ΣκεΦτόμουνα από το πρωί τι θέματα ανεβάζει
αυτός ο τρελο-αμΦ. αυτούς τους τελευταίους μήνες.
Νοσοκομεία, ΜΕΘ, αναμονές,
επεμβάσεις, εγχειρήσεις.
Και Υπομονή, Υπομονή, Υπομονή.
Όλα αυτά τα "ευχάριστα πράγματα"...
Και παρόλα αυτά, εσείς ακόμα εκεί, πεισματάρηδες.
Να επιμένετε, να μπαίνετε να δείτε αν ανέβασε κάτι αυτός ο τύπος,
να διαβάζετε, να κοινοποιείτε, να σχολιάζετε.
Σαν να΄σαστε κι εσείς, απ' ό,τι φαίνεται,
μαζί μας στην ουρά για διάγνωση και θεραπεία.
(ή αλλιώς, να το κοιτάξετε,
όπως θα μας έλεγαν τα πιτσιρίκια μας με 3 λέξεις...)
Μέσα στη δίνη αυτών των σκέψεων,
άνοιξα πριν λίγο το κινητό και άρχισα να χαζεύω,
όπως απ' ό,τι καταλαβαίνω κάνουμε οι περισσότεροι
όταν είμαστε σε Φάση αμηχανίας.
Κι επειδή γνωρίζετε καλά όλοι
σε ποια υπέρλογη κατάσταση βρισκόμαστε εδώ και κάποιους μήνες,
το μάτι πλέον είναι εκπαιδευμένο
(μπορεί και ο αλγόριθμος, δεν ξέρω)
και πέφτει κατευθείαν σε θέματα
που αγγίζουν συγκεκριμένες χορδές στην ξεκούρδιστη καρδιά μας.
Σε ένα τέτοιο έπεσα, όχι συνηθισμένο.
Και δε χρειάστηκε να σκρολάρω άλλο.
Ευτυχώς.
Κι ενώ είπα λοιπόν να γράψω, ο απερίγραπτος,
μερικά λόγια για την προσωρινότητα
και τη ματαιότητα του κόσμου τούτου,
τελικά δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα.
Δόξα τω Θεώ!
Γιατί τα λέει όλα και τα γράΦει όλα η Ελισάβετ Πλαμάδα.
Η οποία Ελισάβετ, δεν είναι μια Δασκάλα
με την κλασική έννοια της λέξης μόνο,
αλλά με πολλές ακόμα.
Γνώμη μου είναι
πως όταν πέφτεις σε έναν άνθρωπο που γράφει έτσι,
βάζεις μια πρέζα, μια καλή πρέζα όμως,
από τουμπεκί ψιλοκομμένο στο φαγητό σου,
τρως και διαβάζεις,
πηγαίνοντας από τα πράσινα δικά σου στα μωβ της Ελισάβετ.
Κι όχι μία φορά.
Από δύο και πάνω.
Πάμε;
#23μόνο...
Σε πιάνει μια εσωτερική παράλυση στα νοσοκομεία.
Το σώμα σου κινείται, αλλά είναι μια κίνηση αντίστοιχη με αυτή των ζόμπι, δεν έχει ψυχή μέσα της.
Η ψυχή γίνεται άγαλμα.
Πονάει αλλά δεν μπορεί να κινηθεί.
Παραμένεις στωικά εκεί που είσαι, για τους λόγους που είσαι και κάνεις υπομονή .
Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις.
Με κούρασε να πω την αλήθεια αυτή η κατάσταση και κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναχρειαστεί.
Η υπόσχεση αυτή βέβαια, είναι πιο πολύ ευχή..
Δεν μπορείς να ελέγξεις τις καταστάσεις που σε φέρνουν εδώ, ούτε να τις παλέψεις.
Η εμπειρία με έχει διδάξει ότι όταν χαλαρώσεις λίγο, σου ξαναθυμίζει την ματαιότητα των πάντων η πραγματικότητα σαν εκκρεμές που δεν επιτρέπει ποτέ σε κάποια συνθήκη να κορυφωθεί και να μείνει εκεί καθηλωμένη .
Οι παλιοί έλεγαν ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει.
Ήθελαν να δείξουν με αυτή την ρήση, την ματαιότητα των πάντων και την αέναη ανατροπή, που καιροφυλακτεί να μας αλλάξει τα σχέδια και τα προγράμματα.
εγώ θα πω πως ο Θεός όντως γελάει, αλλά όχι με την έννοια της ειρωνίας που του αποδίδουν.
Γελάει με την ατσαλοσύνη του σχεδιασμού και των προσδοκιών μας.
Γελάει με την αυτοπεποίθηση - κάγκελο, που χτίζουμε στις συνθήκες και τις καταστάσεις.
Γελάει, όπως ο πατέρας παρατηρεί το νήπιο να χτίζει πύργους με τουβλάκια ή αν προτιμάτε, πύργους στην άμμο (για να είμαστε και πιο επίκαιροι).
Κι έρχεται το κύμα και στα γκρεμίζει όλα.
Και μετά ο Πατέρας σκύβει στοργικά και παίρνει τα κουβαδάκια σου και τα πάει λίγο πιο μακριά και σε βοηθάει να φτιάξεις ολόκληρη καστροπολιτεία εκεί που δεν είχες σκεφτεί να καθίσεις...
Χριστός Ανέστη χαρά μου,
τι να φοβηθώ;
Υγ.23 μόνο. Τι 23 ,δεν θα σας πω...
Ελισάβετ Πλ.
|σ.Β.Γ. ΥΓ:
Ευτυχώς στις όποιες αναμονές μας,
μαζί μας στέκει διακριτικά,
χωρίς καν να υποπτευόμαστε το άγρυπνο βλέμμα Της
και τη μόνιμη παρουσία Της, η Μάνα μας.
(εξ΄ου και η Φαινομενικά άσχετη εικόνα της αλλοπρόσαλλης αναρτησούλας μας.
Και 2 φορές μάλιστα, αΦού τη συγκεκριμένη εικόνα της Μάνας μας δεν την χορταίνουμε...).
Σ΄αυτήν στηριζόμαστε και ελπίζουμε.
σταύρε, τ΄ακούς;
Ελισάβετ, τ΄ακούς;
Διονυσία, τ΄ακούς;
Σταυρούλα, τ΄ακούς;
Βασούλα, τ΄ακούς;
(έλα, συμπλήρωσε και συ που ταλαιπωρείσαι με όποιον τρόπο ,
το δικό σου όνομα...)
.jpg)
