυήθηκε τα επουράνια μυστήρια και εμύησε άλλους σ’ αυτά. Αυτός που δεν άγιασε τον Ισραηλιτικό λαό με εξωτερικούς ραντισμούς, αλλά με το δικό του αίμα. Αυτός που ετέλεσε σαν τελευταίο μυ­στήριο τον θάνατο του.
Έτσι (με το μαρτύριο) τα παιδιά απόλαυσαν τα νειάτα τους, μη υποκύπτοντας στις ηδονές, αλλά κυριαρχώντας στα πάθη και εξαγνί­ζοντας το σώμα τους και πηγαίνοντας στην χώρα της απαθείας.
Έτσι (με το μαρτύριο) η μητέρα απόλαυσε την πολυτεκνία της. Και όσο ζούσαν τα παιδιά της καυχιόταν γι’ αυτά. Και τώρα που έφυγαν αναπαύθηκε μαζί τους, αφού παρουσίασε στον Θεό τα παιδιά που γέν­νησε στον κόσμο, και αφού παράλληλα προς τις ωδίνες του τοκετού αρίθμησε τα μαρτύρια, και αφού είδε την ίδια σειρά των γεννήσεων στους θανάτους. Διότι το μαρτύριο κράτησε από το πρώτο παιδί μέχρι το τελευταίο. Όπως τα κύματα της αγριεμένης θάλασσας έρχονται το ένα μετά το άλλο, έτσι και τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο παρουσίαζε την αρετή του και έδειχνε μεγαλύτερη προθυμία στα βασανιστήρια,χαλυβδώνοντας τον εαυτό του με το παράδειγμα του προηγουμένου. Ο τύραννος το έβλεπε καλό το ότι δεν είχε περισσότερα παιδιά, γιατί τότε θα αποχωρούσε περισσότερο κατησχυμμένος και νικημένος.Και τότε για πρώτη φορά γνώρισε ότι τα όπλα δεν τον έκαναν πανίσχυρο, αφού επετέθηκε σε άοπλα παιδιά, οπλισμένα μόνο με ένα όπλο, την ευσέ­βεια, που είχαν περισσότερη προθυμία να υφίστανται τα μαρτύρια από όση είχε εκείνος στο να τα ετοιμάζει.
Αυτούς ας μιμηθούμε και οι Ιερείς και οι μητέρες και τα παι­διά.Οι Ιερείς (ας το κάνουν αυτό) προς τιμήν του Ελεαζάρου του πνευ­ματικού πατέρα, ο οποίος με λόγια και έργα έδειξε το άριστο. Οι μητέ­ρες, προς τιμήν της γενναίας μητέρας, αγαπώντας αληθινά τα παιδιά τους και προσφέροντάς τα στον Χριστό, ώστε να αγιασθή και ο γάμος από μία τέτοια θυσία. Και τα παιδιά, δείχνοντας ευλάβεια προς τα ιερά αυτά παιδιά, μη δαπανώντας τα νειάτα τους στα αισχρά πάθη, αλλά στην πάλη εναντίον των παθών, και αντιμετωπίζοντας ανδρικά τον κα­θημερινό Αντίοχο που πολεμά με όλα τα μέλη του σώματος και κατα­διώκει με ποικίλους τρόπους
Ολόκληρο το κείμενο στο :http://www.egolpion.com/makkavaioi.el.aspx#ixzz2aY8tqPMf
*******************************************************************************************************

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ (μετάφραση του  αρχικού κειμένου της Αγ.Γραφής)
Η γενναία μητέρα παρακολούθησε τα μαρτύρια όλων των παιδιών της. Και όχι μόνο δεν λιποψύχησε, αλλά , καταπιέζοντας τη φυσική μητρική συμπόνοια, τα προέτρεπε να παραμείνουν ακλόνητοι  στην πίστη τους.
Με λόγια συγκινητικά, που μόνο μια Μάνα μπορεί να εκφράσει, τους ζητάει να λυπηθούν την ίδια που τους γέννησε ,τους θήλασε και τους  ανάθρεψε με πολλούς κόπους και να μην δειλιάσουν μπροστά στο δήμιο.
(20) Η μήτηρ δε η οποία ήτο πολύ αξιοθαύμαστος και αξία αγαθής μνήμης, βλέπουσα να αποθνήσκουν οι επτά υιοί της εν διαστήματι μιας ημέρας, υπέμεινε γενναίως τα μαρτύρια των υιών της, διότι είχε τας ελπίδας της προς τον Κύριον.
(21) Αυτή παρεκίνει ένα έκαστον εκ των υιών της εις την μητρικήν των γλώσσαν και πλήρης ευγενεστάτων συναισθημάτων ενεθάρρυνεν αυτούς μεταβάλλουσα την γυναικείαν τρυφερότητα εις ανδρικόν θάρρος. Και έλεγεν προς αυτούς:
(22) «Δεν γνωρίζω πως εγεννήθητε εις την κοιλίαν μου, ούτε εγώ σας έδωκα πνεύμα και ζωήν. Δεν είμαι εγώ εκείνη, η οποία συνεκέντρωσα και εταξηνόμησα τα στοιχεία, τα οποία απετέλεσαν το σώμα σας.
(23) Δι’ αυτό λοιπόν ο Δημιουργός του κόσμου, Εκείνος, ο οποίος έπλασεν τον άνθρωπον ευθύς εξ’ αρχής, εκείνος ο οποίος έδωσεν αρχήν εις όλα τα πράγματα, Αυτός και πάλιν εν τη ευσπλαγχνία Του θα αποδώση το πνεύμα και την ζωήν προς υμάς, διότι τώρα σεις περιφρονείτε τον εαυτόν σας χάριν των νόμων Αυτού».
(24) Ο Αντίοχος επειδή ενόμιζεν, ότι περιεφρονείτο και υπωπτεύετο, ότι υβρίζετο δια των λόγων της μητρός αυτής, όταν ακόμη ο νεώτερος υιός της ευρίσκετο εν ζωή, όχι μόνον απηύθηνεν ο βασιλεύς εις αυτόν παροτρύνσεις δια λόγων απλών, αλλ’ υπέσχετο εις αυτών δια όρκων, να κάμη αυτόν πλούσιον και ευτηχή, να κάμη αυτόν φίλον του και να εμπιστευθή εις αυτόν υψηλάς θέσεις, εάν εγκαταλέιψη τους νόμους των πατέρων του.
(25) Επείδη όμως ο νεαρός αυτός αδελφός ουδεμίαν προσοχήν έδιδεν εις τας προσφοράς αυτάς του βασιλέως, ο βασιλεύς προκαλέσας την μητέραν παρεκίνει αυτήν, ίνα συμβουλεύσει τον υιόν της δια την σωτηρίαν του.
(26) Όταν ο βασιλέυς επί πολύν χρόνον παρεκίνει αυτήν, η μήτηρ εδέχθη να πείσει τον υιόν.
(27) Κύψασα Δε αυτή προς τον υιόν και χλευάσασα τον ωμόν βασιλέα, κατ’ αυτόν τον τρόπον ωμίλησε με την γλώσσαν των πατέρων της και είπε προς τον υιόν της: «παιδί μου λυπήσου εμέ, η οποία σε έφερον εννέα μήνες εν τη κοιλία μου, εμέ η οποία εθήλασά σε και έφερον μέχρι της ηλικίας αυτής που είσαι.
(28) Σε εξορκίζω, παιδί μου, να ίδης τον ουρανόν και την γην και όλα τα εν αυτή. Θέλω να γνωρίζεις, ότι ο Θεός εδημιούργησε αυτά εκ του μηδενός και το γένος των ανθρώπων δια του Θεού ήλθεν εις την ύπαρξιν.
(29) Μη φοβηθείς τον δήμιον αυτόν, αλλά έσο αντάξιος των αδελφών σου, δέξαι τον θάνατον, ίνα σε επανεύρω μετά των αδελφών σου εις τον καιρόν του ελέους του Θεού, της αναστάσεως των νεκρών.
(30) Ενώ η μήτηρ ωμίλει ακόμη, ο νεώτερος αυτός αδελφός είπε προς τους δημίους: «Τι περιμένετε; Δεν υπακούω εις την εντολήν του βασιλέως, υπακούω εις τας εντολάς του νόμου, ο οποίος εδώθη διά του Μωϋσέως εις τους πατέρας υμών.[…]
(38) Εύχομαι δε όπως εις εμέ και εις τους αδελφούς μου σταματήση ο Θεός την οργήν Του , η οποία δικαίως εστράφη ενάντίον ολοκλήρου του γένους ημών.
(39) Ο βασιλεύς περιελθών εις μεγάλην οργήν διέταξεν, όπως ο νεώτερος αυτός αδελφός βασανισθεί περισσότερο απ’ τους άλλους αδελφούς, διότι βαρέως έφερεν την περιφρόνησιν αυτού.
(40) Ούτως απέθανε και ο νεαρός αυτός αδελφός καθαρός πάσης ειδωλολατρίας και πλήρως αφωσιομένος εις τον Θεόν.
(41) Τέλος απέθανε μαρτυρικώς τελευταία και η μήτηρ έπειτα από τους υιούς.
(μετάφραση του κειμένου από http://www.impantokratoros.gr/56771EBA.el.aspx )
Η ιστορία τους είναι γραμμένη στην Παλ. Διαθήκη, στο βιβλίο Β΄ Μακκαβαίων, κεφ. 6, απ’ την αρχή, αλλά ιδίως από το στίχ. 18 έως τέλος (το μαρτύριο του γέρο δάσκαλου, του αγίου Ελεάζαρ), και στο κεφ. 7 (το μαρτύριο παιδιών & μάνας).
Έχουμε επίσης τα τέσσερα βιβλία των Μακκαβαίων, που περιγράφουν την εξέγερση των Ιουδαίων (Α΄ Β΄ Γ΄ Μακκαβαίων) όπως και το μαρτύριο των μαρτύρων (Δ΄ Μακκαβαίων).
******************************Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἑπτάριθμον δῆμον, σὺν τῇ μητρὶ Σολομονῇ τῇ ἁγίᾳ, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν· οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι’ ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων· καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ἀπαύστως πρεσβεύουσι.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Σοφίας Θεοῦ, οἱ στῦλοι οἱ ἑπτάριθμοι, καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοι οἱ ἑπτάφωτοι, Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, σὺν αὐτοῖς τὸν πάντων Θεόν, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἡ ἑπτάκλωνος συνδρομή, ὄρπηκες ὡραῖοι, Μακκαβαίων τῆς πατριᾶς, σὺν μητρὶ τῇ θείᾳ, ἅμα καὶ διδασκάλῳ, οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Νόμου, καὶ θεῖοι φύλακες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ.

πηγή  

✔ Πες μας κάτι για την Παράκληση της Παναγίας, άγιε Γέροντα...

 

Όταν λέμε την παράκληση, 

έχουμε χαρά και φώτιση 

από την Παναγία μας.

Πολύ μας βοηθάει η Παναγία μας.

Μας βγάζει από πολλά αδιέξοδα...

 

(άγιος) Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

|από τη Ροδάνθη Βαϊλάκη