Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

"Να βγει ο κόσμος έξω, να βγάλουνε τα εικονίσματα, να κάνουνε Λιτανείες!" ~ Ηγούμενος Παρθένιος

 

( Ο Γερ. Παρθένιος με τον Στάρετς Ηλία Νοζντρίν της Όπτινα)

Να βγει ο κόσμος έξω, να βγάλουνε τα εικονίσματα, να κάνουνε Λιτανείες, να παρακαλέσουμε τον Παντοδύναμο Θεό να άρει αυτό το πειρασμό δεν μας σώνουνε οι Άρχοντες του νυν αιώνος, μόνο ο Παντοδύναμος Θεός...

Αυτός θα μας σώσει. Να γονατίσουμε όπως κάνανε οι Νινευΐτες, να παρακαλέσουμε το Θεό τη Παντοδυναμία Του να άρει αυτό το πειρασμό, αλλιώς, όλοι δεν ξέρω τί θα γίνουμε...

Μή πλανάσθε, μόνο ο Θεός θα μας σώσει, μόνο η Κυρά μας η Παναγία μόνο οι Άγιοι Απόστολοι, μόνο οι Άγιοί μας όλοι. Και η προσευχή μας και η πίστη μας στο Θεό. Τις έσωσε το κόσμο; Η Πίστις ημών!

Γέροντας Παρθένιος, Ηγούμενος Αγιοπαυλίτης, Άγιον Όρος. 

«Με έπεισε ο γέροντας Παΐσιος να αφιερωθώ στη μοναχική ζωή»

Αποστολή στο Άγιο Όρος στις Αλήθειες με τη Ζήνα
(11/1/22)

Να έρθει το "Μοντέλο". Απαραίτητα ... |αντί άλλων ευχών στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες.

 


Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2022

Jelena Popovic: Από το βίωμα στην μεγάλη οθόνη ...

Η Jelena Popovic σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το αντίφωνο συζητά με τον Διονύση Σκλήρη με αφορμή την ταινία ο «Άνθρωπος του Θεού». Μιλά κατ’ αρχήν για τον πατέρα της, τα νεανικά της φτωχικά χρόνια περιπλάνησης στην Νέα Υόρκη και την πρώτη αληθινή βίωση της Θείας λειτουργίας. Εξηγεί ότι η ταινία προέκυψε μετά την «γνωριμία» της με το Άγιο μέσα από τα βιώματά της, διαβλέποντας μάλιστα κοινά στοιχεία με το βίο του Νεκταρίου. Ενώ τονίζει ότι αυτό που κυρίως επιζητούσε ήταν να εικονίσει την αγάπη, την συγχώρεση, την ταπείνωση στην ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Αναφέρεται ακόμα, στις δυσκολίες αλλά και στις ευλογίες μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας. Τέλος, απονέμει τα εύσημα στους συνεργάτες της και συζητά για τα μελλοντικά της σχέδια...

Σημ:
Η ταινία «O Άνθρωπος του Θεού» ήταν το κινηματογραφικό φαινόμενο του περασμένου έτους, καθώς έφερε στις αίθουσες κοινό όλων των ηλικιών, ακόμα και μη τακτικούς κινηματογραφόφιλους. Παράλληλα, έκλεψε τις εντυπώσεις ακόμη και των πιο απαιτητικών κριτικών, ενώ καταιγισμός μηνυμάτων περιγράφοντας τις προσωπικές τους εντυπώσεις κατέκλυσαν προσωπικά προφίλ μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η ταινία της Yelena Popovic με τον Άρη Σερβετάλη στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου, κέρδισε τις καρδιές του κόσμου πουλώντας περισσότερα από 283.000 εισιτήρια

ενώ στην δεύτερη θέση βρέθηκε η ταινία «Καλάβρυτα 1943» με 75.900 εισιτήρια. Στην τρίτη θέση βρέθηκε η ταινία «Σμύρνη μου Αγαπημένη» (65.662) που συνεχίζεται να προβάλλεται ακόμη στους κινηματογράφους...
(δες αναλυτικά εδώ ...)

"O AΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΕΝ ΙΩΑΝΝΙΝΟΙΣ". |16.1.2002. ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ +ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ... (κι ένα τραγούδι φτιαγμένο με αγάπη για τον άγιο της καρδιάς τους...)


Τραγούδι: Μέλη κατασκήνωσης συλλόγου "Απ.Παύλος" (Γρεβενίτι Ζαγορίου) Μουσική: Παρασκευή Σιχλιμοίρη, Ζωή Κουβακά Στίχοι: Αλεξάνδρα Πατσούρα, Ζωή Κουβακά, Παρακευή Σιχλιμοίρη

Έχεις στενοχώρια; Πάρε κι άνοιξε ένα βιβλίο πνευματικό...

 

 

Έχεις στενοχώρια; Πάρε κι άνοιξε ένα βιβλίο πνευματικό.

 

Να βρεις εκείνο, που αρμόζει στην περίπτωσή σου και να διαβάσεις.

 

Λες πως δεν μπορείς να περιοριστείς στο σπίτι;

Πάρε τότε το βιβλίο και βγες έξω στο ύπαιθρο. 

Κάθισε κάπου και διάβασε.

 

Και να έχεις την αίσθηση ότι νοερώς σε παρακολουθεί ο Άγιος, του οποίου διαβάζεις, είτε τον βίο, είτε τις διδαχές...

 

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης


πηγή

- Κανένας δέν θά μέ πάρει τηλέφωνο...- Εὐτυχῶς που ὑπάρχεις κι ἐσύ Χριστέ μου καί λέμε καμιά κουβέντα...

"Μόνος στή βροχή προχωρῶ...
Κανένας δέν θά μέ πάρει τηλέφωνο. 
Κανείς δέν μέ περιμένει στό σπίτι.
Ἔφυγαν ὅλοι. 

Ἔφυγε κι ἡ γυναίκα μου χρόνια πρίν. 
Τά παιδιά σέ ἄλλες πόλεις παντρεμένα...
Δέν μποροῦμε "μπαμπά" νά ἔρθουμε γιά διακοπές, πολλά τά ἔξοδα...
Βγῆκα νά πάρω λίγο ψωμάκι. 
Βρέχει πολύ. 
Δέν ἤθελα οὔτε ὀμπρέλα νά κρατήσω. 
Δέν μέ βαστοῦν τά χέρια καί τά πόδια πια. 
Κι εἶναι κι αὐτή ἡ μοναξιά ποὺ μέ τσακίζει. 
Καί τό νά δῶ ἕνα παιδί μου. 
Νά ἀγκαλιάσω τά ἐγγόνια μου. 
Ἄς εἶναι Θεέ μου...
Μπορεῖ τό καλοκαίρι νά ἔρθουν. 
Τουλάχιστον νά τά δῶ πρίν πεθάνω.
Θα πάω νά βράσω λίγο ρυζάκι. 

Ἔχει καί λίγο κοτόπουλο. 
Περάσαν κι οἱ γιορτές ἔτσι. 
Κι εἶναι ἡ μοναξιά πιό φοβερή τότε.
 Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχεις κι ἐσύ Χριστέ μου καί λέμε καμιά κουβέντα...

Καί μέ καταλαβαίνεις. 
Καί Σέ καταλαβαίνω τί πέρασες γιά μᾶς στό σταυρό. 
Κι ἔτσι κι ἐγώ δέν παραπονιέμαι. 
Λέω: Χριστέ μου, μιᾶς καί Σύ ποὺ Εἶσαι Θεός πέρασες τόσα, τί νά πῶ ἐγώ;; 
Κι ἔτσι παρηγοριέμαι μέ τή δική Σου παρέα Χριστέ μου...
Νἆναι καλά καί ὁ παπα Νικόλας-γέρος κι αὐτός λευϊτης κουρασμένος καί ἅξιος...

Μοῦ σφίγγει τό χέρι καί μέ παίρνει καί μιάν ἀγκαλιά τίς Κυριακές σάν μέ βλέπει. 
-Τί κάνεις κυρ Κώστα;; μου λέει μέ πλατύ χαμόγελο...
Νά, αὐτά ἔχω κι ἐγώ τώρα στό τέλος τῆς ζωῆς μου καί μέ στηρίζουν...
Άλήθεια σοῦ λέω, Χριστούλη μου, δέν ἔχω παράπονο ἀπό κανέναν..."

* Ἀληθινή διήγηση -κάποιων ἀφανῶν ἁγίων μέσα στίς ἀπρόσωπες πολυκατοικίες ποὺ ζωγραφίζουν μέ τή ζωή τους τον πολύ προσωπικό μας ΘΕΟ!!!


http://trelogiannis.blogspot.com/

-Έπ,... φιλαράκο!... Τι κάνεις εκεί, μες στο κρύο;...

 

-Έπ,... φιλαράκο!...
Τι κάνεις εκεί, μες στο κρύο;...

-Να,... κάθομαι και κοιτάζω...

Άλλο είναι ψηλό, άλλο γυαλίζει,
άλλο είναι φθηνό, άλλο "από σπίτι",
άλλο έχει μεγάφωνο, άλλο έχει "πτυχία",
άλλο κορνάρει, άλλο στριγγλίζει,
άλλο γκαζώνει, άλλο "ρετάρει",...
...πολλά βλέπω,... πολλά...

-Τι εννοείς;... Τι βλέπεις;...
Αμάξια;!!!

-Όχι... Καλάμια...
Έχουν, και τα καλάμια, "μάρκες"...
_______________________
ΠΑΥΛΟΣ ΛΙΑΡΟΥΤΣΟΣ

Nομίζουν πως είναι δυστυχία ...

 


Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022

* Ένας ξεχωριστός ... μπάρμπας φανερώνει αλήθειες ζωής... | Σοφία Χατζή & Σταύρος Γουναρίδης

~ "αμφ." επισήμανση:
Οι "συν αυτώ" που ασχολήθηκαν ώρες για να έχουμε εμείς (και) αυτό το βίντεο μπροστά μας, λιτά και κοφτά έστειλαν και παρήγγειλαν, σχεδόν ως εντολή: "ανέβασέ το!" 
Ανεβαίνει λοιπόν και το συγκεκριμένο βίντεο, χωρίς να υπάρξει από μέρους μας ο παραμικρός ενδοιασμός, αφού δεν χωράει "ψευδοταπείνωση" σε ό,τι έχει να κάνει με τον λατρεμένο μας μπάρμπα και το βιβλίο που προέκυψε μέσα από την εκατέρωθεν αγάπη και σχέση του με μας...
Με αυτό τον τρόπο, πέρα των άλλων, λύνονται όλες, ή έστω οι περισσότερες απορίες που φυσιολογικά έχουν προκύψει όλο αυτόν τον καιρό.
Για το αν είναι υπαρκτό πρόσωπο και αν ναι, ποιος είναι τελοσπάντων, γιατί διάλεξε εμάς να τα λέει, γιατί δεν θέλει να αποκαλυφθεί, πως τον προσέγγισαν οι εκδόσεις ΑΘΩΣ, τι παίζει με τον Ελευθεριάδη, τι πιστεύει για τα εμβόλια, τι μυστηριώδη και σκοτεινό ρόλο παίζει σε όλο αυτό ο Γουναρίδης...
|όσον αφορά τον τελευταίο, ο "μισθός" του, παρότι πολύ σωστά δεν αναφέρεται πουθενά το όνομά του στο βιβλίο, αφού πολύ απλά το βιβλίο δεν είναι δικό του, είναι ήδη ιλιγγιώδης, αφού έχει το ξεχωριστό προνόμιο να είναι ουσιαστικά ο μόνος που μπορεί να ακούει, να μιλάει και να συναναστρέφεται με τον μπάρμπα... 
"Πληρώνεται" αυτό;

* Ραδιοπαραμυθία 14.01.2022 - Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM

Επιμέλεια - παραγωγή: Σοφία Χατζή
δείτε περισσότερες εκπομπές στο Youtube, στο playlist:
ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Σοφία Χατζή, εδώ
Spotify (podcast): https://open.spotify.com/show/5X318QLNpY9Og41FIVelGS
δημιουργία βίντεο: kkaratz@gmail.com
 
για αγορά του βιβλίου από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ, εδώ
 
Βιβλιοπωλείο: Αθήνα: Αβέρωφ 2, τ.κ. 10433
τηλ.: 2105238305
Δευτέρα-Παρασκευή 08:30-17:00


* Η Ράνια στον Ουρανό! |ο καρκίνος, αυτός ο απρόσκλητος ...


  Πάνε κάμποσα χρόνια από τότε που γνωρίσαμε τον Δ. και την Έ. 

Τα "πιστεύω" μας ίδια, τα παιδιά μας συνομήλικα. 

Και κάπως έτσι "δέσαμε"...

"Έχω και μια αδελφή, τη Ράνια", μας είχε πει ο Δ. μεταξύ άλλων. 

Εμείς Αθήνα, εκείνοι Θεσσαλονίκη, τη Ράνια δεν την είδαμε ποτέ από κοντά. 

Μαθαίναμε, όμως...

Η Ράνια πάλευε με τον καρκίνο χρόνια και δεν ήταν ούτε 40. 

Οικογένεια δεν είχε κάνει: ζούσε, είναι η αλήθεια, "κοσμική" ζωή. 

Από την άλλη ο Δ., ύστερα από μια συνειδητοποιημένη στροφή 180 μοιρών, ζούσε με τη δική του οικογένεια "εν Χριστώ". 

Πολύ σπάνια ανέφερε τη σωστική δύναμη της εξομολόγησης και της Θ. Κοινωνίας στην αδελφή του μιας κι εκείνη αντιδρούσε. 

  Γενάρης του '20... 

Τα πράγματα για τη Ράνια χειροτερεύουν. 

Ο Δ. και οι δικοί του καθώς και πολλοί φίλοι προσεύχονται. 

Κυρίως όμως ο Δ. Προσευχή για να "φύγει έτοιμη" η αδελφή του.

"Βλέποντάς τη να φεύγει έτσι, για μια στιγμή κλονίστηκε η πίστη μου", μας εκμυστηρεύτηκε αργότερα το παλληκάρι.

  Φλεβάρης του '20...

Πέμπτη βράδυ, στο νοσοκομείο, σε μια απέλπιδα προσπάθεια τής λέει: 

"Ράνια, να πω στον παππούλη να έρθει;" 

"Ναι, να πεις" ήταν η απάντηση της Ράνιας (...και των πολλών προσευχών).


  Παρασκευή εξομολογήθηκε.

  Σάββατο κοινώνησε. 


Στη κολλητή της είπε: 

"Αν το θέλεις μπορούμε να μείνουμε φίλες για πάντα". 

Έπειτα από λίγες ώρες, με το κομποσκοίνι στα χέρια έπεσε σε ημικωματώδη κατάσταση. 

Την επαύριο σε κώμα. 

Η Ράνια, η Ουρανία, έφυγε γαλήνια για τους Ουρανούς.

  Χαρακτηριστικά, ο υπάλληλος του γραφείου κηδειών που την ανέλαβε είπε στον Δ.: 

"Δεν έχω ξαναδεί τόσο όμορφη νεκρή"! 

  Κι  ο Δ., αφού την έκλαψε, αναπαυμένος, δοξολόγησε τον φιλεύσπλαχνο Πατέρα.

 

Αυτή είναι η μεγάλη ευλογία του καρκίνου:

φέρνοντας τον άνθρωπο όλο και πιο κοντά στη Μετάβαση, τον «αναγκάζει» να κοιτάξει μέσα του, να φιλοσοφήσει τη ζωή. 

Τον στρέφει προς τον Θεό δίνοντάς του τον χρόνο και τις συνθήκες για να Τον αναζητήσει. 

Και στην επίπονη πορεία του, βλέποντας τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν, αφήνεται στα χέρια Του. 

Με τη μεσολάβηση της ασθένειας κάνει τελικά ο άνθρωπος, έστω και στο παρά πέντε, αυτό που του ζητούσε ο Χριστός σε όλη του τη ζωή: 

να αφεθεί ολοκληρωτικά σ΄ Εκείνον.


 Κι ο καρκίνος, αυτός ο απρόσκλητος, 

από εχθρός γίνεται φίλος, 

από κατάρα γίνεται οικονομία Θεού, 

αφορμή προσευχής, 

δώρο πολύτιμο, 

αντάλλαγμα των φθαρτών με τα επουράνια,

επίσκεψη Θείας Χάριτος, 

κλειδί του Παραδείσου.

 

Μαρία Ξανθάκη (συγγραφέας)

(Υ.Γ. Για τους αγαπητούς φίλους που με ρωτούν, τα περιστατικά που, ως μια εκ των "συν αυτώ", στέλνω στον "αμφοτεροδέξιο" και έχει την ευγένεια να κοινοποιεί, είναι πραγματικά.)

"Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί και τα δύο πράσινα μεγάλα μάτια...." |Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...


Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. 
Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. 
Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. 
Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. 

Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. 
Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. 
Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. 
Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια πόσες ώρες να φθάσουν... 

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. 
Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. 

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. 
Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, 
Γέροντα τι να κάνουμε; 
Τώρα να τους διώξουμε; 
Που θα πήγαιναν; 
Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.
Είπε ο Γέροντας, εντάξει, 
εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ, 
βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι, αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. 
Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. 
Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. 
Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. 
Μπορώ να μείνω; 
Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. 
Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. 
Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ. 
Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα. 
Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ; 
Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές. 
Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. 
Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια. 
Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς. 
Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία;
Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. 
Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό.
Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη. 
Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει. 
Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά. 
Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα. 
Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν. 
Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός. 
Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε. 
Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο ΓεροΠαΐσιος στη Δευτέρα Παρουσία. 
Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.
 Μη γένοιτο όμως. 
Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. 
Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. 
Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον. 
Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου. 
Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.


Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή. 
Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε. 
Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. 

Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. 
Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. 
Ήταν ο Πέτρος.


Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.
 Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου. 
Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει. 
Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου. 
Σας είπα ένα. 

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών. 

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...


Αυτά τα θαύματα λοιπόν να επιζητούμε κι εμείς, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας μας, να μην απελπιζόμαστε και να μην κρίνουμε εύκολα. 

Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν αδελφοί μου. 

Ο Θεός δέχεται όλους. Και ξέρετε; 

Πολλές φορές εμείς που λεγόμεθα ευλαβείς Χριστιανοί και γεμίζουμε τις Εκκλησίες, και καλά κάνουμε, αν έχουμε και λίγη ευλάβεια περισσότερη και αν είναι και ο βίος μας λίγο καθαρός σε εισαγωγικά, γινόμαστε αυστηρότατοι κριτές στους αμαρτωλούς αδελφούς μας

Και αυτό είναι που θα μας βγάλει έξω από τον Παράδεισο διότι, εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται

Αν κρίνετε εσείς αυστηρά θα είναι και ο Χριστός αυστηρός μαζί μας.

Γι’ αυτό να έχουμε επιείκεια, να έχουμε αγάπη και να μιμούμεθα, εφόσον λεγόμαστε Χριστιανοί, τον Αρχηγό της Πίστεώς μας που είναι ευσπλαχνικός και γίνεται ο Καλός Ποιμένας που αφήνει τα ενενήκοντα εννέα πρόβατα και τρέχει να βρει το πεπλανημένο

Ποτέ να μην λέτε για κάποιον αμαρτωλό άνθρωπο γιατί δεν ξέρετε μέχρι το τέλος του αυτός ο άνθρωπος εάν μετανοήσει και αν γίνει άγιος.

Εάν ζούσαμε εμείς αδελφοί μου στην εποχή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που θα γιορτάσουμε σε λίγο, θα πίστευε σας παρακαλώ κανείς ότι αυτό το σκεύος του διαβόλου, το σκεύος της αμαρτίας, θα μπορούσε ποτέ όχι να γίνει αγία, να μετανοήσει; 

Κανείς δεν θα το πίστευε. 

Και όχι μόνο μετανόησε, όχι μόνον ο Θεός τη δέχτηκε και της συγχώρησε τις αμαρτίες, αλλά έγινε και τόση μεγάλη αγία που περπατούσε πάνω στον Ιορδάνη Ποταμό, προσευχόταν και σηκωνόταν στον αέρα και την προβάλλει και η Εκκλησία μας μία από τις Κυριακές της Τεσσαρακοστής για να μας δείξει την δύναμη της μετανοίας.

***

πηγή

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το Αβέρωφ

Εικόνα Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας από Αντέχουμε

|εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou


Ακολουθεί η ομιλία του πατρός Νήφωνος του Βατοπαιδινού με θέμα "Θαύματα στο Άγιο Όρος", απ΄όπου και το συγκλονιστικό περιστατικό...
(ακούστε την!
Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...)

"Δεν ήρθαμε εδώ γιατί δεν είχαμε που να πάμε..."



"Εδώ ακριβώς για εμάς είναι το σχολείο μας. Πρέπει να πάρουμε κι εμείς το δίπλωμα μας. Εάν δεν το πάρουμε, τότε τι; Υπάρχουν δάκρυα που είναι αντάξια να μάς κλάψουν; Έτσι είναι. Φύγαμε και αφήσαμε τους γονείς μας και τις μητέρες μας να κλαίνε. Και τους λέγαμε: «Εμείς πάμε να σωθούμε!». Και τι γίνεται εάν αποτύχουμε;" 

Δεν ήρθαμε εδώ γιατί δεν είχαμε που να πάμε

"Προσέχετε! Παρακαλώ την αγάπη σας: πρέπει να κερδίσουμε! Δεν είμεθα εξόριστοι εδώ. Δεν ήρθαμε εδώ γιατί δεν είχαμε που να πάμε. Απεναντίας, διαμαρτυρόμεθα σε αυτούς που απόξω φλυαρούν χωρίς να ξέρουν. Θυσιάσαμε την προσωπικότητα μας εκουσίως και ανεβήκαμε με τα πόδια μας εις τον βωμό του μαρτυρίου. Ούτε για φόβο, ούτε για ανάγκη, αλλά προς υποταγή και υπακοή και αγάπη προς τον Χριστό μας. Διότι, Αυτός ήρθε και μάς έδειξε τον δρόμο. Εμείς είμεθα οι οπαδοί Του! Οι μαθητές Του! Οι συνεχιστές Του!"

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ



Προς Αυτόν ηλιοκατευθύνομαι ...


‘‘Το μόνο που θέλω είναι να μεταδώσω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία.

Είμαι σαν όλους τους άλλους - αδύνατος.

Αλλά αισθάνθηκα μια ανάγκη.

Αισθάνομαι την Αλήθεια σαν κάτι το επείγον,
σαν έναν κόμπο στο λαιμό.

Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας.

Προς Αυτόν τον ηλιοκατευθύνομαι
μ' όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις.

Πώς να ζήσεις εάν δεν πιστεύεις τίποτα; Τριγυρίζεις συγχυσμένος δεξιά και αριστερά.’’
 
Πέτρος Μαμόνωφ
πρωταγωνιστής της ταινίας "Ostrov" (Το νησί)


~ πρωτοδημοσιεύσαμε στις 15/1/2020

* Σχετική ανάρτηση:

Καλό Παράδεισο Πιοτρ Μαμόνωφ!

 


Χθες, 16 Ιουλίου 2021, πέταξε για την αιωνιότητα σε ηλικία 70 ετών, χτυπημένος από κορωνοϊό ο ηθοποιός και μουσικός Πιοτρ Μαμόνωφ, γνωστός από τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στις ταινίες-ορόσημα «Το νησί» (εδώ με ελληνικούς υπότιτλους) και «Ο Τσάρος».

Ας θυμηθούμε δυο λόγια δικά του το καλοκαίρι του 2006, αμέσως μετά την πρεμιέρα της ταινίας «Το νησί»... (εδώ)


Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2022

Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης, ο δια Χριστόν πτωχός - Ἀρνησίκοσμος (+15 Ιανουαρίου)


~ "αμφ." επισήμανση:

Το πρωί λάβαμε αυτό το υπέροχο μήνυμα από την αγαπημένη μας Δ.!

Θα ήταν τεράστια η παράλειψη από μέρους μας να μην το συμπεριλάβουμε στην ανάρτηση για έναν ακόμα αγαπημένο αρνησίκοσμο αγιούλη μας...

" Καλημέρα χαρά μου !!! Ναι, σήμερα χαίρομαι αφάνταστα γι αυτον τον λατρεμένο άγιο των παιδικών μου χρόνων. Κάθε φορά που φτάνω στην αποκάλυψη του παιδιού στη μάνα του, βαλαντώνω στο κλάμα. Όταν πήγα στο μοναστηράκι του στην Εύβοια ήταν από τις πιο ωραίες μέρες της ζωής μου, ήταν μαζί μου και η μανούλα μου. Άφατη χαρά και για τις δυό μας!!!. Ο Άγιος μας είχε μοναστήρι και τον είδαμε για πρώτη φορά... Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης, ο εμπνευστής των παιδικών αγώνων του Αγίου Πορφυρίου..."


Ἀρνησίκοσμος παῖς λιπὼν γῆς καλύβην,

Ἐν οὐρανοῖς ἔπηξε καινὴν καλύβην.
Πέμπτῃ Ἰωάννης δεκάτῃ καλύβην μετέπηξεν.


Λειτουργικά κείμενα