|Απλά πράγματα και σταράτα...|
Αυτό που χαρακτηρίζει το Χριστιανό
είναι η Αγάπη και η συγνώμη!
Δεν μπορείς να Αγαπάς αν δεν συγχωρείς.
Και δεν Αγαπάς ούτε το Θεό,
ούτε τους ανθρώπους,
παρά το δικό σου θέλημά.
Η Συγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία
από την καρδιά που Αγαπά το Θεό
και επειδή Αγαπά το Θεό,
Αγαπάει και τον αδερφό του...
+ Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος
-Ήμουν ταξιτζής και έφερνα πολύ συχνά προσκυνητές στο μοναστήρι.
Πάντοτε όμως περίμενα έξω από το μοναστήρι, να τελειώσει η ακολουθία, το προσκύνημα, ανάλογα τον προσκυνητή.
Μια μέρα περιμένοντας, έκανα το λογισμό «τι να λέει άραγε στην εκκλησιά ο παπάς;» και αποφάσισα να μπω, να ακούσω.
Έλεγε το Ευαγγέλιο , την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λάζαρου.
Δυσανασχέτησα...
«Καλά», μονολογούσα, «αυτά τα μάθαμε στο Δημοτικό, δεν βαριούνται να λένε τα ίδια και τα ίδια στους ανθρώπους»;
Στεκόμουν υπεροπτικά, εξεταστικά, σχεδόν με οίκτο, και κοίταζα τους πιστούς που άκουγαν το Ευαγγέλιο μέχρι να τελειώσει ...
Μόλις τέλειωσε, ετοιμαζόμουν να βγω έξω, όταν βλέπω τον γέροντα να βγαίνει φουριόζος από το ιερό.
Ήρθε και στάθηκε μπροστά μου κοιτάζοντας με εξεταστικά.
Μου λέει:
- «Έλα μέσα στο ιερό ΤΩΡΑ να σε εξομολογήσω.
Ο περιπαικτικός λογισμός που έκανες πριν λίγο για τους πιστούς είναι η σταγόνα για να σου συμβεί μεγάλος πειρασμός.
Αν δεν εξομολογηθείς...
θα τρακάρεις και θα πάθεις ζημιά».
Προς στιγμήν σοκαρίστηκα από τη δύναμη που έβγαζε αποκαλύπτοντας τους λογισμούς μου...
Μου έκανε εντύπωση που ήξερε τον λογισμό μου, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που έλεγε.
Γελώντας του είπα:
- «Παπά με τις εξομολογήσεις έχω τελειώσει από παιδί» και βγήκα έξω.
Σε λίγο ήρθαν οι κυρίες που έπρεπε να τις γυρίσω πίσω και φύγαμε από το μοναστήρι.
Στο δρόμο, το τελευταίο που θυμάμαι να σκέφτομαι ήταν τα λόγια του....
Το άλλο πρωί ξύπνησα στο νοσοκομείο, όπου με πληροφόρησαν ότι είχα τρακάρει.
Οι κυρίες δεν είχαν πάθει τίποτα, όμως εγώ ήμουν ... παράλυτος.
Έβαλα γνωστούς και αγνώστους να μου βρουν το τηλέφωνο του γέροντα.
Τελικά επικοινώνησα μαζί του.
Με κλάματα εξομολογήθηκα τελικά ... από το τηλέφωνο.
Πέρασε πολύς καιρός, γνωρίστηκα με τον γέροντα και με τις ευχές του, όπως βλέπεις, άρχισα σιγά σιγά με το μπαστούνι να περπατάω πάλι.
Από όλη την ιστορία μου, αυτό που αποκόμισα και είναι κυρίαρχο στην ψυχή μου, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που μου γνώρισε τον Άγιο Του και με ξανάφερε στην Εκκλησιά.
Δεν με πειράζει που κουτσαίνω, η χαρά μου υπερβαίνει την έλλειψη.
Τέτοιον σαν κι αυτόν δεν βρίσκουμε εύκολα ...!!
ΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!
|Η καταγραΦή έγινε από το πνευματικό του παιδί, Κωνσταντίνο Σύμπουρα...
(η σύνθεση από την επίσης πνευματική του κόρη, Βάσω Καλλιανού).
|σχόλιο του ιδίου:
👉 Αυτό το βιβλίο έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου
για πολλούς λόγους.
Ένας από αυτούς είναι και αυτός...
Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσα με το τραίνο γυρνώντας από την εργασία μου.
Βρισκόμουν στο σταθμό Μοναστηράκι και περίμενα.
Το βιβλίο στο χέρι μου και διάβαζα όρθιος.
Είναι βιβλίο που έχει πολλές σελίδες,
χοντρό εξώφυλλο και έχει βάρος.
Το στήριζα όμως στο δεξί μου χέρι και διάβαζα.
Λίγο πιο πίσω μου, στο παγκάκι,
καθόταν ένας κύριος που με επεξεργαζόταν.
Κάποια στιγμή με ρώτησε
τί διαβάζω και του είπα τον τίτλο.
"Μπορώ να το δω;" μου είπε.
Του το έδωσα αν και διστακτικά είναι η αλήθεια
- κάποιες φορές είναι περίεργες οι συναντήσεις
για τον Θεό μεταξύ γνωστών,
πόσο μάλλον μεταξύ αγνώστων,
δεν ξέρεις και ποιον Θεό
και έχει ο καθένας στο μυαλό του
και πώς τον έχει φανταστεί.
Τέλος πάντων,
το έπιασε στα χέρια του
και κοιτούσε τις φωτογραφίες μία προς μία,
περνούσε τα δάχτυλά του πάνω τους
και πήγαινε στην επόμενη.
Πότε-πότε σταματούσε και μου έλεγε
"Αυτή είναι η τάδε μονή",
μετά πάλι
"Αυτή είναι η άλλη μονή"
ή
"Εκεί ήταν ο γέροντας τάδε".
Δε συγκράτησα ονόματα
και δε μου ανέφερε και πολλά.
"Πολλές φωτογραφίες από αυτές
τις έχω τραβήξει εγώ",
μου είπε στο τέλος.
Ένιωσα πως είχα μπροστά μου ένα ζωντανό θρύλο μεν
αλλά χωρίς την καθηλωτική/επιβλητική μορφή
που βγάζει ένας διάσημος στους θαυμαστές του.
Υπήρχε κάτι σεβαστικό σε αυτόν τον άνθρωπο.
Ίσως η εμπειρία του με τους ανθρώπους του Αγίου Όρους.
Υποθέτω σε αλλάζει αυτό.
Αφήνει τα σημάδια της η Κυρά του Όρους
και ο Υϊός της σε όποιον περάσει από τα μέρη εκείνα.
Σαν ανεξίτηλη παιδική ανάμνηση ενός μέρους
όπου θέλεις να ξαναβρεθείς
και να μην
αφήσεις καμία μέριμνα να σε πάρει μακριά του.
Χαιρετηθήκαμε,
με ευχαρίστησε,
πήρα το βιβλίο
και έφυγα με το τραίνο.
Δε ρώτησα το όνομά του.
Εκείνος ξέρει.
--
Είπα να τα μοιραστώ με όλους σας εδώ.
Κι αν κρίνεις, ω "αμΦοτεροδέξιε",
πως θες να συμπληρώσεις την ανάρτηση,
να είναι ευλογημένο.
Τα κατέθεσα για να τα μάθουν κι άλλοι,
από καρδιάς.-
Η ομορφιά της Αγίας Ταϊσίας ήταν από τις σπάνιες.
Πλεονέκτημα, που αποβαίνει ολέθριο, όταν δεν είμαστε σε θέση να το διατηρούμε αγνό με το φόβο του Θεού, τη φωτεινή διάκριση, την αδιάλειπτη προσευχή και την ταπεινοφροσύνη.
Δυστυχώς για την Ταϊσία, αυτή που επιβουλεύτηκε την τιμή της ήταν η ίδια η μάνα της.
Γυναίκα χυδαία, που ήθελε πολύ πλούτο, και δεν δίστασε να εκμεταλλευτεί την κόρη της για να τον αποκτήσει.
Έτσι η Ταϊσία, παρασύρθηκε στο δρόμο της ατιμίας μόλις 17 ετών.
Έγινε και η ίδια πλούσια αλλά και πόρνη.
Οι τίμιοι άνθρωποι την απεχθάνονταν.
Καμιά οικογενειακή πόρτα δεν ήταν ανοικτή γι' αυτήν.
Οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές της σάρκας της, ποτέ δεν θα την έφερναν να γνωριστεί με τις μητέρες τους και τις αδελφές τους.
Διότι είχε καταντήσει ένα αντικείμενο σαρκικής ικανοποίησης και τίποτα περισσότερο.
Τότε η Ταϊσία έπεσε σε θλίψη μεγάλη, αλλά και η Εκκλησία μπορεί να έχασε ένα πρόβατο, όμως δεν έπαψε να το αναζητεί.
Όταν λοιπόν ο Παφνούτιος από τη Σιδώνα έμαθε την ψυχική της κατάσταση, προσευχήθηκε και αποφάσισε να εργαστεί για την ψυχή της.
Και δεν αστόχησε.
Την επισκέφθηκε και με τη χάρη του Θεού πέτυχε το θαύμα!
Καυτά δάκρυα μετανοίας κύλησαν στα μάγουλα της Ταϊσίας.
Πέταξε όλα της τα πλούτη στη θάλασσα, διότι το τίμημα της ατιμίας δεν άξιζε να χρησιμοποιηθεί στο Ιερό έργο της ελεημοσύνης.
Από τότε έζησε φτωχά, αλλά πλούσια σε πίστη, σε μετάνοια, σε σωφροσύνη, σε προσευχή, σε υπακοή, σε ταπείνωση και καλοσύνη.
Έγινε δεκτή σε ευσεβή όμιλο γυναικών και πέθανε φροντίζοντας αρρώστους και ανήμπορους ανθρώπους...
[Την υπέροχη αΦήγηση μάς την έστειλε από το κελί μας στο ΑγιονΌρος ο π.ΘεόΦιλος!
Ας δούμε και την παρακάτω εξιστόρηση, μήπως και παραδειγματιστούμε...]
[Και μάλιστα από συνάδελΦο Γυμνάστρια!
Για να μη νομίζουν κάποιοι
πως δεν υπάρχει επίπεδο σε όλες τις ειδικότητες...]
{αΦού δεις τα δικά μας, δες και τα 2 ανώνυμα σχόλια από τότε που πρωτοαναρτήσαμε...}
Εκπαιδευτικός...
Είναι αυτός που εύχεται «καλή χρονιά» δυο εποχές το χρόνο.
Eίναι αυτός που όταν τον ρωτάνε «πόσα παιδιά έχεις;»,
απαντά «εκατοντάδες»
Που ακούει με λαχτάρα το «γεια σας κύριε» αμέτρητες φορές τη μέρα.
Που τον ενδιαφέρουν πιο πολύ οι μαθητές του από το μάθημα.
Που έχει για κίνητρο την αγάπη του για τα παιδιά και όχι την αγάπη των παιδιών για κείνον.
Που ανάβει φωτιές στο μυαλό των παιδιών, ενώ τον προορίζουν για πυροσβέστη.
Που θέλει να είναι πάντα ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει για να το ερωτεύονται και οι μαθητές του.
Είναι αυτός ο ενοχλητικός συναγερμός, αυτό το ξυπνητήρι που θέλεις να σπάσεις.
Που προσπαθεί να είναι σεμνός υπηρέτης της μάθησης και όχι φωτεινός παντογνώστης.
Που θέλει να εντυπωσιάζεται παρά να εντυπωσιάζει.
Είναι εκείνος που του απαγορεύουν να ζητάει οικονομική αξιοπρέπεια, γιατί κάνει λειτούργημα.
Που θέλει να διδάσκει και όχι να δασκαλεύει.
Που θεωρεί ότι το σχολείο πρέπει να φροντίζει αλλά όχι να φροντιστηριοποιεί.
Που ομαδοποιεί, αλλά δεν εξομοιώνει.
Που δεν ξεχνάει εκείνον τον μικρό που κάθεται μόνος του στο τελευταίο θρανίο.
Αυτός έχει διάφορα ονόματα:
– καθηγητής
– δάσκαλος
– νηπιαγωγός
Αυτά για κείνον έχουν πάντα το ίδιο όνομα: παιδιά.
Που χαίρεται άμα τον στριμώχνουν οι ερωτήσεις των μαθητών του.
Που κατσουφιάζει με τις λέξεις επίδοση και απόδοση και χαμογελάει με τη λέξη προσπάθεια.
Είναι ο εκπαιδευτικός που ξεκινά σαν ρόλος και γίνεται ταυτότητα.
Όχι κάτι σαν δεύτερη φύση μα σαν πρώτη.
Που δεν θέλει τίποτα άλλο να κάνει, δεν νιώθει ότι τίποτα άλλο έχει τόση αξία.
Που αν και λαχταρά και ξέρει ότι δικαιούται λίγη αναγνώριση παραπάνω λέει “δεν πειράζει” αφού κάνει αυτό που αγαπά.
Είναι η σήραγγα που ενώνει δύο παράλληλα σύμπαντα, των μεγάλων και των μικρών.
Που με χαρά γίνεται ο κυματοθραύστης για τα παιδιά, αλλά απεχθάνεται να γίνεται...
|η συνέχεια εδώ...
~ Θερμές ευχαριστίες για τον "δανεισμό" της ανάρτησης από την θαυμάσια Βιβλιοθήκη Πύργου!
(ανάμεσα στις κορυφαίες Δημόσιες Βιβλιοθήκης της Ελλάδας...)
Με τη χάρη του Θεού συμπληρώθηκαν οι πρώτες επτά ημέρες των πολυήμερων ενοριακών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026» που διοργανώνει για 30η συνεχή χρονιά ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, προς τιμήν του Πολιούχου του Ομωνύμου Δήμου και Πολιούχου της Ενορίας Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου. Μετά την τέλεση του Αναστάσιμου Εσπερινού, ακολούθησε ομιλία με θέμα: «Η μαγεία και η αντιμετώπισή της» και ομιλητή τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Σχοινά, εφημέριο Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Άλσους Προμπονά.
Ο π. Γεώργιος στη αρχή της ομιλίας, ανέφερε ότι το θέμα της ομιλίας του είναι εμπνευσμένο από το βίο του Αγίου Κυπριανού, που γιόρταζε εχθές, ο οποίος στο επάγγελμα ήταν μάγος και δεν έγινε μόνο χριστιανός αλλά επίσκοπος και Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
/ @in-ad
▪ Ιστοσελίδα: http://www.in-ad.gr
...να είσαι θυμωμένος με τους άλλους.
Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς.
Να μην ικανοποιήσαι με τα λεφτά που έχεις,
με τις ανέσεις που έχεις,
να νοιώθεις καταπιεσμένος,
ανήσυχος,
ανικανοποίητος με όλα και όλους,
να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση
και ανταγωνισμό
με ό,τι και όποιον βρίσκεται
δίπλα σου.
Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις Χριστό!
Όσο και αν μιλάς για Χριστό.
Αυτό μυρίζει θάνατο!
Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό;
Αν στις δυσκολίες,
στους πειρασμούς,
μπροστά σε δύσκολους ανθρώπους,
δεν έχεις υπομονή,
πραότητα,
χαρά,
απλότητα
και κυρίως ταπείνωση,
σημαίνει ότι ακόμη δεν έχεις καταλάβει
τι σημαίνει εν Χριστώ ζωή.-
|Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)
