✔ Άη Γιώργη μας, τρέξε... |αντί άλλου δώρου στις Γεωργίες μας και στους Γιώργηδες...

 

    [...Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε»...]

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή

με τον Άγιο Γεώργιο

μας την περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια

(που μέσα είχαν καρφιά) 

και του τα φόρεσαν,

έφεραν άλογα, 

Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, 

και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.

Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα 

και αυτός έπρεπε ή να τρέξει 

ή αν έπεφτε κάτω

θα γινόταν χίλια κομμάτια....

Και λέγει ο βίος του,

“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου 

και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.

Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!

“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” 

-λέγει το συναξάρι-

“μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν

λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:

“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”

Είχε μπροστά του, 

όχι το πλήθος, 

όχι τα άλογα,

όχι την κακία των ανθρώπων

αλλά τον ποθούμενο Κύριο.

Έτρεξε δε τόσο 

ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

 

 

Μας κάνει εντύπωση,

 δεν λέει στον εαυτό του απλά 

"κάνε υπομονή’’,

 ‘’άντεξε’’,

που στον καιρό της δοκιμασίας

κι αυτό μαρτύριο είναι....

Λέει ‘’τρέξε’’!

Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο

ως καταδίωξη

και να το βλέπεις ως πορεία

προς κάποιον που ποθείς;

Γίνεται 

όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων...

Όταν ο άνθρωπος σταθεί

«επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς...

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται

αλλά παύει να είναι το κέντρο.

Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά...

Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος

που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού

τελικά να γίνεται εκείνος

που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του...

Μα, ο πόνος θα πει κανείς!

Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;

Φυσικά και υπέφεραν, 

δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων

που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.

Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες

είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας.

Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου

δοκιμασία σημαίνει 

απώλεια, 

αδικία, 

κατάρα...

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία

να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον...

Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθ΄αυτό

αλλά στο νόημα που δίνω

σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση...

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό

την ώρα του μαρτυρίου.

Τον είχε ήδη ενώπιόν του.

Εμείς πολλές φορές περιμένουμε

να είμαστε σε κατάλληλη φάση

για να προσευχηθούμε, 

να αγωνιστούμε,

να κάνουμε μια καλοσύνη...

Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό 

αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!

Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία

ανακάλυψης της αλήθειας μου,

 έτσι κι αλλιώς,

αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός

μπορεί να είναι παρών μέσα της...

Και δεν είναι φυσικά ότι τότε

ο πόνος εξαφανίζεται, 

όχι,

αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο...

Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο,

μα αγάπησαν τον Χριστό

περισσότερο από τον πόνο.

Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά

για εκείνους γίνεται πορεία

ή καλύτερα συνοδοιπορία...

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»;

Είτε οι εξωτερικές πιέσεις

(υποχρεώσεις, 

ρυθμοί, 

απαιτήσεις)

με απλά λόγια δηλ. η ζωή

που μας τραβάει μπροστά 

χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις

(φόβος, 

άγχος, 

θυμός, 

ανάγκη ελέγχου)

που δεν μας τραβούν απ’ έξω

αλλά μας σέρνουν από μέσα...

Οι προσκολλήσεις

(εικόνα που θέλω να έχω, 

ασφάλεια, 

αναγνώριση).

Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος,

αυτό το «γιατί σε μένα;», 

το «δεν είναι δίκαιο»

που πολλές φορές πονά

περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός...

Ο Άγιος Γεώργιος

δεν σταματά τα άλογα, 

δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε».

Τα άλογα υπάρχουν, 

η ταχύτητα υπάρχει,

ο κίνδυνος υπάρχει,

αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.

Το ερώτημα για εμάς δεν είναι

«Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»

(συχνά δεν σταματούν).

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση;

Με σέρνουν, 

ή μετατρέπω

το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης

με την αλήθεια μου

αλλά και με την Αλήθεια (Χριστό);

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη

μέσα στο μαρτύριο δεν είναι 

ότι απλά αντέξαμε

αλλά ότι με την χάρη του Θεού

δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο

για την ζωή και την Όντως Ζωή...

|αν έχεις όρεξη 

και θες 

και τις υπόλοιπες κατά καιρούς αναρτήσεις μας 

για τον Άη Γιώργη μας,

ζούληξε εδώ...

✔ Από το αίμα του Χριστού ...

Στίχοι-Μουσική-Πρώτη εκτέλεση

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

✔ Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης...

 

...και μην απελπίζεσαι... 

|φωτογραφία: Γιώργος Νούνεσης  

- συνοδευτικό κείμενο: Κώστας Κανέλλος, 

εκ των "συν αυτώ"...

|εμείς το πρωτοείδαμε εδώ

✨ Η αγάπη πάντοτε νικάει ...

~ Το κείμενο από τον φίλο, Marinos Ritsoudis

|Πρωτοανηρτημένο τέτοιες μέρες το 2022...

☆ Είπα να κάνω κάτι...

 

    

       Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, αδέρΦια...

   Θυμήθηκα, βλέποντας ξανά αυτήν την καρτούλα μας, μια ψυχή που κάποτε μου είπε:

  - Αδερφέ, έχω πρόβλημα.

Όλοι γύρω μου πιστεύουν πως είμαι καλύτερος από αυτό που πράγματι είμαι. 

  - Έλα, ρε φίλε, αφού στ'αλήθεια είσαι καλός. 

  - Μακάρι να ήμουν, αδερφέ.

 Πέρασε λίγος καιρός.

Τον είδα ξανά ένα μεσημέρι. 

Να κάνει κομποσκοίνι και να λέει την Ευχή.

 Κρυβόταν από τους άλλους, αλλά εγώ τον κατάλαβα.

  

  Πήγα σιγά σιγά δίπλα του και του ψιθύρισα.

  - Ρε φίλε, μεσημέρι, την Ευχή; Θα μας τρελάνεις... Ποτέ δεν το έκανες. Εσύ πάντα έψαχνες τρόπους να αράζεις το μεσημέρι. Τι έγινε;

   - Τίποτα δεν έγινε, αδερφέ.

Είπα να κάνω κάτι, ώστε να πλησιάσω έστω σε αυτό, που όλοι νομίζουν πως είμαι...

      [Σκέψου το.-]

    |ΥΓ:

   Αν είσαι απ'αυτούς που θέλουν νεότερα από κάποιον που ακόμα "ξεκουράζεται" στη Λάρισα, ζούληξε πάνω στο χθεδινοβραδυνό κείμενο της Έλενας, που μας διέλυσε και πάλι...

✨ Αναστήτω ο Θεός, αδέρΦια...

  |Ξανά και ξανά και ξανά!

Μέχρι να μαζέψει ο Θεός τον κόσμο Του...|

✨ Ενώ εσύ "κοιμόσουνα"...

Όσο κι αν θέλω να προσεγγίζω τα τελευταία γεγονότα

πνευματικά κι όχι συναισθηματικά, 

είναι φορές – το ομολογώ –

που δεν τα καταφέρνω.

Όπως και αυτή τη φορά 

μόλις είδα αυτήν την απεικόνιση, 

που μου΄στειλε μια ψυχούλα, εκ των «συν αυτώ»,

που αγαπάει τον π.Ευσέβιο, 

χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ από κοντά...

Με την αξία της τελευταία έχει γίνει και (συν)εργάτης μας 

στη διακονία που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Έσπασα μόλις την είδα.

Γιατί συνειδητοποίησα ακριβώς 

τι έχει συντελεστεί κυριολεκτικά

«πάνω από το κρεβάτι του παππούλη μας»…

Μια πανστρατιά προσευχών από παντού, μου'στειλε κάποιος.

Θαυμαστά γεγονότα...

Μεταστροφές...

Ένας πνευματικός παροξυσμός, είπε κάποιος άλλος.

Όπως θέλει ο καθένας, ας το πει.

Θείες Λειτουργίες...

Αγρυπνίες...

Πρόσφορα...

Κομποσχοίνια, 

ακόμα και στα χέρια μικρών παιδιών...

(ακόμα και κάτω απ΄τα θρανία τους...)

Μνημονεύσεις από Ιερείς του Θεού του Υψίστου 

στην Αγία Πρόθεση,

όπως φαίνεται σε αυτό 

που μας έστειλε ένας παππούλης.

Κι όλο αυτό ίσως να φαίνεται σε κάποιους παράλογο 

ή και υπερβολικό.

Και μπορεί και να΄ναι.

Η αλήθεια είναι, 

χωρίς άλλους περιττούς συναισθηματισμούς από μέρους μου,

πως ο καλός Θεός επέτρεψε 

– ή καλύτερα, παραχώρησε – 

να συμβεί όλο αυτό σε έναν από τους «στρατιώτες» Του.

Απλά έτυχε αυτό το παλικάρι του Χριστού 

να είναι ο δικός μας ο άνθρωπος.

 

   Κι επειδή πολύς λόγος, αδέρΦια μου, 

γίνεται τελευταία για θαύματα.

Θεωρούμε 

πως μπαίνοντας στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα 

οΦείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, 

ακόμα κι αν χρειαστεί να μας (προς)γειώσουμε.

Κι επειδή, μέσα σε όλα αυτά τα υπέρλογα 

που ζούμε αυτό το διάστημα, 

αρχίσαμε να διαπιστώνουμε πως συχνά αρκετοί από μας 

παρακαλούμε, 

προσδοκούμε, 

ικετεύουμε 

και κατά καιρούς, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουμε, 

απαιτούμε από τον Χριστό μας 

(και μάλιστα με άγαρμπο τρόπο) 

το Θαύμα…

Το θαύμα δεν είναι "να γίνει καλά"

ο π.Ευσέβιος.

Μια χαρά είναι ο π.Ευσέβιος.

Το Θαύμα είναι να γίνουμε καλά εμείς.

Το μεγάλο Θαύμα σε αυτήν την υπόθεση

είναι η Αγάπη,

που γέννησε αυτήν τη συμπόρευση της προσευχής 

για έναν -εν πολλοίς- άγνωστο Μοναχό.

Και το άλλο επίσης μεγάλο Θαύμα 

είναι η αλλοίωση. 

 ━ “Αὔτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου” 

(ψαλμ. οστ’, 11) ━,

που ως αποτέλεσμα αυτής της συστράτευσης

προκλήθηκε στις ψυχές κάποιων λίγων

όπως τουλάχιστον, οι ίδιοι προσωπικά, 

μας ομολογούν.

Και ίσως το πιο μεγάλο Θαύμα απ΄όλα

είναι πως μέσα απ΄όλο αυτό

συνειδητοποιήσαμε επιτέλους

πως μέχρι τώρα αναζητούσαμε 

κάτι από τον Χριστό

κι όχι τον ίδιο τον Χριστό.

Μοναδική ευκαιρία για μας 

αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας Τον Αναζητήσουμε.

Ας Του σταθούμε.

Ας μην Τον πουλήσουμε κι εμείς.

Πάμε δίπλα,

όσο πιο κοντά γίνεται,

στο ΝυμΦίο της ψυχής μας...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΥΓ:

Μη θεωρήσει κάποιος 

πως με αυτήν την απεικόνιση  προσπαθούμε 

"να αγιοκατατάξουμε" τον δικό μας άνθρωπο.

 Ούτε κατά διάνοια.

Άνθρωπος κι ο παππούλης μας.

Με αδυναμίες και πάθη, όπως όλοι μας.

Αλλά και με αγώνα τεράστιο...

Συγχωράτε με -και πάλι- για τα πολλά.

Καταλαβαίνετε βέβαια πως αυτή η ανάρτηση

είναι και η τελευταία μας,

τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.

Θα επανέλθουμε μόνο αν συμβεί

κάτι συνταρακτικό

που θα πρέπει,

 ως οικογένεια που έχουμε γίνει,

να το μάθετε...

Κι επειδή θα ήταν άδικο,

 ενώ είμασταν χθες 5 άνθρωποι 

από τη φαμίλια μας στη Λάρισα,

να τελειώσουμε και να μην σας πούμε 

"νέα από το μέτωπο"...

Είχαμε την πρώτη Θεία Μετάληψη, 

χθες το Σάββατο του Λαζάρου

(τυχαίο θα'τανε...)

2 μήνες μετά...

Τεράστιο γεγονός!

ΑδιαμΦισβήτητα, 

το σημαντικότερο απ΄όλα τα φάρμακα 

που του έχουν δοθεί

μέχρι σήμερα!

Παρότι με (συνήθως) κλειστά τα ματάκια του, 

πιστεύουμε πως μας καταλαβαίνει 

όταν του μιλάμε...

Υπάρχει βέβαια ένα μάλλον νέο μικροβιάκι 

που πάει μαζί με έναν 38 + πυρετό...

Ευχηθείτε στον Χριστό μας,

στην Παναγιά Μάνα μας,

 στο φίλο του Χριστού μας τον Άγιο Λάζαρο 

και σε όποιους άλλους Αγίους Φίλους Του θέλετε...

Όχι μόνον για τον δικό μας παππούλη,

αλλά για όλους τους αναγκεμένους...

Ό,τι Εκείνος θέλει.

Για όλους μας...

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

Ο Χριστός μαζί.-

|σ.Β.Γ.

✨Τι Άνθρωποι υπάρχετε εκεί έξω, ρε φίλε; Και μεις... Τι ανταποδώσωμεν;

 

|Κι εντάξει εμείς 

που είμαστε αυτοί που είμαστε, 

ν' ανεβάζουμε εδώ και σχεδόν 2 μήνες 

π.Ευσέβιο και μόνο... 

Ετούτη εδώ η ευλογημένη η Έλενα του "τι και πως",

 που δεν μας έχει δει στη ζωή της ποτέ, 

γιατί;

Και τόση Αγάπη από που;

✨ "Και τι θα δεν θα΄δινα να βρισκόμουνα εκείνο το απόγευμα σ΄εκείνον τον καΦέ;" μας έλεγε τις προάλλες μια ψυχούλα... |Ένα ξεχωριστό δωράκι για όλες τις γνωστές και άγνωστες ψυχούλες εκεί έξω, που έχουν μόνιμα συμπεριλάβει στις προσευχές τους έναν Αγιορείτη ΙεροΜόναχο...

 

   ✔ Την Τρίτη στις 3 Φεβρουαρίου, του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου και της ΠροΦήτιδος Άννης, έγινε το ευλογημένο συμβάν.

 

  3 μέρες πριν, το Σάββατο, στο πατρικό του σπίτι ο π.Ευσέβιος δεχόταν, όπως και όλες τις υπόλοιπες μέρες που βρίσκονταν με την υπόλοιπη συνοδεία στην Αθήνα, πέρα από συγγενείς και κάποιους εκλεκτούς φίλους, που θέλησαν διακαώς να πάρουν την ευχή του και να ζητήσουν την προσευχή του για θέματα που τους απασχολούσαν.

 

  Κάπου εκεί, μεταξύ του καφέ και των κερασμάτων, ακριβώς δίπλα του βρισκόταν καθισμένο σ΄ένα μικρό σκαμνάκι ένα από τα πολλά αδέρΦια του.

 

  Μέσα σε όλα εκείνα τα υπέροχα, κάποια στιγμή πήρε από το τραπεζάκι του σαλονιού την πετρούλα που βλέπεις και είπε στον μικρό του αδερΦό:

 

"Πες μας βρε παππούλη! Πως σου΄ρθε να γράψεις αυτό το συγκεκριμένο κειμενάκι πάνω σε αυτήν την πετρούλα;"

 

    Και όταν εκείνος ξεκίνησε να μιλάει, ο απατεώνας δίπλα του έβγαλε στη ζούλα το κινητό του και χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, πάτησε το REC...

 

   Λίγο αργότερα ο ίδιος έκλεψε κι εκείνο το γνωστό πλάνο με τον παππούλη να βγάζει και να μας δείχνει τις 2 τελευταίες εικόνες που έφτιαξε, του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, οι οποίες δεσπόζουν πλέον στις θέσεις για τις οποίες προορίζονταν.

 

   Το προϊόν εκείνης της κλοπής απ΄ό,τι φάνηκε αργότερα μας αΦορά όλους, με τον έναν ή τον άλλο λόγο.

  Ακόμα και τον παππούλη μας τον ίδιο...

 

  Ο διαπράξας, για πολλούς λόγους, το συγκεκριμένο ατόπημα δεν το μετάνοιωσε ποτέ.

 

   Και σήμερα που ο παππούλης μας βρίσκεται για πρώτη μέρα εκτός του απίθανου πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λάρισας σε μία πολύ όμορΦη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, σκέΦτηκε να το μοιραστεί μαζί σας.

 

   Δεχτείτε το ως ένα μικρό αναπάντεχο δώρο από εμάς για σας, κρατώντας απ΄αυτό ό,τι σας κάνει.

 

  Σαν να είσασταν και όλοι εσείς  εκείνο το ευλογημένο απόγευμα μαζί στο σπίτι μας.

 

 Σ΄ένα σπίτι που, όπως έχετε πλέον καταλάβει, δεν έχει πλέον πόρτες...

 

  Το κουδούνι που χτύπησε, όπως θ΄ακούσετε στο τέλος του κλεμμένου ηχητικού, το σταμάτησε σε αυτά τα υπερπολύτιμα για μας 4 λεπτάκια...