Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

☆ Ο Άγιος Νεομάρτυς Μάρκος, ο από Σμύρνης καταγόμενος και εν Χίω μαρτυρήσας στις 5 Ιουνίου του 1801... |Δες τι χουνέρι πάθαμε με αυτό το άγνωστο άγιο παλικάρι...




  Ξημέρωσε 4 Ιουνίου...
Τρέχεις να προλάβεις να πας στο Λύκειο
που έχεις οριστείς ως επιτηρητής 
για τις Πανελλήνιες των παιδιών 
που δοκιμάζονται φέτος.

Ειδοποιείσαι μετά μεγάλης σου χαράς
πως σε έχουν τοποθετήσει στη stand by λίστα,
(γλύτωσαν τα κακόμοιρα τα παιδάκια...)
επειδή το πατρικό σου 
είναι πολύ κοντά στο εξεταστικό κέντρο,
οπότε μπορείς να πεταχτείς στο άψε σβήσε,
όποτε και αν χρειαστεί. 
Πας λοιπόν αντί για το εξεταστικό,
στη μάνα σου,
με το νου σου στο τηλέφωνο.

Βάζεις το μπρίκι στο γκαζάκι,
"- Σήκω βρε μάνα, μεσημέριασε, 
8μιση η ώρα...
Ο Βασιλάκης θα τον είχε φτιάξει 
και θα τον είχε ήδη πιει κιόλας
τον (κάτι σαν) καφέ που έπινε...",
την πειράζεις.

"- Που είναι ο αναπτήρας, παιδάκι μου;
Που τον έβαλες πάλι;
- Στα εικονίσματα είναι, βρε παιδί μου.
Δίπλα στο καντήλι. 
Μη φωνάζεις, έρχομαι..."


Η μάνα σου που γλυκάθηκε από την άλλη φορά, 
(τότε που θέλησες να της κάνεις τον καλό 
και της διάβασες από τον σκονισμένο Συναξαριστή της βιβλιοθήκης 
"κατ΄εντολή" του έτερου γιου της του μικρού, 
που ζει στο Περιβόλι της Μάνας όλων μας),
 σου ζητάει ξανά.

Τρως την τελευταία μπουκιά από την τυρόπιτα,
βάζεις γυαλί και το ταξίδι ξεκινά:

"Τη του αυτού μηνός Ιουνίου, 
μνήμην ποιούμεθα...

Υπέροχοι βίοι, μαρτύρια...

Πας να το κλείσεις.
"Έλα διάβασε και τους αυριανούς.
Αφού δεν θα΄ρθεις αύριο..."

Πάμε λοιπόν...
Αρχινάς.
Πάει το μάτι σου δεξιά
Τσεκάρεις, χωρίς να πεις κουβέντα.

"22 σελίδες; Άσ΄το καλύτερα..."

Διαβάζεις όλους τους υπόλοιπους...
Λίγα λόγια και καλά.
Τώρα;

Ναι, αλλά ποιος είναι αυτός 
ο Νεομάρτυρας Μάρκος 
ο από Σμύρνης καταγόμενος
και εν Χίω αθλήσας;
Σε τριβελίζει...


"Έλα! Γιατί σταμάτησες;"

Πριν προλάβεις να ξεκινήσεις,
κουδουνίζει παλι το ρημάδι.
Μην είναι από το εξεταστικό;
Όχι!
Δόξα τω Θεώ!
Θα μας έκοβε πάνω στο καλύτερο...
Κι άλλο ένα mail στον "αμΦ."

"Αφιέρωμα στον Άγιο Νεομάρτυρα Μάρκο από τα Κατηχητικά του Αγίου Νείλου Πειραιώς...

Χριστός Ανέστη!

Καλημέρα σας! Επ' ευκαιρία της εορτίου μνήμης του Αγίου Νεομάρτυρος Μάρκου, την 5η Ιουνίου, αναρτήσαμε την εκπομπή των στελεχών Νεότητος της ενορίας μας, η οποία είναι αφιερωμένη σε εκείνον. Επισυνάπτουμε το σύνδεσμο της εκπομπής: https://youtu.be/J3LqTSt7CqU . Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλονται οι Νεόμαρτυρες, και ιδιαίτερα οι εκείνοι οι οποίοι μαρτύρησαν σε νεώτερη ηλικία, ως πρότυπα στους νέους της εποχής μας. Ευχόμαστε ο  Νεομάρτυς Μάρκος να σας σκεπάζει και να σας ευλογεί στον αγώνα σας.

Με άπειρες ευχαριστίες,

εκ του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Μυροβλύτου Πειραιώς."



[Α, κάτι γίνεται εδώ...
Δεν μας έφτανε λοιπόν ο λατρεμένος σου εδώ και καιρό 
που έρχεται παραμεθαύριο στις 7 Ιουνίου 
(ξέρεις πως από καιρό κάτι ετοιμάζει η Σοφία Χατζή...)
θα έχουμε τώρα "κόλλημα" και με τον Άγιο Μάρκο; 
σκέφτεσαι ο άμοιρος "ο επιτηρητής"...]

Να΄ναι βλογημένο, που λέει κι ο μπάρμπας σου...
Και ξεκινάς.
Κι όσο διαβάζεις, βυθίζεσαι μέσα στην ιστορία αυτού του παλικαριού, 
που δεν έζησε πολύ μακριά από μας.
Τι είναι 200 τόσα χρόνια;

Διαβάζεις και παθαίνεις.
Ποιο Hollywood, ρε φίλε;
Η ζωή του; 
Το μπλέξιμο όντας παντρεμένος, 
με άλλη γυναίκα, τη Μαρία, 
παντρεμένη κι αυτή και μ΄ένα παιδί;
Η επ΄αυτοφώρω ντροπή τους;
Το κάρφωμα στον αγά;
Η εξωμοσία;
Το σκοτείνιασμα του νοός;
Η σκληρότητα;
Και μετά, ... η μετάνοια;
Ο πόθος για το μαρτύριο;
Η σκηνοθεσία του Πνευματικού που και οι 2 κατέφυγαν, 
για να τους φυγαδεύσει από τη Χίο στη Σμύρνη;
Η περιπλάνησή τους από την Τεργέστη μέχρι τη Ρωσία;
Το προσκύνημα στο Αγιονόρος;
Η φλόγα για το μαρτύριο που γίνηκε φωτιά;
Οι παραινέσεις όλων των φίλων του να ζήσει ενάρετα χωρίς να χρειάζεται το μαρτύριο, αφού "η μετάνοιά του ήταν ειλικρινής και ήταν ήδη μάρτυρας τη προαιρέσει";
Η οικιοθελής παράδοσή του μετά από Πνευματική προετοιμασία, σειρά εξομολογήσεων και συνεχούς Θείας Μετάληψης;
Η φυλάκισή του;
Οι προσευχές όλων των Χριστιανών της Χίου ν΄αντέξει τελικά και να κερδίσει το στεφάνι;
Το τελικό του Μαρτύριο;
Οι 6 (!!!) προσπάθειες του άμοιρου του Τούρκου, που δεν ήταν δήμιος στο επάγγελμα, να του αποκόψει την τιμία κεφαλή του;
Το ενθαρρυντικό "χτύπα καλά" του Μάρκου;
Ο συμπατριώτες του που ενώ τους χτυπούσαν οι τούρκοι, έφευγαν από τη μια μεριά και πήγαιναν από την άλλη;
Τα μπαλκόνια, οι στέγες, ακόμα και τα αρχοντικά των τούρκων που ήταν γεμάτα κόσμο, μέρα μεσημέρι και παρακολουθούσε τον Μάρκο, αγέρωχο να αντιστέκεται και να κερδίζει τις καρδιές τους;
Το τελειωτικό (επιτέλους) χτύπημα στις 2 τα ξημερώματα;
Και μετά;
Η (θεο)τρέλα όλων να δώσουν ό,τι μπαξίσι τους ζητούσαν οι τούρκοι, για να προλάβουν να πάρουν ένα κομμάτι από τα ρούχα του, μια στάλα από το αίμα του, κι αν είναι δυνατόν, ένα κομμάτι από το χιλιοσφαγμένο του άγιο λείψανο;
Δεν υπήρχε, λέει, μετά οικογένεια και σπίτι που να μην έχει κάτι από τον Μάρκο...
(Να υπάρχει, άραγε, κάτι σήμερα κάπου;
Οπουδήποτε.
Στέλνεις μνμ επιτόπου στην Ε., αρμόδια "συναυτούλα" στα ξένα να ρωτήσεις...) 
Θείος παροξυσμός πρέπει να λέγεται αυτό...
Και τα θαύματα που ακολούθησαν;
Δεν λέγονται...
Σε Χριστιανούς, αθέους και μουσουλμάνους...
Με εκπληκτικότερο όλων, κατά τη γνώμη μας, το τελευταίο  με τον βλάσφημο χασάπη, που αναφέρει ο συναξαριστής, ο οποίος ήταν παρών σε όλα αυτά και πρέπει να είναι ο Νικηφόρος ο Χίος.

Μπες μετά από την περιεκτική σύνοψη που έφτιαξε για μας η Βαλεντίνα εκ της "Κοινής Πορείας", που συζητιόταν όλο το πρωί το παλικάρι του Χριστού και διάβασέ τα όλα στο link που ξετρύπωσε ο Παναγιώτης, εδώ...

Κι αν είσαι ακουστικός τύπος, είπαμε:
Άγιος Νείλος στο τέλος...

 |"αμφ." ΥΓ:
Συγχώρα μας για τα πολλά!
Για τη "Μαρκίτιδα" που μας έπιασε, και λίγα είναι... 
Ευχόμαστε ολοψύχως να την κολλήσεις κι εσύ.

(Σκέψου πως στην αφιερωματική εκπομπή για τον Άγιο Παναγή τον Μπασιά, στην οποία κληθήκαμε από τη Σοφία Χατζή εκείνες τις πρώτες μέρες του Ιουνίου του 2024, πρόλαβε και μπήκε και ο Μάρκος κάπου εκεί στο 32΄...)




"Ο άγιος μάρτυς Μάρκος, ο εν Χίω, γεννήθηκε στη Σμύρνη από θεοσεβούμενους γονείς. 

Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζη-κωνσταντής και η μητέρα του Μαρία. 

Είχε την ευλογία να έχει και έναν αδελφό ιερομόναχο.

Παντρεμένος, έπεσε σε αμαρτία με άλλη γυναίκα ονόματι Μαρία, η οποία βρισκόταν επίσης σε γάμο. 

Έπειτα από προδοσία, τους συνέλαβε ο αγάς του τόπου και την επόμενη μέρα αρνήθηκαν και οι δύο την πίστη. 

Ο Μάρκος έγινε το δεξί του χέρι, ενώ τη Μαρία την έβαλε στη χαρέμι του. 

Ο Μάρκος έδειχνε ιδιαίτερη σκληρότητα και αγριότητα απέναντι στους χριστιανούς, αλλά επειδή δε σταματούσε να τον τύπτει η συνείδησή του, κατέφυγε σε κάποιον πνευματικό, ο οποίος είχε τη Χάρη του Θεού. 

Αν και αρχικά ήταν επιφυλακτικός μαζί του, βλέποντας τη συντριβή του τελικά τον δέχτηκε και τον παρηγόρησε λέγοντάς του πως ο Θεός θα δεχτεί την ειλικρινή μετάνοιά του. 

Στον ίδιο πνευματικό πήγε και η Μαρία, η οποία τον παρακάλεσε να τους βοηθήσει φυγαδεύοντας τους. 

Εκείνος, αρχικά, τη συμβούλευσε να απέχει από το χαρέμι του Αγά, προφασιζόμενη ασθένεια. 

Έτσι κ έκανε η Μαρία κάνοντας υπακοή. 

Ο Αγάς κάλεσε γιατρό να τη δει, τον οποίο είχε συμβουλεύσει ο πνευματικός να πει στον Αγά πως για να θεραπευτεί η Μαρία θα έπρεπε να επισκεφτεί στη Σμύρνη κάποια Εβραία μοναχή, που είχε τα κατάλληλα φάρμακα. 

Έτσι,  ο Μάρκος, η Μαρία και το ανήλικο παιδί που είχε από τον γάμο της μπάρκαραν για τη Σμύρνη. 

Σαν έφυγαν, στον Αγά μπήκαν υποψίες πως ίσως όλο αυτό να ήταν σχέδιο για να καταφέρουν να αποδράσουν.

Έστειλε οργισμένος επιστολή στον Τούρκο διοικητή της Σμύρνης να τους συλλάβει μόλις φτάσουν και να τους στείλει πίσω σιδηροδέσμιους. 

Ο Μάρκος αναγνώρισε στη Σμύρνη τον " ταχυδρόμο" του Αγά και παίρνοντας τη Μαρία κατέφυγαν από την Τεργέστη στη Βενετία, στα νησιά του Βενετζάνου όπου επέστρεψαν στην Ορθόδοξη πίστη και ευλογήθηκαν με το Μυστήριο του γάμου. 

Κατόπιν, έφτασαν μέχρι τη Ρωσία.

Με τον καιρό και μετά την επιστροφή στην ορθοδοξία, άναψε στη καρδιά του μετανοήσαντος Μάρκου η φλόγα του μαρτυρίου. 

Έτσι, αποφάσισε να επιστρέψει σε τόπους που τους κατείχαν Οθωμανοί ποθώντας το μαρτύριο. 

Έφτασε στην Έφεσο, όπου συνάντησε ξανά τον πρώτο πνευματικό του, ο οποίος τον απέτρεψε από το μαρτύριο για τον λόγο ότι οι Τούρκοι ήταν εξαγριωμένοι με τους χριστιανούς και η παραμικρή αφορμή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη σφαγή. 

Κάνοντας υπακοή ο Μάρκος επιστρέφει στη Χίο να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου. 

Δεν θέλησε να καταλύσει σε κανένα σπίτι ούτε να δει γνωστούς ή φίλους, για να μη βάλει σε κίνδυνο κανέναν. 

Σε μια απόμερη εκκλησιά μια Κυριακή κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. 

Εκεί δύο αδελφοί ιερωμένοι προσπάθησαν να του αλλάξουν γνώμη, λέγοντας του πως με την ειλικρινή μετάνοιά του ήταν ήδη μάρτυρας τη προαιρέσει. 

Τον συμβούλευσαν να καταφύγει στο Άγιο όρος κι εκεί να ζήσει μια άγια ζωή. 

Ο Μάρκος, όμως, αποφασισμένος να ξεπλύνει τη διπλή αμαρτία του - της μοιχείας και της αρνησιθρησκείας- ποθούσε πάντα το μαρτύριο. 

Έτσι, παρουσιάστηκε στον Κριτή Μεχμεκέ στον οποίο ομολόγησε σθεναρά την πίστη του! 

Έβγαλε ενώπιον του έναν σταυρό που φύλαγε πάνω του και τον ασπάστηκε, ενώ ταυτόχρονα πέταξε κάτω το σαρίκι και φόρεσε ένα αγιορείτικο σκουφί, ομολογώντας πως η χριστιανική είναι η μόνη αληθινή πίστη και ο Χριστός, ο μόνος αληθινός Θεός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του. 

Έπειτα από αυτή του την ομολογία, ο Κριτής τον παρέδωσε στον Μουζούρ Αγά, που τον οδήγησε στη φυλακή. 

Στη φυλακή ο Μάρκος κατανυγόμενος, άρχισε να ψάλλει ύμνους στη Θεοτόκο. 

Ο Οθωμανός φύλακας ενοχλημένος από τις ψαλμωδίες του και εξαγριωμένος τον χτύπησε άγρια. 

Στον Σούμπαση , ενώπιον του οποίου οδηγήθηκε κατόπιν, ομολόγησε και πάλι την πίστη του στον Χριστό. 

Αφού ξυλοκοπήθηκε , οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή όπου είδε στον ύπνο του δύο καβαλάρηδες να οδηγούν ένα πανέμορφο άλογο κοντά του και τον έβαλαν καβαλάρη να τους ακολουθήσει. 

Σε όσους διηγήθηκε το όνειρο, του είπαν πως μάρτυρες του ετοίμαζαν τον δρόμο να τους ακολουθήσει. Όταν τον οδηγούσαν στον τόπο του μαρτυρίου, έτρεχε από τη μεγάλη του λαχτάρα να συναντήσει τον Θεό, έτσι που φαινόταν πως δεν πατούσε στη γη! 

Η τίμια κεφαλή του μετά από πάμπολλα μαρτύρια, απετμήθη έπειτα από 6 (!!!) προσπάθειες του δημίου, την 5η Ιουνίου 1801...


  |η πρώτη δημοσίευση έγινε την ημέρα της "αποκάλυψης", στις 4 Ιουνίου 2024...


Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026

✔ “Σε αυτό τον κόσμο έχουμε έρθει για να αγαπήσουμε. Και αν αποτύχουμε και κολαστούμε, θα είναι επειδή αποτύχαμε να αγαπήσουμε... |εις μνήμην Μακαριστού π.Δωροθέου


    Ο πατέρας Δωρόθεος ήταν ένα από τα απροσδόκητα "δώρα", που η Πρόνοια του Θεού μας έστειλε την περίοδο του COVID.

 Τον γνωρίσαμε, όταν έκανε online διαδικτυακό αρχονταρίκι,  κάθε δεύτερη Κυριακή νομίζω, από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Αύρας Καλαμπάκας, όπου ήταν Καθηγούμενος.

 

Είναι παιδί του αγίου Γέροντος Εφραίμ, 

του Φιλοθεΐτη και Αριζονίτη.


Μορφωμένος και αμερικανοτραφής.


Την μια εβδομάδα τον ακούσαμε 

και την επόμενη εβδομάδα μάθαμε ότι έφυγε από COVID.


 Νωρίς νωρίς.

 Την Μεγάλη Δευτέρα του 2021, στις 26 Απριλίου.

 

Πολλοί μας ανέπαυσαν οι λόγοι του.


Αρκετούς είχαμε ανεβάσει στον "αμΦ."


Σε κάθε έναν που είχαμε παρακολουθήσει,

είχαμε μείνει εντυπωσιασμένοι, 

αλλά και ωφελημένοι ταυτόχρονα.

 

Λόγος σημερινός μεστός, εποικοδομητικός.

 

   To the point.

 

 Ο Θεός μόνο ξέρει

τα γιατί κάποια από τα δικά του παιδιά τα μαζεύει νωρίς...

 

 

Άκουσε τον και θα καταλάβεις

για ποιο λόγο είναι τεράστια η απώλεια του!


|ζούληξε πάνω στην καρτούλα που έπεται...


|Τον τίτλο της ανάρτησής μας, 
μαζί με πολλά άλλα που θα΄θελες ίσως να μάθεις για τον Μακαριστό, 
πήραμε από εδώ ...

...αλλά και εδώ...



Την ευχούλα του την αγιασμένη...

...αλλά και του αγίου Γέροντός του Εφραίμ να έχουμε όλοι μας...




✨ Η εκπληκτική ίαση της κατάθλιψης μιας μικρής κοπελίτσας από τον Άγιο (της χαράς) Ευμένιο! Την πήγε "καλικούτσα" στα μέρη του και την έκανε καλά... |Διηγείται σε λιγότερο από 3μιση λεπτάκια, με τον μοναδικό του τρόπο ο π.Ευάγγελος

                    {ίσως να σ΄ενδιαΦέρει...}



|Τα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σας στην εκ των "συν αυτώ",
που το επέλεξε, το΄κοψε 
και μας το παρουσίασε!
Και μια ευχή για τη Βασούλα μας,
αν θες.
Υπάρχει λόγος...



Τρίτη 2 Ιουνίου 2026

✔ Αγιονορείτιδα... 👉 Πρόσεχε, μην κολλήσεις και συ...

 


Μιλάγαμε πριν λίγο, ανάμεσα σε άλλα, 

με την απίθανη Φωτογράφο Eirini Georgia Mamangelic 

για το Αγιονόρος.

Έψαχνα να της στείλω μια ανάρτηση 

από την τελευταία φορά που πήγα με 2 αδέρΦια μου 

και κόλλησα πάλι σ΄αυτές τις 2 φωτογραφίες...



 Και μ'έπιασε μια μεγάλη δίψα για Επάνω.

 Τώρα βέβαια έχει μια αλλιώτικη υφή όλο αυτό.

Τελοσπάντων.


(Καλά που το'κλεψα πάντως από τον πιτσιρικά μας, 

εκείνο το κομποσχοίνι τότε. 

Δεν το μετάνοιωσα ποτέ...

Κι ας έγραφα πράγματα αλλοπρόσαλλα,

που τότε δεν καταλάβαινα...)




  Δόξα τω Θεώ!


Πάντων ένεκεν...



νέστη Χριστός 

καί πεπτώκασι δαίμονες. 

 νέστη Χριστός καί χαίρουσιν γγελοι...





|Όλες οι τότε στιγμούλες και φωτογραΦίες, 
αν έχεις όρεξη,
 από εδώ...





☆ Ο πόνος φέρνει στην ψυχή περισσότερη ωφέλεια από οτιδήποτε άλλο... |Δες μέσα σε όλ΄αυτά τα ανεξερεύνητα για εμάς τους αδαείς και ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ του πόνου, όπως το έγραψε ο μακαριστός † π. Συμεών Κραγιόπουλος...



Ο πόνος φέρνει στην ψυχή 

περισσότερη ωφέλεια από οτιδήποτε άλλο. 


Μέσα μας, το θέλουμε δεν το θέλουμε, 

το καταλαβαίνουμε, δεν το καταλαβαίνουμε, 

έχουμε πολλή φιλαυτία –

φιλαυτία σημαίνει αγάπη στον εαυτό μας – πολύ εγωισμό.


Όσο κι αν προσπαθεί κανείς με την προσευχή του 

ή με άλλους τρόπους να ξεφύγει από τον εαυτό του 

και να δοθεί στον Χριστό, 

δεν είναι εύκολο να το κάνει, 

διότι λυπάται τον εαυτό του, 

αγαπά τον εαυτό του 

και δεν αντέχει να τον ζορίσει, 

να τον κουράσει παραπάνω 

από όσο δέχεται ο εαυτός του.

 

Είναι δηλαδή σαν τον γιατρό: 

όσο καλός γιατρός κι αν είναι κάποιος όταν χειρουργεί άλλους,

 εάν υποθέσουμε ότι θα θελήσει να κάνει 

έστω και μια μικρή επέμβαση στον εαυτό του –

να αφαιρέσει, π.χ., ένα ξένο σώμα που μπήκε στο πόδι του 

ή να καθαρίσει μια πληγή – 

δεν θα τα καταφέρει· 

καθώς θα βλέπει ότι κόβει τον ίδιο τον εαυτό του, 

το χέρι του δεν θα είναι σταθερό, 

θα αρχίσει να τρέμει κτλ. 

Μόνος του κανείς δεν σφάζει τον εαυτό του.

 

Έτσι και με την προσευχή. 

Όσο κι αν προσευχηθούμε, 

δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. 


Ο Θεός βέβαια ακούει την προσευχή μας· 

όμως το θέμα δεν είναι αν μας ακούει ο Θεός. 


Το θέμα είναι πόσο εμείς δίνουμε τον εαυτό μας στον Θεό,

πόσο όντως απαρνούμαστε τον παλαιό άνθρωπο, 

πόσο απαρνούμαστε τον εγωισμό μας, 

την υπερηφάνειά μας, 

τη φιλαυτία μας. 


Αυτό είναι κάτι που στοιχίζει, 

και δεν το κάνει εύκολα ο άνθρωπος. 


Όταν όμως έρθει ο πόνος, 

ο οποιοσδήποτε πόνος, 

είτε σωματικός είτε ψυχικός, 

είναι αλλιώς.

 

Όταν λοιπόν έρχεται ο πόνος, 

καθόλου δεν μας ρωτάει. 


Δεν παίρνει την άδειά μας, 

για να εμφανισθεί ούτε ποτέ θα μας ρωτήσει: 

«Θέλεις να σε πονέσω λίγο παραπάνω, 

λίγο πιο βαθιά ακόμη;

Θέλεις να σε ζορίσω λίγο περισσότερο;» 

Δεν θα μας πει ποτέ έτσι ο πόνος. 

Έρχεται, μας πονάει, χωρίς να μας λογαριάζει. 

Όταν όμως κάνεις προσευχή 

ή οποιαδήποτε άλλη αρετή, 

την κάνεις όσο θέλεις 

και ως εκεί που θέλεις. 

Και μετά μπορεί να πεις: 

«Δεν μπορώ άλλο». 


Αν ήταν στο χέρι σου, και για τον πόνο έτσι θα έλεγες:

«Φθάνει τόσο· δεν μπορώ άλλο να πονώ». 


Όμως, δεν είναι στο χέρι σου ούτε σε ρωτάει ο πόνος.

Συνεχίζει να σε πονάει κι άλλο κι άλλο… 


Αν ήταν στο χέρι σου,

θα άντεχες μια δυο μέρες και μετά θα έλεγες: 

«Τώρα άλλο δεν μπορώ· ας σταματήσω». 

Ο πόνος όμως μπορεί να πάει όχι δυό μέρες 

αλλά δυό μήνες·

μπορεί να πάει δυό χρόνια, 

μπορεί να πάει πολύ.

 

Ο πόνος λοιπόν σαν άλλο αλέτρι 

μπαίνει μέσα στην ύπαρξή σου 

–είτε ως σωματικός είτε ως ψυχικός πόνος– 

και σε οργώνει αλύπητα, 

χωρίς καθόλου να σε ρωτάει. 


Ακόμη κι αν σφαδάζεις, 

ακόμη κι αν βογγάς κι αν τσιρίζεις 

και ό,τι άλλο κι αν κάνεις από τον πόνο, 

δεν σε ρωτάει καθόλου. 


Πονάς χωρίς όρια. 


Εδώ είναι το μυστικό τώρα. 

Εάν δεν παραπονείσαι, καθώς πονάς, 

εάν δεν γογγύζεις, 

εάν, όσο μπορείς, άσχετα αν βογγάς, 

κάνεις υπομονή 

και λες «να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου», 

θα βγει πολύ καλό για την ψυχή σου.

 

Πώς θα γίνει αυτό; 

Καθώς πας να βογγήξεις και σου έρχεται να πεις «αχ», 

εσύ αντί να πεις «αχ», να πεις: 

«Να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου». 


Και να είναι μεν ένα βογγητό, 

αλλά που να σημαίνει «να ‘ναι ευλογημένο»· 

σαν να λες δηλαδή: 

«Ξέρεις, Θεέ μου, ότι πονώ πολύ. 

Ξέρεις ότι θα ήθελα να σταματήσει ο πόνος, 

αλλά όπως θέλεις εσύ. 

Ας μη γίνει το δικό μου θέλημα». 


Εάν λοιπόν κάπως έτσι κανείς σκέπτεται και ενεργεί, 

όταν έχει πόνο, 

εάν μια τέτοια στάση παίρνει, 

τότε ο πόνος βγάζει πολύ καλό, 

γιατί, όπως είπαμε, 

σαν το αλέτρι πηγαίνει βαθιά 

και βγάζει τις ρίζες των παθών.

 

Άλλο είναι σε κάποιον κήπο 

να πας να κόψεις πάνω-πάνω τα χόρτα 

και άλλο είναι από βαθιά να βγάλεις τις ρίζες τους. 

Οργώνει την ψυχή ο πόνος, 

οργώνει την καρδιά και τα κάνει μέσα σου όλα άνω κάτω.

 Χαλούν και εγωισμοί 

και υπερηφάνειες και φιλαυτίες· 

χαλούν όλες αυτές οι αμαρτωλές καταστάσεις. 


Γιατί όλα αυτά βαθιά μέσα μας είναι σαν ένα κάστρο, 

σαν ένα οχυρό, που με τίποτε δεν λέει να γκρεμιστεί. 

Αλλά, όταν μπει ο πόνος, τι θα κάνουν; 

Πρέπει όμως κανείς, όπως είπαμε, να πάρει αυτή τη στάση:


 «Να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου, 

αφού εσύ θέλεις να πονώ, αφού εσύ το επιτρέπεις».

 

Παρακαλώ, 

όλους τους πόνους να τους βάλουμε μέσα σ’ αυτά που λέμε· 

μη βγάλετε κανέναν απ’ έξω. 

Ακόμη κι αν από ένα λάθος σου πονάς, ακόμη, αν θέλετε, 

κι αν από μια αμαρτία σου πονάς, 

και αυτόν τον πόνο να τον βάλεις μέσα σ’ αυτά που λέμε. 


Και αυτός ο πόνος μπορεί να μπει 

μέσα στην ευλογία του Θεού, 

όταν μετανοείς για την αμαρτία σου, 

όταν μετανοείς για το λάθος σου, και λες: 

«Καλά να πάθω, Θεέ μου. 

Τέτοιος που ήμουν, τέτοια έκανα· καλά να πάθω. 

Να ‘ναι ευλογημένο το όνομά σου. 

Να ‘ναι ευλογημένος ο πόνος που μου στέλνεις». 


Οπότε, μπαίνουν όλοι οι πόνοι μέσα σ’ αυτά που λέμε, 

και κανένας δεν εξαιρείται, κανένας δεν μένει απ’ έξω.

 

Όταν λοιπόν υπομένουμε και, 

αντί να παραπονιόμαστε, 

αντί να κλωτσάμε, 

αντί να αντιδρούμε, 

ευλογούμε τον Θεό, 

δοξάζουμε τον Θεό, 

δείχνουμε, δηλαδή, με τη στάση μας αυτή στον Θεό 

ότι, αφού εκείνος έκρινε πως ήταν καλό να έρθει ο πόνος,

εμείς, λέγοντας «να ‘ναι ευλογημένο», 

είμαστε έτσι αναπαυμένοι, 

τότε όντως το αλέτρι αυτό του πόνου 

ξεθεμελιώνει μέσα μας ό,τι υπάρχει εκεί, 

που δεν θα το ξεθεμελίωνε τίποτε άλλο. 


Γκρεμίζει όλο αυτό το οχυρό που είναι εκεί μέσα· 

μπαίνει στα θεμέλιά του, 

τα ανατινάζει όλα στον αέρα 

και δεν αφήνει τίποτε.

 

Και έρχεται η χάρη του Θεού, 

έρχεται η ευλογία του Θεού, 

την οποία νιώθει κανείς, 

όταν περάσει ο πόνος. 

Πιο πολύ τότε την καταλαβαίνει. 


Γι’ αυτό, αν κατά τη διάρκεια του πόνου 

ίσως δεν βλέπεις αυτή την ευλογία, 

μην απογοητεύεσαι. 

Δεν είναι εύκολο τότε να τη δεις. 


Όταν περάσει ο πόνος, 

τότε θα νιώσεις την ευλογία του Θεού, 

τότε θα δεις και θα νιώσεις τη χάρη του Θεού 

και θα πεις κι εσύ όπως ο καθένας: 

«Αχ, Θεέ μου, πόσο καλό βγήκε από αυτόν τον πόνο! 

Αχ, Θεέ μου! 

Αν δεν έφερνες έτσι τα πράγματα, 

ώστε να πονέσω όπως πόνεσα, 

ποτέ δεν θα ερχόταν αυτό το καλό στην ψυχή μου. 

Ποτέ δεν θα ευλογούσες έτσι την ψυχή μου· 

ποτέ δεν θα ταπεινωνόμουν, 

όπως τώρα ταπεινώνομαι μπροστά σου. 

Ποτέ, Θεέ μου, δεν θα πίστευα εγώ, 

έτσι όπως πίστεψα τώρα. 

Ποτέ δεν θα μάθαινα την υπομονή, 

όπως την έμαθα· 

ποτέ δεν θα ένιωθα τη γλυκύτητα αυτή, 

που νιώθω τώρα. 

Και για όλα αυτά αιτία είναι ο πόνος».

 

Με τον πόνο ξεθεμελιώνεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου

κάθε ρίζα εγωιστική, 

κάθε ρίζα σκληρή· 

φεύγουν αυτά, 

και μένει ο άνθρωπος με την ευλογία του Θεού 

και είναι ταπεινός. 

Έχει και αυτό το καλό ο πόνος. 


Όταν ευλογηθείς κάτω από άλλες συνθήκες, 

υπάρχει κίνδυνος να υπερηφανευθείς. 

Αλλά όταν ευλογηθείς, 

αφού πονέσεις, και πονέσεις μάλιστα πολύ, 

τότε δύσκολα υπερηφανεύεσαι. 

Ταπεινώνεσαι, 

συντρίβεσαι, 

λιώνεις. 

Γίνεσαι στάχτη ενώπιον του Θεού.




|Από το βιβλίο: † π. Συμεών Κραγιοπούλου, 

«Το μυστήριο του πόνου»

Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2010, σελ. 22 (απόσπασμα)


|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Εύα Βαρσάμη


  (πρωτοδημοσιεύτηκε κάπου μέσα στο 2022...)