Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Ο νέος κατάλογος των εκδόσεων «Έαρ» κρύβει μια μεγάλη έκπληξη ...



Ο νέος κατάλογος των εκδόσεων «Έαρ»
που πρόσφατα κυκλοφόρησε,
μάς έχει μια μεγάλη έκπληξη:
Κυκλοφορεί το πρώτο μας βιβλίο !
Μέσα στο Μάρτιο.
Δηλαδή ... σε λίγες μέρες!
Με κείμενα που δημοσιεύτηκαν
στον «Αμφοτεροδέξιο»,
αλλά και άλλα, αδημοσίευτα ...
Σύντομα θα γίνει και η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου.
Αλλά γι’ αυτό θα σας ενημερώσουμε,
όταν θα ανακοινωθεί από τις εκδόσεις «Έαρ».

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας του blog
γ*κ*ν









Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

* Όταν η γερόντισσα Μακρίνα συνάντησε τον άγιο Ιάκωβο

Η Γερόντισσα έτρεφε, ιδιαίτερη ευλάβεια στον μακαριστό άγιο Γέροντα π. Ιάκωβο Τσαλίκη (1920-1991), τον οποίο επισκέφτηκε στην Ιερά Μονή οσίου Δαυίδ στη Λίμνη Εύβοιας το 1988 και το 1990, συνοδευομένη από μοναχές και λαϊκούς. Κατά την πρώτη επίσκεψη ο μακαριστός Γέρων ήταν πολύ άρρωστος, καθώς εκτός των άλλων ασθενειών τον ταλαιπωρούσε και ίλιγγος, και δεν κατέβηκε εκείνη την ώρα στην Θεία Λειτουργία. Οι πατέρες της Μονής διαβεβαίωναν ότι ήταν αδύνατο να μας δει.


Η Γερόντισσά μας με ακράδαντη πίστη και παρρησία έλεγε: «Κάντε κομβοσχοινάκι, θα βγει ο Γέροντας θα μας δώσει την ευχή του». 
Όταν τελικώς ο μετέπειτα ηγούμενος της Μονής και νυν μακαριστός Γέρων Κύριλλος του είπε ότι τον ανέμενε η Γερόντισσα Μακρίνα με την συνοδεία της, με κόπο αλλά και με μεγάλη χαρά, ο Γέρων Ιάκωβος κατέβηκε, μας καλωσόρισε και μας νουθετούσε επί πολλή ώρα όρθιος. 
Και κάποια στιγμή απευθυνόμενος προς τούς λαϊκούς ο Γέρων είπε χαρακτηριστικώς: 
«Εγώ, αν ήμουν στην θέση σας, θα πήγαινα με τα πόδια κάθε πρωί στο Μοναστήρι να πάρω την ευχή της Γερόντισσας Μακρίνας και μετά θα πήγαινα στην δουλειά μου». 

Τέλος, κατευοδώνοντάς μας μέχρι την εξώπορτα, και ενώ εμείς ανεβήκαμε στο λεωφορείο για να φύγουμε, έψαλε: 
«Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου...».
Κατά την δεύτερη επίσκεψή μας στην Ιερά Μονή του οσίου Δαυίδ το καλοκαίρι του 1990, ο Γέρων Ιάκωβος μας υποδέχθηκε με έκδηλο τον σεβασμό του προς την Γερόντισσα λέγοντας: 
«Η Γερόντισσα Μακρίνα δεν είναι μόνο δική σας Μητέρα είναι και δική μας Μητέρα και Μητέρα όλης της Εκκλησίας. 
(και επανέλαβε αυτό που μας είχε πει και στην προηγούμενη επίσκεψή μας) 
Αν ήμουν στον Βόλο θα πήγαινα κάθε πρωί και θα της φιλούσα το χέρι, τόσο σεβασμό και ευλάβεια έχω στην Γερόντισσα Μακρίνα. 
Και κάθε πρωί πού λειτουργούμε βγάζουμε μερίδα δια την Γερόντισσα Μακρίνα και τις αδελφές. Και αυτήν την μερίδα την παίρνει Άγγελος Κυρίου -τα πιστεύουμε αυτά!- και την πάει στον θρόνο του Θεού. Και προσευχόμεθα για τις ψυχές των ανθρώπων, για την Γερόντισσα Μακρίνα, τις μοναχές, για όλους τούς ανθρώπους, για υγιείς, για πονεμένους και για τούς αμαρτωλούς. 
Και Εκείνος, λοιπόν, δίδει την ευλογία Του». Στην Γερόντισσα ο π. Ιάκωβος ευχήθηκε ιδιαιτέρως: 
«Να σας δίνη υγεία, όσο θέλει ο Θεός, μέχρι να τελείωση ή προθεσμία.
Εύχομαι καλόν Παράδεισο. 
Να συγκαταριθμηθείς, Γερόντισσά μου, με την ιερά αδελφότητα σας μετά των φρονίμων Παρθένων». 
Ο Γέρων Ιάκωβος συνομίλησε για αρκετή ώρα μαζί της για θαυμαστές πνευματικές του εμπειρίες και καταστάσεις της Θείας Χάριτος και όταν οι αδελφές φεύγοντας ζήτησαν την ευλογία του, εκείνος τις ευλόγησε με ένα Σταυρό, πού του είχε στείλει κάποτε ή Γερόντισσα ως δώρο.

Πηγή: Λόγια Καρδιάς. 
Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995

Εμείς από  ΕΛΕΝΑ  και "τι και πως"

* Ποια ημερομηνία σχεδίαζαν οι Έλληνες ως έναρξη της Επανάστασης και πώς ξεκίνησε;

Από πρωτογενείς πηγές λογίων και αγωνιστών του 1821.
«[Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης] εμελέτα ν’ αρχίση τα ένοπλα κινήματά του την 25 Μαρτίου, ημέραν του Ευαγγελισμού, ως ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους»
Σ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1, εν Λονδίνω 18602, σ. 23· εν Αθήναις 18883, σ. 19.
***
« (ο Κολοκοτρώνης) Δεν έπαυε ανταποκρινόμενος μετά των εν Πελοποννήσω οικείων του, και προδιαθέτων αυτούς εις το να δράξωσι τα όπλα την 25ην Μαρτίου, ως προεσχεδιάσθη»
Σ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1, Βιβλίο 1, Α΄ μέρος, σελ. 65, 66, εκδ. Δ.Ο.Λ.
***
«Εις τα ’20 με ήλθον γράμματα από τον Υψηλάντη δια να είμαι έτοιμος, καθώς και όλοι οι εδικοί μας. 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής επαναστάσεως (…) Έστειλα και εις τας επαρχίας της Μεσσηνίας, Μιστρός, Καρύταινας, Φαναριού, Λεονταριού, Αρκαδίας, της Τριπολιτσάς, και ήλθον εκεί οπού ευρισκόμουν, και τους έλεγα, ότι την ημέρα του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή εναντίον των Τούρκων των τοπικών»
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Απομνημονεύματα, σελ. 55, 57, έκδοση της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδος.
***
«Εξομολογηθέντες μετέλαβον των αχράντων μυστηρίων, ο Κολοκοτρώνης και οι περί αυτόν, οι οποίοι δεν ήλθον εις την Πελοπόννησον ειμή δια να κινήσωση την επανάστασιν την 25 Μαρτίου, ως ημέραν προσδιορισμένην να λάβωσι τα όπλα απανταχού οι Έλληνες»
Ν. Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα, τ. 1, Αθήνησιν 1851, σ. 31.
***
«(ο Κολοκοτρώνης) διατριβών εις Ζάκυνθον έλαβε την πρόσκλησιν του Υψηλάντου να κινηθή και αναχωρήσας, χάριν εμπορίου δήθεν, εις τας νήσους του Αιγαίου, έφθασε την 6η Ιανουαρίου του 1821 εις Τσίμοβαν και κατέλυσε εις του Μουρτζίνου, παλαιού φίλου του, όθεν κατεφρόνει υπό την αιγίδα της φιλίας τας επιβουλάς των Τούρκων και διενήργει, περιμένων την 25η Μαρτίου, δια την επανάστασιν….. Και τοιουτοτρόπως την 25η Μαρτίου επανέστη η Πελοπόννησος, μετά την 24η Φεβρουαρίου, καθ’ην ο Υψηλαντης διεκήρυξεν εις την Μολδαβίαν την επανάστασιν»
Ν. Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα, 1851
***
«Από Ύδραν έφθασε [στην Σμύρνη] μια γολέττα του Κολέτζη, ήτις μας διηγήθη την ετοιμασίαν δια τας 25 Μαρτίου –να κτυπήσουν παντού»
Ν. Κασομούλης, Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων, τ.Α’, Αθήναι 1939, σ. 134.
***
«Ο Γρηγόριος Δικαίος κατετάραττε συνεχώς τον εγκέφαλον των πάντων, παρουσιαζόμενος ως αντιπρόσωπος προσωρινός του Α. Υψηλάντου, και παριστάνων θετικώς ότι η ημέρα της ενάρξεως είναι διωρισμένη πανταχού η 25 Μαρτίου, ότι την αυτήν ημέραν πυρπολείται ο Σουλτανικός στόλος, ότι δίδεται πυρ εις όλην την Κωνσταντινούπολιν, ότι φονεύεται ο Σουλτάνος (…) Αυτά ταύτα διεφημίζοντο και από μέρους του Θ. Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά, και Αναγνωσταρά»
Αμβροσίου Φραντζή, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, τ. Α΄, 1839, σελ. λ΄ και σελ. 324.
***
«(ο Παπαφλέσσας) Ούτος, όθεν διήρχετο διέσπειρε τας επαναστατικάς του ιδέας προσθέτων συνάμα ότι η 25 Μαρτίου ήτο υπό της Εταιρείας προσδιωρισμένη ημέρα προς έναρξιν τη Επαναστάσεως»
Αργυρόπουλος, Βιογραφία Παπαφλέσσα
***
«Η ημέρα της ενάρξεως, είναι πασίγνωστον, ότι ήτο εκείνη των 25 Μαρτίου, αποφασισμένην δι’ όλα τα μέρη της Επαναστάσεως, επί ταύτης έπετο και ο Υψηλαντης να πράξη εν τη Μολδοβλαχία την έφοδόν του, άλλ’ ο προκαταλαβών θάνατος τον της Βλαχίας Ηγεμόνα, ως ειρέθη, συνήργησεν, ως εις καλήν επιτυχίαν, την άμεσον κίνησιν του Θεοδώρου (σ.σ. Βλαδιμηρέσκου), και επομένως επετάχυνε την ως επί τω μικρώ εν αυταίς ταις επαρχίαις άωρον έξοδον του Υψηλάντου»
Ηλία Φωτεινού, Οι Άθλοι της εν Βλαχία Ελληνικής Επαναστάσεως το 1821 Έτος, σελ. 29, σημ. α, Εν Λειψία 1846.
***
« …οι έξωθεν ερχόμενοι Έλληνες από την Ρωσσίαν, την Κωνσταντινούπολιν και αλλαχόθεν, αυτοί διέδωσαν το σύνθημα, ότι εις τας 25 Μαρτίου θα γείνη αφεύκτως η επανάστασις. Ο δε Φλέσας τότε έχυσε περισσοτέραν καυστικήν ύλην εις ταύτας τας επαρχίας, δια να κόψη μίαν ώραν προτήτερα τας συναθροίσεις και τας ελπίδας τας μακρυνάς των προκρίτων και των αρχιερέων, οίτινες μάλιστα εβιάσθησαν και άρχισαν τα κτυπήματα κατά των Τούρκων προ της 25 Μαρτίου.»
Φωτάκου, Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών, εν Αθήναις 1888, σσ. 19-20.
***
«Εξέλεξαν τον Φωτάκον, όστις απεστάλη δαπάνη του Ι. Αμβροσίου μεγαλεμπόρου εν Οδησσώ, έχων και ούτος την εντολήν να είπη προς τον Κανέλον Δεληγιάννην, ότι η ορισθείσα ημέρα της επαναστάσεως ήτο η 25 Μαρτίου του επιόντος έτους 1821, όπως ετοιμάζεται και αυτός και οι άλλοι»
Φωττάκου: Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 13, εκδόσεις Βεργίνα. Βλ. επίσης σελ. 68.
***
(για τη σύσκεψη της Βοστίτσας)
«Κατά πρότασιν του Φλέσα απεφάσισαν να κοινοποιήσουν τον σκοπόν της συνελεύσεως εις όλους τους αδελφούς της εταιρίας και εις τους αρχιερείς, και να παίξουν τα πράγματα όπως δυνηθούν με την εξουσίαν, ώστε να μακρύνουν τον καιρόν, αλλ’ η ετοιμασία να εξακολουθή δραστηρίως δια την επανάστασιν, επειδή είχον έλθει πολλοί απ’ έξω Πελοποννήσιοι προς τον σκοπόν τούτον, και η επανάστασις ήτον αδύνατον να βραδύνη περισσότερον της ορισθείσης ημέρας, ήτοι της 25 Μαρτίου»
Φωτάκου: Βίος του Παπαφλέσα, σελ. 22, εκδ. Βεργίνα
***
«Εις αυτούς εφανέρωσε τον ερχομόν του, τον τίτλον του ως απεσταλμένου παρά της Γενικής αρχής (σ.σ. της Φιλικής Εταιρείας), και ότι η 25 Μαρτίου είναι η πρώτη ημέρα της επαναστάσεως»
Φωτάκου Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 68, εκδ. Βεργίνα.
***
«Οι πράκτορες της υπάτης διευθύνσεως (σ.σ. της Φιλικής Εταιρείας) είχον ορίσει ήδη την 25 Μαρτίου, ως ημέραν καθ’ ήν η Επανάστασις έμελλε να εκραγή ταυτοχρόνως εις πάσαν επαρχίαν και πόλιν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πλήθουσαν Ελλήνων»
Γ. Φίνλεϋ: Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τόμος πρώτος, σελ. 191, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.
***
«οι απόστολοι της Εταιρίας είχον επιμείνη όπως ορισθή η 25 Μαρτίου ως ημέρα της ενάρξεως της Επαναστάσεως»
Γ. Φίνλεϋ, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. 1ος, σελ. 193, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.
***
«(ο Παπαφλέσσας) διεκήρυξεν εξ ονόματος των ριζοσπαστών, ότι 6 Απριλίου ( νέο ημερολόγιο – δηλ. 25 Μαρτίου στο παλαιό ημερολόγιο) ήτο η εσχάτη προς κήρυξιν προθεσμία, και ότι πάσα βραδύτης ήθελεν είσθαι ολεθρία»
Μενδέλσωνος Βαρθόλδη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, σελ. 291, 1894.

Οι πηγές αντλήθηκαν από τα παρακάτω κείμενα:
Το ιστορικό υπόβαθρο της 25ης Μαρτίου

25 Μαρτίου – Αγία Λαύρα: Μύθοι;

25η Μαρτίου και Ελληνική Επανάσταση: Οι Μυθοπλόκοι μένουν πάντα Αδιόρθωτοι

Αντίβαρο, Πρώτη αντίκρουση – 25η Μαρτίου – Αγία Λαύρα


«Ψευδής είναι η εν Ελλάδι επικρατούσα ιδέα ότι εν τη μονή της αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της ελληνικής επαναστάσεως.” Αυτή η υποσημείωση (δ) – βασικό ρεπερτόριο κάποιων παπαγάλων – ανήκει στην τελευταία γραμμή του κεφ. Δ’ (σ. 57) της Ιστορίας του Τρικούπη όπου αναφέρει τα γεγονότα στην Αχαΐα λίγο πριν την έναρξη της Επανάστασης.[1]
Και βεβαίως όλη η ουσία της υποσημείωσης είναι το «κατά πρώτον» το οποίο κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν στο Παπαγαλιστάν. Προφανώς ο Τρικούπης δεν ισχυρίζεται ότι «δεν συνέβη τίποτα» στην Αγία Λαύρα (αν ισχυριζόταν αυτό, δεν θα έγραφε το “κατά πρώτον”), αλλά ότι η σημαία της Επανάστασης υψώθηκε «κατά πρώτον» κάπου αλλού. Αυτό το «αλλού» τοποθετείται συνήθως είτε στη Βλαχία είτε στην Καλαμάτα, είτε στη Μάνη, είτε στα Καλάβρυτα, είτε και στο Αίγιο, ανάλογα με τις τοπικιστικές ή οικογενειακές προτιμήσεις των παλαιότερων συγγραφέων. Για τις νεώτερες αντι-εθνικές μαινάδες δεν έχει σημασία το “πού”. Μπορεί να είναι οπουδήποτε αρκεί να μην είναι η Αγία Λαύρα, γιατί εκεί γίνεται αυτό που τρέμουν – η σύντηξη των στοιχείων του γένους και της θρησκείας, του λαού και της ηγεσίας. Εξ όσων θυμάμαι ο Τρικούπης δεν εξηγεί ποιό είναι κατ’ αυτόν «το πρώτον».
……………………………………..
Αλλά ο Τρικούπης αναγνωρίζει ότι η Επανάσταση είχε προγραμματιστεί για την ημέρα του Ευαγγελισμού «ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους» (Α’, σ. 23, 25), φράση που αποφεύγουν μετά προσοχής οι κονδυλοφόροι του Παπαγαλιστάν.
……………………………………..
Ο Κολοκοτρώνης καθ’ οδόν προς την Τριπολιτσά, ξεσηκώνει τους χωρικούς να αρχίσουν κι αυτοί τις πολιορκίες των κάστρων όπως είχαν προσυνεννοηθεί.
Γράφει ο ίδιος: «Την αυγήν εξημέρωσε εις ταις 25 του Ευαγγελισμού. … Κινώντας από την Σκάλα, έρρηξα καμμιά χιλιάδα τουφέκια, τρείς μπαταριαίς δια να τ’ ακούσει ο κόσμος να σηκωθή κατά την παραγγελίαν. Ακούοντες οι Γαραντζαίοι τα τουφέκια, εσκότωσαν τους κεχαϊάδες … και έγεινε αρχή του σκοτωμού.»
Και συνεχίζει: «Την ίδια ημέρα του Ευαγγελισμού συνάζονται οι Φαναρίτες [τουρκαλβανοί] λέγουν εις τους Τούρκους να τραβηχθούν εις την Τριπολιτσά … μαζώνονται Φαναρίτες και Μουντριζάνοι κι άλλα μουρτατοχώρια, … αριθμός των 1700 τουφέκια. … Την ίδιαν ημέραν οι Αρκαδιανοί (της θαλάσσης) συνάζονται ολίγοι, και ο Πρωτοσύγγελος και άλλοι παρακινούν τους Τούρκους να τραβηχθούν εις τα κάστρα … τους ξέβγαλαν ίσια με το Νιόκαστρο και εκεί τους πολιόρκησαν, αφού εσυνάχθησαν και από άλλαις επαρχίες. Επολιόρκησαν Ναβαρίνο, Μοθώνη και Κορώνη … » (Κολοκοτρώνη Απομνημ. Α’ σ. 52, 53).
Τα ίδια αναφέρει και ο Φωτάκος, που είναι σαφέστερος, ότι την 25 Μαρτίου συρρέουν όλοι γύρω από την Τριπολιτσά.(Φωτάκος, Απομνημ. σ. 22)
……………………………………….
Και επειδή οι παπαγάλοι απαξιώνουν όλα αυτά επειδή τάχα γράφτηκαν μετά το 1838, – οπότε καθιερώθηκε η εθνική εορτή, άρα είναι όλοι συνεννοημένοι να γράφουν “μύθους” – ας δούμε τι είχε γραφτεί πριν το 1838.
Γράφει η βρετανική περιοδική έκδοση Niles’ Weekly Register τον Σεπτέμβριο του 1821: «Μια γενική εξέγερση αναμενόταν στο Μοριά την 6η Απριλίου».[8] (Το Νέο Ημερολόγιο τότε ήταν 12 ημέρες μπροστά από το Παλαιό).
Μέχρι και στον Καναδά έμαθαν ότι θα γίνει επανάσταση την 25 Μαρτίου. Γράφει μια Καναδική εφημερίδα τον Ιούνιο του 1821: “Επιστολές από την Τεργέστη αναφέρουν ότι ένα μεγάλο Ελληνικό πλοίο έφτασε από την Πάτρα … Έφυγε από την Πάτρα στις 4 Απριλίου και έφερε την είδηση ότι κηρύχθηκε πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Αναμένεται ότι η εξέγερση θα γενικευθεί στον Μοριά την 6 Απριλίου [25 Μαρ.].[9]
………………………………….
Στη μακρυνή Αμερική η εφημερίδα μιας άσημης κωμόπολης του Νότου, του Milledgeville, αναδημοσιεύει την είδηση ότι ο αρχιεπίσκοπος «Γερβός» εισήλθε στην Πάτρα το βράδυ της 6 Απριλίου και κήρυξε την επανάσταση με τη διακήρυξη «Σεβασμός στους Προξένους – Βοήθεια στους Χριστιανούς – Θάνατος στους Τούρκους».[10]
………………………………..
Αλλά και αν ψάξουμε στις ελληνικές πηγές πάλι μαθαίνουμε ότι «κάτι» συνέβαινε εκείνη την ημέρα.
Στις 25 Μαρτίου ορκίζεται ως αρχηγός των Στρατιωτικών Δυνάμεων Αργολίδος με απόφαση προεστών της Αργολίδος (και των νησιών της) ο ιερέας Αρσένιος Κρέστας (Παπαρσένης). Αυτός, την ίδια μέρα μαζί με τον Μπόταση, προεστό των Σπετσών, ειδοποιεί τους ξένους που βρίσκονταν στο Ναύπλιο να φύγουν για λόγους ασφαλείας, επειδή θα αρχίσει η πολιορκία του Ναυπλίου.[11]
Ο Φωτάκος μας πληροφορεί ότι “Οι Σπετσιώται από όλας τας νήσους εφάνησαν πρόθυμοι και κατά την 25 Μαρτίου 1821 ύψωσαν την σημαίαν της επαναστάσεως.»[12]
Και ο Φραντζής βεβαιώνει ότι η έναρξη των πολιορκιών των κάστρων γίνεται την 25 Μαρτίου: “Αι πολιορκίαι δε αύται συνοδεύουσαι η μία την άλλην έλαβον την αρχήν των από της 25 Μαρτίου 1821 και ύστερον.” [13]
Το ίδιο αναφέρουν και οι πρωταγωνιστές, όχι μετά το 1838 αλλά με τα ντουφέκια στο χέρι: «Φανερώνομεν οι κάτωθι υπογεγραμμένοι αρχιστράτηγοι, οι καπεταναίοι ξηράς και θαλάσσης , ότι από τας 25 Μαρτίου του παρόντος χρόνου, κατά την υψηλήν προσταγήν, ήλθομεν με τα στρατεύματά μας της ξηράς, καθώς και δια θαλάσσης με τα καράβιά μας, και επολιορκήσαμεν το κάστρον λεγόμενον Νεόκαστρον, … [υπογραφές] 1821 Αυγούστου 7, Νεόκαστρον [Πύλος]»[14]
Στην Καρύταινα επίσης γίνεται μαζική κάθοδος από τις γύρω κοινότητες και πολιορκία των Τούρκων την 25 Μαρτίου (Φιλήμων, Δοκίμιον, Β’, 16, Φωτάκος, Απομνημ., 23).
……………………………………..
Σε μια λιγότερο γνωστή πηγή, ο οπλαρχηγός Βασίλης Πετιμεζάς γράφει στην αυτοβιογραφία του:
“Φθάσαντες εις την Αγίαν Λαύραν οι ως ανωτέρω προύχοντες και ημείς οι τεσσαράκοντα οπλίται την 20 Μαρτίου, εμείναμεν εκεί, ότε την 25ην Μαρτίου του Ευαγγελισμού το πρωΐ ψάλλοντες εις τον Θεόν δοξολογίαν και ορκισθέντες επί του ιερού Ευαγγελίου ή να ελευθερωθώμεν από τους Τούρκους ή να αποθάνωμεν, και υψώσαντες την σημαίαν της Επαναστάσεως ηρχίσαμεν να πυροβολώμεν και να τραγουδούμε τ’ άσματα του Ρήγα Φεραίου.”
Αυτή είναι μια πηγή που δεν την είχαν παλαιότεροι ιστορικοί, καθώς δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1985.[21]
…………………………………
Και κάτι από τον Φωτάκο, απ’ αυτά που κάνουν μηδενιστές και νεοφιλελεύθερους να αλληλοβαστάζονται μη λιποθυμήσουν:
«[μεταξύ 24 και 25 Μαρτίου] Καθώς έβλεπαν οι Έλληνες τας σημαίας και τους στρατιώτας εσήμαιναν των εκκλησιών τα σήμαντρα, και οι μεν ιερείς έβγαιναν ενδυμένοι τα ιερά άμφια και με το Ευαγγέλιον εις τας χείρας, οι δε χριστιανοί άνδρες, γυναίκες, παιδία, επαρακαλούσαν τον θεόν να τους ενδυναμώνη. Ο Αρχιμανδρίτης μάλιστα εφορούσε μίαν περικεφαλαίαν … Είχε δε και σημαιοφόρον ένα καλόγηρον θεώρατον, ο οποίος εκράτει ένα μεγάλον σταυρόν ψηλά εις τα χέρια και επήγαινε πάντοτε ‘μπροστά εις το στράτευμα. Ο κόσμος εγίνετο τοίχος και έκαμναν τον σταυρόν τους καθώς επέρνα ο καλόγηρος με τον σταυρόν.» (Φωτάκος, Απομνημ., σ. 23)
…………………………………
Με λίγα λόγια, ανήμερα του Ευαγγελισμού στο Μοριά γινόταν επαναστατικός χαμός. Ακόμα και στην Αμερική το έμαθαν, αλλά κατά τον αρθρογράφο της Καθημερινής που παραπέμπει στον Καρκαγιάννη που παραπέμπει «στην άποψη πολλών ιστορικών» (ποίων άραγε;), «ουδέν αξιομνημόνευτο κατεγράφη την 25η Μαρτίου 1821».
Προσέξτε και τη λύσσα με την οποία ο Ριζοσπάστης επιτίθεται – όχι στα Θερινά Ανάκτορα – σε μια ημερομηνία: [πριν το διάταγμα του Όθωνα το 1838] «ούτε καν ψίθυρος του μύθου αυτού υπήρχε, ούτε και από κανένα διεστραμμένο εγκέφαλο είχε συλληφθεί. Γιατί οι αδίστακτοι συντάκτες του Οθωνικού διατάγματος θα τολμήσουν να καταγράψουν το μύθο αυτό στο διάταγμα ως ιστορικό γεγονός, συμπληρώνοντας έτσι τα κενά που είχε και ολοκληρώνοντας την πλαστογράφηση της Επανάστασης. Για το ανοσιούργημα αυτό της παραχάραξης του Εικοσιένα …»[15]
Αντί σχολίων παραθέτουμε μερικά ακόμα στοιχεία που δείχνουν ότι τα γεγονότα της 25 Μαρτίου ήταν ημερομηνία-ορόσημο πολύ πριν το 1838.
Ήδη τον Μάιο του 1821, η Κοινότητας Ήλιδος της Πελοποννήσου θεωρεί την 25η Μαρτίου αρχή νέου ημερολογίου. Σε έγγραφο της 25 Μαΐου 1821, υπογράφει “Κούκουρα της Γαστούνης, Έτος πρώτον από της 25 Μαρτίου“.[16]
Άλλο έγγραφο του «Επαρχιακού Κριτηρίου Τριπολιτζάς» (δικαστηρίου) του 1823 μνημονεύει ότι «η αποστασία» έγινε στις 25 Μαρτίου.[17]
………………………………….
«Ουδέν αξιοσημείωτον την 25ην Μαρτίου 1821»

και το κείμενο που έδωσε το ερέθισμα γι’αυτή την απάντηση:

Το Παπαγαλιστάν και το ’21

Επιμέλεια: Θ.Κ

* Β΄ Κυριακή των νηστειών

Β´ Κυριακή νηστειών. 
Του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά αύριο. 
Τόσο σημαντικά όσα θεολόγησε, που ορίστηκε να εορτάζεται αμέσως μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. 
Αγωνίστηκε, ακατανοήτως για πολλούς, να διασαφηνίσει το άκτιστο των θειών ενεργειών διασφαλίζοντας έτσι, πως η κοινωνία με το Θεό είναι πραγματική κι οχι συμβολική.
Κι άλλα πολλά είπε που θα βοηθούσαν τους σημερινούς ανθρώπους να φύγουν τον ψευδαισθησιακό διανοητισμό,
επιλέγοντας την εμπειρική πραγματική γνώση.
Χρόνια πολλά !

Κείμενο, εικόνα: Γιώργος Κόρδης



* Όταν ο Θ. Κολοκοτρώνης κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία


Στις 20 Μαρτίου του 1834 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας παραπέμπονται σε δίκη με τις κατηγορίες της συνωμοσίας και της εσχάτης προδοσίας.
Η δίκη των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημήτριου Πλαπούτα για συνωμοσία εναντίον του βασιλιά Όθωνα ξεκίνησε στις 16 Απριλίου.
Ο «Γέρος του Μοριά» αν και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την εκλογή του Όθωνα, με την έλευση του τελευταίου το1832, έγινε στόχος συκοφαντιών εκ μέρους των πολιτικών του αντιπάλων.
Η βαυαρική αντιβασιλεία δυσανασχετούσε έντονα εξαιτίας της φιλοκαποδιστριακής και φιλορωσικής του τοποθέτησης.
Ο Κολοκοτρώνης κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και συνελήφθη μαζί με τους Πλαπούτα, Τζαβέλα, Νικηταρά και άλλους στρατιωτικούς με την κατηγορία ότι ετοίμαζαν συνωμοσία για την ανατροπή του ανήλικου βασιλιά.
Ήθελαν, λέει, να ανατρέψουν τον ανήλικο Όθωνα, και να επιβάλουν τη δική τους καταστροφική τάξη πραγμάτων.
Η ποινή για τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα ήταν θανατική εκτέλεση στη λαιμητόμο, εντός 24 ωρών.
Στο άκουσμά της ποινής το ακροατήριο έμεινε άναυδο.
Η απόφαση προκάλεσε μεγάλο σάλο.
Λίγες ώρες αργότερα η βαυαρική αντιβασιλεία υποχρεώθηκε να μετατρέψει την ποινή σε κάθειρξη.
Με την ενηλικίωσή του ο Όθων έδωσε χάρη.
Στο μεταξύ, ο Κολοκοτρώνης είχε περάσει στις φυλακές μεταχείριση που δεν του είχαν επιφυλάξει ούτε οι Οθωμανοί διώκτες του.
Έζησε για εφτά μήνες στα μπουντρούμια των μεσαιωνικών φυλακών στο Παλαμήδι και την Ακροναυπλία.
Το σκοτεινό μπουντρούμι, που έχει ταυτιστεί στη συνείδησή μας ως φυλακή του Κολοκοτρώνη στο Παλαμήδι, φαίνεται πως δεν ήταν ο χώρος που έμεινε έγκλειστος ο θρυλικός Γέρος του Μοριά μετά την καταδίκη του σε θάνατο στις 26 Μαΐου 1834 από το καθεστώς της Αντιβασιλείας του Όθωνα.
Η φυλακή του ήταν όντως στο Παλαμήδι, όχι όμως στον προμαχώνα του Αγίου Ανδρέα.
Ήταν σε ένα μικρό ισόγειο κτίσμα με παράθυρο και μικρή αυλή στον προμαχώνα του Μιλτιάδη.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Θ. Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του αναφέρεται συνοπτικά στη φυλάκισή του στο Παλαμήδι μετά την καταδίκη του χωρίς καμιά περιγραφή της φυλακής.
«Μ' έβαλαν έξι μήνες μυστική φυλακή, χωρίς να δω άνθρωπο εκτός του δεσμοφύλακα. Δεν ήξερα τι γίνεται για έξι μήνες, ούτε ποιος ζει, ούτε ποιος πέθανε, ούτε ποιόν [άλλον] έχουν στη φυλακή. Για τρεις μέρες δεν ήξερα πως υπάρχω, μου φαινόταν σαν όνειρο. Ρωτούσα τον εαυτό μου αν ήμουν εγώ ο ίδιος ή άλλος κανένας. Δεν ήξερα γιατί μ' έχουν κλεισμένο. Με τον καιρό μου πέρασε απ' το νου, πως ίσως η Κυβέρνηση, βλέποντας την υπόληψη που 'χε ο λαός προς εμένα, με φυλάκισε για να μου κόψει την επιρροή. Ποτέ δεν πίστεψα πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο να φτιάξουν ψευδομάρτυρες».

πηγή
(Επιμέλεια της Αναστασίας Σουσώνη)

Άφησέ τους...

Εμείς οι "γκιαούρηδες" θα συνεχίσουμε να μιλάμε για τη Μικρασία και τους τόπους των παππούδων μας.
Και ν΄ακούμε τραγούδια όπως αυτό...
Κι ας λιώνουμε κάθε φορά που το ακούμε...
Μέχρι να κλείσουνε τα μάτια μας.



ΥΓ:
Είπαμε...
Εμείς για τους "δικούς μας" που δεν πάψει στιγμή να αποδεικνύονται πιο εχθρικοί κι από τους "απέναντι",
μόνο προσευχή μπορούμε να κάνουμε (όσο δύσκολο κι αν μας είναι πλεον...)
Να τους ελεήσει ο Θεός στην απολογία τους μπροστά Του...
Και εκείνους και τον καθένα από εμάς.

* Απαγόρευση συνθημάτων στην παρέλαση ;

Με μεγάλη επιφύλαξη αναδημοσιεύουμε το αντίγραφο (;) από ημερήσια διαταγή του Αρχηγείου του Λιμενικού Σώματος που κυκλοφορεί ευρέως από προχθές στο διαδίκτυο.
Και εξηγούμε γιατί:
Δεν μας ξενίζει η απαγόρευση...
Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη στο πνεύμα των καιρών ...
Αλλά να υπάρχει άλλη ημερομηνία πάνω και άλλη κάτω;
Και τόσα ορθογραφικά και εννοιολογικά λάθη;
Αρχηγείο λιμενικού ΣώματΩς
ΑπαγγελΕΙα
ΠαραγγέΛω
της «επερχόμενης παρέλασης» (αντί της «προσεχούς») κ.ά.

* Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

* Έξοδος 1826 (ολόκληρη η ταινία...)


Η ταινία «Έξοδος 1826» είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή και αφορά την ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά, που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Η ταινία είναι βασισμένη στο δημοτικό μας τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας», στα διασωθέντα ιστορικά στοιχεία και στη μυθοπλασία.
Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Βασίλη Τσικάρα, η φωτογραφία του Δημήτρη Σταμπολή, η μουσική σύνθεση του Κανάρη Κεραμάρη, ενώ 2 παραδοσιακά τραγούδια επεξεργάστηκε ο Πάνος Κοσμίδης. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Δημήτρης Παπαδόπουλος, Λεωνίδας Κακούρης, Μαρία Ανδρούτσου.
Η ταινία έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Παιδείας (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής) ως ταινία «υψηλής ποιότητας» κι έχει επιλεγεί από το ΥΠΕΞ (Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού) για το παγκόσμιο πρόγραμμα προβολών του στην ομογένεια με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης. Αρχή θα γίνει το φθινόπωρο του 2018 από το σπίτι της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό.
Λίγα λόγια για το έργο 
Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος επιστρέφει στη Σαμαρίνα για να πάρει κι άλλους άντρες και να τους οδηγήσει στο Μεσολόγγι συμπληρώνοντας το ήδη υπάρχον σώμα, στη ντάπια του στρατηγού Μακρή. Έτσι, με τη βοήθεια του προσωπικού του φίλου Ηλία Μανάκα κι άλλους 25 άντρες ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να συναντήσουν στο Μεσολόγγι, τον Ζήση Χατζημάτη και τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους.
Στις 31 Μαρτίου του 1826 ξεκινά η δύσκολη πορεία τους, μέσα από τα βουνά. Την ίδια ώρα, οι γυναίκες στο χωριό προσπαθούν να μάθουν από την Ελένη Φλώρου, την πραγματική αιτία της ξαφνικής φυγής των αντρών τους. Ο Ιμπραήμ πασάς και ο Τούρκος Φρούραρχος της Άρτας Ν. Σερβάν ετοιμάζουν την τελική επίθεση στο Μεσολόγγι.

* Την ώρα που θα λέει ο Ιερεύς τό “εξαιρέτως” να σταυρώσεις τον πόνο σου

Θέλω κάτι να επισημάνω για την Θεία Λειτουργία, για τη στιγμή τού «Άξιόν εστί». 

Εκείνη την ώρα να προσέχουμε τον λογισμό μας και να σταυρώνουμε όλο το σώμα μας, διότι είναι παρών ο Θεός. 

Εκείνη την ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μάς ενισχύει. 

Εκείνη την ώρα επισκιάζει ή Χάρις τού Παναγίου Πνεύματος. 

Η δε Παναγία όλα τα εξορκίζει, είτε πειρασμό είτε αρρώστια. 

Στο «εξαιρέτως τής Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων και όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη. 

Την ώρα πού εύχεται ό Ιερεύς και λέει: 
«Μνήσθητι Κύριε... ζώντων και τεθνεώτων» να γονατίζουμε, αν μπορούμε -και οι εκκλησιαστικές- και να προσευχόμαστε για όλους τούς ανθρώπους. 

Κάποτε είχε έρθει ό κύριος, πού χάρισε στο Μοναστήρι τα βιβλία τού αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου. Είχε ένα επίμονο πονοκέφαλο και είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στους γιατρούς, χωρίς να βρει θεραπεία. Άκουσε λοιπόν σε μία Θεία Λειτουργία φωνή που τού είπε: 
«Την ώρα πού θα λέει ό Ιερεύς το “εξαιρέτως”, να σταυρώσεις τον πόνο σου». 

Αυτό ήταν, σταυρώθηκε και πέρασε. 

Έρχεται και ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή! 

Να τη διέλθουμε με πιστή, με πολλή αγάπη, με υπομονές, με πολύ αγώνα πνευματικό, για να φθάσουμε και στην αγία Ανάσταση. 

+ Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Απολέλυσαι... (Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος)

* Ας μην το κρύβουμε ...


Μη θαρρείς πως είναι ψωμί και κρασί...

«Μη θαρρείς πως είναι ψωμί και κρασί. 
Δεν αποβάλλο­νται, όπως οι άλλες τροφές. 
Όπως το κερί, στην επαφή με τη φωτιά, γίνεται όλο ένα μαζί της, έτσι κι εδώ, ενώνονται τα μυστήρια μ’ όλη την ύπαρξή μας. 
Δεν μεταλαμβάνετε από άνθρωπο, αλλά απ’ τη λαβίδα των Σεραφείμ. 
Τα χείλη μας ρουφάνε το σωτήριο Αίμα απ’ την άχραντη πλευρά Του». 

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου




Όλη η ουσία της εδώ "ζωής" σε 5 προτάσεις...

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

* Για τα "πως" και τα "γιατί" μας...

* Ξεκόλλα...

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

* Η ζωή στο σπίτι στη διάρκεια της Σαρακοστής

[...] Μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή : 
"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!".
[...]
Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς στο σπίτι; Σωστά σκέφθηκες ότι τη Σαρακοστή οφείλουμε να προσθέτουμε κάτι στον συνηθισμένο κανόνα προσευχής. Νομίζω, ωστόσο, πως αντί να διαβάζεις περισσότερες προσευχές από το Προσευχητάρι, είναι καλύτερο ν' αυξήσεις τη διάρκεια της άμεσης επικοινωνίας σου με τον Κύριο. 

Κάθε μέρα, πριν αρχίσεις και αφού τελειώσεις την ορθρινή και βραδινή ακολουθία, να απευθύνεσαι με δικά σου λόγια στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον φύλακα άγγελό σου, ευχαριστώντας τους για την προστασία τους και παρακαλώντας τους για την ικανοποίηση των πνευματικών σου αναγκών. 
Ζήτα τους να σε βοηθήσουν, ώστε, πρώτα απ' όλα να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να αποκτήσεις αυτογνωσία και, όταν την αποκτήσεις, να σου χαρίσουν ζήλο και δύναμη, ώστε να θεραπεύσεις τις πληγές της ψυχής σου. Ζήτα τους, ακόμα, να γεμίσουν την καρδιά σου με το αίσθημα της ταπεινώσεως και της συντριβής. Η ταπείνωση είναι η πιο ευάρεστη στον Θεό θυσία. 
Έτσι να προσεύχεσαι. Μην επιβάλεις, όμως, στον εαυτό σου έναν προσευχητικό κανόνα μακρύ και βαρύ, έναν κανόνα που θα υπερβαίνει τα μέτρα των ψυχοσωματικών σου δυνάμεων και θα σε καταβάλλει. Καλύτερα είναι να προσεύχεσαι συχνότερα στη διάρκεια της ημέρας και, όταν ασχολείσαι μ' οποιαδήποτε άλλη εργασία, να έχεις το νου σου στο Θεό.
Μετά την προσευχή, διάβαζε για λίγο με αυτοσυγκέντρωση. Η μελέτη δεν αποσκοπεί στο φόρτωμα του μυαλού σου με διάφορες πληροφορίες και γνώσεις, αλλά στην ψυχική σου ωφέλεια και εποικοδομή. 

Γι' αυτό δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολλά. Διάβαζε όμως με προσοχή μεγάλη και με καρδιακή συμμετοχή. 
"Τί να διαβάζω;", θα με ρωτήσεις. Μόνο πνευματικά βιβλία, φυσικά. Η προσεκτική ανάγνωση τέτοιων βιβλίων εμπνέει την ψυχή περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο. Αν πάντως, στη διάρκεια της μελέτης γεννιέται ο πόθος της προσευχής, ν' αφήνεις το βιβλίο και να προσεύχεσαι.
Θα διαβάζεις, λοιπόν, θα προσεύχεσαι, θα κάνεις μετάνοιες. Και μ' όλα αυτά, ωστόσο, δεν θα μπορέσεις να κρατήσεις το νου και την καρδιά σου σε κατάσταση συνεχούς και έντονου αγώνα. 
[...]
Και με τις συζητήσεις τί θα γίνει; Τη Σαρακοστή τουλάχιστον, οι συζητήσεις με τους άλλους ας περιοριστούν σε πνευματικά θέματα. 

(Από το βιβλίο: 

Ο Δρόμος της ζωής του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου. σελ, 145)

Εμείς από εδώ

Άγγελος Αγάπης... (εις μνήμην Ιεραπόστολος Όλγα Παπασαράντου)

Σχετική εικόνα

Είχα αρρωστήσει από ελονοσία τον Αύγουστο του 1991, όταν βρισκόμουν στην Αφρική. Τρεις μέρες ψηνόμουν στον πυρετό. Ο π. Χαρίτων είχε ορίσει τις Αδελφές ανά δύο να με παρακολουθούν τη νύχτα. Η Αδελφή Όλγα ως γερόντισσα με φρόντιζε την ημέρα. Ήμουν ναρκωμένος και κάθε φορά που άνοιγα τα μάτια μου, έβλεπα την Αδελφή Όλγα να έχει ένα βιβλίο στο χέρι και συνέχεια να προσεύχεται.
Αδελφή, σας παρακαλώ, καθήστε λίγο. Με ξανάπαιρνε ο ύπνος. Ξανασυνερχόμουν κάποτε. Στην ίδια στάση η Αδελφή, ακίνητη.
Αδελφή, σας παρακαλώ.
Ναι, ναι, αλλά πάλι όρθια στην προσευχή.
Νίκος Σίμος
                            Πρόεδρος του Ιερ/κού συλλόγου Πατρών «Πρωτόκλητος»

         «Δεν έχει σύνορα η καρδιά.
           Δεν έχει σύνορα ο κόσμος».
Οι στίχοι αυτοί του Γιάννη Ρίτσου βρίσκουν την πλήρη έκφρασή τους στην προσωπικότητα της Όλγας Παπασαράντου.
Δεν είχε σύνορα η καρδιά της Αδελφής Όλγας, χωρίς σύνορα και η αγάπη της. Απέραντη η αγκαλιά της, αγκαλιά μάνας για όλους τους ανθρώπους. και κυρίως για τον πιο καταφρονεμένο και πονεμένο άνθρωπο στον πλανήτη μας, τον Αφρικανό. Αυτόν τον άνθρωπο διακόνησε εικοσιπέντε χρόνια, λαμπάδα αναμμένη που καιγόταν για τη ζωή του και την προκοπή του.
«Έφυγε η Μητέρα μας, η αγία Μητέρα μας, η Μητέρα των Αφρικανών Χριστιανών. Στις καρδιές μας τ’ όνομά της είναι γραμμένο με χρυσό. Δε θα χαθεί ποτέ» είπε ο Αφρικανός φοιτητής της Θεολογίας Μπάϊ – Μπάϊ στον επικήδειο λόγο του, αποχαιρετώντας την πνευματική του Μητέρα, Αδελφή Όλγα.
«Δοξάζω το Θεό που μου έδωσε την ευλογία να έχω μια τέτοια συνεργάτιδα, που αποδείχτηκε ανεκτίμητος θησαυρός και στύλος του ιεραποστολικού έργου της Κανάγκα. Είχε τόσες αρετές που την έκαναν αξιαγάπητη στους ιθαγενείς που την αισθάνονταν ως μητέρα τους», έγραψε ο π. Χαρίτων Πνευματικάκις.
Αγάπη και προσευχή η ουσία της ζωής της. Ποια αγάπη; Να ξεχαστεί κάποιος μέσα στον άλλον και να ζήσει μέσα απ’ αυτόν. Αυτό έπραξε η Αδελφή Όλγα. Ξέχασε τον εαυτό της ολότελα και έζησε μέσα από τη φτώχεια, τον πόνο και τη χαρά των συνανθρώπων της.
Αποτέλεσμα εικόνας για Όλγα Παπασαράντου)
         Πέτυχε το σχεδόν ακατόρθωτο σε μια εποχή που έχει αναγάγει το συμφέρον σε αυθεντία ζωής. Σε μια εποχή που έφτιαξε μια δικιά της εντολή αντιστρέφοντας την εντολή του Θεού. Ο Θεός είπε: « θα κερδίζεις το ψωμί σου με τον ιδρώτα του προσώπου σου» και ο άνθρωπος είπε στον εαυτό του: θα κερδίζεις το ψωμί σου με τον ιδρώτα του προσώπου των άλλων. Η Αδελφή Όλγα έκαμε με τη ζωή της πράξη τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών Παύλου στην προς Φιλιππησίους επιστολή του: «Μη τα εαυτών σκοπείτε, αλλά τα των ετέρων έκαστος».
Άγγελος Αγάπης και προσφοράς και στο αντικαρκινικό νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» ως νοσηλεύτρια η Αδελφή Όλγα. Διακόνησε χιλιάδες ασθενείς και τους  οδήγησε στο δρόμο του Θεού με την αγάπη της και την προσευχή της.
Και είναι, στ’ αλήθεια, δυνατό όπλο η προσευχή στον αγώνα για προσφορά και ηθική τελείωση.
Ο μεγάλος Ιρλανδός πολιτικός του 19ου  αιώνα Οκόννελ έλεγε: 
«Είμαι πιο δυνατός γονατιστός για προσευχή, παρά όρθιος με το όπλο στο χέρι».
           Η προσευχή της Αδελφής Όλγας ακουγόταν πιο δυνατά από το Θεό, γιατί ήταν εναγώνια κραυγή ικεσίας για το καλό των άλλων ανθρώπων και την προκοπή του ιεραποστολικού έργου.
Και όταν, εξαιτίας κατάγματος στο πόδι, μεταφέρθηκε επειγόντως στην Αθήνα και αναγκάστηκε να μείνει πλέον στον «Οίκο Ειρήνης», εξακολουθούσε συνεχώς να προσεύχεται δοξολογώντας το Θεό και εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της. 
« Το μόνο που θέλω, έλεγε, είναι να φύγω. Έζησα αρκετά. Να δω άγγελο Κυρίου φωτεινό να με πάρει μαζί του. Τίποτα άλλο δε θέλω».
Και ο άγγελος ήρθε – 17 Αυγούστου 1996 – ολοφώτεινος και πήρε την άγια ψυχούλα της, και την έφερε στον ουρανό, κοντά σ’ Εκείνον που τόσο αγάπησε υπηρετώντας με αυταπάρνηση τα πλάσματά Του. Απέδειξε η Αδελφή Όλγα με την άγια πορεία ζωής της ότι « το Εσύ είναι η έδρα της απόλυτης αξίας του Εγώ. Μέσα στο εσύ ενσαρκώνεται όλο το νόημα της ζωής, όλο το νόημα του σύμπαντος».
Ιεραπόστολος Όλγα Παπασαράντου:
           Δρόμος φωτεινός και δρομοδείχτης Παραδείσων.

Από το βιβλίο της Δήμητρας Μέγα με τίτλο:                                                                                                                                                                                                               
     « Η Ορθοδοξία σε λυτρωτικές πτήσεις » 
εκδόσεως του Ορθόδοξου Ιεραποστολικού Συλλόγου ο Άγιος Οικουμένιος

(Μας έστειλε μια...Όλγα, εκ των "συν αυτώ")

Τελικά, για όλα φταίνε οι μετανάστες...;

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Η Δράση μας» το Μάιο του 2010 με τίτλο 
«Ξένος ἤμην…»: Ἐπὶ τὸν «τύπον τῶν ἥλων» σ’ ένα υπαρκτό πρόβλημα
Το αναδημοσιεύουμε με την ευκαιρία της
Παγκόσμιας ημέρας κατά του ρατσισμού (21 Μαρτίου)

Η ελληνική μετανάστευση

Ήταν περίπου 50 χρόνια πριν. Τότε που η πατρίδα μας έβγαινε φτωχή και καθημαγμένη από τις συμπληγάδες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και του επακολουθήσαντος σπαραγμού. Αδύνατη, ατροφική και πολιτικά ασταθής, έφερε μόνο τις δάφνες του πρόσφατου ηρωικού μεγαλείου της και της τεράστιας προσφοράς της στην παγκόσμια ιστορία μέσα από την αντίστασή της στον φασιστικό άξονα.

Ήταν τότε που η πατρίδα μας δεν μπορούσε να συγκρατήσει και να συντηρήσει τους νέους της. Αυτούς, που μαζικά την εγκατέλειπαν αναζητώντας εργασία και ένα καλύτερο μέλλον στις αγορές της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αυστραλίας. Η αναζήτηση εργατικών χεριών απ’ αυτές τις χώρες γέννησε τα μεταναστευτικά κύματα των Ελλήνων, τα οποία με τη σειρά τους δημιούργησαν τις εξωελλαδικές κοινότητες σ’ όλο τον κόσμο.

Η αρχή της αναστροφής

Από τότε μέχρι σήμερα πολλά πράγματα άλλαξαν. Ο άθεος κραταιός υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε απρόσμενα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα επιβίωσης στους ανθρώπους, που για 70 ολόκληρα χρόνια προσπαθούσε να τους πείσει ότι ήταν ο επίγειος παράδεισος! Η Αμερική, το αντίπαλον δέος της ψυχροπολεμικής περιόδου, αναδύθηκε αυτόματα σε αμοραλιστική παγκόσμια υπερδύναμη, καθορίζουσα βίαια και χωρίς ίχνος δικαίου τις τύχες των λαών, σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα.

Η Ευρώπη συνασπίσθηκε πολιτικο-οικονομικά με ενιαίο ευρωπαϊκό σύνταγμα, ευρωπαϊκό κοινό δίκαιο, ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, και ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Μέσα από αυτές τις τεράστιες πολιτικο-οικονομικές μεταβολές φθάνουμε στο σήμερα. Με τη φτωχή πατρίδα μας να μετεξελίσσεται από χώρα εξαγωγής ανθρώπινου δυναμικού σε χώρα υποδοχής των πάσης γης οικονομικά απελπισμένων, που προσβλέπουν στην πατρίδα μας την επιβίωσή τους και ελπίζουν να οικοδομήσουν εδώ ένα καλύτερο αύριο.

Σ’ αυτή την ιστορική πορεία των τελευταίων 50 περίπου χρόνων υπάρχει μια ημερομηνία σταθμός. Μια ημερομηνία, που πριν ακόμα έλθει, άλλοι την προσέγγιζαν σαν απειλή και άλλοι σαν ελπίδα. Είναι το 1992. Οι κάπως μεγαλύτεροι θα θυμούνται πόσος λόγος, λόγος ελπίδας αλλά και λόγος φοβίας δεν εκφράσθηκε πριν από αυτήν την καθοριστική χρονιά. Τη χρονιά της υπογραφής της πλήρους εντάξεώς μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τώρα, ύστερα από την ημερομηνία αυτή σταθμό, εύκολα κανείς μπορεί να αποτιμήσει ότι τόσο οι ελπίδες και άλλο τόσο και οι απειλές άρχισαν να εκπληρώνονται στην πατρίδα μας. Έγιναν τεράστια έργα. Ανέβηκε το βιοτικό επίπεδο. Γίναμε δελεαστική κοινωνία δυτικού τύπου, έτσι ώστε πολλοί να προσβλέπουν ότι εδώ θα οικοδομήσουν το καλύτερο γι’ αυτούς αύριο.

Ο «εκπολιτισμός» μας

Απ’ την άλλη οι φωνές όλων αυτών που προειδοποιούσαν ότι στη νέα πραγματικότητα η δική μας συμβολή δεν θα έπρεπε να ήταν οικονομική, αλλά πολιτισμική. Όλοι αυτοί που έκρουαν τον κώδωνα της αφύπνισης σε ό,τι αφορά στην ιστορία μας, την παράδοσή μας και την ορθόδοξη πίστη μας, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί και εκτός του πνεύματος της νέας εποχής. Γίναμε λοιπόν μοντέρνοι… ευρωπαίοι!

Σπεύσαμε να απεμπολήσουμε την εθνική μας ιστορία. Στερώντας έτσι πρότυπα ηρωισμού από τις νέες γενιές. Αρνηθήκαμε κάθε τι παραδοσιακό και υιοθετήσαμε πιθηκίζοντας ό,τι ξενόφερτο. Προβάλαμε νέα ήθη και μοντέρνο τρόπο ζωής.

Κλονίσαμε τον θεσμό της οικογένειας, νομοθετώντας την εύκολη διάλυσή του με το αυτόματο, το συναινετικό διαζύγιο και τον πολιτικό γάμο. Νομοθετήσαμε τις εκτρώσεις για να γίνουμε μέσα σε λίγα χρόνια έθνος που γερνάει και φθίνει. 
Χτυπήσαμε, περιθωριοποιήσαμε και χλευάσαμε ό,τι εκκλησιαστικό και αγιοπνευματικό υπήρχε σ’ αυτό τον τόπο σαν παρωχημένο και οπισθοδρομικό!

Φταίνε οι ξένοι;

Και τώρα αισθανθήκαμε ότι απειλούμαστε! Ότι κινδυνεύουμε! Ότι αφελληνιζόμαστε! Και βρήκαμε την εύκολη απενοχοποίησή μας. Φταίνε οι ξένοι. Οι μετανάστες. Αυτοί που έχουν άλλα ήθη και έθιμα. Έχουν άλλη θρησκεία. Άλλη κουλτούρα. Θα γίνουμε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο, είπαμε. Να τους διώξουμε λοιπόν. Αφού, πολλοί από μας, αρκετούς από αυτούς τους εκμεταλλευτήκαμε βάναυσα και άδικα. Αφού τους βάλαμε να δουλέψουν στα χωράφια μας, με πολύ φθηνά μεροκάματα. Αφού μας κάνουν όλες τις δουλειές χωρίς ασφάλεια σαν να ήταν δούλοι μας. Αφού τους βάλαμε στα σπίτια μας, σαν οικιακούς βοηθούς, σαν baby sitters και φύλακες των γερόντων γονέων μας, αρνούμαστε να τους χορηγήσουμε οτιδήποτε γιατί… κινδυνεύουμε σαν έθνος!

Αλλά δεν είναι υποκρισία μια τέτοια αντιμετώπιση; Και δεν εθελοτυφλούμε επικίνδυνα, αρνούμενοι να δούμε το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουμε σωστά; 
Οι μουσουλμάνοι μετανάστες φταίνε που τα παιδιά μας δεν αναγνωρίζουν πλέον τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας; 
Οι Αλβανοί εθνικιστές φταίνε που εμείς απαλείψαμε από τα σχολικά βιβλία μας την εθνική μας ιστορία; 
Οι μετανάστες φταίνε που οι νεοέλληνες δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα μας και επικοινωνούμε με greeklish; 
Οι Πακιστανοί ευθύνονται που οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά; 
Και οι λαθρομεταναστευτικές θρησκευτικές μειονότητες ενέχονται στο ότι εκκλησιάζεται μόνο το 1% του ελληνικού πληθυσμού και παρακάτω;
Γιατί είναι αλήθεια, ήμασταν ανέτοιμοι να τους δεχθούμε στην πατρίδα μας. Όχι λόγω οικονομικής δυσπραγίας και αυξημένης ανεργίας. Όσο γιατί δεν είχαμε κάτι μεγάλο να τους δώσουμε. Δεν τους εντυπωσίασε ούτε το ήθος μας ούτε η πίστη μας, γιατί δεν τα είδαν βιούμενα και φυσικά δεν ενδιαφέρθηκαν να τα σπουδάσουν απ’ τα βιβλία της ιστορίας μας. Όπου αυτοί οι άνθρωποι συνάντησαν μορφές που τρέφονταν απ’ την εθνική και θρησκευτική παράδοση του τόπου μας αλλοιώθηκαν.

Δεν βρήκαν οι περισσότεροι αγάπη, εκμετάλλευση βρήκαν. 
Δεν βρήκαν πολλοί απ’ αυτούς συμπόνια, αδιαφορία βρήκαν. 
Δεν βρήκαν οι περισσότεροι αγίους· ανθρώπους που για την ύλη μεριμνούν συνάντησαν.


Και τώρα τι θα κάνουμε;

Με όλα αυτά επιθυμούμε να φωτίσουμε μια άλλη πτυχή του μεγάλου μεταναστευτικού προβλήματος που βαραίνει αποκλειστικά τον καθένα μας. Χωρίς υποκρισία να βάλουμε το δάκτυλο στον «τύπο των ήλων» της προσωπικής μας ευθύνης, και να μετανοήσουμε πριν είναι ήδη πολύ αργά. Να καταλάβουμε δηλαδή πως σε διαφορετική περίπτωση οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν η ευκαιρία του Θεού στη ζωή μας. Γιατί δεν είναι τραγικό κάποιοι να πηγαίνουν στα πιο απόμακρα μέρη της γης για να κηρύξουν τον Χριστό και εμείς, όχι μόνο να αδυνατούμε να ελκύσουμε τους αλλόθρησκους μετανάστες στην ορθοδοξία, αλλά και να κινδυνεύουμε να αφομοιωθούμε από αυτούς; Πριν λοιπόν καταλογίσουμε την όποια απειλή του έθνους μας σ’ αυτούς, ας παραδεχθούμε τη δική μας μεγάλη ευθύνη. Και ας θελήσουμε να επιστρέψουμε στην πίστη την ορθόδοξη συνειδητά. Στα αγνά ελληνικά ήθη και τα έθιμά μας. Στη ζωή του Ευαγγελίου του Χριστού. Σ’ αυτήν που ενέπνευσε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν και μάτωσαν για να φτιάξουν πατρίδα.

Μπροστά στο τέλος;

Γιατί οποιαδήποτε πολιτική, εθνική ή οικονομική πρόβλεψη για την πορεία του έθνους μας μπορεί να διαψευσθεί και να πέσει στο κενό. Ο λόγος όμως του Θεού δεν πρόκειται να διαψευστεί. Αυτός ήδη δικαιώνεται στο ταλαίπωρο έθνος μας. «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δέ φυλάς ἁμαρτίαι» (Παροιμ. ιδ΄ 34). Η εφαρμογή της δικαιοσύνης, ο σεβασμός του αγίου νόμου του Τριαδικού Θεού εξυψώνει και δοξάζει ένα έθνος, ενώ οι αμαρτίες μειώνουν και εξαφανίζουν ολόκληρες φυλές.

Και έχει εμπειρία της αλήθειας αυτών των λόγων το έθνος μας από τη δική του ιστορία…

ΑΤΤΙΚΟΣ

Ο μεγαλύτερος "ποιητής" που ξέρουμε...


Η εαρινή ισημερία σήμανε στο βόρειο ημισφαίριο τον ερχομό της Άνοιξης.
Στη φύση και στις καρδιές μας.
Που αναζητούν το αιώνιο.
Κάποιες φορές μέσα από τα μονοπάτια της ποίησης, της τέχνης.
Όχι πάντα με επιτυχία.

Ας υποδεχθούμε την Άνοιξη (Ισημερία και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, λένε...) με τους στίχους
του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου 

κι ας ευχηθούμε μυστικά να συναντηθούμε κάποτε
όλοι εμείς οι «σὺν αὐτῷ»
όχι «ἐν ἐσόπτρῳ καὶ ἐν αἰνίγματι»,
αλλά «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον» (Α΄ Κορινθ. 13, 12)
με την Αιώνια Άνοιξη.

Χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα
τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω,
χόρτος ὢν καὶ ξένον θαῦμα!
δροσιζόμενος ἀφράστως
ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι,
ἡ ἀφλέκτως καιομένη.


Με χαρά μαζί με τρόμο
θείο πυρ μεταλαμβάνω
και, τι θαύμα, εγώ χορτάρι!
Άφραστη δροσιά με λούζει,
σαν της βάτου τότε εκείνης
που φλεγόταν δεν καιγόταν.
(Ακολουθία Θείας Μεταλήψεως με μετάφραση, 

επιμ. Μ. Δομουχτσή) 

Υπ.


ΥΓ. 1) Για μας ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος είναι ο μεγαλύτερος "ποιητής"... Διάβασε μόνο την "συμβολή του" στην ευχή της Θείας Μεταλήψεως, απ΄όπου και το παραπάνω απόσπασμα και θα καταλάβεις...
 2) Κι αν έχεις μια σταλιά χρόνο, άκουσε την ερμηνεία και σχολιασμό όλης της υπέροχης ευχής από τον π. Θεόδωρο Μπατάκα

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

" Η προσευχή μας πιάνει τόπο...

Ακολουθούν αρκετά ονόματα. 

Ιδιαίτερη έμφαση στον Γεώργιο παρακαλώ.

Τα πρώτα ονόματα βρίσκονται ήδη στην κατάσταση προσευχής (γι' αυτό και δίνω τον αριθμό), αλλά λόγω εξελίξεων βάζω ενημέρωση. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει καλή μέχρι τώρα εξέλιξη...! Η προσευχή μας πιάνει τόπο, όχι ότι εμείς κάνουμε κάτι σπουδαίο ως μονάδες, αλλά ως σύνολο έχουμε τη δυνατότητα σύμφωνα και με τη διαβεβαίωση του Κυρίου μας να έλξουμε τη χάρη Του και να γίνει τελικά αυτό που ζητάμε ΕΦΟΣΟΝ φυσικά το θέλει και ο Κύριός μας (σύμφωνα πάντα με το συμφέρον της αιτήσεως)!

Ενημέρωση - Ανανέωση
  • Γεώργιος (υπ' αρ.71): Την Πέμπτη κάνει σοβαρή επέμβαση. Παρακαλώ όλοι μας να κάνουμε έστω και μια ευχούλα ή λίγο κομποσκοίνι τουλάχιστον το βράδυ της Τετάρτης (π.χ. στην προηγιασμένη θ.λ.) ή το πρωί που θα γίνεται η επέμβαση. 
  • Ας έχουμε στην προσευχή μας και τη σύζυγο του Δήμητρα (υπ' αρ.72)
  • Δήμητρα (υπ' αρ.8): Τα προβλήματα υγείας της φαίνονται άλυτα και ταυτόχρονα δημιουργούνται και πολλά άλλα προβλήματα στο περιβάλλον της. Ας ευχόμαστε κυρίως υπέρ φωτίσεως και σωτηρίας της ψυχής της.
  • Αικατερίνη (υπ' αρ.37): Παρουσίασε πριν 5 ημέρες πολύ σοβαρή πνευμονική εμβολή. Μετά από νοσηλεία 3 ημερών στη μονάδα εμφραγμάτων συνεχίζει να νοσηλεύεται στην καρδιολογική κλινική σε αρκετά βελτιωμένη κατάσταση, αλλά χωρίς να έχει διαφύγει εντελώς τον κίνδυνο. 
  • Σωτηρία (υπ. αρ. 86): πάει πολύ καλά δόξα τω Θεώ. Παρότι υπέστη βαρύ εγκεφαλικό, τελικά τη 2η μέρα άρχισε να κουνάει δειλά το δεξί παραλυμένο της χέρι. Μέρα με την ημέρα η πρόοδος ήταν εμφανής. Πλέον κουνάει τη δεξιά πλευρά της (χέρι-πόδι) και το μόνο που δε μπορεί να κάνει είναι να μας μιλήσει (αν και προσπαθεί να αρθρώσει λέξεις - τα καταλαβαίνει όλα, δεν έχει επηρεαστεί η νοητική της λειτουργία). Οι γιατροί εξεπλάγησαν με τη ταχύτητα της βελτίωσης.. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν! Θα ήθελα, αν γίνεται, να δημοσιεύσετε το ευχαριστώ μας για όλους όσοι προσευχήθηκαν για εκείνην και να παρακαλέσω να συνεχιστούν οι προσευχές προς αποκατάσταση της ομιλίας της. Παρακαλώ εύχεστε και υπέρ όσων την φροντίζουμε (Θεοδόσιος, Ευκλείδης, Ελένη, Κωνσταντίνος) - να μας δώσει ο Κύριος δύναμη, υπομονή και παρηγοριά να φροντίσουμε τον άνθρωπο μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 
  • Ελένη (υπ' αρ. 43): Ταλαιπωρείται από πρόβλημα υγείας το οποίο διερευνάται και σύντομα θα προχωρήσει σε επέμβαση.
  • Ευφροσύνη (υπ' αρ.3): Η ψυχική της κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή και έχει επιχειρήσει να τερματίσει τη ζωή της δύο φορές, ευτυχώς ανεπιτυχώς. Παίρνει αγωγή, αλλά παραμένει επιρρεπής.
  • Γεώργιος (υπ' αρ.2): Ας ευχηθούμε για τον νεαρό αδερφό μας να τον φωτίσει ο Θεός, να τον ενδυναμώσει και να τον στηρίξει, ώστε να αντιμετωπίσει τα ποικίλα οικογενειακά προβλήματα και όχι μόνο που τον ταλανίζουν.

Υπέρ υγείας - νέες περιπτώσεις
  • Σπυρίδων: Αναρρώνει μετά από σοβαρή επέμβαση και ταυτόχρονα προσπαθεί να κάνει τη δική του οικογένεια. Είναι πολύ πιστός και βλέπει την περιπέτεια υγείας του ως επίσκεψη Θεού. 
  • Αλεξάνδρα: πέρασε πολύ σοβαρό καρδιακό επεισόδιο που λίγο έλειψε να της στερήσει τη ζωή. Αναρρώνει.
  • Μαρία: Νοσηλεύεται και παίρνει αγωγή ώστε να μην πάθει έμφραγμα.
  • Παναγιώτα: Έχει υγρό στο πόδι το οποίο την ταλαιπωρεί και τη δυσκολεύει στην κίνηση. Βρίσκεται σε φάση θεραπείας.
  • Βασίλειος: έχει σοβαρό θέμα υγείας
  • Νικόλαος: Ας ευχόμαστε υπέρ φωτίσεως και ας δώσουμε το όνομά του σε ιερείς ή ας τον μνημονεύουμε σε παρακλήσεις μας.
Υπέρ αναπαύσεως
Τέλος ας ευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως του Κωνσταντίνου που κοιμήθηκε πριν 2 περίπου εβδομάδες πλήρης ημερών".

Γεώργιος Κεφαλιακός
Διαχειριστὴς ἱστολογίου " Ἑλληνικὴ Ναῦς"


Σας παρακαλώ!
Μια προσευχή και για τη Νίκη, που είναι πολύ άρρωστη...
Σας ευχαριστώ πολύ!
Christin V.


* Όταν οι άλλοι σε χειροκροτούν

Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις:
''Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...''. 
Και όταν οι άλλοι θα σου λένε ''Μπράβο!'',
εσύ να νιώθεις ότι κλέβεις το Θεό,
διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σε έδωσε, ό,τι σε έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σε λένε οι άλλοι ''Μπράβο!''.
Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. 
Πάντα να νιώθεις, ότι είσαι ανάξιος. 
Έστω και αν είσαι άξιος... διότι και αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. 
Είσαι άξιος με δανεικά. 
Είναι τα χαρίσματα που σε έδωσε ο Θεός. 
Κατά συνέπεια πρέπει να ταπεινοφρονείς. 
Γι' αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας το Θεό για όσα του έχει δώσει. 
Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει το Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του
και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις. 
Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας
Πνευματικό Ανθολόγιο Ορθοδοξίας