«Να έρθεις πάλι...»

Ένας παπάς αντίκρυ στον παιδικό πόνο!!!

Σήμερα το πρωί τέλεσα τη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. 

Ένας φίλος δοκιμάζεται αυτή την περίοδο. 

Μη έχοντας κάτι άλλο να του προσφέρω του έδωσα τη Θεία Κοινωνία. 

Χρειάστηκε να πάω και στην Παιδιατρική Κλινική στο ογκολογικό της τμήμα. 

Τρία αγγελούδια περίμεναν. 

Και τα τρία χωρίς τα μαλλάκια τους. 

Δυο αγόρια κι ένα κορίτσι. 

Δίπλα οι μανούλες τους. 

«Σας περιμένει από το πρωί» μου είπε η μια μητέρα. 

Με κόπο κρατούσα τα δάκρυα μου. 
«Ιουστίνε, δώσε απλόχερα το Χριστό της ελπίδας κι άσε τα κλάματα. 

Δες τα πρόσωπα των μικρών ηρώων και παραδειγματίσου από το θάρρος τους» 
έλεγα από μέσα μου. 

Το κορίτσι το κατάλαβα από τα νυχάκια του που ήταν βαμμένα. 

«Είσαι κούκλα» της ψιθύρισα. 

Με κοίταξε με εκείνα τα τεράστια της μάτια κι ένιωσα να μου καρφώνουν την καρδιά. 

«Να έρθεις πάλι» άκουσα την αδύναμη φωνούλα της. 

«Στο υπόσχομαι, θα έρθω πάλι» μπόρεσα με κόπο να πω και να χαϊδέψω το κεφάλι της μικρής αγωνίστριας.

Όταν ξαναγύρισα στο παρεκκλήσιο για να αφήσω το αγιοπότηρο κοίταξα την εικόνα του Χριστού κι εκεί πια μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου, αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν : 
«Χριστέ μου, δώσε παρηγοριά κι ελπίδα σε όλους αυτούς που τους φόρτωσες το σταυρό της δοκιμασίας. 

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα εσύ δώσε δύναμη…»

πηγή

|πρωτοαναρτήσαμε στις 22/9/2019.

Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο 

είπαμε να το αναδημοσιεύουμε σήμερα.

Μήπως ξέρετε το λόγο εσείς;

🌹 Πήρε το άγιο Ποτήριο και έτσι όπως ήταν, με τα άμΦιά του πήγε σε έναν οίκο ανοχής...

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.
 

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:
 

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.
 

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. 

Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.
 

Λειτούργησε. 

Πήρε το Άγιο Ποτήριο και τη λαβίδα και έτσι όπως ήταν με τα άμφιά του, κατευθύνθηκε σ’ έναν από τους οίκους ανοχής που υπήρχαν τότε σε αυτήν την περιοχή.
 

Εκεί κοινώνησε μια ετοιμοθάνατη πόρνη, την Ευλαμπία, η οποία μάλιστα αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία αναπαύθηκε εν Κυρίω, πέθανε. 

Την είχε προηγουμένως εξομολογήσει!
 

Όταν τον ρώτησα αργότερα σχετικά μ’ αυτό το θέμα μου είπε:
Αυτό έχει γίνει πολλές φορές. 

Μία γυναίκα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Συμεών μού έλεγε τέτοιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ’ αυτές τις ψυχές στους οίκους ανοχής. 

                     

Με αποδέχονταν. 

Τους μιλούσα για τη μετάνοια για τη σωτηρία της ψυχής, για την άλλη ζωή…
 

Ποτέ δεν τους μιλούσα άσχημα, αλλά με αγάπη τους έλεγα να μετανοήσουν και θα φροντίσει γι’ αυτές ο Θεός, θα τις αποκαταστήσει στην καρδιά Του.
 

Πολλές ψυχές μετανοούσαν…
 

Με ρώτησες αν φοβόμουν.
 

Τι να φοβηθώ; 

Δεν φοβάμαι κανέναν. 

Μόνο το Θεό φοβόμαστε, όταν αμαρτάνουμε. 

Δεν με ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος, εγώ για το Χριστό ενεργούσα.....!

 

Από το βιβλίο του π. Αθανασίου Γιουσμά, “παπα-Φώτης ο ‘διά Χριστόν σαλός’, (1912-2010)”, Μυτιλήνη 2010.

εμείς από την Theodoula Paraskeuopoulou

🌹 υποψήΦιοι άγιοι σε αναζήτηση πνευματικής στέγης... |Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους 

που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν 

 παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, 

που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, 

αγόρια και κορίτσια, 

να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, 

να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, 

κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου 

και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, 

με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης 

και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια 

και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες 

να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, 

γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, 

ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία 

και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές 

ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» 

και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο 

που δεν το φανταζόσουν 

ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, 

μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, 

μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα 

να παρακαλάει  

όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά 

που δεν έχει σβήσει ακόμα 

και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, 

έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο 

να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο 

να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού 

ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ 

και την φανουρόπιτα ανά χείρας 

σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό 

λαγούς με πετραχήλια, 

έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: 

«Το παλιόπαιδο, 

ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει 

θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: 

«Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές 

και μερικά στολίσματα Επιταφίου 

έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, 

δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές 

και οι φαρισαίοι, 

απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, 

ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

 

******

 

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

Αναρτήθηκε από Eva Psarrou

...δεν θέλω να σώσεις ούτε εμένα...

 

|εκλάπη από τη δική μας, Νίκη Κατσιάπη

☆ "Χωρίς να ρωτάμε «γιατί σε μένα»... |Πόσο επίκαιρο...

 

...Ο Κύριος επιτρέπει να μας συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, 

διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα όπως τα θέλαμε, 

δεν θα προετοιμαζόμασταν για τη Βασιλεία των ουρανών. 

Ούτε ουρανός, 

ούτε η γη 

θα κάνει δεκτούς όσους επιμένουν στο θέλημά τους. 

Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας, 

και εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό.

 Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίνεται,

 χωρίς να ρωτάμε, «γιατί σε μένα»...

       

       (άγιος) Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

  |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

     (την θαυμάσια ρήση της Γερόντισσας ΣωΦρονίας υποκλέψαμε από τον π.Σταύρο Τρικαλιώτη...)

🌹 Γιατί τα Πάντα Ξεκινούν Απ'την Γυναίκα... |δες & άκου την Αναστασία Σουσώνη

 

   [Πόσο χαίρομαι, που βλέπω ότι δίνεται πλέον βήμα σε ανθρώπους όπως η αγαπημένη μας "συν αυτώ" Αναστασία Σουσώνη, η οποία όποτε καλείται να μιλήσει, έχει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα να πει.

Για τις σχέσεις, για τα κορίτσια μας, για τη συζυγία, αλλά και για τα βιβλία που διαρκώς γράΦει...

Κυρίως όμως, μας εμπνέει δεν έχει καμιά δυσκολία να ομολογεί Χριστό, βαδίζοντας στα χνάρια της 22χρονης Αγίας της Περπέτουα, η οποία την έχει πάρει εδώ και χρόνια από το χεράκι, ευρισκόμενη μόνιμα με ζωντανή παρουσία μέσα της...

Κι αυτή ακριβώς η Ομολογία Χριστού, όπως γνωρίζετε πλέον καλά, μάς τρελαίνει...

Βέβαια, έχω ένα πρόβλημα. 

Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξή της Αναστασίας είναι καλύτερη απ' την προηγούμενη, που έκανε και τότε στον "Ελεύθερο"  με τον υπέροχο Γιάννη Σιμωνίδη.

Ακούστε και διαλέξτε ελεύθερα...]

       |η προηγούμενη, εδώ. Για να μην την ψάχνεις...

🌹 Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι: "Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, μ' υπομονή θ' αγιάσεις και στην Αληθινή Ζωή μαζί Μου θα περάσεις... |Ευστάθιο γιορτάζουμε 20 Σεπτεμβρίου, το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

                                        

              |αντί άλλου δώρου στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες....

|γράΦει η Ελένη Ζεάκη

Ένα πρωτοπαλίκαρο γεννήθηκε στη Ρώμη

που είχε ο Κύριος γι' αυτόν την πιο καλή Του γνώμη.

 

Μισός αιώνας μέτραγε απ' Του Χριστού Τη Γέννα

κι ήρθε ο Πλακίδας στη ζωή σε χρόνια ραγισμένα.

 

Ήτανε γόνος ευγενών σπουδαίων μες στη Ρώμη,

που ειδωλολάτρες ήτανε και άρχοντες και νόμοι.

 

Έγινε στο Ρωμαϊκό στρατό

μεγάλος Στρατηλάτης

όλες οι νίκες πέρασαν απ' τις δικές του πλάτες.

 

Έκανε οικογένεια με μιά χρυσή κοπέλα

κι απέκτησαν και δυό παιδιά στ' αγάπης την ομπρέλα.

 

Ήτανε ελεήμονες, από γιορτές απείχαν,

μαζί με τη γυναίκα του μοίραζαν ό,τι είχαν...

 

Μιά διαφορά τον χώριζε από τον Θείο Παύλο,

που ειδωλολάτρης ήτανε χωρίς να παίρνει ναύλο.

 

Είχε ο Χριστός Στα Πλάνα Του Μόνος να του μιλήσει,

όπως τον Παύλο δίπλα Του κι εκείνον θα ζητήσει.

 

Στα δάση μέσα εκπαίδευε τον κάθε στρατιώτη,

που άμα μπορούν να κυνηγούν, 

θα 'χουν ορμή κι αντρειώτη!

 

Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι

και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι...

 

Ποιός είσαι ρώτησε σεμνά, λίγο παλαβωμένος

και τ' αποκρίθηκε η φωνή 

"Είμαι Ο Εσταυρωμένος"!

 

"Ο Ένας και Αληθινός Θεός που έφτιαξα τη φύση,

για Μένα είσαι εκλογή να δώσεις Φως στη Δύση"

 

"Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, 

μ' υπομονή θ' αγιάσεις

και στην Αληθινή Ζωή 

μαζί Μου θα περάσεις..."

 

Ευστάθιος βαπτίστηκε κρυφά απ' το παλάτι

κι οι σύζυγοι και τα παιδιά γίναν ένα κομμάτι.

 

Τη στοργική γυναίκα του την είπαν Θεοπίστη,

να στέκεται ο Ευστάθιος με τη δική της πίστη.

 

Αγάπιο το 'να παιδί,

 Θεόπιστο το άλλο

να ακουμπάει Στο Χριστό 

κάθε δικό τους ζάλο...

 

Δόξα δεν υπολόγισαν που θα 'χαναν και πλούτη.

Ιώβια υπομονή έπρεπε να 'χουν τούτοι.

 

Τους πληροφόρησε Ο Θεός από την πρώτη μέρα

πως θα βρεθούνε όλοι τους για Κείνον στον αέρα.

 

Πρώτα χάνουν τους δούλους τους

που αρρωστήσαν όλοι

και έπειτα ψοφήσανε τα ζώα απο πανώλη...

 

Τον στρατηγό απέλυσαν για αυτήν την αλλαγή του

και τίμησε Το Βάπτισμα με τη σεμνή φυγή του.

 

Τα πλήγματα ερχότανε με πάταγο μεγάλο,

όμως σαν δεύτερος Ιώβ θα υπομένει κι άλλο...

 

Στη βάρκα που θα έμπαιναν να παν' στ' Αγίους Τόπους

χαθήκανε οριστικά με άλλης φύσης τρόπους.

 

Θα κλέψει τη γυναίκα του ο πονηρός βαρκάρης,

γιατί 'ταν αφιλότιμος και μαυροκατεργάρης.

 

Το 'να παιδί τού στέρησε λύκος,

 τ' άλλο λιοντάρι,

παρόλα αυτά ο Ευστάθιος στάθηκε παλικάρι...

 

Είπε 

"Ο Θεός μου τα 'δωσε με τόση καλοσύνη,

δικά Του,

 είναι ξέρει Αυτός", 

του δείχνει εμπιστοσύνη...

 

Μονάχος του πορεύεται σαν το ζητιάνο πάει,

σ' ένα χωριό δουλειά ζητά και κάτι για να φάει.

 

Τους συγκινεί ο τρόπος του,

 λάμπει το πρόσωπο του

πως ήταν άνδρας ευγενής 

θα μείνει μυστικό του...

 

Την προσευχή έχει πηγή και στάμνα την καρδιά του,

δεν σκέφτηκε τη μοίρα του, ούτε και τα παιδιά του.

 

Η πίστη του 'ταν καθαρή κι η στάμνα 'χε γεμίσει

με ευχαριστίες Στο Θεό για όσα έχει ζήσει...

 

Κατά διαόλου πήγαινε η αυτοκρατορία,

χωρίς εκείνον στρατηγό 

τους τρώγαν τα θηρία.

 

Και να που καταλάβανε πως ήτανε ο μόνος,

που θα μπορούσε να σταθεί στη βία αστυνόμος.

 

Τούμπα τον κόσμο έφεραν για νά μπει στο τιμόνι,

που δεκαπέντε πέρασαν στην εξορία χρόνοι.

 

Μία τομή τον μαρτυρά,

 δε θα το διαψεύσει,

στα γόνατα του ζήτησαν πίσω να επιστρέψει.

 

Σε θέλει η πατρίδα μας, του είπανε με πόνο

κι εκείνος συγκινήθηκε για το καθήκον μόνο.

 

Τα ρούχα τα αρχοντικά 

και τη στολή του βάζει

στο αρχηγείο κάθεται,

 τέλειο σχέδιο βγάζει...

 

Κι αρχίζει πάλι να νικά, 

να χαίρεται ο θρόνος,

μα ήτανε για τη χαρά 

μάλλον μικρός ο χρόνος

 

Του Ευστάθιου επέστρεψαν όλοι οι συγγενείς του,

τους κράτησε Ο Κύριος για τη δικαίωση του...

 

Το θαύμα ήταν φοβερό,

 που ζήσαν τα παιδιά του

και στρατιώτες γίνανε 

κι ήταν στο στράτευμα του!

 

Δίπλα του στέκαν, 

μα αυτός δε θα το καταλάβει..

Το ήξερε όμως Ο Θεός, 

που τα 'Χε αναλάβει...

 

Σε χρόνο που δε λέγεται,

 θα 'λεγε κάποιος Πότε;

Μα κι η μητέρα τα παιδιά βρήκε κι εκείνη τότε!

 

Όλοι ξαναβρεθήκανε και Το Θεό Δοξάσαν,

που ό,τι δεινά κι αν πέρασαν,

 ποτέ δεν Τον ξεχάσαν!

 

Ήταν σαν να μην χώρισαν 

και πάντα ένα ήταν,

τώρα στον αυτοκράτορα 

μπροστά το όχι είπαν...

 

Ο Αδριανός το στρατηγό στο θάνατο θα δώσει,

που στους θεούς δε δέχτηκε τιμές να αποδώσει...

 

Το ίδιο κι η γυναίκα του και τα παιδιά του ομοίως,

θα φτάσουν στο μαρτύριο κι οι τέσσερεις Αξίως...

 

Η πρώτη του απόπειρα είναι μες στην αρένα,

μα τα λιοντάρια βλέπουνε πως δεν πεινά κανένα!

 

Και του γυρνάνε τ' άντερα και διατάζει άλλο,

το πιο φρικτό μαρτύριο κι απ' όλα πιο μεγάλο!

 

Σε ένα βόδι να χωρούν μέσα στα σωθικά του,

π' άνθρωπος να το φανταστεί 

χάνει τα λογικά του...

 

Να γίνει από σίδερο τέτοιο που να μη λιώνει,

μα να γενούν κι οι τέσσερις απο τη λαύρα σκόνη!

 

Τρεις μέρες τους τηγάνιζαν, 

τέτοιοι σκληροί που ήσαν,

μα οι προσευχές που έκαναν 

ατόφιους τους κρατήσαν!

 

Και φύγανε στου ουρανού τις στράτες σαν παρέα,

και μείνανε τα σώματα ακέραια κι ωραία!

 

Ευστάθιο γιορτάζουμε είκοσι Σεπτεμβρίου,

το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

 

Κι όσοι πιστεύουν Στο Θεό 

και έχουν Θεοπίστη

κι Αγάπιο να χαίρονται 

τα δώρατα Του Κτίστη!

 

 

🌹 Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος 

(ονομαζόμενος αρχικά Πλακίδας) 

και οι συν αυτώ μάρτυρες 

(η σύζυγός του Θεοπίστη και τα δύο τους παιδιά, 

ο Αγάπιος και ο Θεόπιστος) 

εορτάζονται από την Εκκλησία μας 

στις 20 Σεπτεμβρίου...