✔ Αλίμονο σε σένα ψυχή , διότι δεν ανέχεσαι μια μικρή θλίψη...

   Αλίμονο σε σένα ψυχή, 

διότι δεν ανέχεσαι μια μικρή θλίψη, 

που σου προξενεί ο αδελφός σου 

ή έναν αυστηρό λόγο,

αλλά αμέσως προχωρείς σε λογομαχία και
σε αντίδραση 

και χάνεις το στεφάνι της υπομονής και της πραότητας 

και καταδικάζεσαι αιώνια μαζί με τους μνησίκακους...

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

|από τον π.Γεώργιο - Προσκυνητή

✨ "Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί και τα δύο πράσινα μεγάλα μάτια...." |Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

|ακούστε την ομιλία στο τέλος!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...|

Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. 

Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. 

Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. 

Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. 

Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. 

Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. 

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. 

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια πόσες ώρες να φθάσουν... 

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. 

Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. 

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. 

Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, 

Γέροντα τι να κάνουμε; 

Τώρα να τους διώξουμε; 

Που θα πήγαιναν; 

Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.
Είπε ο Γέροντας, εντάξει, 

εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ, 

βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι, αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. 

Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. 

Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. 

Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. 

Μπορώ να μείνω; 

Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. 

Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. 

Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ; 

Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές. 

Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. 

Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια. 

Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς. 

Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία;

Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. 

Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό.

Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη. 

Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει. 

Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά. 

Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα. 

Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν. 

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός. 

Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε. 

Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο ΓεροΠαΐσιος στη Δευτέρα Παρουσία. 

Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.

 Μη γένοιτο όμως. 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. 

Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. 

Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον. 

Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου. 

Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.


Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή. 

Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε. 

Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. 

Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. 

Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. 

Ήταν ο Πέτρος.


Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.

 Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου. 

Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει. 

Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου. 

Σας είπα ένα. 

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών. 

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

Αυτά τα θαύματα λοιπόν να επιζητούμε κι εμείς, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας μας, να μην απελπιζόμαστε και να μην κρίνουμε εύκολα. 

Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν αδελφοί μου. 

Ο Θεός δέχεται όλους. Και ξέρετε; 

Πολλές φορές εμείς που λεγόμεθα ευλαβείς Χριστιανοί και γεμίζουμε τις Εκκλησίες, και καλά κάνουμε, αν έχουμε και λίγη ευλάβεια περισσότερη και αν είναι και ο βίος μας λίγο καθαρός σε εισαγωγικά, γινόμαστε αυστηρότατοι κριτές στους αμαρτωλούς αδελφούς μας. 

Και αυτό είναι που θα μας βγάλει έξω από τον Παράδεισο διότι, εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται. 

Αν κρίνετε εσείς αυστηρά θα είναι και ο Χριστός αυστηρός μαζί μας.

Γι’ αυτό να έχουμε επιείκεια, να έχουμε αγάπη και να μιμούμεθα, εφόσον λεγόμαστε Χριστιανοί, τον Αρχηγό της Πίστεώς μας που είναι ευσπλαχνικός και γίνεται ο Καλός Ποιμένας που αφήνει τα ενενήκοντα εννέα πρόβατα και τρέχει να βρει το πεπλανημένο. 

Ποτέ να μην λέτε για κάποιον αμαρτωλό άνθρωπο γιατί δεν ξέρετε μέχρι το τέλος του αυτός ο άνθρωπος εάν μετανοήσει και αν γίνει άγιος.

Εάν ζούσαμε εμείς αδελφοί μου στην εποχή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που θα γιορτάσουμε σε λίγο, θα πίστευε σας παρακαλώ κανείς ότι αυτό το σκεύος του διαβόλου, το σκεύος της αμαρτίας, θα μπορούσε ποτέ όχι να γίνει αγία, να μετανοήσει; 

Κανείς δεν θα το πίστευε. 

Και όχι μόνο μετανόησε, όχι μόνον ο Θεός τη δέχτηκε και της συγχώρησε τις αμαρτίες, αλλά έγινε και τόση μεγάλη αγία που περπατούσε πάνω στον Ιορδάνη Ποταμό, προσευχόταν και σηκωνόταν στον αέρα και την προβάλλει και η Εκκλησία μας μία από τις Κυριακές της Τεσσαρακοστής για να μας δείξει την δύναμη της μετανοίας.

***

πηγή

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το Αβέρωφ

Εικόνα Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας από Αντέχουμε

|εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou

Ακολουθεί η ομιλία του πατρός Νήφωνος του Βατοπαιδινού με θέμα "Θαύματα στο Άγιο Όρος", απ΄όπου και το συγκλονιστικό περιστατικό...

(ακούστε την!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...)

|Πρωτοδημοσιεύσαμε & πρωτοσυγκλονιστήκαμε στις 16/1/2022

✧ Τι πρέπει να κάνουμε, άγιε Γέροντα, για να έχουμε ειρήνη στο σπίτι μας; Πες μας…✧

 

 

«Αν θέλετε να έχετε ειρήνη στο σπίτι σας,

στη δουλειά σας,

όπου και να είστε,

ταπεινωθείτε.

 

Ακόμα και μέσα στα ανδρόγυνα 

πότε γίνεται η φασαρία;

 

Πότε γίνονται οι διαπληκτισμοί;

 

Όταν ο ένας εγωισμός ανθίσταται στον άλλο.

 

Λέει ο ένας,

λέει ο άλλος

και παίρνει φωτιά και γίνεται μπαρούτι

και τινάζεται η οικογένεια στον αέρα.

 

Τι πρέπει να κάνουμε;

Όταν δει το ένα πρόσωπο,

ότι το άλλο είναι φουντωμένο,

να κλείσει το στόμα,

να ηρεμήσει,

να προσευχηθεί υπέρ του άλλου προσώπου

κι έτσι θα επέλθει ειρήνη».

 

   |άγιος Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης και Αριζονίτης

 

    ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

(από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου)

✔ Την ώρα που βλέπεις κάποιον να αμαρτάνει ... |Even when you see ...

       

    |Μήπως επιτέλους το συνειδητοποιήσουμε!

Πως δεν γίνεται αλλιώς...

Και πως δεν μας παίρνει...|

✔ "Δεν έχει σημασία αν έχεις δίκιο..." |Το μαρτυρικό φρόνημα μέσα στην οικογένεια ... (άγιος) ♰Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

      

      |Να το βράσω το δίκιο σου, 

που΄λεγε και ο μπάρμπας μας...|

Το μαρτυρικό σου φρόνημα να δείξεις 

εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.

Όταν ο άνδρας έρχεται από την δουλειά κουρασμένος και σου μιλά χωρίς ευγένεια, εσύ μη θυμώνεις.

Όταν εκείνος σε βρίσει, εσύ μη βγάλεις γλώσσα. 

Δείξε του αγάπη, ανοχή, υπομονή. 

Αν η γυναίκα σου σού έκαψε το φαγητό, μη φωνάξεις εσύ: φά' το. 

Βάλε λίγο λεμόνι μέσα να γίνει πιο νόστιμο και πες της, ωραίο είναι το φαγητό, ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι το φαγητό ήταν καμένο.

Να βασιλεύει η αγάπη μέσα στο σπίτι. 

Όταν βλέπεις ότι σε αδικεί ο σύντροφος της ζωής σου, 

μη φωνάζεις ότι έχεις δίκαιο. 

Δεν έχει σημασία αν έχεις δίκαιο ή δεν έχεις. 

Δεν έχει σημασία ποιο είναι το ορθό, αλλά τι θέλει ο άλλος.

Βγάλε τον εαυτό σου.

Αρνήσου τον εαυτό σου, βάλε μπροστά τον άλλον.

 

Αυτό είναι θάνατος, αυτό είναι μαρτύριο.-

 

   (άγιος) ♰ Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή

☆ Αντί μιας ακόμα συνηθισμένης καληνύχτας. Άκου για 1 μοναχά λεπτό τον π.Εφραίμ τον Παναούση. Μπορεί μετά απ'αυτό το λεπτό να πιάσεις τον εαυτό σου ν'αρχίζει να συνειδητοποιεί πράγματα και να κοιμηθείς καλύτερα απόψε...

 

✔ Δυστυχώς μερικοί μετρούν τον πόνο του άλλου με ζύγι τον δικό τους σταυρό... |Εμ, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες πλάτες...

 

|γράφει ο π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

      Η πραγματική συμπόνια έχει εκλείψει ...

Σαν ορφανέψει, σαν αδειάσει

η αγκαλιά ενός ανθρώπου

θαρρείς κι ο κόσμος θέλει

το πένθος να τον καταπιεί...

 Δηλαδή εννοούν ότι:

👉 Τιμάς τον κεκοιμημένο

όσο παραιτήσαι από την ζωή

και όχι όσο κρατιέσαι

από την Όντως Ζωή (Χριστό)...

Εάν τολμήσει αυτός ο άνθρωπος 

να πάει σε κάποια ακολουθία της Εκκλησίας

τα βλέμματα είναι σαν ξυράφια....

‘’Τι κάνει αυτή εδώ τώρα;

Δεν πενθεί, χήρα γυναίκα;’’

Eίναι οι λογισμοί ‘’εν ταις καρδίαις αυτών’’...

Εννοείται για αυτούς 

απαγορεύεται να πάει εκείνος που πενθεί

σε μυστήρια Γάμου, Βάπτισης 

είναι λένε... ‘’κοινωνικά’’ Μυστήρια...

Βλέπεις! θεολογούν κιόλας οι ευλογημένοι,

αφού μας λένε ότι υπάρχουν Μυστήρια 

κοινωνικά και μη κοινωνικά...

Τι άλλο θα ακούσουμε Θεέ μου...

Ξέρεις, πίσω βρίσκεται ο διάβολος

που τους σκοτίζει και τους παραπλανά...

Ο πονηρός μας θέλει 

όχι απλά στεναχωρημένους

αλλά κατα- θλιμμένους...

Δίχως ελπίδα, ανάσα ζωής...

Μα ο άλλος που πονά, 

που αισθάνεται ότι ο θάνατος 

της έκλεψε τον άνθρωπο της, 

εάν δεν πάει στην Εκκλησία,

εάν δεν προστρέξει στην επίσης

χαροκαμένη Μάνα- Παναγιά που θα πάει;

Πόσο όμορφα και πόσο πατρικά

ο Άγιος Πορφύριος συμβούλευε μια χήρα

(που έβλεπε ότι το άδειο σπίτι την ‘’πλάκωνε’’)

να πηγαίνει κανά περίπατο έξω στην φύση...

Δυστυχώς μερικοί μετρούν τον πόνο του άλλου

με ζύγι τον δικό τους σταυρό...

Εμ, δεν είναι έτσι τα πράγματα...

Δεν έχουν όλοι τις ίδιες πλάτες...

Χώρια που ειλικρινά δεν ξέρουμε

στην καρδούλα του ο άλλος τι μάχες δίνει...

Ο θάνατος δεν αφήνει

τα ίδια μελανά στίγματα του

σε εκείνους που μένουν πίσω...

Με σύνεση, 

με κατανόηση λοιπόν 

να συμπεριφερόμαστε

στον άλλον που πονά...

Μ’ αγάπη να μιλάμε 

και μ΄αγάπη να σιωπούμε...

☆ Καιρός για κούρνιασμα στην αγκαλιά της Μάνας μας Εκκλησίας του Χριστού... Καιρός του σιγάν... Με φιλότιμο.- † ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, αδέρφια !!! †

Δεν είναι μέρες για αναρτήσεις.

Είναι καιρός για αναζητήσεις. 

Απόψε είδαμε στις Εκκλησιές μας

το Νυμφίο να περνάει από μπροστά μας.

Kαι παρακολουθήσαμε 

και το τελευταίο επεισόδιο 

"Από τα Φάρασα...",

που μας αποτελείωσε...

 Δεν ήταν κλείσιμο όμως, όπως έγραψε μια ψυχή.

Άνοιγμα είναι...

    

Μην το ψάχνεις άλλο μετά απ΄όλα αυτά,

που ζούμε τελευταία.

Να Τον ευχαριστήσουμε πρέπει.

Στις Εκκλησιές μας μέσα.

Δεν είναι καιρός για άλλα ποσταρίσματα, αδέρφια.

Είναι μέρες για αποστάσεις. 

Για να αναλογιστούμε τι υπόσταση 

(θα'πρεπε να) έχουμε.

Δεν είναι μέρες για σκούπισμα.

Είναι καιρός για καθάρισμα 

των σκουπιδιών της ψυχής μας.

Δεν ήρθε ακόμα ο καιρός των μαζώξεων, 

των συνεστιάσεων.

Είναι καιρός για κούρνιασμα στην αγκαλιά 

της Μάνας μας Εκκλησίας του Χριστού.

Δεν είναι μέρες για ψώνια.

Είναι καιρός να αποφύγουμε επιτέλους 

τα οψώνια της αμαρτίας.

Δεν είναι καιρός 

για να καθαρίσουμε τα τζάμια των σπιτιών μας.

Ο Αναστημένος Χριστός 

για να έρθει στα σπίτια μας και στις καρδιές μας, 

ζητάει να έχουμε καθαρούς 

τους οφθαλμούς της ψυχής μας...

 Εκείνους που οι περισσότεροι από μας 

δεν γνωρίζουμε καν πως διαθέτουμε.

Καιρός να αναλογιστούμε επιτέλους 

τα ασύλληπτα δώρα 

που μας έχει δώσει ο Θεός,

τα οποία δεν αξίζουμε 

ούτε κατά διάνοια.

   Καιρός του σιγάν λοιπόν...

|Για την Μεγάλη Εβδομάδα προγραμματίσαμε, 

κυρίως για όσους έχουν στερητικό (αμΦ.) σύνδρομο, 

από μια καρτούλα κάθε πρωί ...

Αλλά και πάλι, μέχρι εκεί.

Τίποτα παραπάνω δεν χρειαζόμαστε...

Αν κάποιες ψυχούλες εντούτοις επιμένουν...

είτε ζουν Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κύπρο,

 Κρήτη, Θράκη, νησιά,

 Χονγκ Κογκ, Κονγκά,

 Αμερικές, 

Αγγλίες, 

Αυστραλίες,

 Σιγκαπούρη,

 Ινδονησία 

ή όπου γης...

(Παρεμπιπτόντως, 

να σου πούμε πως 

την Τανζανία την βρήκαμε!

Ή μάλλον εΚείνη μας βρήκε!

Και είναι εΚπληκτική περίπτωση!

Δεν φαντάζεσαι...

Στο λέμε για να χαρείς 

και συ μαζί μας...

Γιατί τα΄χουμε ξαναματαπεί:

Όταν η χαρά μοιράζεται,

πολλαπλασιάζεται... )

    Προτείνουμε, λοιπόν...

  Κάντε βολτούλες σε άλλα αδερφικά ιστολόγια.

Ξέρετε πλέον ποια είναι αυτά...

Και ας έχετε στην άκρη και την εξής πληροφορία, 

όχι μόνο για την περίοδο που διανύουμε...

Στο ιστολογιάκι μας κάτω αριστερά 

υπάρχουν κατανεμημένες καρτέλες - θέματα.

Ψάχνεις εκεί και βρίσκεις ό,τι σε ενδιαφέρει,

αν σε ενδιαφέρει.

Ενώ κάτω δεξιά είναι διαθέσιμη η αρχειοθήκη.

Αν ζουλήξει κάποιος εκεί μέσα, 

θα του δοθούν επιλογές να χαζέψει 

αναρτησούλες προηγούμενων χρόνων 

κατανεμημένων κατά μήνες...

  Θα προτείναμε η αναζήτησή σας 

να είναι από το 2019 και πέρα, 

όταν μια υπέροχη ψυχούλα 

(γιορτάζει μέσα στις αναστάσιμες μέρες...)

μπήκε στα άδυτα του "αμΦ." 

και άλλαξε ό,τι δεν βλεπότανε.

Μπάχαλο είμασταν...

Άρχισε να φτιάχνει καρτούλες, 

να σουλουπώνει το περιεχόμενο 

και πολλά ακόμα... 

   Αυτά τα ολιγοπολλά.

  Ευχόμαστε από καρδιάς 

να σπαρεί πλουσιοπάροχα 

μέσα στις ψυχές όλων μας ο λόγος του Θεού, 

μέσα από τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας...

   

Ώστε να έρθει η μεγάλη μέρα της Ανάστασης, 

που ο σπόρος αυτός θα καρποφορήσει 

και θα γίνει ένα μικρό δεντράκι 

στο απέραντο Χωράφι 

του Αναστημένου Χριστού μας...

    ΥΓ:

Πάρτε ανάσες!

Και κόψτε τα περιττά.

Από παντού...

Τα΄χουμε πει στην αγάπη σας και παλιότερα.

Σας συνιστούμε ολόθερμα

να δώσετε κι εσείς

"μια εβδομάδα άδεια"

στον...εαυτό σας!

 

Από την τηλεόραση,

το διαδίκτυο,

το fb.

Απ΄όλες τις οθόνες.

Aκόμα και το κινητό,

ας το πετάξουμε σε μια γωνιά.

 

Όσο ο καθένας μας μπορεί.

 

"Ο δυνάμενος χωρείν, χωρείτω".

 

Μια μικρή θυσία από μέρους μας

για Εκείνον τον Έναν,

που θα ανέβει για μια ακόμα φορά

για μας έναν Γολγοθά...

    

    [Ξανά, αν θέλει ο Θεός, 

θα τα πούμε 

μετά την υπέροχη Διακαινήσιμο Εβδομάδα...

   Μπορεί και όχι... 

   Γιατί πρέπει μέχρι τότε  

να έχουμε βρει οπωσδήποτε 

τα χαμένα μας κορμιά, τους εαυτούς μας δηλ. 

και τους δικούς μας ανθρώπους...

  Να εύχεσθε να αγωνιστούμε με φιλότιμο...

    Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει...

                                  

          [Και να μας συγχωράτε κι εμάς, αδέρφια...]

                  Αναστήτω ο Θεός!

               † ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!! †