✔ Ελάχιστοι από εμάς θα γνωρίζουν ποια είναι η Αλίκη Περρωτή, που κοιμήθηκε σε ηλικία 101 ετών στις 10 Ιουλίου 2026. Πολύ περισσότεροι όμως είμαστε όσοι εξυπηρετηθήκαμε, είτε εμείς είτε κάποιοι δικοί μας άνθρωποι σ΄εκείνο το Νοσοκομείο, που εκείνη κληροδότησε στον Ελληνικό Λαό...

 

🏆 Διάβασα πως πριν λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 101 ετών, η Αλίκη Περρωτή. 

Πέρασε στα "ψιλά", άλλωστε δεν είχε φροντίσει να γίνει ευρέως γνωστή για την φιλανθρωπική της δράση, δεν ήταν κοσμική περσόνα. 

Λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν για την Αλίκη Περρωτή.

Ακόμα και όταν έκανε μία μυθική δωρεά στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ήταν τότε που προσέφερε το ποσό των 500.000.000 δραχμών για την ανέγερση του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου, περισσότερο γνωστό, κακώς, μέχρι και σήμερα σαν "Αγία Όλγα"...

Αν και το ύψος της συνολικής δωρεάς ανήλθε τελικά στα 5.000.000.000 δραχμές

Και αυτό, γιατι αρχικά το υπουργείο Υγείας είχε υποσχεθεί την ανέγερση πτέρυγας 200 κλινών στη θέση του παλαιού Νοσοκομείου παράλληλα με τη δική της δωρεά ώστε και οι δύο να αποτελέσουν συγκρότημα δυναμικότητας 400 κλινών

Υπόσχεση που δεν κρατήθηκε και η Περρωτή ανέλαβε το συνολικό κόστος της κατασκευής του νοσοκομείου το οποίο παρέδωσε στο κράτος με το κλειδί στο χέρι, το 1989, πλήρως εξοπλισμένο.

 

🏆 Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή (1925–2026) αφιέρωσε τη ζωή της στην αθόρυβη υποστήριξη της εκπαίδευσης και της ιατρικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το εκτενές φιλανθρωπικό της έργο περιλαμβάνει, εκτός και πολλών άλλων, εμβληματικές δωρεές:

Αμερικανική Γεωργική Σχολή: 

- Ίδρυσε το Κολλέγιο Αγροτικής Ανάπτυξης "Δημήτριος Περρωτής" στη Θεσσαλονίκη στη μνήμη του συζύγου της.

- Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας: 

Υπήρξε η βασική δωρήτρια του νοσοκομείου, το οποίο φέρει το πατρικό της όνομα.

- Πανεπιστήμιο Johns Hopkins (ΗΠΑ): 

Χρηματοδότησε την ίδρυση της έδρας "Αλίκη Περρωτή" στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής της Βαλτιμόρης.

🏆 Το μόνο που ζήτησε σαν ανταπόδοση της δωρεάς της στο νοσοκομείο, ήταν να ονομασθεί Kωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία, προς τιμήν των γονιών της, Μαρούλας και Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, τους οποίους υπεραγαπούσε

Η υποστήριξη του νοσοκομείου, υπήρξε συνεπής και αδιάλειπτη και τα επόμενα χρόνια.

🏆 Είχε πει:

"...Έχω έγνοια για τη νέα γενιά στην Ελλάδα, αλλά και για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική μοίρα.

 Όχι μόνο τώρα, κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά ήδη από τη δεκαετία του ’80, όταν τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. 

Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δωρεά για ένα καλό νοσοκομείο σε μια περιοχή σαν τη Νέα Ιωνία, που το είχε απόλυτη ανάγκη. 

Έφερα μηχανήματα από την Αμερική και τη Γερμανία. 

Θα γελάσετε, αλλά με έβαλε το ελληνικό κράτος να πληρώσω φόρους για την εισαγωγή τους. 

Ο Περρωτής διαμαρτυρήθηκε και εν τέλει άλλαξε ο νόμος. 

Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε φθόνο, και ακόμα και όταν αυτό δεν χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μας, δεν ξέρουμε να πούμε “ευχαριστώ”. 

Όταν έγινε το νοσοκομείο και αποπερατώθηκε, δεν πήρα ποτέ ένα χαρτί, μια επιστολή με τη λέξη “ευχαριστώ” από την ελληνική πολιτεία."

🏆 Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή υπήρξε μια γυναίκα που η ομορφιά της δεν χάθηκε, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία...

Έγινε βαθιά και ουσιαστική, συμβαδίζοντας με την ηλικία της

Ας την θυμόμαστε με τον σεβασμό που της αναλογεί

Στις φωτογραφίες, η Αλίκη Περρωτή σε νεανική ηλικία (και σε μεγαλύτερη ηλικία) και το Κωνσταντοπούλειο νοσοκομείο πριν την κατασκευή του καινούργιου...

                 ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ 

            Katerina Stamatiou 

 |εμείς από την εκ των "συν αυτώ", κ.Πολυξένη Ρέρρα

  ● Το σχόλιο απο την κ.Ευαγγελία Χρυσίνα:

"Στην Αγία Ολγα μπαίνοντας υπάρχουν φωτογραφίες της οικογενείας και της απαραμίλλου ομορφιάς της κυρίας Αλίκης Κωνσταντοπουλου και επιγραφή ότι είναι μεγάλοι ευεργέτες!

Αιωνία τους η μνήμη!!!"

~[...Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα...]

|Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε...

Σχεδόν είχε κλείσει τα τριάντα του.

Είχε την δουλειά του.

Μια τακτοποιημένη ζωή.

Ζούσε με την μάνα του.

Ήταν μερικούς μήνες

που η κοπέλα του τον άφησε.

Σκεφτόταν τον γάμο, μα όλα άλλαξαν ξαφνικά.

Μετά από πέντε χρόνια σχέσης

κι όμως δεν την γνώρισε ποτέ του.

Δεν τον γνώρισε ποτέ της.

Χώρισαν άσχημα.

Ήταν ένα γερό χαστούκι της προγραμματισμένης του ζωής.

Τώρα όμως ήταν μια ευκαιρία για να αναλογιστεί την ζωή του.

Δεν ήτανε ο θυμός που τον στοίχειωνε.

Ήτανε ίσως μια απογοήτευση που ένιωθε.

Απογοήτευση προς τον εαυτό του που γεμάτος πάθη τον έκανε ότι ήθελε.

Μια μέρα η μητέρα του θύμιαζε το σπιτικό τους.

Αυτό άρωμα τον έκανε να βγει από το δωμάτιό του που για μέρες ήτανε κλεισμένος.

Η καρδιά του κατακλύστηκε από εκείνα τα βιώματα μέσα στο ιερό βήμα.

Μικρό παιδάκι πήγαινε με την μητέρα του κάθε Κυριακή στο Ναό.

Του είχε ράψει και μια μικρή στολή για να διακονεί στο ιερό.

Τι όμορφα που ήτανε τότε;

Αθώα. Ιερά. Αγνά.

Μεγάλωσε.

Άρχισε να αμφισβητεί τα πάντα.

Να απορρίπτει τα πάντα, γιατί δεν τον βόλευαν, γιατί δεν τον συνέφεραν.

Αυτές οι μνήμες όμως, κατέκλυσαν εκείνες τις ημέρες την καρδιά του.

Του θύμισαν πόσο όμορφα ένιωθε στην Θεία Λειτουργία.

Σαν βάλσαμο θώπευαν τον πόνο του.

Του γέννησαν ελπίδα, κατάνυξη, μετάνοια.

Είχε χρόνια να εκκλησιαστεί.

Είχε χρόνια να προσευχηθεί.

Μα τώρα όλα τα ένιωθε κοντά του.

Τώρα σα να κατάλαβε γιατί ένιωθε έτσι.

Πέρασαν αρκετές ημέρες, αναλογιζόμενος αυτό το σκίρτημα της καρδιάς του μόνο με την ενθύμηση του Θεού.

Εκείνη η ανατολή τον βρήκε να ανάβει το καντηλάκι του πατρικού του.

Πήγε στο κρεβάτι που κοιμόταν η μάνα του.

Την φίλησε στο μέτωπο.

Την κοίταξε με στοργή και ευγνωμοσύνη.

Πήρε μια μικρή βαλίτσα που είχε ετοιμάσει και έφυγε.

Τα είχανε μιλήσει από βραδύς με την μητέρα του.

Είχε την ευλογία της, είχε την ευχή της.

Πέρασαν χρόνια όταν τον ξαναείδα.

Τον συνάντησα στο καράβι για το Άγιο Όρος.

Αλλιώτικος.

Απαλός.

Ειρηνικός.

Μοναχός.

Δεν έφυγε από απογοήτευση, ούτε από δειλία, μου είπε.

«Έφυγα, γιατί κατάλαβα ότι όπως ζούσα δεν είχε νόημα.

Χρειάστηκε να πληγωθεί η καρδιά μου για να σπάσει αυτό το κέλυφος

που τόσα χρόνια την κάλυπτε και το είχα δημιουργήσει εγώ.

Το νόημα το βρήκα σε αυτή την ζωή που κάνω τώρα.

Μετανιώνω για πολλά, όχι μόνο για το ότι έφυγα.

Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που με κοιτά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που μου μιλά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα το ότι μου λέγει την αλήθεια.

Δεν μου δίνει υποσχέσεις ψεύτικες.

Μεγάλο αγαθό η αλήθεια!

Μου λέγει την αλήθεια ο Χριστός.

Κι ας μην με βολεύει.

Κι ας με δυσκολεύει.

Όμως δεν με εξαπατά.

Ξέρει ότι ίσως μου φανεί «κακός», όμως δεν Τον νοιάζει.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι η αλήθεια και η αγάπη

κι όχι να μου το παίζει καλός.

Είναι ντόμπρος ο Χριστός.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι να με σώσει.

Και γι’ αυτό Του είμαι ευγνώμων».

Το καράβι έφτασε στον αρσανά της Σκήτης.

Με χαιρέτησε.

Ούτε το όνομά του, ως μοναχός, δεν τον ρώτησα, ούτε που μένει.

Τι σημασία έχουν όμως αυτά;

Μου αρκούν αυτά που μου είπε σε αυτήν την απρόσμενη συνάντησή μας.

Έφυγε, μα αυτό θα το θυμάμαι.

Ότι τελικά δεν έφυγε, αλλά ήρθε.

Δεν χάθηκε, αλλά βρέθηκε.

Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε.

Δεν ξενέρωσε, αλλά ερωτεύτηκε.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

❈ Η Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς | Η 11χρονη Αγία που Νίκησε τα Βασανιστήρια | Συγκλονιστικός Βίος...

 

☦️ Η Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά παραδείγματα πίστης, θάρρους και αγάπης προς τον Χριστό.

 

Μόλις έντεκα ετών, ομολόγησε με γενναιότητα την πίστη της, υπέμεινε φοβερά βασανιστήρια και αξιώθηκε να λάβει το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. 

Ο βίος της συγκινεί μέχρι σήμερα εκατομμύρια πιστούς και μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην εμπιστοσύνη προς τον Θεό.

 

📖 Το βίντεο βασίζεται στην Ιερά Παράδοση και στις εκκλησιαστικές πηγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

🙏 Αν το βίντεο άγγιξε την καρδιά σας, βοηθήστε μας να διαδοθεί το μήνυμα των Αγίων μας.

 

❤️ Κάντε Εγγραφή στο κανάλι.

👍 Πατήστε “Μου αρέσει”.

🔔 Ενεργοποιήστε το καμπανάκι για να ενημερώνεστε για κάθε νέο βίντεο.

📤 Κοινοποιήστε αυτό το βίντεο στους φίλους και την οικογένειά σας.

 

Με αυτόν τον τρόπο βοηθάτε ώστε ο βίος των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας να γίνει γνωστός σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους.

 

Η στήριξή σας μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε να δημιουργούμε νέα πνευματικά βίντεο με σεβασμό στην Ορθόδοξη πίστη και την Παράδοσή μας.

 

☦️ Ο Θεός μαζί σας!

 

Γραφείο Νεότητας Θήρας

 

✍️ Δημιουργοί

Επιμέλεια έκδοσης & ψηφιακής δημιουργίας:

Youth Thira

☆ Το καλύτερο που έχεις να κάνεις! Να περιμένεις να σου ψιθυρίσει εκείνο το μοναδικό μονοπάτι που πρέπει να πάρεις...

 

Πηγή κειμένου και εικόνας: Δημητρης Ροδης

Σύνθεση: "συν αυτώ"

|πρώτη δημοσίευση 21/7/2019

Ξανά και ξανά!

Μήπως κάποτε το εμπεδώσουμε...

☆ Πόσα «Κύριε ανάπαυσον» χωράνε απόψε στις προσευχές μας; |Μνημόνευε...

 

   Πόσα «Κύριε ανάπαυσον» χωράνε απόψε στις προσευχές μας;

Πόσοι κόμποι θα γλιστρήσουν ανάμεσα στα δάκτυλά μας;

Και πόσες ψυχές θα μνημονευτούν την Κυριακή πάνω στο άγιο δισκάριο;

 .........................................

  

  Σπυρίδων Ιερέας

Αταυτοποίητη σορός γυναίκας

Αβάπτιστο τέκνο

Αικατερίνη

Ζωή

Δημήτριος

Αιμιλία

Ευθύμιος

Dirk

Παναγιώτα

Μαρία

Βασίλειος

Σοφία

Αγγελική

Θέκλα

Μαργαρίτα

Παναγιώτης

Αργύριος

Χαράλαμπος

Ευστράτιος

Ιωάννης

Σπυρίδων

Μαρία

Μαριάνθη

Νικόλαος

Ιωάννης

Παρασκευή

Σμαράγδα

Γαρυφαλλιά

Αθηνά (Νέλλη)

Βασίλειος

Μάρκος

Πάρης

Κωνσταντίνος

Ιάκωβος

Ιωάννης

Μαρία

Γεώργιος

Δημήτριος

Παναγιώτης

Πιπίνα

Επαμεινώνδας

Beata-Teresa

Kacper-Nikolaj

Νικόλαος

Μαρία

Χρήστος

Μαριάνθη

Βασιλεία

Μιχαήλ

Στέλιος

Αγγελική

Άγγελος

Βασιλεία

Βίκτωρας

Ασπασία

Κατίνα

Νικολέτα

Brian

Κωστούλα

Μαρία

Βασιλική

Στυλιανός-Ιωάννης

Ιωάννης

Παναγιώτης

Φλώρα

Μοίρα

Ευαγγελία

Διονύσιος

Λεωνίδας

Ευγενία

Μιχαήλ

Ελένη

Ευαγγελία

Καλλιόπη

Ελένη

Ζαμπέτα

Δημήτριος

Κασσιανή

Χρύσα

Σπύρος

Θάλεια

Δημήτριος

Δημήτριος

Θεοδώρα

Παύλος

Βίκτωρ

Φίλιππος

Βασιλική

Σοφία

Σοφία

Ανδρέας

Γρηγόρης

Ευδοκία

Παναγιώτης

Ελισάβετ

Μαρία

Νικόλαος

Βασιλική

Ευπραξία

Μελίνα-Ευπραξία (Εβελίνα)

Ηλιάνα-Μαρία (Μαριλία)

Στέλλα

Θωμά...

|Το νεότερο θύμα ήταν 6 μηνών και το γηραιότερο 93 χρονών...|

  • από τη Νίκη Κατσιάπη

   (Κάθε τέτοιες μέρες... Όσα χρόνια κι αν περάσουν...)

 

🌹 Ο Θεός εκτοξεύει το βέλος της αγάπης. Η πίστη το εισάγει στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά μαζί με το βέλος εισάγει και τον Τοξότη... |Αγίου Γρηγορίου Νύσσης

 

Ήρθαν δύο κοπέλες στην εκκλησιά, 

άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.

Ήρθαν, λοιπόν σε μένα, 

διηγείται ο Μακαριστός π. Γεράσιμος Φωκάς, 

ήρθαν να εξομολογηθούν.

Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα ντυμένες.

Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. 

Μου είπε ότι έχει δύο.

Την ρώτησα:

-“Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;” 

Και μου απάντησε:

-“Δεν έχω άντρα.” 

Θυμάστε τη Σαμαρείτιδα. 

“Άνδρα ουκ έχω.” 

Και ο Κύριος της είπε:

«Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω· 

πέντε γαρ άνδρας έσχες, 

και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ...” 

Την ρώτησα:

- “Μήπως σκοτώθηκε, ή απέθανε ο άντρας σου;”

Και μου απάντησε:

- “Όχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα 

και το άλλο με άλλο άντρα”.

Με συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, 

είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο! 

- “Καλά, κόρη μου, 

που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση...” 

της είπα.

Χωρίς σύζυγο, χωρίς στήριξη, 

με δουλειά της νύκτας, 

σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα τις άγαμες μητέρες ...”

Μου λέει:

-“Δεσπότη μου, 

ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; 

Αφού ο Θεός επέτρεψε να έλθουν, 

να μην τα σκοτώσω, 

γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες, 

και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες 

κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου, 

τουλάχιστον, 

αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά τα δύο παιδιά, 

να τα σώσω, 

μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, 

επειδή έσωσα αυτά τα παιδιά, 

σώσει κι εμένα”.

Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος τα είχε σημειώσει 

και μας τα  διάβαζε κλαίγοντας ... 

και κλαίγαμε και όλοι εμείς. 

Μετά ακολούθησε η φίλη της, 

επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα...

- “Ξέρετε,” μου λέει, 

“απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα 

που θα εργαστώ”. “

- Γιατί; ” την ρωτάω. “

- Θα παντρευτώ. 

Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. 

Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, 

θα πάω να εξομολογηθώ, 

μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.” 

Της λέω:

- “ Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, 

όπως η φίλη σου;” 

Μου λέει: 

- “Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών”. 

Της λέω:

- “Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;” 

- “Είναι άλλου μου λέει ”. 

- Καλά”, της λέω, 

“γιατί δεν παίρνεις αυτόν 

που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου;

Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα...” 

- "Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει.

Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος 

και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, 

αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου, 

ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού. 

Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, 

κι αν τον δέχεστε κι εσείς, 

να έρθει να εξομολογηθεί”.

-“Αν τον δέχομαι; 

Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, 

να πάρω την ευχή του. 

Αφού είναι τέτοιος άνθρωπος 

που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, 

να βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία 

και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί, 

να πάρω την ευχή του”! 

Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, 

μας κοίταξε μετά και συνέχισε:

-“Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, 

ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές 

εκεί που δεν το υπολογίζουμε, 

η Χάρις του Θεού περιέρχεται 

και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας 

και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας 

και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας 

και ενοικεί και σε ανθρώπους 

που δεν υποψιαζόμαστε 

ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα”.

            

             ♰ Πατήρ Γεράσιμος Φωκάς

   |εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

🌹 23 Ιουλίου γιορτάζει η Εκκλησία μας το όραμα της Αγίας Πελαγίας...

 

Την Κυριακή 9 Ιουλίου 1822 μ.Χ. 

βλέπει στον ύπνο της η Αγία 

μία μεγαλοπρεπή κυρία με φωτοστέφανο, 

η οποία της εξηγεί πόσο υπέφερε 

θαμμένη τόσα χρόνια κάτω από το χώμα. 

Της ζήτησε όταν ξημερώσει να επισκεφθεί 

τον επίτροπο εσωτερικών υποθέσεων της Μονής 

και να του ανακοινώσει την επιθυμία της 

να αποκαλυφθεί το ερειπωμένο θαμμένο μέγαρό της 

στον αγρό του Αντ. Δωξαρά.

 

Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι η κυρία ήταν η Θεοτόκος 

και ότι το μέγαρο ήταν προφανώς ο Ναός Της. 

Της γεννήθηκαν όμως αμφιβολίες 

για το κατά πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να συμβαίνει 

σε εκείνη την άσημη ταπεινή 

και το πώς θα έπρεπε να υποφέρει τους χλευασμούς 

και τις κοροϊδίες του δύσπιστου κόσμου. 

Έτσι αποφάσισε να μην αναφέρει τίποτα.

 

Την επόμενη Κυριακή, 16 Ιουλίου 1822 μ.Χ., 

εμφανίζεται και πάλι στον ύπνο της η ίδια Κυρία 

δίνοντας και πάλι την ίδια παραγγελία. 

Η Πελαγία δεν είχε πλέον καμία αμφιβολία 

ότι ήταν η εκλεκτή από την Θεοτόκο, 

αλλά και πάλι την απέτρεψαν οι αμφιβολίες.

 

Όταν και την τρίτη Κυριακή, 23 Ιουλίου 1822 μ.Χ. 

εμφανίζεται στον ύπνο της με στεναχωρημένο, 

αλλά αυστηρό ύφος ζητώντας εξηγήσεις 

για την αγνόηση της παραγγελίας της, 

η Πελαγία αποφασίζει πλέον να προχωρήσει 

χωρίς να ολιγωρήσει.

 

Ο λαός πρόθυμα άρχισε τις ανασκαφές 

στις αρχές Σεπτεμβρίου 1822 μ.Χ. 

από τις οποίες αποκαλύφθηκαν ο αρχαίος ναός του Διονύσου 

και ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. 

Ωστόσο δεν βρέθηκε κανένα ίχνος εικόνας, 

πράγμα που επισκίασε το θετικό κλίμα 

και οδήγησε τον κόσμο σιγά, σιγά 

στην εγκατάλειψη του εγχειρήματος.

 

Η Πανώλη θέριζε εκείνη την εποχή, 

πράγμα που ο επίτροπος το θεώρησε θεία τιμωρία.

Σε συνεργασία πάλι με τον Μητροπολίτη Τήνου 

συγκαλούν και πάλι τον λαό της Τήνου με την ίδια έκκληση, 

ορίζοντας επιπλέον και μια επιτροπή ελέγχου του έργου. 

Όσο οι εργασίες δεν έφερναν αποτέλεσμα, 

ο λαός χλεύαζε 

και κατηγορούσε την Πελαγία ως ονειροπόλα.

 

Με δάκρια στα μάτια η Πελαγία 

ζητά την βοήθεια της Παναγίας, 

η οποία της αποκαλύπτει πλέον το ακριβές σημείο 

στο οποίο ήταν θαμμένη η εικόνα Της.

 

Βοήθεια μας… 🌹

|από τον φίλο και αδελΦό, Πανός φίλόθέός Φίλόθέόύ φλώρος

🌹 Να προλάβεις ένα δάκρυ...

Το κείμενο το δανειστήκαμε από τη Σοφία Παυλίδου 

Η εικόνα είναι του Giorgos Kordis

|πρώτη δημοσίευση τέτοιες μέρες το 2019...

✔ Ποτέ να μην πού­με την φρά­ση, ούτε για αστείο: εγώ δεν θα σωθώ! Αυτή η φρά­ση δί­νει χαρά στον εχθρό. Να παίρ­νου­με πάν­τα την υγιή το­πο­θέ­τη­ση: Με τη βο­ή­θεια του Θεού, αν και δεν το αξί­ζω, ελ­πί­ζω ότι θα σωθώ...

 

 📿 Εί­ναι ευ­κο­λό­τα­το να σω­θεί κά­ποιος, 

γι΄αυτό και η κό­λα­ση εί­ναι αιώ­νια. 

Με­ρι­κοί δεν θα θε­λή­σουν ποτέ να με­τα­νο­ή­σουν, 

αλλά για αυ­τόν που θέ­λει να σω­θεί, 

η σω­τη­ρία εί­ναι ευ­κο­λό­τα­τη. 

Αν ήταν δύ­σκο­λο να σω­θεί κά­ποιος, 

θα χρεια­ζόν­του­σαν βα­σι­λι­κά έξο­δα. 

Θα κου­ρα­στεί πάρα πολύ ο άν­θρω­πος να πάει στην κό­λα­ση, 

ει­δι­κά ο Ορ­θό­δο­ξος, όσο και αμαρ­τω­λός και να εί­ναι.

 

Τόσο πολύ μας αγα­πά­ει ο Θεός! 

Στον πα­ρά­δει­σο, εύ­κο­λα πάει κα­νείς, 

διό­τι ο Θεός δί­νει στον άν­θρω­πος άπει­ρες ευ­και­ρί­ες σω­τη­ρί­ας. 

Μία να αρ­πά­ξει αυ­τές, θα σω­θεί. 

1000 αμαρ­τή­μα­τα να κά­νει ο άν­θρω­πος 

και 1 έργο καλό να κά­νει, 

με την εξο­μο­λό­γη­ση θα σβή­σει τα αμαρ­τή­μα­τα, 

αλλά το 1 καλό που έκα­νε, 

θα μεί­νει εις πάν­τας τους αιώ­νας 

και θα βα­ρύ­νει στο να σω­θεί ο άν­θρω­πος. 

Στην κό­λα­ση όμως για να πάει, 

πρέ­πει να χτυ­πή­σει πολ­λές φο­ρές την πόρ­τα της κο­λά­σε­ως 

για να του ανοι­χτεί. 

Αν όμως μπει, θα εί­ναι ανα­πο­λό­γη­τος, 

διό­τι δεν αξιο­ποί­η­σε

καμ­μία από τις άπει­ρες ευ­και­ρί­ες σω­τη­ρί­ας 

που του έδω­σε ο Θεός 

και δεν θα μπο­ρέ­σει να βγει ποτέ από εκεί.

*

Το αν εί­μα­στε δε­κτι­κοί 

στην όρα­ση του Χρι­στού στον άλλο κό­σμο, 

μπο­ρού­με να το δια­πι­στώ­σου­με 

και να το κα­τα­λά­βου­με από αυ­τόν τον κό­σμο, 

με τα εξής κρι­τή­ρια: 

α) όταν δεν αμ­φι­σβη­τού­με την γρα­πτή δι­δα­σκα­λία 

της Εκ­κλη­σί­ας και της Ιε­ράς πα­ρά­δο­σης. 

Αυ­τός εί­ναι πρώ­τος βαθ­μός ορά­σε­ως του Χρι­στού 

και β) 

όταν μέσα στην Εκ­κλη­σία νιώ­θου­με όμορ­φα 

και δεν λέμε μέσα μας: 

Αμάν, πότε θα τε­λειώ­σει η Θεία Λει­τουρ­γία για να φύ­γου­με! 

Και φεύ­γου­με από την Εκ­κλη­σία όμορ­φα και ανα­παυ­μέ­νοι. 

Τότε κα­νείς εί­ναι πια "έ­τοι­μο­ς" 

να ει­σέλ­θει και στον άλλο κό­σμο… 

🌹



 ♰ (άγιος) Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα.

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Ιωάννη Τζήμα