☆ "...ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: “Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…”; Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα… “Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο;…"

 

‘’Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε, τότε τί γίνεται γενικότερα στόν κόσμο; 

Ἔτσι βαθμηδόν μεγάλωνε ἡ θλίψη μου καί ἄρχισα νά χύνω δάκρυα ἀπογνώσεως. 

Καί νά, πέρυσι ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: 

 “Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…”; 

 Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα… 

 “Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;… 

 Ἐγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής… 

 Ὁ Κύριος μοῦ λέει: 

“Θά ἐλεήσω κάθε ἄνθρωπο πού ἐπικαλέσθηκε τόν Θεό ἔστω καί μιά φορά στή ζωή του…”. 

 Μοῦ ἦρθε τότε ἡ σκέψη: 

“Τότε, γιατί ἐμεῖς πάσχουμε ἔτσι καθημερινά”; 

 Ὁ Κύριος στήν κίνηση αὐτή τῆς σκέψεώς μου ἀπήντησε: 

“Ἐκεῖνοι πού πάσχουν γιά τήν ἐντολή Μου, στή Βασιλεία τῶν Οὐρανων θά εἶναι φίλοι Μου, ἐνῶ τούς ἄλλους μόνο θά τούς ἐλεήσω”. 

Καί ὁ Κύριος ἔφυγε.’’

  ● Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

   πηγή

♡ "Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

                       

Όσα και αν μάθουμε,

δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Κύριο, 

αν δεν ζήσουμε σύμφωνα με τις Εντολές Του, 

γιατί ο Κύριος δεν γνωρίζεται με την επιστήμη, 

αλλά εν Πνεύματι Αγίω. 

Πολλοί φιλόσοφοι και επιστήμονες 

έφτασαν να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, 

αλλά δεν γνώρισαν τον Θεό. 

Κι εμείς οι μοναχοί 

μελετούμε ημέρα και νύχτα το Νόμο του Κυρίου, 

αλλά αυτό απέχει πολύ 

από το να γνωρίζουμε όλοι τον Θεό, 

παρότι όλοι πιστεύουμε. 

Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, 

και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

|Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)

|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη 

"Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια. Να όμως μερικά συμπτώματα..

 

- Να θυμάσαι και να φοβάσαι δυο λογισμούς:

Ο ένας λέει: είσαι άγιος,

κι ο άλλος: δεν θα σωθείς.

Κι οι δυο λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό

(δηλ. τον διάβολο)

και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.

Εσύ όμως να σκέφτεσαι:

Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός,

αλλά ο σπλαχνικός Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους

και θα συγχωρήσει σ’ εμέ τις αμαρτίες μου.

- Πονηροί λογισμοί καταπονούν τη υπερήφανη ψυχή,

κι αν δεν ταπεινωθεί,

δεν θα βρει ανάπαυση απ’ αυτούς.

- Στην πλάνη πέφτει κανείς είτε από απειρία είτε από υπερηφάνεια.

- Αν δεις κανένα όραμα ή εικόνα ή όνειρο, μην το εμπιστεύεσαι.

- Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια.

Να όμως μερικά συμπτώματα:

Αν σε προσβάλλουν οι εχθροί (οι δαίμονες)

ή σε βασανίζουν κακοί λογισμοί,

αυτό σημαίνει πως δεν έχεις ταπείνωση.

Γι’ αυτό,

έστω κι αν δεν αντιλήφθηκες την υπερηφάνειά σου,

ταπεινώσου.

Αν είσαι οξύθυμος ή, όπως λένε, νευρικός,

αυτό είναι αληθινή συμφορά.

Κι αν κάποιος πάσχει από παροξυσμούς και φοβίες,

οι αρρώστιες αυτές γιατρεύονται με τη μετάνοια,

με το ταπεινό φρόνημα

και με την αγάπη για τον αδελφό σου,

ακόμα και για τους εχθρούς.

- Πως είναι δυνατό να ξέρωμε αν μας αγαπά ο Κύριος ή όχι;

Να τα γνωρίσματα:

Αν παλεύεις με ζήλο την αμαρτία,

τότε σε αγαπά ο Κύριος.

Αν αγαπάς τους εχθρούς,

είσαι ακόμα πιο αγαπητός στο Θεό.

Κι αν διαθέτεις την ψυχή σου για τους ανθρώπους,

τότε είσαι πολύ αγαπητός στον Κύριο

που κι αυτός έδωσε την ψυχή του για μας.

- Κι εγώ όταν ήμουν στον κόσμο,

σκεφτόμουν πώς να η ευτυχία επί της γης:

Είμαι υγιής,

κομψός,

πλούσιος,

ο κόσμος μ’ αγαπά

-κι είχα αυτή την κενοδοξία.

Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο,

άρχισα πια να θεωρώ

όλη τη δόξα του κόσμου

σαν καπνό που τον διασκορπίζει ο άνεμος.

- Ο Κύριος δίνει τον παράδεισο

και την Βασιλεία Του σ’ όποιον μετανοεί.

Με το πλούσιο έλεός Του δεν θυμάται τις αμαρτίες μας,

όπως δεν θυμήθηκε τις αμαρτίες του ληστή στον σταυρό.

- Αν σκέφτεσαι κακό για τους ανθρώπους,

αυτό σημαίνει πως μέσα σου ζει πονηρό πνεύμα

και αυτό σου υποβάλλει πονηρές σκέψεις

εναντίον των αδελφών.

Κι αν κάποιος πεθάνει αμετανόητος,

χωρίς να συγχωρήσει τον αδελφό,

τότε η ψυχή του θα πάει εκεί που μένει πονηρό πνεύμα,

το οποίο είχε κυριεύσει την ψυχή του.

- Τέτοιος είναι ο νόμος:

Αν συγχωρείς,

σημαίνει πως σε συγχώρεσε και σένα ο Κύριος.

Αν όμως δεν συγχωρείς τον αδελφό,

σημαίνει πως η αμαρτία σου μένει μαζί σου...

~ Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

✨ «Κι ἐγώ ὅταν ἤμουν στον κόσμο, σκεφτόμουν πως να ἦταν ἡ εὐτυχία ἐπί τῆς γῆς: Εἶμαι ὑγιής, κομψός, πλούσιος, ὁ κόσμος με ἀγαπᾷ...

 

...και εἶχα αὐτὴν τὴν κενοδοξία. 

Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα 

μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριο, 

ἄρχισα πιὰ νὰ θεωρῶ 

ὅλη τὴ δόξα τοῦ κόσμου 

σὰν καπνό, 

ποὺ τὸν διασκορπίζει ὁ ἄνεμος».

«Ἀπὸ τότε ἡ ψυχή μου ἑλκύεται πρὸς Αὐτὸν 

καὶ τίποτε πιὰ δὲν μὲ εὐφραίνει στὴ γῆ, 

ἀλλὰ μοναδική μου ἀγαλλίαση εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸ εἶναι ὁ Θεός. 

Αὐτὸς εἶναι ἡ χαρά μου, 

Αὐτὸς ἡ δύναμή μου, 

Αὐτὸς ἡ σοφία μου, 

Αὐτὸς ὁ πλοῦτος μου».

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|από την εκ των "συν αυτώ", Αθηνά Γκοτσοπούλου

👉 Η πρώτη αλησμόνητη συνάντηση του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ με τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη…

Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος (1896–1993), έζησε περίπου πέντε χρόνια (Φθινόπωρο του 1925 – Πάσχα του 1930) στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, πριν ακόμη γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Σιλουανό (1866–1938). 

Ο Γέροντας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1930. 

Και, κάθε φορά που έβγαινε να θυμιάσει τους μοναχούς, αισθανόταν δέος και ντροπή, όταν περνούσε μπροστά από τον Άγιο. 

Μέχρι τότε όμως δεν έτυχε να συνομιλήσει μαζί του. 

Λίγο χρόνο μετά την χειροτονία του, ήλθε να τον επισκεφθεί ο ερημίτης μοναχός π. Βλαδίμηρος, με τον οποίον συζήτησαν διάφορα πνευματικά θέματα. 

Κατανυγμένος από την συζήτηση και από την όλη πνευματική ατμόσφαιρα της συνομιλίας, ο π. Βλαδίμηρος, απευθύνει ξαφνικά το ερώτημα στον τότε νεαρό ιεροδιάκονο:

–«Πάτερ Σωφρόνιε, πες μου ένα λόγο για την σωτηρία της ψυχής μου· πώς μπορώ να σωθώ;».

Την αφήγηση για την συνέχεια του λόγου την αφήνουμε εξ ολοκλήρου στον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο:

 «Η συνάντησή μου με τον Γέροντα Σιλουανό, συνέβη ως εξής: 

Ήμουν πολύ ντροπαλός και δεν μπορούσα να απευθυνθώ μόνος σε αυτόν. 

Μία ημέρα, με επισκέφθηκε ένας μοναχός που είχε σπουδάσει μηχανολόγος, ο π. Βλαδίμηρος. 

Αυτός, είχε πάει στον Άθωνα πριν από μένα. 

Και, να! 

Την δεύτερη –ίσως και την πρώτη– ημέρα του Πάσχα του 1930, έρχεται και μου λέει:

–Πάτερ Σωφρόνιε, πώς μπορώ να σωθώ;
Εγώ, μη γνωρίζοντας πώς έπρεπε ουσιαστικά να του απαντήσω, του είπα:

–Να στέκεσαι στα όρια της απογνώσεως· 

και, όταν δεν μπορείς άλλο, τότε να απομακρύνεσαι από αυτά. 

Κάθισε και πιες ένα φλυτζάνι τσάϊ. 

Και του πρόσφερα το τσάϊ…». 

Ο λόγος αυτός και, προπαντός, η ενέργεια που μεταδόθηκε, «χτύπησε» καίρια τον μοναχό Βλαδίμηρο, που αποχώρησε βαθειά συντετριμμένος για να επισκεφθεί κατόπιν τον Άγιο Σιλουανό προκειμένου να ελέγξει την αλήθεια και την ασφάλεια αυτής της, πνευματικής φύσεως, προτροπής.
Την επομένη αυτής της συζητήσεως, ο Γέροντας κατέβαινε από την σκάλα του πολυωρόφου κτιρίου της Μονής προς την κεντρική αυλή και ο Άγιος Σιλουανός ανέβαινε από τον αρσανά προς την αντίθετη κατεύθυνση. 

Κανονικά, θα έπρεπε να συναντηθούν έξω από την είσοδο του Καθολικού της Μονής. 

Ο Γέροντας Σωφρόνιος, όμως, από ευλάβεια όπως πάντοτε, λοξοδρόμησε για να μην συναντήσει τον Άγιο. 

Αλλά και ο Άγιος Σιλουανός άλλαξε πορεία, και η συνάντηση μπροστά στην Τράπεζα ήταν αναπόφευκτη. 

Αυτήν την εξαιρετικά πολύτιμη συνάντηση, θυμάται και μας την διηγείται ο ίδιος ο Γέροντας Σωφρόνιος: 

«Μετά από μένα, αυτός ο μοναχός, πήγε στον Γέροντα Σιλουανό και του είπε: 

«Να, ήμουν στον π. Σωφρόνιο και μου είπε αυτό το πράγμα». 

Την άλλη μέρα, στην αυλή του Μοναστηριού, από την μία πλευρά προχωρούσε ο Γέροντας και από την άλλη εγώ. 

Από σεβασμό απομακρύνθηκα για να του ανοίξω δρόμο, αλλά αυτός ήρθε να με συναντήσει και μου είπε:

–Σας επισκέφθηκε χθες ο π. Βλαδίμηρος;
–Μάλιστα. Και (αποφεύγοντας όλα τα ενδιάμεσα στάδια ενός κοινού, συμβατικού διαλόγου),
ο πρώτος λόγος που του πρόφερα, ήταν: 

– Έ σ φ α λ α ; Και αυτός, είπε:

– Όχι, είχατε δίκαιο· αλλά, αυτό που είπατε, δεν ήταν στα μέτρα του αδελφού. 

Ελάτε σε μένα· θα ήθελα να μιλήσουμε. 

Τότε, μου έδωσε σημειώσεις από την ζωή του για τον πνευματικό αγώνα, όταν δεν μπορούσε να υπερνικήσει μέσα του την αμαρτία στο επίπεδο των λογισμών. 

Δηλαδή, όταν στον νου υπάρχουν λογισμοί κατακρίσεως, στην καρδιά γεννιέται αντιπάθεια, ψυχρό βλέμμα, απώθηση ανθρώπου, αδιαφορία προς αυτόν, κλπ.. 

Μία νύχτα, κατά την οποία ο ίδιος βρισκόταν στα όρια της απογνώσεως, προσευχήθηκε στον Θεό: 

«Πώς μπορώ να ξεφύγω από αυτήν;». 

Τότε, του δόθηκε η απάντηση:

«Κράτα τον νου σου στον άδη 

και μην απελπίζεσαι!».

Και ο λόγος αυτός ήταν γι’ αυτόν η αρχή της νίκης· ήταν το άνοιγμα προς την οικουμενική αγάπη. 

Τότε, έπαψε να φοβάται. 

Καταδίκαζε τον εαυτό του στον άδη και εξαφανιζόταν κάθε κατάκριση για τους ανθρώπους. 

Και έμενε μόνο η συμπόνια. 

Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις. 

Και, ανάλογα με το μέτρο στο οποίο βρίσκεται ο άνθρωπος, σ’ αυτήν την κατάσταση, πραγματικά δεν κατακρίνει. 

Δεν απορρίπτει, τα υπομένει όλα, θέλει για όλους το καλό. 

Γιατί, το Πνεύμα του Θεού, είναι εύκολο να εμφανιστεί και να εγγίσει τον άνθρωπο. 

Και έτσι εμπνεύστηκε ο Άγιος Σιλουανός. 

Η έμπνευση αυτή, είναι η έλευση του Αιωνίου Πνεύματος του Θεού (στην οποία περικλείεται η αρχική έννοια του όρου έμπνευση). 

Μου έδωσε, λοιπόν, τις σημειώσεις του και συζητήσαμε μαζί. 

Από τότε, εκείνος έγινε για μένα το πρώτο και κύριο στήριγμα όλης της μετέπειτα ζωής μου…».

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ (1896–1993)

[(1) Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Γράμματα στη Ρωσία», σελ. 38–39, α΄ έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2009. 

(2) Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία (Ζάχαρου): «Αναφορά στην Θεολογία του Γέροντος Σωφρονίου», Εισαγωγή, σελ. 14–15, α΄ έκδοση, όπ. π., 2000. 

(3) Στην φωτογραφία: Ο νεαρός, τότε, ιεροδιάκονος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ (πάνω) με τον Γέροντά του, Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (κάτω).]

πηγή/Αντιγραφή

✔ Δες ένα ακόμα τεράστιο "μυστικό"...

  

 |"Σιγά το μυστικό, βρε αμΦοτεροτέτοιοι μας", θα πεις. 

Αν σκεφτείς όμως φίλε, πως ο Άγιος μάς λέει αυτήν την κουβέντα ερμηνεύοντας τα βαθύτερα αιτία για τα δεινά του κόσμου (πολέμους, φυσικές καταστροφές κλπ) με την "παράλογη λογική" που το Άγιο Πνεύμα τού υποδεικνύει, τότε ίσως να αλλάξεις γνώμη... 

Σκέψου λοιπόν απλά, σαν το μικρό παιδί σου. 

Θα ήταν σ'αυτά τα χάλια ο κόσμος που ζούμε, αν όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, δίναμε λίγο από τον χρόνο, που ο Θεός μας δωρίζει, στην προσευχή;

  Απλά σκέψου το.

   Καλημέρες του Χριστού! Ολούθε...

✨ Ο Κύριος καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου... |Άγιος Σιλουανός... Τεράστιος! Τον γιορτάζουμε αύριο...

 

 {Εννοείται πως όλες οι αυριανές αναρτήσεις μας

 α(μ)Φιερωματικά για εκείνον! 

Όρεξη να΄χεις...}

[...Από τότε έπαψα πια να αναχαιτίζω τα δάκρυα στις προσευχές μου για τους νεκρούς και μού ξανάρθαν τα δάκρυα... |Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Μου δόθηκε το ακόλουθο βίωμα:

Όταν έχασε η ψυχή μου την ταπείνωση, έγινα ευέξαπτος.

Θυμόμουν όμως την ταπείνωση τού Χριστού και την διψούσα.

Άρχισα λοιπόν με το πένθος της μετανοίας και ικέτευα τον Θεό να με συγχωρέση και να με καθαρίση από το πνεύμα της υπεροψίας, χαρίζοντας μου την άγια ειρήνη Του.

Κι όταν η ψυχή μου μίσησε τις αμαρτίες, τότε με δίδαξε το Άγιο Πνεύμα την αδιάλειπτη προσευχή και την αγάπη.

Και ξέροντας πόσο αγαπά ο Κύριος το λαό Του, ιδίως τους νεκρούς, έχυνα κάθε βράδυ δάκρυα γι’ αυτούς.

Πονούσε η καρδιά μου, που στερούνται οι άνθρωποι από τέτοιο σπλαχνικό Θεό.

Και μια φορά είπα στον πνευματικό:

Λυπάμαι όσους υποφέρουν στον άδη και κλαίω κάθε νύχτα γι’ αυτούς και τόσο καταπονείται η ψυχή μου, ώστε λυπάμαι ακόμα και για τους δαίμονες.

Και ο πνευματικός μου απάντησε πως μια τέτοια προσευχή προέρχεται από την Χάρη τού Θεού .

Ενας ασκητής με ρώτησε:

«Κλαίς για τις αμαρτίες σου ;»

Του λέω:

«Μάλλον λίγο, οδύρομαι όμως πολύ για τους νεκρούς».

Τότε μου λέει εκείνος:

«Κλαίγε για τον εαυτό σου, όσο για τους άλλους θα τους ελεήση ο Κύριος. Έτσι είπε ο ηγούμενος Μακάριος ».

Υπάκουσα κι άρχισα να κάνω όπως μού είπε, έπαψα να κλαίω για τους νεκρούς, αλλά τότε σταμάτησαν τα δάκρυα και για μένα τον ίδιο.

Μίλησα γι αυτό το θέμα σ΄έναν άλλον ασκητή που είχε το χάρισμα των δακρύων .

Αγαπούσε να σκέφτεται πώς ο Κύριος, ο Βασιλιάς τής Δόξας, έπαθε τόσα πολλά για μας κι έχυνε άφθονα δάκρυα κάθε μέρα.

Ρώτησα αυτόν τον ασκητή:

«Θα ήταν καλό να προσεύχομαι για τους νεκρούς;»

Στέναξε και μού είπε:

«Εγώ αν ήταν δυνατόν, θα έβγαζα όλους από τον άδη, και μόνο τότε θ΄αναπαυόταν και θα χαιρόταν η ψυχή μου».

Και συγχρόνως έκανε μια χειρονομία σαν αν μάζευε στάχυα να θερίση, κι από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα.

Από τότε έπαψα πια να αναχαιτίζω τα δάκρυα στις προσευχές μου για τους νεκρούς και μού ξανάρθαν τα δάκρυα και οδυρόμουν πολύ προσευχόμενος γι΄αυτούς...

~ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

πηγή

|εμείς από την "συν αυτώ", Theodoula Paraskeuopoulou

☆ Παρατηρήστε τον... |Πόσο φοβερή διαπίστωση για τον "θεληματάρη" άνθρωπο από τον Άγιο...

 

“Παρατηρήστε εκείνον 

που αγαπάει το θέλημά του: 

Δεν έχει ποτέ ειρήνη στη ψυχή του 

και δεν ευχαριστιέται με τίποτα. 

Γι' αυτόν, όλα γίνονται 

όπως δεν θα έπρεπε...”

   ● Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|από τον εκ των " συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

☆ "Αν στενοχωριέσαι για κάτι, αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού...

 

...έστω κι αν σου φαίνεται 

πως ζεις σύμφωνα με το θέλημά Του.

 Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού, 

αυτός δεν μεριμνά για τίποτε.

Κι αν κάτι του χρειάζεται, 

παραδίνει τον εαυτό του 

και την ανάγκη του στον Θεό.

Κι αν δεν πάρει ό,τι θέλει, 

μένει ήρεμος, 

σαν να το είχε.

Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού, 

δεν φοβάται τίποτε…

   ~ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|πηγή κειμένου: Φίλοι Μετοχίου Αναλήψεως

 (Η θαυμάσια φωτογραφία δια χειρός του συν-εργάτη μας, Alexandros Nikolouzos)