† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

✨ Πίσω και πάνω απ΄όλα, φίλε, κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 

    Κάποιες σκέψεις μας έχουν κολλήσει στο κεΦάλι, 

βλέποντας τα βράδυα από ένα μπαλκόνι 

τα ζευγάρια κάθε ηλικίας,

που περπατάνε χέρι - χέρι.

  Ατελείωτα ζευγάρια σε ολόκληρη την υΦήλιο,

αιώνες τώρα, πορεύονται μαζί στη ζωή τους.

  Αν νομίζουμε κι εμείς, 

μαζί με όλους τους επί γης ανθρώπους,

πως με την ομορΦάδα, 

την εξυπνάδα και τη γοητεία μας 

έχουμε όλοι και όλες κερδίσει στη ζωή μας 

το άλλο μας μισό...

  Μήπως έΦτασε η ώρα να αναθεωρήσουμε;

  Γιατί, δεν μας περνάει καν από το νου

η πραγματικότητα 

πως εκείνη που ενώνει τους ανθρώπους

- όσο βαρύ κι αν ακούγεται - 

είναι η Θεία Χάρις.

   Γιατί αν ο ΠροΦήτης Ιερεμίας,

αιώνες πριν την έλευση του Χριστού μας έγραΦε...

"Πριν ακόμη σε πλάσω μες στην κοιλιά της μάνας σου, σε διάλεξα, και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει "...

     ...σιγά που δεν γνωρίζει ποιος άνθρωπος απ΄όλους μέσα σ΄όλόκληρο τον ντουνιά ταιριάζει σε μένα ή σε σένα...

    Ο οποίος άνθρωπος είναι προορισμένος τελικά για σένα κι ας μην το Φαντάζεσαι...

  Πίσω και πάνω απ΄όλα, 

φίλε, 

κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 Κι αν εμείς οι άνθρωποι 

το συνειδητοποιήσουμε αυτό ως γεγονός

και διαχειριστούμε την ευλογία

να μας δοθεί ένας άνθρωπος 

ως δώρο και μόνο,

τότε θα δούμε τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας.

 Αρκεί στην εξίσωση της σχέσης μας 

με τον άλλο άνθρωπο να προσθέσουμε 

κι Έναν τρίτο ανάμεσά μας,

που δεν θα΄ναι άλλος όμως,

παρά μόνον ο Χριστός.

 Κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ στη ζωή σου,

   ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.

1000 φορές, αδερΦάκι, να μείνεις μόνη / μόνος.

  Άσ΄το καλύτερα.

  Πιο καλή η μοναξιά...

   Δες τι λένε νύχτα - μέρα στις "ειδήσεις"...

        Κι αν "το δώρο"  που τελικά σου δόθηκε  

           το χειριστείς ως τιμωρία ή ως αγγαρεία...

   Τότε θα γίνουν πολύ δύσκολα τα πράγματα,

πολλές φορές δυστυχώς αφόρητα.

   Σκέψου όμως πως ακόμα και από μια τέτοια κατάσταση μπορείς να αγιάσεις.

  Και συ και ο άνθρωπος δίπλα σου,

  που κάποια στιγμή - δεν μπορεί - 

θ΄ακούσει έναν από τους ψιθύρους του Θεού,

 που ποτέ, μα ποτέ, 

δεν παραβιάζει την ελευθερία μας...

     {Διόρθωσέ μας αν διαΦωνείς 

σε τούτες τις αμπελοΦιλοσοΦίες μας. 

  Χαρά μας...

   Δεν διεκδικούμε δα και το αλάθητο.

      Σ΄ενα απλό μπαλκόνι καθόμαστε, 

           όχι σε τίποτα έδρανα.

      Και το Βατικανό μάς πέφτει πολύ πολύ μακρυά 

(μακρυά από μας...}

   |Δες τώρα και την παρακάτω μικρή αΦορμή 

 που τελικά μας οδήγησε σε όλα αυτά...

   

Κι όλα αυτά τα όμορΦα έγιναν, λέει,

γιατί κάποτε συναντήθηκαν 2 άνθρωποι

και διάλεξαν ο ένας τον άλλον

και αγαπήθηκαν

και είπαν να ενώσουν τις ζωές τους...

Φαντάσου αυτό το video

με πρωταγωνιστές

τους δικούς σου γονείς ή παππούδες...

(κι αν έχεις την όρεξη και τα μέσα,

σκηνοθέτησέ το και φτιάξ΄το και συ!

Για να το έχουν και οι επόμενες γενιές...

Κι αν θες, στείλ΄το και σε μας!

Για να χαρούμε και μεις μαζί σου...)

|ζούληξε τη μια από τις 2 εικόνες

για να δεις και συ το 30΄΄ θαυμάσιο fb βιντεάκι...

☆ "Έχεις ιδέα πόσους χρειάστηκαν για να να γεννηθούμε εμείς...;;;" |Το' ξερες; [Είσαι σίγουρος πως θες ν΄ακούσεις τη δική μας πρόταση; Γιατί πάλι σε μπελάδες θα σε βάλουμε...]

Απλά μαθηματικά ...

Το ήξερες?

 Για να γεννηθούμε χρειαζόμαστε:

 2 γονείς

 4 παππούδες

 8 προπάππους και γιαγιάδες

 16 προπάππους και γιαγιάδες

 32 τετρά παππούδες

 64 πεντά παππούδες

 128 εξα παππούδες

 256 επτα παππούδες

 512 οκτα παππούδες

 1024 ...παππούδες

 2048 ...παππούδες και γιαγιάδες

 Συνολικά, χρειάζονται 4.094 πρόγονοι στις τελευταίες 11 γενιές, όλοι περίπου 300 χρόνια πριν γεννηθούμε εγώ και εσύ!

 Σταμάτα για λίγο και σκέψου…

 Πόσα είναι τα πεπρωμένα, οι χαρακτήρες, οι νίκες και οι απώλειες της ζωής.

 Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη και αγάπη για όλους τους προγόνους μας, γιατί ο καθένας τους είναι μέσα στον καθένα μας ...

πηγή

~ "αμφ." ΥΓ:

Η δική μας πρόταση;

Απλά πράγματα:

Ψάξε τους προγόνους σου.

Άνοιξε τα παλιά άλμπουμ, έχοντας δίπλα σου τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου.

Κατέγραψέ τους, μιλώντας με τους παλιότερους που έχουν απομείνει από τα "σόγια" σου.

Ηχογράφησέ τους.

Ή ακόμα καλύτερα:

Άσ΄τους να βάλουν τα καλά τους, να χτενίσουν τα άσπρα μαλλάκια τους και ... βιντεοσκόπησέ τους.

Πολύ θα το χαρούνε!

Με δυο λόγια:

Ξεζούμισέ τους κανονικά!

Πριν συλλάβεις τον εαυτό σου να χτυπάς το κεφάλι σου, όταν πια θα έχεις χάσει και τους τελευταίους...

Το κάνουμε χρόνια τώρα με τα πιτσιρίκια της Α΄ Γυμνασίου, στο πιο υποτιμημένο μάθημα που υπάρχει στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολειών μας...

Δεν σου περνάει από το μυαλό τι έχουν ανακαλύψει κάποια πιτσιρίκια και οι γονείς τους για τους προγόνους τους...

Δεν φαντάζεσαι πόσα και συ θα μπορούσες να μάθεις για τις δικές σου ρίζες, το δικό σου γενεαλογικό δέντρο...

Και πόσο συναρπαστική μπορεί να γίνει αυτή η διαδικασία...

Γιατί δεν θα το κάνεις για να πάρεις το 20άρι που επιζητούν διακαώς κάποιοι από τους πιτσιρικάδες μας.

Και θα έχεις κερδίσει στο τέλος.

Ούτως ή άλλως...

Κι έτσι θα ξεκινήσεις να "ξεχρεώνεις" όσα καλά και άγια σου παρέδωσαν, μνημονεύοντάς τους καθημερινά στην προσευχή σου, αλλά κυρίως γράφοντας τα ονόματά τους στην Αγία Πρόθεση...

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πόσο χαίρονται οι ψυχούλες, όταν τις μνημονεύουμε...

[Δες εδώ τι έπαθε μια μέρα ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης! Ξεχνούν και οι Άγιοι άνθρωποι μερικές φορές... 

– Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα! ]

~ ΥΓ του υστερόγραφου:

Δεν θα στα λέγαμε όλα αυτά αν δεν τα είχαμε δοκιμάσει εμείς πρώτοι. 

Με τον τελευταίο θείο μας, που μας είχε μείνει από τη Μικρασία. 

Θυμάσαι τον θείο τον Στάθη; 

Δεν πήγε και τόσο άσχημα... 

Και είμαστε ευγνώμονες σε όσες ψυχές συνετέλεσαν σε αυτήν την ιστορία από την πρώτη πρώτη σύλληψή της, μέχρι τις πιο μικρές της λεπτομέρειες και έως την τελευταία της καταγραφή...

Τι λες; 

Πείστηκες να το δοκιμάσεις; 

Τώρα που έρχονται γιορτές και θα γυρνάμε από τραπέζι σε τραπέζι και από τηλεοπτικό κανάλι σε "φαντασμαγορικό γλέντι"... 

Να έχουν κάτι ακόμα για να σε ευγνωμονούν τα παιδιά σου...

Και που ξέρεις; 

Μπορεί κι είσαι κι εσύ ένας από τους τυχερούς (ή ευλογημένους καλύτερα) και να βρεθεί κάποιο από τα εγγόνια ή τα τρισέγγονά σου να σε μνημονεύει, όπως θα κάνεις εσύ με τους παππούδες σου...

Μεγάλη δουλειά...

Ξεκίνα!

|δείτε αξιοσημείωτα σχόλια στη fb ανάρτηση που δημοσιεύσαμε για πρώτη φορά τέτοιες μέρες το ΄21...

~ Ειρήνη Παπαγεωργίου:

Πόσο δίκιο έχεις!Εγώ το χτυπάω το κεφάλι μου, έχουν φύγει όλοι πια 😭

Βρήκα ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφει η μία μου γιαγιά, για το παιδομάζωμα μετά τον β' παγκόσμιο, δεν πρόλαβε έφυγε....

Και δεν έβαλα μυαλό, δεν κάθισα να γράψω όσα θυμόταν ο πατέρας μου από εκείνα τα χρόνια.

Κι από την πλευρά της μαμάς μου πόσες ιστορίες...ορφάνια, κατοχή...

Μου φαίνεται πρέπει να γράψω όσα θυμάμαι έστω κι αμυδρά!

 

~ Χρυσούλα Ιωαννίδου:

Ειρήνη Παπαγεωργίου, κάτσε και γράψε.... ότι θυμάσαι, δεν πειράζει. Και σιγά σιγά μπορεί να ξετυλίγεται το κουβάρι. Κάνοντας την αρχή έρχονται και άλλα...

 

~ Άννα Σιδηροπούλου:

Βασικά, είχαν ιστορίες να πούνε. Η ζωή τους ήταν γεμάτη περιεχόμενο, καθώς έζησαν εποχές που έγραψαν γεγονότα και παρέμειναν στην ιστορία. Η ζωή τους μια περιπέτεια, συμβάδιζε με τις εξελίξεις της εποχής και σημαδοτούνταν από αυτή. Ανεξίτηλα χρόνια. Ο μπαμπάς μου έγραψε βιβλιογραφία, αποτυπώνοντας όμως την πορεία μέσα στο χρόνο και η μαμά μου, τη δική της ιστορία, πιο περιεκτικά και σύντομα. Αλλά εμείς τους κεντρίσαμε και κάθησαν, μας τα έλεγαν και τα καταγράψαμε...

 

~ Barbara Pothitou:

Να είστε καλά! Απ΄το 2010 κατάφερα και βρήκα απ' τις λίστες των προσφύγων του Πόντου τους προγόνους μου ...

Ακόμη ψάχνω μια απ΄ την πλευρά του πατέρα μου έχω φτάσει μέχρι το 1856.

Ρωτάμε, καταγράφουμε την οικογένεια.

Συγχαρητήρια!

 

~ Ursule Pliarchopoulos:

Ναι σωστά, όλο και σημειώνω όνομα και παραστάσεις για τα παιδιά μου και κάθε σόι μου τα ζητάω για αυτούς που εχουμε κοινούς συγγενείς.

Πρέπει να τα κάνω εις διπλούν,

Ο καιρός περνάει γρήγορα...

♰ Ποιο είναι Άγιε Γέροντα, το μεγαλύτερο μνημόσυνο για τον κόσμο και για τους προγόνους μας και τι σχέση έχει με μας, τους ζώντες απογόνους τους; Και πότε δικαιούνται τη Θεϊκή Βοήθεια;

♰ Το μεγαλύτερο μνημόσυνο για τον κόσμο 

και για τους προγόνους μας 

είναι η πνευματική μας πρόοδο.

 

Διότι δικαιούνται τότε τη θεϊκή βοήθεια

- εκτός από την προσευχή μας που έχει παρρησία - 

και την χαρά που νιώθουν 

οι παππούδες μας για τα καμάρια τους -

ενώ από την άσχημη ζωή μας 

τριπλά υποφέρουν..."

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

|Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

(πρωτοαναρτήσαμε στις 15/9/2016)