Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος...

 

       |γράΦει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. 

Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. 

Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. 

Ανάμεσά μας.

Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… 

Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. 

Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. 

Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. 

Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. 

Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. 

Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. 

Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. 

Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. 

Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. 

Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. 

Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. 

Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. 

Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. 

Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. 

Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! 

Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. 

Σχεδόν μία ώρα! 

Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. 

Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. 

Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. 

Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… 

Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. 

Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. 

Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. 

Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.

Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. 

Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. 

Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. 

Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… 

Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. 

Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. 

Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. 

Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. 

Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Από τότε βρέθηκα αμέτρητες φορές στην έρημο του Αββά Γερασίμου. 

Κάθε φορά ο τόπος άλλαζε, μεγάλωνε, διαμορφωνόταν… 

Η έρημος πρασίνισε. 

Ο Άγιος Γεράσιμος χάρισε στον μακαριστό Γέροντα άφθονο νερό, κι εκείνος με τη σειρά του δημιούργησε ανθόκηπους, λαχανόκηπους, φυτείες με χουρμαδιές… 

Παράλληλα κατασκεύασε τεράστιους ξενώνες, βοηθητικούς χώρους, εργαστήρια ψηφιδωτών, κηροπλαστείο, μια μικρή φάρμα…

Και τι δεν έκανε μέσα στην έρημο με το υστέρημα που άφηναν οι προσκυνητές. 

Το μοναστήρι άνθισε. 

Και ο π. Χρυσόστομος βοηθούσε, με αυτό το υστέρημα των προσκυνητών, αμέτρητους αναγκεμένους που ζητούσαν βοήθεια. 

Στήριξε προσκυνήματα και μοναστήρια της Αγίας Γης, σχεδόν όλους τους αγιοταφίτες πατέρες και τους μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής της Σιών. 

Στο μοναστήρι φρόντισε και γηροκόμησε μέχρι την μετάστασή τους πολλούς αγιοταφίτες, ενώ στους ξενώνες διέμειναν αμέτρητοι προσκυνητές.

Ο π. Χρυσόστομος αγαπήθηκε για την απλότητα και την ευθύτητά του, για τον καθάριο χωρίς περιστροφές λόγο του, για χιούμορ που τον διέκρινε και για την εμπιστοσύνη που είχε στο Θεό και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. 

Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του τηλεφωνούσαν ή του έστελναν γράμματα ζητώντας βοήθεια σε κάτι που αντιμετώπιζαν, ψάχνοντας για μια παρήγορη κουβέντα και αναζητώντας ελπίδα μέσα στα αδιέξοδά τους. 

Κι εκείνος είχε πάντα κάτι να πει σε όλους… 

Πολλοί μιλάνε και γράφουν για τα χαρίσματά του, έχοντας ο καθένας προσωπική εμπειρία. 

Νομίζω πως το πιο σημαντικό του γνώρισμα ήταν η γνησιότητα και η ειλικρίνειά του. 

Σπάνια τα συναντάς πλέον σε τέτοιο απόλυτο βαθμό.

Φυσικά σαν άνθρωπος είχε και τις αδυναμίες του, όπως όλοι μας. 

Έκανε λάθη, όπως συχνά δημοσίως ομολογούσε. 

Παρεξηγήθηκε, δέχθηκε και πόλεμο, άκουσε κατηγορίες… 

Πέρασε πολλά, πάρα πολλά. 

Αλλά αγαπήθηκε και πάρα πολύ, από πάρα πολλούς. 

Δικαίως, αφού ο ίδιος είχε τον δικό του τρόπο να σε κερδίζει. 

Δεν ήταν λίγοι και οι γνωστοί επώνυμοι που δέχονταν παρηγοριά από τα λόγια του. 

Δεν ήταν βαθιά θεολογικά, ήταν απλά και βιωματικά λόγια, δοκιμασμένα στους πολυετείς αγώνες και τις αγωνίες του. 

Γι' αυτό και περνούσαν στο μεδούλι της ύπαρξής μας. 

Συνήθιζε να λέει πως ήταν αμόρφωτος και άγριος. 

Μιλούσε με αγάπη και θαυμασμό για άλλους αγιοταφίτες. 

Δεν δίσταζε να μιλάει έξω από τα δόντια για όλα τα κακώς κείμενα. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν την ανάπτυξη της μονής δεκάδες εθελοντές από την Κύπρο και την Ελλάδα πρόσφεραν βοήθεια, μένοντας για μεγάλα διαστήματα εκεί. 

Το μεγάλο δώρο που του έκανε ο Θεός, μετά από το τόσο χρήσιμο και απαραίτητο νερό, ήταν η παρουσία ενός νέου Κύπριου «μηχανόβιου» που βρέθηκε και έμεινε κοντά του. 

Δεκάδες φορές μου είχε πει πόσο αναπαυμένος ένιωθε που ο Θεός του έστειλε τον π. Κυριακό και αισθανόταν σίγουρος για τη συνέχεια της Μονής. 

Δεν επιτρέπεται να γράψω όσα μου έλεγε, αλλά χαιρόταν πάρα πολύ.

Εγώ δεν υπήρξα ούτε πνευματικό του παιδί, ούτε είχα καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Αλλά για 37 χρονιά τον γνώριζα και τον μάθαινα κάθε φορά που τον συναντούσα εκεί στην έρημο. 

Κι εκείνος έλεγε συχνά πως με ξέρει από παιδί και με τιμούσε με τις σύντομες κάθε φορά συζητήσεις που κάναμε. 

Έχω πολλά να θυμάμαι, αλλά τούτη την ώρα δεν μπορούν να καταγραφούν. 

Φυσικά δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό Σαββάτου, παραμονή του Ασώτου. 

Βρέθηκα στο μοναστήρι για να τον καλέσω στη βάπτιση του γιού μας που θα γινόταν το επόμενο πρωί στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου. 

Του είπα πως ξέρω ότι δεν πάει σε μυστήρια, αλλά θα ήταν τιμή και ευλογία αν μπορούσε να έρθει κοντά μας, μέσα σε ένα άλλο μοναστήρι. 

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε 

«Εντάξει βρε, για σένα θα έρθω».

Και το επόμενο πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, οδήγησε και ήρθε στον Άγιο Θεοδόσιο. 

Καθόταν έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να αρχίσει το μυστήριο. 

Ένα μυστήριο που θα τελούσε ένας «άγιος άνθρωπος», όπως πολλές φορές μου έλεγε για τον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σάββα. 

Επειδή όμως εκείνη την ημέρα είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε τελικά να κάνει την βάπτιση, πήγα και ρώτησα τον π. Χρυσόστομο αν θα ήθελε εκείνος να κάνει το μυστήριο, αφού ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία από όσους αγιοταφίτες πατέρες είχαν έρθει εκείνη την ημέρα. 

Σήκωσε το κεφάλι του και πάλι με πλατύ χαμόγελο απάντησε θετικά. 

Τις επόμενες μέρες, αλλά και αρκετές άλλες φορές, μου είπε ως ήθελε πάρα πολύ να κάνει την βάπτιση, αλλά ντρεπόταν να μου το ζητήσει. 

Δεν ντρεπόταν εμένα, αλλά τον πνευματικό του Αγίου Σάββα, αφού νιώθοντας ο ίδιος ο τελευταίος όλων, χαρακτήριζε ο π. Χρυσόστομος τον εαυτό του «άγριο άνθρωπο» που δε συγκρινόταν με τις αρετές των άλλων.

Έγινε η βάπτιση και από τότε τον νιώθαμε πιο δικό μας άνθρωπο. 

Καθώς ακόμα ηχεί η φωνή του στα αυτιά μου, νομίζω πως σε λίγες μέρες θα τον ξαναδώ εκεί στο μοναστήρι του, στο κηροπλαστείο, σε κάποιο βοηθητικό χώρο ή στην αυλή να πίνει μια γουλιά καφέ. 

Δεν υπήρξα από αυτούς που είχαν καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Δεν έψαχνα να τον βρω. 

Τον θεωρούσα όμως πάντα δεδομένο εκεί, ακόμα και τις φορές που έλειπε για εργασίες και υποθέσεις της μονής ή για τις υποχρεωτικές θεραπείες του τον τελευταίο καιρό.

Γράφτηκαν, γράφονται και θα γραφούν πολλά για τον Γέροντα. 

Ο Θεός μας γνωρίζει καλύτερα τα φανερά και τα κρύφια. 

Ενώπιον Του βρίσκεται πλέον. 

Ημέρα Κυριακή έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών. 

Την προηγούμενη μέρα η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε από τη Γεθσημανή στο Μετόχι της, απέναντι από το Ναό της Αναστάσεως. 

Κάθε χρόνο συνήθιζε ο Γέροντας να την συνοδεύει τέτοια μέρα, αλλά φέτος η διαδρομή που ο ίδιος ακολούθησε ήταν πιο μεγάλη. 

Ο Θεός ήθελε να ταξιδέψει από την επίγεια στην ουράνια Ιερουσαλήμ! 

 Οι προσευχές του κόσμου ήταν πολλές και τον συνοδεύουν με ευγνωμοσύνη στην ποθεινή πατρίδα.

Τώρα πια αναπαύεται στους Ουρανούς. 

Η ευχή του θα σκεπάζει το μοναστήρι του και η γη της ερήμου θα σκεπάζει το σώμα του. 

Πολύ καιρό πριν κοιμηθεί επέλεξε τον τόπο της ταφής του. 

Απέναντι από την είσοδο της Μονής. 

Επέλεξε τι θα γράφει η πλάκα, αλλά και ποια μορφή να σκαλιστεί στον βράχο: 

ο ίδιος με την πατριαρχική πατερίτσα με το περιστέρι να κάθεται σε αυτή, την παραμονή των Θεοφανίων στον Ιορδάνη ποταμό. 

Θα μας λείψει η παρουσία του, η φωνή του, το βλέμμα του… 

Θα ανταμώνουμε στην προσευχή όμως, ανάβοντας τις λαμπάδες που μας έδινε λίγο πριν φύγουμε από το μοναστήρι, λίγο πριν τον αποχαιρετίσουμε και μας ράνει με λουλούδια της ερήμου, καθώς το πούλμαν αναχωρούσε… 

Τι αξέχαστος αποχαιρετισμός ήταν αυτός κάθε φορά…

Από την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, αναπαύεται στους ουρανούς μαζί με τον π. Ιλαρίωνα του Θαβώρ, τον γέροντα Ιερόθεο του αγίου Θεοδοσίου, τον π. Φιλόθεο της Άκρης και τόσους άλλους αγιοταφίτες... 

Εκεί τον υποδέχθηκαν όλοι εκείνοι οι πατέρες που με φροντίδα γηροκόμησε και σίγουρα ο αγαπημένος του Άγιος. 

Δευτέρα 1/14 Σεπτεμβρίου στις 16:00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία στη μονή του Αγίου Γερασίμου. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση Γέροντα.-

♰ Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος και το Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ ~ ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ... |δες το video!

     ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ., φανατικοί Εβραίοι σκότωσαν με τσεκούρι τον Ιερομόναχο Φιλούμενο την ώρα του Εσπερινού. 

Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιό του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων...

Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία άλλου μέλους της αγιοταφικής αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει "ανακομιδή" των οστών σε κάποια λάρνακα. 

Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. 

Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε!

Έκλεισαν και πάλι τον τάφο, μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984 μ.Χ., οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλας Κλαυδίου, ανοίχθηκε και πάλι. 

Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει. 

Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς μέχρι σήμερα...

Αυτοί είναι οι δικοί μας "ήρωες": οι άγιοι και οι μάρτυρες κάθε εποχής... Ευωδιάζουν μέσα στους τάφους τους. Ο Ουρανός τους αναγνωρίζει πρώτα και μετά εμείς οι άνθρωποι. Τέτοια είναι η δική μας Παράδοση. Αυτοί είναι οι καρποί της. Και όπως είπε ο Χριστός: 

"Από τον καρπό θα καταλάβετε το δέντρο". 

Ας συγκρίνουμε τους νεκρούς μας με τους πάσης φύσεως ιδεολόγους που πέθαναν για τις ιδέες τους. Ας ανοίξουμε τους τάφους για να δούμε ποιοι είναι οι δικοί τους και ποιοι οι δικοί μας "ήρωες"...

Βασίλης Φράγκος

~ Γέρων Ἰουστίνος Ἁγιοταφίτης  
"Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος καὶ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ..."

☆ "...Υπάρχουν τόποι που μιλούν. Που δεν σου φωνάζουν στ’ αυτί αλλά σου ψιθυρίζουν στο στέρνο. Κατευθείαν στην καρδιά. Ένας τέτοιος τόπος είναι η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά...

 

 

     |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

   Αναρτώ αυτούσιο ένα κείμενο που δημοσίευσε ο αγαπητός μου αδελφός Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ.κ. Κωνσταντίνος για το Μοναστήρι του Σινά. 

(Το πρόβλημα παραμένει, δεν ξεπεράστηκε...). 

Τα δικά μου σχόλια είναι παντελώς περιττά. 

Με μια ανάσα διαβάζεται… 

   "Στο Σινά, η Αγία Αικατερίνη ανασαίνει ελληνικά

     |Του Σεβ. Μητρ.Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ.κ. Κωνσταντίνου|

Δεν είναι όλα για τον πολιτισμό. Κάποια είναι για την ψυχή. Κι αν την ψυχή την ξεριζώσεις, μετά τι να κάνεις με το κτίσμα; Απλά να το δείχνεις;

Υπάρχουν τόποι που μιλούν. Που δεν σου φωνάζουν στ’ αυτί αλλά σου ψιθυρίζουν στο στέρνο. Κατευθείαν στην καρδιά. Ένας τέτοιος τόπος είναι η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. 

Στα βράχια εκείνα τα καμένα από ήλιο και σιωπή. Ανάμεσα σε μονοπάτια που δεν χαρτογραφούνται αλλά θυμούνται, στέκει μια ανάσα αιωνιότητας. 

Ένα μοναστήρι. Ένα καταφύγιο. Μια εστία. 

Μια φωνή ελληνική που ψέλνει ακόμα, όταν όλοι γύρω έχουν σωπάσει.

Δεν είναι θέμα πίστης. Μην το περιορίζεις εκεί. Δεν είναι αν ανάβεις κερί ή όχι. Είναι αν ξέρεις πού ανήκεις, πού πατούν τα πόδια σου όταν όλα γύρω σου είναι έρημος.

Η Μονή αυτή, δεν είναι απλώς “σημαντική”. 

Είναι σπονδή ιστορική, φτιαγμένη από δάκρυα και από τη λιτότητα της Ορθόδοξης Παράδοσης που δεν θέλησε να κατακτήσει, αλλά να υπηρετήσει. 

Και οι πέτρες της; Δεν είναι οικοδομικό υλικό. Είναι προσευχές που σκλήρυναν με τους αιώνες. Είναι ιστορίες που δεν έγιναν ποτέ ντοκιμαντέρ. Είναι μοναχοί που έζησαν κι έφυγαν χωρίς βιογραφικό, μόνο με το κομποσκοίνι στο χέρι.

Και μέσα σε όλη αυτή την άγρια ομορφιά, τι είναι που μας κρατά ακόμα εκεί; 

Το ελληνορθόδοξο ήθος. 

Το ύφος. 

Η γλώσσα. 

Η μελωδία των ψαλμών. 

Το χρώμα του ξύλου στην Ωραία Πύλη. 

Ο τρόπος που χτυπάει το τάλαντο χαράματα. 

Όχι σαν θόρυβος. 

Σαν δήλωση.

″Είμαστε ακόμη εδώ. Ελληνικά. Ορθόδοξα. Άκαμπτοι σαν φως στην έρημο.”

Και τώρα, κάποιοι λένε να το διεθνοποιήσουμε. Να το ανοίξουμε σε όλους, λέει, να γίνει «οικουμενικό μουσείο». Και γιατί όχι, λέει, να χάσει και την “ελληνική του ιδιοκτησία και ταυτότητα”. Να γίνει “ουδέτερο”. 

Ουδέτερη ψυχή όμως δεν υπάρχει.

Οτιδήποτε Ιερό δεν δημεύεται. Αν δεν θέλεις να το υπηρετείς τότε… το εγκαταλείπεις αλλά δεν το ιδιοποιείσαι. 

Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά δεν είναι ένας ακόμα “ιστορικός χώρος”. Δεν είναι τουριστικό αξιοθέατο. Δεν είναι ένα ακόμα αρχιτεκτονικό μνημείο. Είναι το αρχαιότερο εν λειτουργία μοναστήρι του κόσμου. Και είναι ελληνορθόδοξο. Αυτό δεν είναι μια απλή αναφορά καταγωγής. Είναι δήλωση ταυτότητας. Είναι πνευματική αλήθεια.

Το μοναστήρι φτιαγμένο από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, και από τότε, επί δεκαπέντε αιώνες, φυλάττει όχι μόνο την ορθόδοξη πίστη αλλά και μια ολόκληρη πολιτισμική μνήμη. Χειρόγραφα μοναδικά, εικόνες βυζαντινής τέχνης, και κυρίως το Ιερό Λείψανο της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο δεν βρίσκεται εκεί για να εκτεθεί αλλά για να τιμάται. Δεν είναι μουσειακό εύρημα. Δεν είναι μούμια για γυάλινη προθήκη. Δεν είναι ένα θρησκευτικό έκθεμα για “πολυπολιτισμική παρατήρηση”. Είναι ένας ζωντανός σύνδεσμος με την αγιότητα, με το θαύμα, με το φως που φέρει η Ορθοδοξία.

Κι όμως, σήμερα, η Μονή απειλείται. Όχι από ληστές της ερήμου ή σεισμούς, αλλά από κάτι πιο ψυχρό: Τη δήμευση. Την επιχειρούμενη μετατροπή της σε “περιουσιακό στοιχείο του αιγυπτιακού κράτους”, αφαιρώντας τη διοίκηση από την ελληνορθόδοξη μοναστική του κοινότητα που επί αιώνες τη διαχειρίζεται με σεβασμό, αυτάρκεια και προσευχή. Μια διοίκηση που δεν εφευρέθηκε, αλλά παραδόθηκε από γενιά σε γενιά.

Η κίνηση αυτή δεν είναι απλή γραφειοκρατική υπόθεση. Είναι πνευματική απαλλοτρίωση. Είναι το γκρέμισμα μιας παράδοσης που άντεξε σε κατακτητές, αυτοκρατορίες και πολέμους, και τώρα καλείται να παραδώσει τα κλειδιά της σε μια κρατική δομή που δεν έχει ούτε τη γλώσσα, ούτε την πίστη, ούτε την κατανόηση αυτού που πάει να δημεύσει.

Γιατί στο Σινά δεν υπάρχει απλώς ένα όμορφο μοναστηράκι. Υπάρχει η φωνή μιας πίστης που αρνείται να γίνει τουριστικό φυλλάδιο. Υπάρχει μια ολόκληρη συλλογή θησαυρών — πνευματικών και υλικών — που σώθηκαν γιατί οι μοναχοί δεν τα πούλησαν, δεν τα διέθεσαν, δεν τα διαφήμισαν. Τα προστάτευσαν με νηστεία, προσευχή και σιωπή.

Και τώρα, τι ζητάμε από αυτούς τους ανθρώπους; Να μετατραπούν σε υπαλλήλους κρατικών συμφερόντων; Να δώσουν το λείψανο της Αγίας Αικατερίνης για “καλύτερη διαχείριση”; Να δουν τους θησαυρούς του μοναστηριού σε λίστες απογραφής, σαν να επρόκειτο για κεραμικά;

Η πίστη δεν εκτίθεται. Δεν τεκμηριώνεται σε Excel. Δεν οργανώνεται σε υπουργεία.

Η Αγία Αικατερίνη πρέπει να μείνει όπως είναι: Ελεύθερη στην έρημο της, κάτω από τον ίδιο ουρανό, με την ίδια γλώσσα προσευχής, το ίδιο αθόρυβο μεγαλείο, την ίδια αταλάντευτη ελληνορθόδοξη φλόγα. Γιατί δεν είναι μόνο μοναστήρι. Είναι παράδοση που ακόμα αναπνέει.

Αν πάρεις από το μοναστήρι τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα του, δεν το εκσυγχρονίζεις. Το ευνουχίζεις. Δεν το πας μπροστά. Το πετάς σε μια βιτρίνα όπου όλα μοιάζουν αλλά τίποτα δεν σημαίνουν. Τα μοναστήρια δεν είναι «χώροι πολιτιστικής ανταλλαγής». Είναι κιβωτοί πνεύματος. Είναι αγκαλιές που μυρίζουν λιβάνι. Είναι μνήμες που επιβίωσαν επειδή επέμειναν να μείνουν ίδιες.

Αν “χάσουμε” το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, δεν “χάνουμε” ένα κτίσμα. Χάνουμε μια ελληνική ανάσα μέσα στην έρημο. Κι ύστερα, τι να την κάνεις την “πολυπολιτισμική συνεργασία”; Πού θα ανάψεις το κερί όταν όλα θα ’ναι ουδέτερα και ψυχρά;

Η Ορθοδοξία δεν είναι marketing plan. Δεν σερβίρεται με brochure και project management. Είναι πολιτισμός εσωτερικός. Και στο Σινά, αν σταθείς σιωπηλά, αν κάνεις λίγο πίσω τον εαυτό σου, θα τον ακούσεις. Θα νιώσεις τον ήχο της φλόγας του καντηλιού που τρεμοπαίζει. Την πέτρα που έχουν ακουμπήσει από αιώνες χείλη που προσεύχονταν. Τον παλμό της ιστορίας όχι όπως γράφεται, αλλά όπως χτυπάει δυνατάι.

Αυτή η φλόγα καίει ακόμη. Μην την φυσήξεις. Η παράδοση δεν είναι φορτίο. Είναι πυξίδα. Και χωρίς πυξίδα, η έρημος δεν έχει έξοδο.

Και όποιος πάει να τη δημεύσει, ας αναρωτηθεί: Αλήθεια, πώς μπορείς και τολμάς να δημεύεις το φως;

πηγή 

  

☆ "...Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα...

 

   

     |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

 

Ευλογία μεγάλη αισθάνθηκα που με αξίωσε ο Θεός να παραστώ στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου Αρχιμ. Ιεροθέου. 

Σαν δικό μου προσφιλέστατο πρόσωπο τον ένιωθα. 

Με την μοναδική ασκητική του αγωνιστικότητα, τον απλό αλλά μεστό λόγο του, το γεμάτο σημάδια πρόσωπο από τις περιπέτειες της διακονίας του, την ανοιχτή καρδιά του… 

Ποιος από όσους τον συνάντησαν δεν τον ένιωσε δικό του άνθρωπο;

Πότε στην είσοδο, πότε κάτω από την κληματαριά που αγαπούσε και φρόντιζε με μεράκι, πότε χτυπώντας τις καμπάνες τις μονής για να μας υποδεχτεί, πότε μέσα στο Καθολικό, πότε κάτω στο σπήλαιο των Μάγων…

Κάθε φορά που τον συναντούσα ήταν ξεχωριστή και τολμώ να πω, τώρα πια, ιδιαίτερα χαριτωμένη. 

 Δεν ήταν ποτέ κουρασμένος να υποδεχθεί προσκυνητές. 

Τα τελευταία χρόνια η επιβαρυμένη υγεία του δεν του επέτρεπε να κάθετε και να μας μιλάει, όπως έκανε παλαιότερα, όρθιος και για αρκετή ώρα κάθε φορά. 

Προσπαθώ αυτές τις μέρες να θυμηθώ τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε η πρόνοια του Θεού στις επισκέψεις μας στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, αλλά αντιλαμβάνομαι πως τα δικά μου λόγια είναι φτωχά για να αποτυπώσουν ένα λεβέντικο μεγαλείο που κρυβόταν στο μικρόσωμο γεροντάκι. 

Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. 

Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα. 

Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, που τα χρόνια του βίου του βάρυναν το σώμα του, ο μακαριστός Γέροντας λειτουργούσε καθημερινά. 

Ξυπνούσε αχάραγα και κατέβαινε στο αγαπημένο του Σπήλαιο, δίπλα στον τάφο του προστάτη του Κοινοβιάρχη Αγίου. 

Στον Όρθρο μνημόνευε για ώρες ονόματα. 

Όλα αυτά τα χαρτάκια που άφηναν κατά εκατοντάδες οι προσκυνητές και που γέμιζε μεγάλες πλαστικές σακούλες με αυτά. 

Κανένα δεν πετούσε, τα είχε εκεί και κάθε μέρα μνημόνευε από λίγα (!) για να τελειώσουν κάποια στιγμή. 

Αυτή η προσκομιδή του σύγχρονου παπά-Πλανά κρατούσε αρκετές ώρες. 

Κάθε μέρα για χρόνια μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. 

Χωρίς ποτέ να παραπονεθεί που όσα ονόματα μνημόνευε, μέχρι το μεσημέρι οι προσκυνητές τα είχαν αναπληρώσει στο πολλαπλάσιο…

Να τον έβλεπες να λειτουργεί τον Γέροντα… ήταν από μόνο του θέαμα αξέχαστο. 

Μέσα στην λιτή απλή του ιερατική στολή, στο μικρό ιερό στο σπήλαιο, αλλά και στο μεγάλο ιερό του Καθολικού, ο Γέροντας έλαμπε. 

Η απλή του στολή γινόταν χρυσοΰφαντη κι ο ίδιος, ο μικρόσωμος, έδειχνε γιγαντόσωμος χαριτωμένος. 

Τον ζούσε και τον έθρεφε η Θεία Λειτουργία την οποία ιερουργούσε με πλήρη κατάνυξη καθημερινά, μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου σε απόλυτη μυσταγωγία. 

Δεν ήταν εύκολο να τον κοιτάζεις όταν λειτουργούσε. 

Ντρεπόσουν να το κάνεις…

Στους Εσπερινούς πάλι εκεί, κάθε απόγευμα! 

Όταν πια είχαν φύγει τα πλήθη των προσκυνητών και είχε απλωθεί η απόλυτη σιγή της ερήμου (αυτή που τα τελευταία χρόνια χάθηκε από την σχεδόν αδιάκοπη κίνηση του δρόμου που περνάει έξω από το μοναστήρι), ο γέροντας άρπαζε τα σχοινιά και χτυπούσε την καμπάνα σημαίνοντας την ώρα της ακολουθίας. 

Στην ακολουθία δεν παρέλειπε τίποτα, όσα λόγια κι αν υπήρχαν, ακόμα και τα καθίσματα από το ψαλτήρι κανονικά όλα! 

Γεννήθηκε το 1929 στο Μαχαιρά του Ηρακλείου Κρήτης και βρέθηκε υπηρετώντας τη θητεία του στο εκστρατευτικό σώμα της Κορέας. 

Εκεί ζήτησε από τον Θεό δύναμη και στήριξη, να τον προστατέψει η Θεία Χάρις και θα ανταπέδιδε την σωτηρία του με την δική του επίσκεψη στην Αγία Γη. 

Αυτό ήταν το δικό του προσωπικό τάμα…

Και πως το ξεπλήρωσε; 

Με την πλήρη και απόλυτη αφιέρωσή του στον Κύριο και την ένταξή του στην Αγιοταφική Αδελφότητα: 

από το 1954 που έφθασε για πρώτη φορά στην Αγία Γη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. 

Πατρίδα του έγινε αυτός ο ευλογημένος τόπος και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη γενέτειρά του. 

Είχε πλέον αναγεννηθεί στα Άγια Χώματα και είχε αναλάβει νέες υψηλότερες διακονίες. 

Αν και αρχικά δίστασε.

Στο κάλεσμα του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Τιμοθέου να γίνει μέλος της αδελφότητας, ο λαϊκός τότε Ιωάννης Σηφάκης, αντιλαμβανόμενος το υψηλόν της ιερωσύνης υπούργημα, αποκρίθηκε πως δεν μπορούσε γιατί ήταν αγράμματος. 

Μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ταπείνωσης ο Πατριάρχης του απάντησε πως και οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι… 

Με τα λόγια αυτά η ψυχή του νεαρού κρητικόπουλου έλαβε την θεϊκή πρόσκληση. 

Αυτό του ζητούσε ο Θεός να κάνει και αυτό έκανε με προθυμία και αυταπάρνηση. 

Στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Όρους Θαβώρ έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1957.

Από τότε διακόνησε σε διάφορα προσκυνήματα, όπου τον έστελνε το Πατριαρχείο ανάλογα με τις ανάγκες, βρέθηκε πρόθυμα, με φρόνημα αγωνιστικό και θυσιαστικό. 

Πόνεσε τον τόπο, τα προσκυνήματα και τους ανθρώπους της περιοχής. 

Όπου και όσο μπορούσε, βοηθούσε. 

Ο ίδιος δεν απαιτούσε τίποτα. 

Προφανώς είχε αφήσει τα πάντα στα χέρια του Κυρίου. 

Τον πολέμησαν κυρίως αυτοί που ευεργετήθηκαν από αυτόν, όπως συμβαίνει συνήθως. 

Έζησε πολέμους, περιπέτειες, εχθροπραξίες και αποκλεισμούς, ενώ υπέφερε απειλές, επιθέσεις και ξυλοδαρμούς. 

Δύσκολα κάποιος θα παρέμενε στη θέση του μετά από τόσα δεινά. 

Αλλά ο π. Ιερόθεος ήταν αγωνιστής και είχε αφιερωθεί πλήρως στο διακόνημα του Αγιοταφίτη. 

Το 1976 διορίστηκε από το Πατριαρχείο ισόβιος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου και ανέλαβε ένα τεράστιο έργο: 

Να περισώσει το σπουδαίο, αν και απομακρυσμένο, μοναστήρι που είχε οικοδομήσει ο προκάτοχός του και παρέμενε σε ημιτελή κατάσταση. 

Τότε που πολύς κόσμος δεν πήγαινε, οι δρόμοι ήταν κακοτράχαλοι, οι αποστάσεις έδειχναν απαγορευτικές και τα κτήματα της Μονής ολόγυρα την προστάτευαν από πιθανούς καταπατητές ή κατακτητές. Αγάπησε με την καρδιά του το μοναστήρι και τον Άγιο ιδρυτή του. 

Δούλεψε ακούραστα με τα χέρια του κάνοντας κάθε εργασία, όπως έκανε σε όλη του τη διακονία στην Αγία Γη. 

Μόχθησε πραγματικά για το μοναστήρι και κατέβαλε μεγάλους κόπους για να διαφυλάξει τα δικαιώματα του μοναστηριού. 

Συμπλήρωσε τα κτήρια δημιουργώντας μεγάλο ξενώνα φιλοξενίας (στον οποίο ποτέ καμία ομάδα δεν φιλοξενήθηκε από τον φόβο που δημιουργεί η περιοχή). 

 Ολοκλήρωσε το Καθολικό, φρόντισε για την μαρμάρινη επένδυση του δαπέδου και προχώρησε με ειλικρινή ζήλο στην εξαιρετική αγιογράφηση, που θαυμάζει μπαίνοντας στο ναό ο κάθε προσκυνητής. 

Το ίδιο φρόντισε και το Σπήλαιο των Μάγων κοσμώντας τον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου και των άλλων Αγίων με αγιογραφημένες εικόνες. 

Τίμησε τους Αγίους αναιρεθέντες Μάρτυρες της Μονής και οι ακολουθίες που κυκλοφόρησαν προσφέρονταν αφιλοκερδώς από τον ίδιο και εξαντλούνταν σε ελάχιστο χρόνο. 

Καλλιέργησε τη γη του μοναστηριού, φρόντισε τους μικρούς κήπους και ιδιαίτερα την κληματαριά με τους πολλούς καρπούς της. 

Είναι αυτή που η σκιά της μας φιλοξενούσε και οι καρποί της παρέμεναν πάνω της μέχρι την εορτή του Αγίου Θεοδοσίου στην καρδιά του χειμώνα. 

Από τα πρώτα χρόνια φύτεψε εκατοντάδες ελαιόδεντρα. 

Αυτά τα καρποφόρα δέντρα, που αργυροπρασίνισαν τους γύρω λόφους και έδιναν άφθονο λάδι, του τα ξερίζωσαν φθονεροί γείτονες από την γύρω περιοχή, αφήνοντας στον γέροντα πίκρα και παράπονο. 

Δεν αγανάκτησε ούτε φοβήθηκε τα χρόνια που έζησε εκεί. 

Μας είχε διηγηθεί πολλές από τις περιπέτειές του, περιγράφοντας τα βάσανα σαν να έλεγε μια απλή ιστορία. 

Την ιστορία της ζωής του... 

Τότε που τον έδεσαν με συρματόπλεγμα σε έναν κορμό δέντρου και ήθελαν να τον κάψουν ζωντανό, το πρόβλημα που του άφησε στην ακοή ο έντονος ξυλοδαρμός, τους πετροβολισμούς και τις απόπειρες εμπρησμού της μονής, το χτύπημα με το ξυλοκιβώτιο στο κεφάλι μετά την επέμβαση στα μάτια του, την καταπάτηση της μοναστηριακής γης, το γκρέμισμα της στέρνας που με κόπο είχε οικοδομήσει… και τόσα άλλα που πέρασε! 

Τα ακούγαμε και μέναμε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, θαυμάζοντας το αγωνιστικό του μεγαλείο. 

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του ούτε γενναίο ούτε ήρωα. 

Τόνιζε πάντοτε την προστασία του Αγίου Θεοδοσίου με τις ολοζώντανες και σωτήριες παρεμβάσεις του. 

Δεν ήταν λίγες οι φορές που δάκρυζε και λύγιζε η φωνή του, όταν μας έλεγε για τις προσευχές του και τις ικετευτικές παρακλήσεις του στον Άγιο. 

Τον θαύμαζες που ένιωθε απόλυτα την εν Χριστώ ελευθερία και έβλεπε τα τείχη της Μονής σαν τα όρια του Παραδείσου… 

Πως να ξεχάσεις την αγάπη του; 

Τον αφτιασίδωτο γνήσιο τρόπο του; 

Το γεμάτο παρηγοριά βλέμμα στο πονεμένο πρόσωπό του; 

Όταν μία φορά είπα σε μία ομάδα προσκυνητών, πιστεύοντας πως ο γέροντας δεν με άκουγε, να βοηθήσουμε οικονομικά όσο μπορούσε ο καθένας το μοναστήρι, ο ήρεμος αγιοταφίτης έγινε απότομος. 

«Αυτό να μην το ξαναπείς στον κόσμο», μου είπε. 

«Έχουμε τα πάντα και δεν χρειάζεται οι προσκυνητές να αφήσουν τίποτα.

Ένα μόνο πράγμα θέλομε: να έρχεστε να μας βλέπετε», 

είπε και έμεινα να τον κοιτάζω… 

Ήξερα πως ότι συγκέντρωνε το προσέφερε ευλογία και ελεημοσύνη, ήξερα πως η αγάπη των προσκυνητών ζούσε τα μοναστήρια και γνωρίζοντας την πολυδάπανη αγιογράφηση του Καθολικού που είχε ξεκινήσει, θεώρησα σκόπιμο να στηρίξουμε την προσπάθειά του. 

Αλλά εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν πολύ πιο απλό, όμως πολύ πιο ουσιώδες, πέρα από τη δική μας θεώρηση…

Αποχαιρέτησα τον μακαριστό Γέροντα Ιερόθεο στο Καθολικό της Μονής και πήρα για τελευταία φορά την ευχή του όταν ασπάστηκα το ασκητικό μικρόσωμο νεκρικό του σώμα, λίγο πριν ταφεί δίπλα στην εκκλησία. 

Ευγνώμων προς τον Κύριο που με αξίωσε και οφειλετικώς προς τον μακαριστό Ιερομόναχο. 

 Με την πεποίθηση πως θα αγάλλεται και θα ευφραίνεται μετά δικαίων και αγίων, εύχομαι να μεσιτεύει για όλους μας από το Ουράνιο Θυσιαστήριο πλέον.

Καλό Παράδεισο Γέροντα! 

Να έχουμε την ευχή σου!

 |Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, 

Φεβρουάριος 2025

† Καλό Παράδεισο, Γέροντά μας! Ανέστη Χριστός...

 

Λέγαμε από το 2008 

που είχαμε την τεράστια ευλογία να τον γνωρίσουμε 

στη Μονή της μετανοίας του στην Αγία Γη...

"...Ένας πραγματικός ήρωας της πίστης μας...
Εν ζωή!
Για πόσο ακόμα;..."

Αλλά και πολύ πρόσφατα, 

τη μέρα εορτής του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, 

του Αγίου Γέροντά του...

...Από 23-25χρονο παλληκάρι, που άφησε την οικογένειά του στην Κρήτη
 (Τ'ακούς!Έχει ακόμα την κρητική προφορά...), 

για να "πεθάνει" τελικά δίπλα
στον Γέροντά του, τον Άγιο Θεοδόσιο.
Πήγε για προσκύνημα & δεν ξαναγύρισε στο νησί του.
Ένας πραγματικός ήρωας της πίστης μας...
Εν ζωή!
Για πόσο ακόμα;

Μετά από τόσες απόπειρες (πάνω από 20...), που έχει δεχτεί από εκείνους, που δεν μπορούν (ακόμα;) να χωνέψουν τους Ορθόδοξους στα Πανάγια Προσκυνήματα...
Ένας μελλοντικός "Άγιος Φιλούμενος"...

|όλα αυτά και άλλα πολλά θα δεις, αν θες, εδώ...

Και μεις θα' χουμε να λέμε πως πήραμε την ευχή ενός καθ΄ομολογίαν αγωνιστή αγίου Γέροντα...

Καλό Παράδεισο, Γέροντά μας!

|H αναγγελία με την είδηση της κοίμησης από τον αγαπητό και σεβαστό μας π.Ιγνάτιο, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής των Ποιμένων 

- η καρτούλα από εδώ

(εμείς το μάθαμε από την κ.Ευαγγελία μας και τη Vaso K.)

✨ Στιγμές στην Αγία Γη |Ένα υπέροχο οδοιπορικό από τον πλέον "ειδικό", Λυκούργο Μαρκούδη...

 

 

Πρόκειται για τον μοναδικό τόπο στον πλανήτη μας, που μολονότι βρίσκεται στην Γη, τον διεκδικεί μεταφυσικά ο Ουρανός. Η έκτασή του είναι περίπου το ένα τρίτο της Ελλάδος. Μία στενή λωρίδα γης, στην οποία, όμως, διαδραματίστηκαν τα κορυφαία γεγονότα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Αυτή η περιοχή από τα πολύ παλαιά χρόνια ονομάστηκε Αγία Γη.

 

Είναι ένας τόπος γεωγραφικά κοντινός στην δική μας Πατρίδα, μια πολύπαθη περιοχή που εξακολουθεί να παραμένει στα φώτα της δημοσιότητας εξ αιτίας, κυρίως, της έχθρας και της πολεμικής των λαών που ζουν εκεί. Για μία ακόμα φορά στη σύγχρονη ιστορία τα θύματα πολλά, με απώλειες σε όλες τις πλευρές. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Υπάρχει όμως και μια άλλη!

 

 

 

Όταν κάποιος βρεθεί για πρώτη φορά εκεί, τότε σίγουρα αφήνει, φεύγοντας, την μισή του καρδιά στην Αγία Γη και σύντομα κατορθώνει και επαναλαμβάνει την προσκυνηματική του εμπειρία. Ο επισκέπτης της Αγίας Γης δεν είναι τουρίστας. Γίνεται προσκυνητής και η ιδιότητά του αυτή τον συνοδεύει για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Αν κάποιος Ορθόδοξος Χριστιανός επισκεφθεί τα μέρη αυτά μπορεί να καταλάβει πως, μολονότι είναι μακριά από την χώρα του, στην ουσία βρίσκεται στην Πατρίδα του. Επισκέπτεται την επίγεια Πατρίδα του Επουράνιου Κοινού Πατέρα μας. Αίσθηση πρωτόγνωρη.

 

Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις με λέξεις αυτά που έχεις ζήσει στους Αγίους Τόπους. Τα λόγια πραγματικά χάνουν την αξία τους, η περιγραφή πάντα θα είναι λειψή, ενώ ο παλμός της καρδιάς δεν θα μπορέσει ποτέ να μετασχηματιστεί σε φράσεις. Πως να περιγράψεις με λόγια ένα βίωμα μοναδικό και μία εμπειρία ανεπανάληπτη; Πως να μπορέσεις να αποδόσεις με πληρότητα κάτι που νιώθεις πως παραμένει, ακόμα και μετά το ταξίδι, πόθος ανεκπλήρωτος; Πως να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει πάει ποτέ στα Ιεροσόλυμα, γιατί εσύ θέλεις πάλι να πας και να ξαναπάς;

 

Υπερβολές, θα πουν πολλοί. Μα δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά: δεν είναι υπερβολή άραγε αυτό που έκανε ο Θεός για τους ανθρώπους; Δεν είναι υπερβολή πως ο θάνατος νικήθηκε και ο προαιώνιος εχθρός του ανθρώπου έχασε την κυριαρχία του; Δεν είναι υπερβολή πως η πίστη μας αντέχει εδώ και δύο χιλιετίες μέσα από ποικίλες αμφισβητήσεις, συκοφαντίες, διωγμούς και μαρτύρια; Υπερβολές, θα συνεχίσουν αρκετοί να λένε.

 

Πραγματικά! Είναι υπερβολή να βρίσκεις ηρεμία και γαλήνη στην πλέον πολύπαθη και ταραγμένη περιοχή του πλανήτη μας! Είναι υπερβολή να τριγυρνάς ανάμεσα σε ξένους λαούς, να ακούς ξένες γλώσσες και να νιώθεις πως είσαι στην ιδιαίτερη πατρίδα σου! Είναι υπερβολή να είναι όλα γύρω σου άγνωστα και όμως να μοιάζουν απίστευτα οικεία! Είναι υπερβολή, αλλά ζώντας λίγες μέρες στην Αγία Γη, ζεις έναν διαφορετικό χωροχρόνο, ζεις την Αγία Γραφή! Την βιώνεις με απόλυτο τρόπο.

 

Ανεβαίνεις λίγα μαρμάρινα σκαλοπάτια και βρίσκεσαι σε ένα υπερυψωμένο παρεκκλήσιο. Στέκεσαι μπροστά στον Εσταυρωμένο και αντικρίζεις βράχια σχισμένα. Σκύβεις και προσκυνάς μία οπή στο φυσικό βράχο και η ύπαρξή σου ολόκληρη συγκλονίζεται από μία απερίγραπτη και ξεχωριστή ευωδία. Ακούς την καρδιά σου να χτυπά πιο έντονα. Νιώθεις να μικραίνεις. Ελάχιστος γίνεσαι στον Φρικτό Γολγοθά.

 

Στέκεσαι μπροστά σε ένα περίτεχνο πέτρινο οικοδόμημα και περιμένεις καρτερικά τη σειρά σου. Τα τελευταία χρόνια, πριν την πολεμική σύρραξη, η αναμονή μπορούσε να κρατήσει αρκετές ώρες! Δεν προλαβαίνεις να δεις τον χώρο, να παρατηρήσεις λεπτομέρειες. Προχωράς και καθώς πλησιάζεις μπροστά στην είσοδο συνειδητοποιείς πως χωρίς να το θες έχεις σταματήσει να μιλάς. Δεν σκέφτεσαι κάτι άλλο, δεν θυμάσαι ακριβώς τις λεπτομέρειες που κάποιος λίγο νωρίτερα σου εξηγούσε για το μέρος αυτό. Και απλά προσεύχεσαι. Τα μάτια βουρκώνουν χωρίς να πονάς, χωρίς να στενοχωριέσαι. Και όταν εισέρχεσαι πλέον στον εσωτερικό χώρο, εκεί ο χρόνος σταματά. Μία στιγμή αιώνια. Δεν την χωράει ο νους σου, δεν την χωράει η καρδιά σου. Όπως αδυνατούσε στον τόπο αυτό να χωρέσει ο Αχώρητος. Εκεί που η γη υποχώρησε για να δεχτεί τον Δημιουργό του Σύμπαντος Κόσμου, για να εξέλθει νικητής και Αναστημένος. Για να αναχωρήσει χωρίς ποτέ όμως αποχωριστεί η Χάρις Του από τον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο.

 

Ο άλλος τάφος που θα επισκεφθείς, θα σε γεμίσει παρηγοριά και θα σε κάνει να παρακαλάς ασταμάτητα και ολόθερμα: από το πιο μικρό και ανούσιο μέχρι το πιο μεγάλο και σημαντικό. Όπως ζητάει τα πάντα ένα μικρό παιδί από τη μητέρα του. Τάφος φιλόξενος, δέχεται όλους τους πόθους και τις αγωνίες. Μνήμα ανοιχτό, κενό αλλά πάντα γεμάτο πλούσια ευλογία από την Χαρά πάντων των θλιβωμένων. Προσκυνάς και μόλις εξέλθεις από το Θεομητορικό Μνήμα αντικρίζεις σε θρόνο μαρμάρινο και περίτεχνο την εικόνα της «Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας». Το βλέμμα σου πάνω στο μοναδικής φυσικότητας, γλυκύτητας και παρηγοριάς πρόσωπο της μητέρας του Θεού και των ανθρώπων. Στιγμές στη Γεθσημανή!

 

Μια μικρή σπηλιά που χρησίμευε ως στάβλος, σήμερα μαρμαροστεφανωμένη και κοσμημένη με ένα ασημένιο αστέρι στο δάπεδό της. Κάθε μέρα του χρόνου, πάνω από το αστέρι αυτό τελείται η Θεία Λειτουργία. Χαρά μεγάλη σε κατακλύζει, και όποια μέρα κι αν βρεθείς εκεί, τα χείλη θα ψελλίσουν ύμνους δοξολογικούς, χριστουγεννιάτικους. Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Βρίσκεσαι εκεί που βρισκόσουν από παιδί, κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Τότε, ως μικρός καλαντιστής μετέφερες στα σπίτια της περιοχής σου Χριστού τη Θεία Γέννηση. Τώρα αξιώνεσαι να βρίσκεσαι ο ίδιος ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλῃ.

 

Μια λίμνη που μαγνητίζει το βλέμμα, ανάμεσα στους λόφους και τα άλλα υψώματα που την περιτριγυρίζουν. Κι αν για λίγο κλείσεις τα μάτια νομίζεις πως βρίσκεσαι μαζί με τους ταπεινούς ψαράδες της Γαλιλαίας και ακούς τον Διδάσκαλο. Γύρω, όπου κι αν κοιτάξεις, θαύματα πολλά. Αμέτρητα! Να και οι πόλεις και οι περιοχές που σώζονται ακόμα σήμερα με τα ίδια βιβλικά τους ονόματα: Ναζαρέτ, Κανά, Καπερναούμ, Ναΐν, Ιεριχώ... Όρος Θαβώρ, Ιορδάνης ποταμός, έρημος της Ιουδαίας... Τόσα πολλά σε τόσες λίγες μέρες. Ζεις την Αγία Γραφή. Γεμίζει η ψυχή σου. Αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή να απορροφήσει κάθε στιγμή, ενώ στο τέλος την μισή καρδιά, θέλοντας και μη, πραγματικά εκεί θα την αφήσεις.

 

Και κλέβεις... Κλέβεις τα πάντα για πάντα: όσα δεις, ακούσεις, ζήσεις τα παίρνεις για πάντα μαζί σου. Πολύτιμη παρακαταθήκη και θησαυρό ανεκτίμητο για να επιστρέφεις εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή για να αντλήσεις δύναμη. Μα δεν είναι μόνο οι τόποι, οι τόσο ευλογημένοι, οι λουσμένοι στη χάρη. Είναι και οι άνθρωποι, οι φύλακες των Παναγίων Προσκυνημάτων, οι ταπεινοί Αγιοταφίτες που σε κερδίζουν. Οι λόγοι τους, οι προσευχές τους, οι ευχές, οι αγωνίες και τα πάθη τους, η ζωή τους η ίδια, ζυμώνονται με όλη την προσκυνηματική σου εμπειρία.

 

Ο φιλόξενος π. Ιουστίνος στο Φρέαρ του Ιακώβ με τους αμέτρητους αγώνες να φυλάξει το προσκύνημα, ο πολύπαθος γέροντας Ιερόθεος στον Άγιο Θεοδόσιο με τον καλό του λόγο, ο π. Χρυσόστομος ο απλός, που πάντα κάτι έχει να πει σε όλους στον Άγιο Γεράσιμο, ο χαμογελαστός π. Κωνσταντίνος με την αδελφότητα των νέων πατέρων που έχουν κάνει θαύματα στη Μονή του Χοζεβά, ο π. Ιλαρίων στο Θαβώρ, ο σεμνός Μητροπολίτης Κυριακός στη Ναζαρέτ που πάντα με χαρά υποδέχεται τους προσκυνητές, ο χαριτωμένος γέροντας Ευδόκιμος στη Λαύρα του Αγίου Σάββα που ό,τι κι αν πεις λίγο θα είναι... Μα και οι νεώτεροι πατέρες, οι διακονιτές και οι εφημέριοι στο Ναό της Αναστάσεως, στη βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, στο Θεομητορικό Μνήμα στη Γεθσημανή, στα μικρότερα προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ και τις άλλες περιοχές. Από όλους κάτι θα πάρεις.

 

Από την επίγεια Ιερουσαλήμ στην Άνω και Ουράνια, άλλοι πατέρες που γνώρισες τα προηγούμενα χρόνια, θα μεσιτεύουν από εκεί ψηλά: οι χαριτωμένοι αγωνιστές ηγούμενοι του Χοζεβά π. Αντώνιος και π. Γερμανός, ο μικροκαμωμένος π. Πέτρος που τα τελευταία χρόνια της ζωής του διακονούσε στη Γεθσημανή και μας έλεγε για τα θαύματα της Θεοτόκου, ο ασκητικός π. Γεράσιμος που αναστήλωσε το Σαραντάριο Όρος, ο ταπεινός και αφανής π. Φιλόθεος που ελάχιστοι τον επισκέπτονταν στην Άκρη με το σπουδαίο έργο του, ο γέροντας Θεοδώρητος του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου που μας καταλάβαινε από το χτύπημα στην εξώπορτα, ο αγιοταφίτης φύλακας π. Παντελεήμων που για χρόνια μας υποδεχόταν στον Τάφο του Κυρίου, η γερόντισσα Ευπραξία της Βηθανίας με τα κρυφά της χαρίσματα που τα έκρυβε στην απλότητά της…

 

Καθώς ολοκληρώνεται το προσκύνημα, φτάνει η ώρα της επιστροφής. Αυτό, όμως, που νιώθεις είναι τελείως πρωτόγνωρο: χαρά και λύπη, τα πάντα γυρίζουν στο μυαλό μπερδεμένα, αλλά πριν ακόμα αφήσεις πίσω σου την Αγία Γη, ψάχνεις να δεις πότε θα μπορέσεις να ξαναπάς...

 

Υπερβολή; Όχι, πέρα για πέρα γεγονός αναμφισβήτητο. Και μπορώ να το πιστοποιήσω από την προσωπική μου εμπειρία. Μία εμπειρία 36 χρόνων παρουσίας στην Αγία Γη. Ποιος να μου το έλεγε τότε, αλήθεια, πως αυτό που έβλεπαν τα παιδικά μου μάτια εκστατικά για πρώτη φορά, θα γινόταν το πλέον προσφιλές και αγαπημένο μου θέαμα; Ή μήπως μπορούσα και ο ίδιος να φανταστώ πως αυτό που κατέγραφα με διπλό τρόπο (με ένα μικρό δημοσιογραφικό κασετόφωνο που είχα αγοράσει μόλις ένα μήνα νωρίτερα και ταυτόχρονα με την καρδιά και την ψυχή μου) εκείνες τις 9 μέρες του Αυγούστου, θα γινόταν για μένα το πολυτιμότερο βίωμα;

 

Επιστρέφοντας από το πρώτο μου ταξίδι έφερα μαζί μου 11 ωριαίες κασέτες που περιείχαν πολλά από όσα είχα ακούσει, ενώ στην ψυχή μου είχα κλείσει για πάντα εκείνες τις 216 ώρες που είχα ζήσει στην Αγία Γη… Πόσο μακριά μου έμοιαζαν εκείνα τα μέρη πριν τα δω για πρώτη φορά… Όπως σε όλους, όσοι δεν έχουν ποτέ βρεθεί εκεί, αλλά τα έχουν φανταστεί ο καθένας με τον δικό του απόλυτα προσωπικό τρόπο. Επέστρεψα αλλά ήμουν συνεχώς εκεί. Παράξενο συναίσθημα. Άκουγα ξανά και ξανά τις κασέτες που είχα φέρει, έβλεπα τις φωτογραφίες που είχα εκτυπώσει από τα 6 τριανταεξάρια φωτογραφικά φιλμ των 35mm και ταξίδευα. Κάθε μέρα, κάθε ώρα: ξαναζούσα τα πάντα με τις φωτογραφίες και τις κασέτες. Έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα πάλι και πάλι. Βρήκα κάποια λίγα βιβλία και μαζί με το ένα που είχα πάρει από εκεί, διάβαζα και ξαναδιάβαζα και πάλι ταξίδευα...

 

Ήμουν μαθητής πλέον στην Α’ Λυκείου, αλλά στα διαλείμματα (ίσως κάποιες φορές και κατά τη διάρκεια του μαθήματος) ταξίδευα εκεί. Λίγο πριν το Πάσχα εκείνης της χρονιάς, μόλις 7 και κάτι μήνες μετά την πρώτη και αξέχαστα μοναδική φορά, ταξίδευα εκ νέου για τον ίδιο προορισμό. Για περισσότερες μέρες αυτή τη φορά και σε περισσότερα μέρη... Αλλά και πάλι σαν πρώτη φορά! Υπερβολή; Κάθε άλλο!

 

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 36 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Και βρέθηκα εκεί τόσες «πρώτες» φορές, αμέτρητες πια... Στην αρχή τις μετρούσα και τις κατέγραφα, μετά τις θυμόμουν με απόλυτη σειρά, μα στη συνέχεια έχασα το μέτρημα, ή πιο σωστά ξέχασα το μέτρημα, αφού ο κάθε χρόνος είχε σημείο αναφοράς εκείνους τους τόπους. Τους Αγίους Τόπους!

 

Από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί, ήθελα να μιλάω συνεχώς για τα μέρη αυτά. Πραγματικά μιλάω, πλέον, πιο πολύ για την Αγία Γη, παρά για ο,τιδήποτε άλλο. Εξ αιτίας της Αγίας Γης έφτασα 15 χρονών στο κατώφλι του μικρού – τότε – ραδιοφωνικού σταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας και ξεκίνησα χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία και χωρίς να έχω απόλυτη συναίσθηση του τι έκανα, να μιλάω κάθε εβδομάδα για τους τόπους εκείνους. Όσο κι αν μοιάζει με υπερβολή, είναι πέρα για πέρα αληθινό.

 

Όπως πέρα για πέρα αληθινά είναι τα βιώματα που μου χάρισε η Αγία Γη. Με δυσκολία μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο περισσότερο. Όλα μαζί πολύτιμα: το πρώτο Πάσχα και κυρίως το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου και το θαύμα του Αγίου Φωτός, η πρώτη φορά στον ναό της Αναστάσεως χωρίς κανέναν άλλον προσκυνητή (ναι, υπήρξαν χρονιές που ο Ναός ήταν τελείως άδειος), τα Εγκώμια της Θεοτόκου στη Γεθσημανή, η νυχτερινή Θεία Λειτουργία στο όρος Θαβώρ να ξημερώνει της Μεταμορφώσεως, η πρώτη φορά που με κόπους και περιπέτειες έφθασα στο Φρέαρ του Ιακώβ, η πρώτη φορά που μας έδωσαν άδεια οι αρχές και μέσα στο ναρκοπέδιο κάναμε την ακολουθία του Αγιασμού στον Ιορδάνη ποταμό, η πρώτη φορά που με το μικρό και μοναδικό ανηφορικό μονοπάτι που υπήρχε τότε έφτασα στο μοναστήρι του Σαρανταρίου Όρους, η πρώτη φορά που έχασα την επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα και η αγωνία μου να μην χάσω αυτό το κορυφαίο προσκύνημα την επόμενη φορά, οι Φυλακή του Χριστού στο Πραιτώριο, η Ανάσταση στον Άγιο Ονούφριο...

 

Άλλες στιγμές ανεξίτηλες;

 

Η αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλουμένου στον τόπο του μαρτυρίου του. Η ακολουθία των Χαιρετισμών στον Ναό της Αναστάσεως. Η αγιοκατάταξη του Αγίου Ιωάννου του Νέου Χοζεβίτου στο μοναστήρι του στη χαράδρα του Χοζεβά. Η άνοδος στο σπήλαιο του Αγίου Χαρίτωνα. Η νυχτερινή ακολουθία στη Λαύρα του Αγίου Σάββα. Η αναστήλωση του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου από την ομάδα του Πολυτεχνείου της Αθήνας, τα βράδια που έμεινα εκεί ζώντας αυτό το ιστορικό γεγονός και η τελετή της παράδοσης του αποκατεστημένου Κουβουκλίου. Η μεταφορά του Σκηνώματος του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στη νέα του Λάρνακα…

 

Φυσικά είναι αδύνατον να καταγράψεις εμπειρία 36 χρόνων σε λίγες γραμμές. Αλλά αναμφισβήτητα πολυτιμότερες στιγμές από όλες υπήρξαν οι δύο μεγαλύτερες ευλογίες του Θεού στη ζωή μου: ο γάμος στην Κανά και η βάπτιση του πρώτου μας παιδιού στον Άγιο Θεοδόσιο. Έτσι, η Αγία Γη έγινε κομμάτι αναφαίρετο της ζωής μας.

 

Αλήθεια, υπάρχει ψυχή που δεν έχει φανταστεί τα μέρη αυτά; Πόσα εκατομμύρια χριστιανών δεν επιθύμησαν ανά τους αιώνες να βρεθούν εκεί; Τα τελευταία χρόνια, πριν την πανδημία, η προσέλευση των προσκυνητών καθημερινά αύξανε. Από κάθε γωνιά της γης ερχόντουσαν άνθρωποι κάθε φυλής και εθνότητας για να γνωρίσουν την Αγία Γη.

 

Εμείς οι Έλληνες, ωστόσο, έχουμε και μία επιπλέον μεγάλη ευλογία από τον Θεό: αιώνες τώρα οι αγιοταφίτες, οι φύλακες των Παναγίων Προσκυνημάτων, είναι και παραμένουν Έλληνες. Σε κάθε προσκύνημα κυματίζουν περήφανα δύο σημαίες: η σημαία του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και η τιμημένη Γαλανόλευκη σημαία της Πατρίδος μας. Άραγε έχουμε συνειδητοποιήσει την μεγάλη αυτή παρακαταθήκη που μας έχει εμπιστευθεί το άπειρο Έλεος του Θεού;

 

Δεν υποκύπτουμε στον πειρασμό του εθνοφυλετισμού (που δυστυχώς γίνεται ξανά επικίνδυνος στις μέρες μας), αλλά νιώθουμε αυτή την ιερή έπαρση, δοξάζοντας τον Κύριο, για το μεγάλο Του δώρο: την εμπιστοσύνη στο έθνος μας να είμαστε, αιώνες τώρα, οι φύλακες του Ζωοδόχου Τάφου και των Παναγίων Προσκυνημάτων. Αυτό τον θησαυρό πρέπει να τον διαφυλάξουμε και να τον ενισχύσουμε πρωτίστως με την προσευχή μας.

 

Να ευχηθούμε ο Θεός να δίνει δύναμη, κουράγιο και υπομονή στους Αγιοταφίτες. Να τους σκεπάζει και να τους προστατεύει. Και όσοι μπορούμε, μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν και πάλι, να τους στηρίξουμε με την φυσική μας παρουσία εκεί, που είναι και η μεγαλύτερη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε.

 

Τελικά η προσκυνηματική εμπειρία στους Αγίους Τόπους είναι υπερβολή. Γιατί αν δεν υπερβάλεις εαυτόν δεν θα μπορέσεις να πραγματοποιήσεις την Ιερή αυτή Αποδημία. Πρέπει να αφήσεις πίσω τις υποχρεώσεις και τις δουλειές (που δεν τελειώνουν ποτέ), να τολμήσεις και να μην σκεφτείς τις δυσκολίες της εποχής, να πάρεις συνειδητά την απόφαση και να παραμείνεις σταθερός. Να μην ακούσεις ειδήσεις και όσους από ενδιαφέρον δήθεν, θα σου προτείνουν να μην πας (κι ας μην έχουν πάει ποτέ εκείνοι, για να ξέρουν πως είναι). Να προετοιμαστείς πνευματικά και να κάνεις τον σταυρό σου.

 

Είναι μια υπερβολή χάριτος. Οι Άγιοι Τόποι είναι εμπειρία και βίωμα. Είναι το βάλσαμο για την ταραγμένη και ανήσυχη ψυχή, που τόσο έχουμε όλοι ανάγκη. Ενώ πλέον στις μέρες μας είναι και ομολογία. Ομολογία πίστεως! Αν κάποιος δεν έχει πάει, δύσκολα μπορεί να το κατανοήσει. Όποιος, όμως, έχει πάει στην Αγία Γη, δύσκολα μπορεί να παραμείνει ο ίδιος, όπως ήταν πριν το Προσκυνηματικό Οδοιπορικό. Αλλοιώνεται!

 

Σίγουρα όπου υπάρχει Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός, εκεί η κάθε Αγία Τράπεζα είναι ο Πανάγιος Τάφος. Σίγουρα ο Θεός μας είναι πανταχού παρών, ο ίδιος στα Ιεροσόλυμα, ο ίδιος στην Αθήνα, ο ίδιος όπου γης, σε κάθε ορθόδοξη γειτονιά του πλανήτη. Εμείς γινόμαστε διαφορετικοί στην Αγία Γη: βλέποντας όλα αυτά τα μέρη με τα μάτια του σώματος και της ψυχής και βαδίζοντας στα χώματα που πάτησε ο ίδιος ο Χριστός μας, η καρδιά μας συγκινείται, ζεσταίνεται και από τα βάθη της βγαίνει η προσευχή μας πιο καθαρή και πιο έντονη. Και όταν η καρδιακή προσευχή είναι έντονη, τότε είναι ευάρεστη στον Θεό.

 

Ας είναι άξιο το νοερό μας προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.

✨ π.Ιερόθεος : Ένας "καρακρητίκαρος γίγαντας!!!" ~ Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, στα Ιεροσόλυμα.

π.Ιερόθεος.
Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, στα Ιεροσόλυμα.
Σήμερα που γιορτάζει ο Άγιός του (για τον Βίο του, δες εδώ ) έχουμε την εντύπωση πως πρέπει να σας τον παρουσιάσουμε :
Ένας "καρακρητίκαρος γίγαντας!"
 (τόσος δα είναι...)
Είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε & ν'ακούσουμε από δίπλα του την ιστορία του στους Αγίους Τόπους.

Ποια ιστορία του δηλαδή;
Ολόκληρη την ζωή του...
Από 23-25χρονο παλληκάρι, που άφησε την οικογένειά του στην Κρήτη
 (Τ'ακούς!Έχει ακόμα την κρητική προφορά...), για να "πεθάνει" τελικά δίπλα
στον Γέροντά του, τον Άγιο Θεοδόσιο.
Πήγε για προσκύνημα & δεν ξαναγύρισε στο νησί του.
Ένας πραγματικός ήρωας της πίστης μας...
Εν ζωή!
Για πόσο ακόμα;

Μετά από τόσες απόπειρες (πάνω από 20...), που έχει δεχτεί από εκείνους, που δεν μπορούν (ακόμα;) να χωνέψουν τους Ορθόδοξους στα Πανάγια Προσκυνήματα...
Ένας μελλοντικός "Άγιος Φιλούμενος"...

(Άκουσε τον π.Ιερόθεο εδώ για λιγότερο από 3΄ μόνο να μιλάει για μια από τις 20... και θα καταλάβεις...)

Και δεν είναι μόνος του!

Και διάβασε τι λέει για εκείνον ο π.Ιγνάτιος, από την Μονή των Ποιμένων (στα χνάρια τους κι ετούτος...):

" Εχει περίπου 60 χρόνια στην Αγία Γη.
Απλός, ταπεινός, καταδεκτικός, φιλόξενος με καρδιά μικρού παιδιού.
Εχει στην μονή του Αγ.Θεοδοσίου 35-37 χρόνια που διακονεί ως κτίτωρ
και ηγούμενος.Ηλθε νέος σχετικά σε ηλικία , αφού είχε κάνει ως έφεδρος
στην Κορέα και στο Βιετνάμ.

Εγινε μοναχός και με τα χρόνια χειροτονήθηκε και διετέλεσε ηγούμενος στο Ορος Θαβώρ, στην μονή του Τιμίου προδρόμου στον Ιορδάνη ποταμό, στην μονή επίσης του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτου την περίοδο του Πολέμου των 6 ημερών,έκανε ηγούμενος στη μονή του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα, αλλά και σε άλλα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων.

Είναι από τους τελευταίους εν ζωή γέροντες του Πατριαρχείου μας. Στη λαύρα του Οσίου Θεοδοσίου έχει αφιερώσει τη ζωή του τα τελευταία έτη. Ζει εκεί και λειτουργεί καθημερινά , αν και είναι περίπου 93 ετών... κοντεύει τα 90!  

Ωστόσο κάθε μέρα έχει Θεία Λειτουργία με τις δύο μοναχές που τον βοηθούν και στηρίζουν, την αδελφή Θεοδοσία και την αδελφή Ευλογία από την Ρουμανία, που μιλάνε όμως άπταιστα τα ελληνικά. Τις έχει αναθρέψει σαν κόρες του, σαν δικά του γνήσια τέκνα, αλλά και εκείνες τον υπεραγαπούν.
Είναι μεγάλη η προσφορά του, αθόρυβη και διακριτική...


Μας έλεγε λοιπόν προχθές ο γέροντας Ιερόθεος,ο ηγούμενος
της μονής του Αγ.Θεοδοσίου...

"...έχω φάει ξύλο... με το τσουβάλι από
τους φανατικούς αλλόθρησκους της περιοχής! Οχι, τώρα ... αλλά από παλιά. Από τις μπουνιές που έχω φάει... δεν ακούω καθόλου από το ένα αυτί, αλλά και από το άλλο... λίγο κι από κει ακούω! Από το δεξί μάτι έχω πρόβλημα από χαστούκι που έφαγα από πρώην δήμαρχο του χωριού, ο οποίος όπως με χαστούκισε ... μου έσκισε με το νύχι του το μάγουλο μου και μια ελιά που είχα στο πρόσωπο...", και μας έδειξε το σημάδι που έχει μέχρι σήμερα!
"Αλλη φορά μου έσπασαν το χέρι , και το είχα στο γύψο... τόσο καιρό!
Αλλη φορά , μου είχαν σπάσει το πόδι... κάποια φορά θέλησαν να μας
κάψουν... ζωντανούς με τις καλογριές μου,  άλλη φορά , άνοιξαν τάφο στα κτήματα της μονής απέξω... και θέλησαν να με θάψουν ζωντανό! Αν δεν τσίριζαν οι μοναχές και κάποιες περαστικές γυναίκες... θα το είχαν κάνει!
Ο δε πετροπόλεμος... είναι πλέον συνήθεια μας! Μας πετροβολάνε συχνά... άσε το φτύσιμο και το βρισίδι... μας έχουν γίνει η καλημέρα μας! Πόσα να σας πω παιδιά μου; Δόξα τω Θεώ"!"
Τι έχετε να πείτε;

Ετσι κρατήθηκαν και κρατιώνται αυτά τα ιερά χώματα και τα μοναστήρια μας στην Αγία Γη! Δεν έχει άνεση εδώ και ανάπαυλα!

ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ . 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ. "

Η Κάρα του Οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου 

ΑΓΙΑ ΓΗ - Πατέρας Ιγνάτιος 

(πηγή φωτογραφίας)

* Δες ξανά τον π.Ιερόθεο και άκουσέ τον εδώ!!! 

(και πολύ πρόσφατα εδώ...)

~ Μην ξεχνάμε βέβαια και τον άλλο "υποψήφιο μάρτυρα", τον π.Ιουστίνο από το "Φρέαρ του Ιακώβ"...
Άλλη τεράστια μορφή & αυτός...

* Επίλογος "αμΦ.":

Αιώνια ευγνωμοσύνη για εκείνον τον "αμύθητο 

θησαυρό", παρότι ανάξιοι της ευλογίας, 

μας εμπιστεύτηκε εκείνον τον Μάρτη του 2008 ...

|πρωτοδημοσιεύσαμε στην αρχική της μορφή αυτήν την ανάρτηση σαν σήμερα το 2018...