✨ Κάθε που ξεκινά Σαρακοστή, νιώθω μές στήν ψυχή μου χαλασμό... λες και φουντώνουν μέσα μου όλες οι φωνές των προγόνων μας, γενιές ηρώων, Καπεταναίων που έχουν ανοίξει πόλεμο με το σκοτάδι... Σήκω μου λένε! Σήκω και πέσε στόν αγώνα!...

 

|γράφει ο "σεσημασμένος συναυτός", Δημήτρης Ρόδης

...Και να, 

βλέπω τον Γέρο του Μωριά, νηστευτή, 

να προσεύχεται στήν Παναγιά, 

βλέπω τον Μακρυγιάννη να κάνει δυο χιλιάδες μετάνοιες! 

Βλέπω τον Παπαφλέσσα 

πνιγμένο μέσα στα αίματα... 

και με πιάνουνε τα δάκρυα.

 

Βλέπω και έναν καλόγερο, 

λιπόσαρκο ασκητή της Παναγούδας, 

ράσα τριμμένα, 

χέρια σταυρωτά, 

κεφάλι γερμένο στη καρδιά. 

"Θα σας βοηθήσουμε εμείς οι Αγιορείτες. 

Κοιτάξτε να αδελφωθείτε πιο πολύ. 

Τώρα πολεμάμε με τον διάβολο... 

Πολεμάτε!"

Καλή Σαρακοστή, 

πολεμάτε αδέρφια! 

Του Χριστού...

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». |21 Ιουνίου 1913: Η μάχη του Κιλκίς

 

Πριν αναπαράγω το παρακάτω άρθρο για τη μάχη του Κιλκίς στις 21 Ιουνίου 1913 να πω δυο λέξεις για την εικόνα.

Ο στρατιώτης που κρατάει τη σημαία έχει πληγωθεί και πέφτει προς το έδαφος.

Όλοι οι στρατιώτες γύρω του, ετοιμάζονται να πάνε κοντά του για να του πάρουν τη σημαία και να την κρατήσουν όρθια.

Η σημαία πρέπει να φαίνεται όρθια από μακρυά στους άλλους στρατιώτες, ώστε να ανεβαίνει το ηθικό τους.

Αυτό απεικονίζει ο ζωγράφος.

[Ανδρέας Σταλίδης

Το άρθρο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου...

Ανηρτημένο στις 21 Ιουνίου 2022.]

21 Ιουνίου 1913: Η μάχη του Κιλκίς

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων».

Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς.

Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21:

«Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν… ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…»

(«Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215)

Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.

Ἡ ελληνική ἱστορία ἔχει μία ἰδιοτυπία, μοναδική ἴσως στήν οἰκουμένη.

Εἶναι ἱστορία ἀδιάλειπτων ἀγώνων γιά ἐπιβίωση.

Μῆλον τῆς ἔριδος οἱ γεωγραφικές ἑστίες του στή συμβολή δύο ἠπείρων, ἀντιμετωπίζουν εἰσβολές, ἐπιθέσεις, κατοχές καί φρικτές σκλαβιές, ἐρημώσεις κατά τήν διάρκεια ἀδιάκοπων ἐπεκτατικῶν ἐξορμήσεων ἀπό ὅλα τά σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.

Ὅλοι τίς διεκδικοῦν, ὅλοι τίς ποδοπατοῦν μέ τά στίφη τους.

Ἀλέθεται ὁ Ἑλληνισμός, ἡ «Πονεμένη Ρωμηοσύνη» στίς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας, ἀλλά «… ἰδού ζῶμεν».

Ή, ὅπως ὡραία τό διατύπωσε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης στά «ἀπομνημονεύματά» του:

«Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ὡς τώρα, ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦνε· τρῶνε ἀπό μας καί μένει καί μαγιά…».

Ἀπό τήν ἴδια τήν μαγιά τῶν ἡρώων τοῦ ’21 ἦταν φτιαγμένοι καί οἱ μαχητές τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, οἱ ὁποῖοι εἶναι συνέχεια τῆς μεγάλης Ἐπανάστασης.

Ἑκατό περίπου χρόνια μετά, τό Γένος, ἑδραζόμενο στήν λαϊκή ὁμοψυχία:

«Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας… χαλαπούς εἶναι περιγίγνεσθαι», ὅταν ὁμονοοῦν οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκητοι διαλαλεῖ ὁ Ἡρόδοτος («Ἱστορία» ΙΧ, 2) χάρις καί στήν θυσία τῶν παλληκαριῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, διπλασιάζει τά φτερά του.

Οἱ Βαλκανικοί Πόλεμοι τοῦ 1912-13 εἶναι ἀπελευθερωτικοί πόλεμοι.

Καί ὁ στρατός μας ἐλευθέρωνε σκλάβους Ρωμηούς, οἱ ὁποῖοι γιά 500 καί πλέον χρόνια διατήρησαν ἄσβεστη τήν ἐθνική τούς συνείδηση, γιατί –αναμφίλεκτη ἀλήθεια αὐτό– κρατήθηκαν ἀπό «τό ἄμφιο» τῆς ἑλληνοσώτειρας Ἐκκλησίας μας.

Στίς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907 ὁ λαός τῆς Δράμας ἀποχαιρετᾶ τόν ἐθνο-ιερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Χρυσόστομο, πού ὅδευε γιά τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, τήν αἱματοκυλισμένη Σμύρνη.

Λίγο πρίν τήν ἐπιβίβασή του στό τρένο, ὁ δημογέροντας Νίκας, προσφωνόντας τον, ὑψώνει τήν φωνή του, ὀρθώνει τήν λεβέντικη κορμοστασιά του, ἀτενίζει ἀγέρωχα τόν ποιμενάρχη καί τοῦ φωνάζει:

«Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγούς καί μᾶς ἔκαμες λιοντάρια. Μείνε ἥσυχος. Θά γίνει τό θέλημά σου.»

(Ν. Βασιλειάδη: «Γιά τήν Ἐλευθερία», σελ. 265)

Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ὁ Κυρηναῖος τοῦ Γένους σ’ ὅλη τήν πολυαίωνη σκλαβιά, αὐτή, μέ τούς ἀτρόμητους Μητροπολίτες της, ἦταν ἡ ψυχή τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα.

Ἄς τό θυμοῦνται αὐτό ὅσοι ἐκκλησιομάχοι κουνοῦν σήμερα τό δάχτυλο καί βυσσοδομοῦν κατά τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.

Ἔλεγε μεταξύ ἄλλων ὁ μεγάλος λογοτέχνης μας Στρατής Μυριβήλης, σέ ὁμιλία του, τό 1953:

«Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό ὀργανισμό σάν ὑποκατάστατος μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας.

Τά σύμβολα τῆς Αὐτοκρατορίας τά κράτησε ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς.

Καί μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες, αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς.

Ἐνάντια στούς ἀρχηγούς της ξέσπαγε κάθε ἐπίθεση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόσο ἀπό μέρους τῶν κατακτητῶν, ὅσον καί ἀπό μέρους τῶν Φράγκων.

Καί σωστά τόπανε, πώς σέ πολλές κρίσιμες ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια της σκλαβιᾶς.

Σ’ αὐτό τό διάστημα, ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες χάθηκαν γιά τό ἑλληνικό ἐθνικό σύνολο.

Ποιοί ἦταν αὐτοί;

Ἦταν ὅλοι ὅσοι μέ τή βία ἤ μέ τόν φόβο ἄφησαν τή θρησκεία τους.»

Συμπέρασμα ἀδιάσειστο:

«Ἄν ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό ἄμφιο τῆς Ἐκκλησίας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια».

(Ὁ Μυριβήλης πολέμησε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί τραυματίστηκε.

Ὅταν ὁ πατέρας του ἔμαθε στή Λέσβο τό νέο, ἀπό τή χαρά του κέρασε ὅλο τό χωριό.

«Ἄλλοι καιροί, ἄλλα ἤθη».

Τότε μεγαλουργοῦσαν οἱ καρδιές, τώρα μεγαλουργοῦν τά χρήματα, ὅπως ἔλεγε ὁ Κανάρης).

Ἔτσι φτάσαμε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί στήν τριήμερη μάχη τοῦ Κιλκίς, στίς 19-21 Ἰουνίου τοῦ 1913 πού φέτος τιμοῦμε τά ἑκατόχρονα ἀπό τήν διεξαγωγή της.

Ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς – Λαχανά, ἤ δίδυμη μάχη ὡς εἴθισται νά λέγεται, ἦταν ἡ πρώτη ἀποφασιστική σύγκρουση μεταξύ τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Βουλγάρων κατά τόν Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (Β’ ΒΠ) ὑπῆρξε ἡ πιό κρίσιμη καί ἡ πλέον φονική μάχη, ὄχι μόνο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, ἀλλά καί τῆς νεότερης ἐλλληνικῆς ἱστορίας.

Χάρις στήν νίκη τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ἡ Μακεδονία, ἡ Ἤπειρος, τά νησιά τοῦ Αἰγαίου, ἀκόμη καί ἡ Κρήτη καί ἡ Θράκη ἑνώθηκαν ὁριστικά μέ τό λυμφατικό τότε ἑλληνικό κράτος καί απετράπη ἡ προσπάθεια τῶν Βουλγάρων νά ὑλοποιήσουν το ὄνειρο τῆς «Μεγάλης Βουλγαρίας»

(Συνθήκη Ἁγίου Στεφάνου, 1878).

Ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος λογοτέχνης Δημήτρης Καμπούρογλου:

«Ὅλα τά ἔθνη γιά νά προοδεύσουν πρέπει νά βαδίσουν ἐμπρός πλήν τοῦ ἑλληνικοῦ πού πρέπει νά στραφεῖ πίσω», ὄχι βέβαια ὡς στείρα προγονολατρία ἀλλά ὡς μελέτη τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους, μέ σκοπό τήν παιδαγωγία κυρίως τῶν νέων.

Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ σπουδή τῆς ἱστορίας ἐμφυσεῖ στό παιδί ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τοῦ προσφέρει πρότυπα ζωῆς, τοῦ γνωρίζει τά ἐλλατώματα καί τά προτερήματα τοῦ Γένους, ἐνεργεῖ, μ’ ἕναν λόγο, ἐντός του διαπλαστικά, ὡς κατ’ ἐξοχήν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας.

Καί δή τί καλύτερο παράδειγμα φιλοπατρίας ἀπό τήν μάχη τοῦ Κιλκίς, τήν ὁποία ἐν συντομία θά ἐξιστορήσουμε, ἐπιμένοντας κυρίως στά βιώματα αὐτήκοων καί αὐτοπτῶν μαρτύρων.

Τό ἀθάνατο ἔπος...

|... όπως και ολόκληρο το άρθρο που έγραψε ο Δημήτρης Νατσιός (δάσκαλος - Κιλκίς), εδώ

~ Σχετικό άρθρο:

Ο διοικητής της ΙΙ Μεραρχίας Πεζικού 

Κωνσταντίνος Καλλάρης

https://www.antibaro.gr/article/2375

* Πώς ο Μακρυγιάννης δίδαξε τη μετάνοια σ’ έναν κλέφτη...

 

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου διηγείται πως ο Στρατηγός Μακρυγιάννης δίδαξε σε έναν κλέφτη τη μετάνοια και την ευχή, με το παράδειγμά του!

Διαβάστε:

«Τώρα θα σας πω για την μετάνοια, πως την έκανε ένας Ήρωας της Επαναστάσεως, πως μάθαινε στους ανθρώπους την μετάνοια. Τον λένε Μακρυγιάννη.

Αυτός ο Μακρυγιάννης, για να δείτε πώς αυτοί οι άγιοι άνθρωποι διδάσκονταν από τους πατέρες τους και πώς η Αγία Εκκλησία με τους Κανόνες που τους έβαζε -γιατί εξομολογούντο αυτοί- ξέρανε, και πώς διδάσκανε και τους άλλους τους νέους ανθρώπους…
Τον Μακρυγιάννη .. το γκουβερνάντο που έλεγε κι αυτός … τι να τον κάνουν; Σου λέει πρέπει να του δώσουμε μια σύνταξη.

Λέει αυτός: Ρε παιδιά, δώστε τη σύνταξή μου στις χήρες των αγωνιστών και μη μου δίνετε εμένα, γιατί οι χήρες δεν έχουν άντρες να τις περιποιηθούν, ενώ εγώ μπορώ να δουλέψω, να φυτέψω κάτι και να ζήσω την οικογένειά μου.

Για να τον τιμήσουνε τον κάναν αρχηγό της Αστυνομίας της Αθήνας. Αυτός ήταν υπεύθυνος για τις κλοπές κτλ.
Μια ημέρα, σ’ ένα παζάρι, ένα Σάββατο, τον καλούνε και του λένε: «Έλα, πιάσαμε έναν κλέφτη».

Πάει λοιπόν.. προσέξτε τώρα, αυτά είναι φοβερά… Ποιος τους τα ‘μαθε; Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που την είχανε από τους γονείς τους και από το Βάπτισμά τους και από την Αγία Εκκλησία.
Του λέει του κλέφτη:

– Ρε, έκλεψες;

–Όχι, λέει αυτός.

–Ρε πες το με το καλό, για να μη σε δείρω και το πεις με το ζόρι.

–Όχι, λέει, δεν έκλεψα.

–Ρε πες το με το καλό, θα σε δείρω και θα σε γυρίσω ανάποδα και θα φανεί η φουστανέλα. Πες πού τα ‘χεις τα λεφτά.

–Άκουσε, λέει, θα στο πω. Ναι. Έκλεψα.

–Πού τα ‘χεις τα λεφτά;

–Να, λέει.

Τα έβγαλε και του τ’ άφησε.

–Εντάξει, του λέει. θέλεις ωρέ, να σε σώσω και να μην ξανακλέψεις ποτέ;

–Θέλω, του λέει.

–Έλα στο σπίτι μου.

Δεν τον πήγε στην φυλακή, τον πήρε στο σπίτι του.
Πόσα παιδιά είχε; Δώδεκα.

–Βάλε γυναίκα να φάμε.

Και ήταν ένα τραπέζι μεγάλο και καθόταν αυτός στην αρχή, η γυναίκα απέναντι, είχε 6 παιδιά από ‘δω, έξι από ‘κει. Του λέει του ενός, σήκω από εκεί, τον βάζει αυτόν στα δεξιά του. Ό,τι είχανε έφαγε.
Βάζει ένα παιδί ο Μακρυγιάννης όρθιο και του λέει, όση ώρα τρώμε θα λες, Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με.

Δηλαδή, όση ώρα έτρωγε η οικογένειά του είχε ένα παιδάκι του όρθιο, εναλλάξ κάθε φορά, και έλεγε το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με». Δεν μιλάγανε. Το καταλαβαίνετε; Λέγανε αυτήν την ευχή του Δαυίδ του βασιλέως, «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με».

Λέει αυτός: καλά θα περάσουμε.

Χμ, του λέει, τη συγχώρεση την πήρες, αλλά τον Κανόνα θα τον κάνεις.

Κάθε Σαββάτο θα σε πηγαίνω στο παζάρι, για τρία Σάββατα.
Θα σου κρεμάσω μια ταμπέλα εδώ, που θα λέει, «Είμαι κλέφτης, συγχωρέστε με, αδελφοί» και θα σε περνάω από το παζάρι να σε βλέπει ο κόσμος να σε δείρει και να σε φτύνει.
Το Σαββάτο το βράδυ σπίτι μου θα πλένεσαι, μια βδομάδα θα τρως και θα πίνεις μαζί μου, και το άλλο Σαββάτο ξανά και το άλλο Σαββάτο ξανά.

Δηλαδή προσέξτε. Βρήκε και τον φιλανθρωπικό τρόπο, και να αποκαταστήσει το δίκιο -έδωσε τα λεφτά το άλλο Σαββάτο σε αυτόν που του τα είχε κλέψει-, αλλά τον πήρε στο σπίτι του. Δεν φοβήθηκε.

Τον πήρε στο σπίτι του τον κλέφτη, για να του πει: «Κοίταξε αδελφέ μου, είσαι σαν κι εμένα, τον Κανόνα όμως θα τον κάνεις. Είσαι σαν κι εμένα, σ’ αγαπάω ρε, σαν κι εμένα σ’ έχω μάτια μου, αλλά τον Κανόνα της κλεψιάς πρέπει να τον κάνεις».

Περάσανε 20 χρόνια. Γέρος ο Μακρυγιάννης, τον στείλανε να κάνει μία επίσκεψη στο Ναύπλιο.
Και πάει ένας κύριος πενηντάρης και του λέει,

–Θέλετε να έλθετε σπίτι μου να σας περιποιηθώ;

–Θα ‘ρθω, του λέει.

Πάει στο σπίτι του ανθρώπου και βλέπει ένα τραπέζι με εφτά παιδιά. Και είχε στη γωνία ένα κι έλεγε «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με».

-Του λέει: Ρε, ποιος είσαι εσύ;

–Εγώ είμαι ο κλέφτης, που με έσωσες. Εγώ είμαι ο κλέφτης, που με πήρες και με δίδαξες.

Με πήρες στο σπίτι σου και έμαθα πώς τρώνε και προσεύχονται. Και με έκανες να μάθω ότι πρέπει να έχω την τίμια δουλειά με τα χεράκια μου. Και ήλθα εδώ σε αυτήν την πόλη και είδα από σένα πώς έκανες. Και πήρα από εσένα αυτήν την οδηγία και πήρα κι εγώ ένα ένα μικρό περιβολάκι και ζω την οικογένειά μου.

Και έχω εφτά παιδάκια και επειδή είδα πως έβαζες ένα παιδί σου να προσεύχεται, βάζω κι εγώ το παιδί μου και προσεύχεται και λέει, Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με τον αμαρτωλό…». 

Κάποτε ο Άγιος  Παΐσιος είχε πει σπουδαία λόγια για τον  Στρατηγό Μακρυγιάννη:

«Ό Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Ἂν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀντώνιο δὲν θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά. Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Ἄνοιγαν οἱ πληγές του, ἔβγαιναν τὰ ἔντερά του, ὅταν ἔκανε μετάνοιες, καὶ τὰ ἔβαζε μέσα. Τρεῖς δικὲς μου μετάνοιες κάνουν μία δικὴ του. Ἔβρεχε τὸ πάτωμα μὲ τὰ δάκρυά του. Ἐμεῖς, ἂν ἤμασταν στὴν θέση του, θὰ πηγαίναμε στὸ νοσοκομεῖο».

πηγή: orthodoxianewsagency

adontes

|μας έστειλε ο Σπυράκος

... κι ό,τι θέλουν ας μου κάνουν.-

 

* "Κι ό,τι θέλουν ας μου κάνουν" |Στα πατήματά του και μεις...

 

"...Και πάει μια μέρα ο Κολοκοτρώνης και τον πιάνει απ’ τα γένια τον Καΐρη…

απόσπασμα ομιλίας π. Ευάγγελου Παπανικολάου

"...Οι Βαυαροί κλείσαν τα Μοναστήρια όλα. 

Μεγάλη ιστορία ο Φαρμακίδης. 

Εσείς γλιτώσατε γιατί ήσασταν στον Τούρκο. 

Ο Τούρκος δεν σας τα πείραζε τα Μοναστήρια. 

Οι Βαυαροί, οι Γερμαναράδες, οι Προτεσταντάδες 

και οι Καθολικοί, ο Καθολικός ο Όθωνας..

Πού το ‘χατε ξαναδεί;


Ορθόδοξος λαός, Καθολικός βασιλιάς, 

Προτεσταντική αντιβασιλεία. Άντε βγάλε άκρη. 

Καταλάβατε τί βάλανε;

Και σ’ όλα αυτά τί κάναμε; Ποιόν αντιτάξαμε; 

Τον Παπουλάκο.

Και να ‘ναι ο Φαρμακίδης με τον Καΐρη, 

και ο ένας ο Καΐρης να λέει βλασφημίες 

κατ’ Αυτής της Κυρίας Θεοτόκου. 

Να αρνείται το Αειπάρθενο της Παναγίας ..

Και πάει μια μέρα ο Κολοκοτρώνης 

και τον πιάνει απ’ τα γένια τον Καΐρη, 

που ήταν παπάς!

Προσέξτε. 

Έχουμε κι αυτά, 

έχουμε τους τάχα καλλιεργημένους, 

τους μορφωμένους, τους λιμοκοντόρους, 

έχουμε κι αυτούς. 

Και είπε ότι η Παναγία δεν είναι Αειπάρθενος.

 Γιατί είχε πάει στις Εσπερίες ο Καΐρης. 

Και πάει ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης 

και τον εσπάνε στο ξύλο 

και του λένε:

«Αυτό, 

για την Αειπαρθενία της Παναγίας», 

του είπανε.

«Εσύ», λέει, 

«πράγμα τζιβαέρικο 

που είναι η Πίστη μας, 

θα πεις εσύ για την Παναγία; 

Να και τούτη, να και τ’ άλλη.»

Τον εκάμαν τον παπά μαύρο. 

Το καταλάβατε; Τον Καΐρη. 

Τον Θεόφιλο Καΐρη, 

που του ‘χουνε αδριάντα εκεί στην Άνδρο. 

Του ‘χουνε μία προτομή με τα γένια του κει πέρα. 

Τί να τον κάμεις; 

Φτύσιμο θέλεις αφού είπες για την Παναγία μας. 

Και είχε κακό θάνατο κιόλας.

Ο Παπουλάκος; 

Τον εψήσανε ζωντανό τον Παπουλάκο. 

Τον εκλείσανε -η Ιερά Σύνοδος τον έκλεισε, 

ποιός τον έκλεισε;- 

γιατί έλεγε απλά, 

ούκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, 

πρέπει να πιστεύουμε στον Χριστό, 

θέλουμε ο βασιλιάς μας να είναι Χριστιανός, 

θέλουμε να ‘χουμε χριστιανικούς νόμους, 

θέλουμε να μας αφήσετε τα Μοναστήρια μας, 

μην μας πειράζετε τα Μοναστήρια μας 

και ν’ αγαπάτε τον λαό. 

Αυτά έλεγε ο Παπουλάκος και όλα αυτά 

θεωρήθηκαν αφορμή ανταρσίας 

και τον κλείσανε μέσα με την άδεια της Ιεράς Συνόδου, 

η οποία έκανε και κάτι χειρότερο. 

Τι έκανε; 

Του απαγόρευσε τη Θεία Κοινωνία. 

Γιατί; Τί έκανε; 

Πόρνος ήτανε; Μοιχός ήτανε; 

Παλιάνθρωπος ήτανε; 

Αυτά τα αμαρτήματα κλείνουνε 

τη Θεία Κοινωνία. 

Τι έκανε ο άνθρωπος; 

Αντιστρατεύτηκε την εκκλησιαστική αρχή 

του τόπου μαζί με τον βασιλέα. 

Τ΄ ακούτε; 

Γι’ αυτό, τι να δει ο Θεός; 

Αυτά δεν είναι μέχρι σήμερα τα ίδια; 

Τα ίδια ακριβώς που είναι και τώρα, 

και χειρότερα. 

*** 

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

https://simeiakairwn.wordpress.com 

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

~ Πρωτοαναρτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2018

~ Όταν ο "αμόρφωτος" Μακρυγιάννης δίδασκε ως άλλος "Πατέρας της Εκκλησίας του Χριστού" την έμπρακτη Μετάνοια...

 

Διαβάστε τι έκανε ο Μακρυγιάννης! 

Ομιλεί ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου:

Τώρα θα σας πω για την μετάνοια, πως την έκανε ένας Ήρωας της Επαναστάσεως, πως μάθαινε στους ανθρώπους την μετάνοια. 

ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ.

Αυτός ο Μακρυγιάννης, για να δείτε που αυτοί οι άγιοι άνθρωποι, πως διδάσκονταν από τους πατέρες τους και πως η Αγία Εκκλησία με τους Κανόνες που τους έβαζε -γιατί εξομολογούντο αυτοί- ξέρανε, και πως διδάσκανε και τους άλλους τους νέους ανθρώπους.

Τον Μακρυγιάννη .. το γκουβερνάντο που έλεγε κι αυτός … τι να τον κάνουν σου λέει πρέπει να του δώσουμε μια σύνταξη. 

Λέει αυτός, ρε παιδιά δώστε την σύνταξή μου στις χήρες των αγωνιστών και μη μου δίνετε εμένα, γιατί οι χήρες δεν έχουν άντρες να τις περιποιηθούν. Ενώ εγώ μπορώ να δουλέψω, να φυτέψω κάτι και να ζήσω την οικογένειά μου.

Για να τον τιμήσουνε τον κάναν αρχηγό της Αστυνομίας της Αθήνας. Αυτός ήταν υπεύθυνος για τις κλοπές κτλ.

Μια ημέρα, σ΄ ένα παζάρι ένα Σάββατο τον καλούνε, και του λέει, έλα πιάσαμε έναν κλέφτη.

Πάει λοιπόν.. προσέξτε τώρα, αυτά είναι φοβερά, ποιός τους τα ‘μαθε; Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που την είχανε από τους γονείς τους και από το Βάπτισμά τους και από την Αγία Εκκλησία.

Του λέει του κλέφτη:

–Ρε έκλεψες;

–Όχι, λέει αυτός.

–Ρε, πες το με το καλό, για να μη σε δείρω και το πεις με το ζόρι.

–Όχι, λέει, δεν έκλεψα.

–Ρε, πες το με το καλό, θα σε δείρω και θα σε γυρίσω ανάποδα και θα φανεί η φουστανέλα. Πες που τα ‘χεις τα λεφτά.

–Άκουσε, λέει, θα στο πω. Ναι. Έκλεψα.

–Που τα ‘χεις τα λεφτά;

–Να, λέει.

Τα έβγαλε και του τ’ άφησε.

–Εντάξει, του λέει. Θέλεις ωρέ να σε σώσω και να μην ξανακλέψεις ποτέ;

–Θέλω, του λέει.

–ΕΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.

Δεν τον πήγε στην φυλακή, τον πήρε στο σπίτι του.

Πόσα παιδιά είχε; Δώδεκα.

–Βάλε γυναίκα να φάμε.

Και ήταν ένα τραπέζι μεγάλο και καθόταν αυτός στην αρχή, η γυναίκα απέναντι, είχε 6 παιδιά από ‘δω, έξι από ‘κει. 

Του λέει του ενός, σήκω από εκεί, τον βάζει αυτόν στα δεξιά του. Ό,τι είχανε έφαγε.

Βάζει ένα παιδί ο Μακρυγιάννης όρθιο και του λέει, όση ώρα τρώμε θα λες, ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Δηλαδή, όση ώρα έτρωγε η οικογένειά του είχε ένα παιδάκι του όρθιο, εναλλάξ κάθε φορά, και έλεγε το ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ. 

Δεν μιλάγανε. 

Το καταλαβαίνετε; 

Λέγανε αυτήν την ευχή του Δαυίδ του βασιλέως, ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Λέει αυτός, καλά θα περάσουμε.

Χμ, του λέει, την συγχώρεση την πήρες, αλλά τον Κανόνα θα τον κάνεις. 

Κάθε Σαββάτο θα σε πηγαίνω στο παζάρι, για τρία Σάββατα. 

Θα σου κρεμάσω μια ταμπέλα εδώ που θα λέει, «είμαι κλέφτης συγχωρέστε με αδελφοί» και θα σε περνάω από το παζάρι να σε βλέπει ο κόσμος να σε δείρει και να σε φτύνει. 

Το Σαββάτο το βράδυ σπίτι μου θα πλένεσαι, μια βδομάδα θα τρως και θα πίνεις μαζί μου, και το άλλο Σαββάτο ξανά και το άλλο Σαββάτο ξανά.

Δηλαδή προσέξτε. Βρήκε και τον φιλανθρωπικό τρόπο, και να αποκαταστήσει το δίκιο -έδωσε τα λεφτά το άλλο Σαββάτο σε αυτόν που του τα είχε κλέψει-, αλλά τον πήρε στο σπίτι του. Δεν φοβήθηκε. 

Τον πήρε στο σπίτι του τον κλέφτη για να του πει, κοίταξε αδελφέ μου είσαι σαν κι εμένα, τον Κανόνα όμως θα τον κάνεις. Είσαι σαν κι εμένα, σ’ αγαπάω ρε, σαν κι εμένα σ’ έχω μάτια μου, αλλά τον Κανόνα της κλεψιάς πρέπει να τον κάνεις.

Περάσανε 20 χρόνια. 

Γέρος ο Μακρυγιάννης, τον στείλανε να κάνει μία επίσκεψη στο Ναύπλιο.

Και πάει ένας κύριος πενηντάρης και του λέει,

–Θέλετε να έλθετε σπίτι μου να σας περιποιηθώ;

–Θα ‘ρθω, του λέει.

Πάει στο σπίτι του ανθρώπου και βλέπει ένα τραπέζι με εφτά παιδιά. Και είχε στη γωνία ένα κι έλεγε ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

-Του λέει, ρε ποιος είσαι εσύ;

–ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΣΩΣΕΣ. Εγώ είμαι ο κλέφτης που με πήρες και με δίδαξες. 

Με πήρες στο σπίτι σου και έμαθα πως τρώνε και προσεύχονται. Και με έκανες να μάθω ότι πρέπει να έχω την τίμια δουλειά με τα χεράκια μου. 

Και ήλθα εδώ σε αυτήν την πόλη και είδα από σένα πως έκανες Και πήρα από εσένα αυτήν την οδηγία και πήρα κι εγώ ένα ένα μικρό περιβολάκι και ζω την οικογένειά μου. 

Και έχω εφτά παιδάκια και επειδή είδα πως έβαζες ένα παιδί σου να προσεύχεται, βάζω κι εγώ το παιδί μου και προσεύχεται και λέει, ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ...

πηγή : π. Παντελεήμων Κρούσκος

(εμείς από τον Μικέ Κουλιά)

* Και μετά από την εύστοχη παρέμβαση του Χρήστου Χαλκιόπουλου εδώ η ζωντανή αφήγηση 

~ Μακρυγιάννης στους Γάλλους στρατηγούς: "Ο Θεός βοηθά και τους αδύνατους ..."

Πινελιές του ήθους του Μακρυγιάννη, με τον Κώστα Γανωτή. * Ραδιοπαραμυθία 03.03.2021-

Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM Επιμέλεια - παραγωγή: Σοφία Χατζή [δείτε περισσότερες εκπομπές στο Youtube, στο playlist: ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Σοφία Χατζή https://youtube.com/playlist?list=PLV...​ δημιουργία βίντεο: kkaratz@gmail.com]

-Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ! - Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καί δέν τόν λές τόση ὥρα;

-Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!

-Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καί δέν τόν λές τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
- Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει.
Μόνο ἄν ἀνεβοῦμε τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, τόν Γολγοθᾶ, θά ἀντισταθοῦμε ὡς λαός καί ὡς κράτος.

Στρατηγός Μακρυγιάννης

* Ήταν κι ο μπαρμπα Γιάννης μαζί μας χτες ...

Τον βλέπαμε ...
Τον νιώθαμε σε κάθε γωνιά της πλατείας Συντάγματος και στους γύρω δρόμους.

Γιατί είχε αφήσει το πνευματικό του DNA ...

 

(Δάνειο ιδεών από το Δημήτρη Ρόδη)