☆ Απόψε η μνήμη του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης... Το ιλαρό του προσώπου του σε ‘’αιχμαλωτίζει’’... Τα θαυμαστά, που Χάριτι Θεού γινόντουσαν από αυτόν προκαλούν δέος...

 

       |γράΦει ο π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

   

     ...Ο Άγιος Σιλουανός

(τότε ως λαϊκός πριν πάει στο Άγιο Όρος) 

που πολλές φορές εκκλησιαζόταν στον ναού 

που λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης αναφέρει: 

‘’Έμεινα έκπληκτος 

για την δύναμη της προσευχής του,  

κι από τότε – παρότι πέρασαν 

γύρω στα σαράντα χρόνια-  

δεν είδα κανένα να λειτουργεί όπως εκείνος. 

Ο πάτερ Ιωάννης είχε μέσα του 

άφθονη την χάρη του Αγίου Πνεύματος,  

που θέρμαινε την καρδιά του 

με την αγάπη του Θεού  

και το ίδιο Άγιο Πνεύμα, μέσω αυτού,

επενεργούσε στους ανθρώπους.  

Είδα πώς έτρεχε ξοπίσω του ο λαός,  

σαν σε πυρκαγιά, για να πάρουν ευλογία,  

κι όταν την έπαιρναν χαίρονταν,

γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι ευχάριστο  

και δίνει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα.’’ 

Εκείνο που λίγοι ίσως γνωρίζουν  

είναι τις απίστευτα οδυνηρές μάχες 

που έδινε με το πάθος του καπνίσματος... 

Ναι, καλά διάβασες... 

Εκείνος ο Άγιος που χάριτι Θεού 

γνώριζε τα μύχια των καρδιών του καθενός, 

που ο λόγος του αφύπνιζε ζωές,  

που η προσευχή του θαυματουργούσε αυτοστιγμή 

πάλευε καθημερινά να φωτίσει 

εκείνα τα ανήλια κομμάτια του 

στα οποία είχε κάνει κατάληψη ο πονηρός... 

Λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος 

περιγράφοντας την κατάσταση του: 

‘’Νοιώθω ο πειρασμός 

να έχει φωλιάσει στην καρδιά μου 

και με δυσκολεύει τόσο να προσευχηθώ...’’ 

Παρά τις πτώσεις του 

δεν έπαψε όμως να αγωνίζεται...

Κάποια μέρα δε πέφτοντας με λυγμούς 

μπροστά στην τόσο ποθητή 

για κάθε ιερέα Αγία Τράπεζα, 

παραδωμένος στο έλεος Του Θεού, 

Του εναπόθεσε όλη του την πνευματική γύμνια 

παρακαλώντας Τον να τον λυπηθεί 

και να τον βοηθήσει... 

Κι ο φιλεύσπλαχνος Θεός που 

‘’τα ασθενή θεραπεύει 

και τα ελλείποντα αναπληροί’’  

τον ελευθέρωσε απ’ το πάθος κείνο... 

Αυτοί είναι οι άνθρωποι του Θεού, 

όχι τέλειοι μα 

αληθινά και διαρκώς μετανοούντες...

✨ ΚΥΠΡΟΣ 1974-2024 |Η γραμμή που σχίζει (εδώ και 50 χρόνια) την καρδιά μας...

✨  Με την ευκαιρία της θλιβερής επετείου των 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως «Ο Μέγας Βασίλειος» και η Χριστιανική Φοιτητική Δράση διοργάνωσαν

την ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11, στις 7 μ.μ.

στο ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

την εκδήλωση:

ΚΥΠΡΟΣ 1974-2024

Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΣΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

με ομιλητές τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. ΓΕΩΡΓΙΟ και τον Συνταγματάρχη Πεζικού κ. Σταύρο Πεττεμερίδη. Την εκδήλωση πλαισίωσαν κυπριακά τραγούδια από τις χορωδίες της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης.

 

00:00 Εισαγωγή

04:34 Αμμόχωστος (Χώμα που περπάτησα) - τραγούδι 09:56 Στιγμές της εισβολής (Πενταδάχτυλέ μου) - τραγούδι 15:15 Γεγονότα και πρόσωπα της εισβολής - Σταύρος Πεττεμερίδης 1:11:05 Όλα ζητούν τη λευτεριά - τραγούδι 1:15:45 Καρτερούμεν - τραγούδι 1:20:02 Των αθανάτων 1:25:01 Κύπρος: Η σύγχρονη κατάσταση - Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος 1:59:04 Κλείσιμο - Αρχιμ. Αστέριος Χατζηνικολάου

 

† Η γραμμή που σχίζει την καρδιά μας...

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2024 και ώρα 7 μ.μ.

Πολεμικό Μουσείο Αθηνών

 

Ο Συνταγματάρχης Πεζικού Σταύρος Πεττεμερίδης με τη βοήθεια σχετικού

οπτικοακουστικού υλικού, συγκλονιστικών ντοκουμέντων της εποχής, θα περιγράψει

τα γεγονότων των θλιβερών εκείνων ημερών.

Σημείο αναφοράς της όλης εκδήλωσης θα αποτελέσει η παρουσία του

αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου, ο οποίος θα αναφερθεί στη σύγχρονη

κατάσταση στην Κύπρο και τις προοπτικές που διαγράφονται για τη Μεγαλόνησο στο

γεωπολιτικό πεδίο.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν κυπριακά τραγούδια από τις χορωδίες της

Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης.

Είσοδος ελεύθερη.

|δες το συγκλονιστικό σποτάκι,

που έφτιαξε η ΧΦΔ (Χριστιανική Φοιτητική Δράση)

γι΄αυτήν την εκδήλωση...

✔ ΚΥΠΡΟΣ 1974 - 2024 |Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΣΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ...

 

☆ Είναι πιο ελευθερία η ελευθερία της Εκκλησίας;

 

Από το podcast με τον Κωνσταντίνο Κορναράκη,

 Καθηγητή Χριστιανικής Ηθικής 

στη Θεολογική Σχολή ΕΚΠΑ.

Βρείτε το επεισόδιο σε YouTube και Spotify

|αν θες ολόκληρη την ομιλία του κ.Κορναράκη, ζούληξε παρακάτω...

☆ Είμαστε ελεύθεροι; |Κωνσταντίνος Κορναράκης

Μια συζήτηση με τον Κωνσταντίνο Κορναράκη,

Καθηγητή Χριστιανικής Ηθικής 

στη Θεολογική Σχολή ΕΚΠΑ

 

Το 10ο επεισόδιο του Podcast 

της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης

ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

|ΧΦΔ Αθηνών

[Αντιμέτωποι με τον ΠΟΛΕΜΟ | podcast - Χωρίς Σημειώσεις 01] | με τον φιλόλογο και συγγραφέα, Μάριο Μιχαηλίδη

Μια συζήτηση με τον Μάριο Μιχαηλίδη, φιλόλογο και συγγραφέα, με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας. Το πρώτο επεισόδιο του Podcast της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΧΦΔ Αθηνών

Ο Θεός είναι (;) νεκρός

Κείμενο: Ηλίας Κόρδας Αφήγηση: Ζαφείρης Αστρεινίδης, Δημήτρης Τσιβίλης Απόδοση ύμνου: Στυλιανός Καλής (μέλος) - Παναγιώτης Νταβράζος, Σεβαστιανός Μήτσιος (ισοκράτημα) Μουσική: Dylan Owen - "Black Fingerprint" Μίξη ήχου: Σεβαστιανός Μήτσιος Μοντάζ: Στέλιος Φετάνης Υποστήριξη: Βασίλης Τσαντάνης, Παναγιώτης Παπαστάθης Βυζαντινή εικόνα: Δημήτρης Χατζηαποστόλου

~ Ακόμα μια αξιοπρόσεκτη παραγωγή της ΧΦΔ Αθηνών 

πηγή

* Δείτε την ομώνυμη ταινία εδώ

* Πεντηκοστή: όλα ένα!

Το επεισόδιο «Όλα ένα» αποτελεί το εικοστό δεύτερο (και τελευταίο)
της σειράς «Πίσω απ’ την εικόνα»
και είναι αφιερωμένο στην κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία.

Η σειρά «Πίσω απ’ την εικόνα» φέρνει στο επίκεντρο
εικονογραφικές παραστάσεις εορτών της Εκκλησίας μας 

και διηγείται με το δικό της τρόπο την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτές.

* Πώς είμαστε σίγουροι ότι αναστήθηκε ο Χριστός;

Ο αναστημένος Κύριος επί σαράντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του εμφανιζόταν στους μαθητές Του. Αυτές οι ίδιες οι εμφανίσεις του αναστημένου Χριστού αποτελούσαν την πρώτη οπτική και ακουστική απόδειξη ότι αυτός που έβλεπαν οι μαθητές δεν ήταν φάντασμα αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Έβλεπαν οι μαθητές τον αναστημένο Κύριο υγιέστατο, γεμάτο σφρίγος, να ακτινοβολεί ζωή.

Ο Κύριος τους χάρισε επιπλέον και: (1) την απόδειξη της αφής. Για παράδειγμα, όταν οι μαθήτριες «Τον πλησίασαν, με ευλάβεια πολλή έπιασαν τα πόδια Του και Τον προσκύνησαν» (Ματθ. κη΄ 9). Αλλά και στους μαθητές το ίδιο έκανε. Τούς είπε: «Δέστε τα χέρια μου και τα πόδια μου και βεβαιωθείτε ότι είμαι ο Δάσκαλός σας. Ψηλαφήστε με με τα χέρια σας και βεβαιωθείτε ότι δεν είμαι άσαρκο πνεύμα». Και τούς έδειξε τις ουλές των χεριών Του από τα καρφιά, και των ποδιών Του και της πλευράς Του (Λουκ. κδ΄ 39-40) (2) το πειστήριο της τροφής. «Επειδή αυτοί απιστούσαν ακόμη και νόμιζαν ότι έβλεπαν όνειρο, τους είπε ο Κύριος: Έχετε εδώ τίποτε φαγώσιμο για να φάω και για να πεισθείτε έτσι ακόμη περισσότερο ότι δεν είμαι πνεύμα; Κι αυτοί Τού έδωσαν ένα κομμάτι από ψάρι και λίγη κηρήθρα. Και αφού τα πήρε ο Κύριος, έφαγε μπροστά τους» (Λουκ. κδ΄ 41-43). Βέβαια ο Κύριος έφαγε μόνο και μόνο για να δείξει ότι είχε πραγματικό σώμα και ότι δεν ήταν φάντασμα. Οι απόστολοι λοιπόν πείσθηκαν πλήρως για την αλήθεια της Αναστάσεως. Γι’ αυτό ήταν πλέον έτοιμοι να μαρτυρήσουν για την Ανάσταση με το λόγο και τη ζωή τους. Κι αυτό έκαναν. Οι πρώην τρομοκρατημένοι φτωχοί ψαράδες, έρχονται τώρα με τη βεβαιότητα της Αναστάσεως όχι μονάχα να τη διακηρύξουν μπροστά στους δυνατούς της γης, που ήταν έτοιμοι να τους συντρίψουν, αλλά και να δώσουν μετά από διωγμούς και βασανιστήρια άφοβα τη ζωή τους. Κι αυτό ακριβώς αποτελεί μία επιπλέον συγκλονιστική απόδειξη της Αναστάσεως.

Οι κατηγορίες εναντίον της Ανάστασης

Μήπως όμως μας εξαπάτησαν οι μαθητές; Μήπως έκλεψαν το σώμα του Χριστού ενώ κοιμούνταν οι φύλακες του τάφου και διέδωσαν ότι αναστήθηκε;

Η κατηγορία αυτή (ήδη διατυπωμένη από τους Ιουδαίους και τους στρατιώτες αμέσως μετά την Ανάσταση) είναι πέρα για πέρα ασύστατη για τους εξής λόγους:

α. Αφού οι στρατιώτες κοιμούνταν, πώς είδαν την κλοπή; Και πώς μπορούν να είναι αξιόπιστοι μάρτυρες, αφού ούτε είδαν, ούτε άκουσαν, ούτε μπόρεσαν ενώ κοιμούνταν να αντιληφθούν κάτι;

β. Η κλοπή ήταν πολύ δύσκολη. Ακόμη κι αν οι μαθητές ήθελαν να κλέψουν το σώμα του Κυρίου, ήταν αδύνατο να το τολμήσουν στις μέρες του Πάσχα, κατά τις οποίες όλη η πόλη της Ιερουσαλήμ και τα περίχωρά της ήταν πλημμυρισμένα από αμέτρητα πλήθη προσκυνητών που ξεπερνούσαν τα δύο εκατομμύρια. Και επίσης, η κλοπή περιελάμβανε το να ξεγελάσουν τους φύλακες του τάφου και να σύρουν τον μεγάλο λίθο που έφραζε την είσοδό του.

γ. Εάν υπήρχε κλοπή, έπρεπε οι μαθητές τού Κυρίου να δικαστούν επειδή διέρρηξαν τον τάφο και έκλεψαν το σώμα του Χριστού· αλλά έπρεπε να δικασθούν και οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, για παραμέληση καθήκοντος. Και μάλιστα οι ρωμαϊκοί νόμοι τιμωρούσαν πολύ αυστηρά τους φύλακες που παραμελούσαν το καθήκον τους. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ! Αν μάλιστα οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε, τότε θα έκαναν το καθετί για να το βρουν, να το παρουσιάσουν και να διαψεύσουν δημοσίως τους μαθητές. Αλλά κι αυτό δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα οι μαθητές κατόπιν κήρυτταν καθημερινά και δημόσια την Ανάσταση του Χριστού και κατήγγελλαν τους Ιουδαίους ως φονιάδες ενός Αναστημένου. Γιατί λοιπόν οι Ιουδαίοι δεν ξεσηκώθηκαν εναντίον τους και δεν τους δίκασαν για απάτη;

δ. Δεν είχαν να κερδίσουν τίποτε οι μαθητές κηρύττοντας ένα παραμύθι. Ελάχιστοι άνθρωποι φοβισμένοι δεν μπόρεσαν να σταθούν δίπλα στο σταυρό του Κυρίου τη Μεγάλη Παρασκευή, και τώρα θα τολμούσαν να διαδίδουν ένα τέτοιο ψέμα με κίνδυνο της ζωής τους; Για να κερδίσουν τι;

ε. Πώς οι φοβισμένοι έγιναν ατρόμητοι και πώς έδειξαν μέχρι θανάτου αυταπάρνηση; Για ένα ψέμα που τους οδήγησε όλους (εκτός από τον Ιωάννη, που «απλά» βασανίστηκε και εξορίστηκε) στα βασανιστήρια και στον θάνατο; Εάν οι μαθητές είχαν διαπράξει κλοπή, τότε πώς εξηγείται η αλλαγή της ψυχολογίας τους; Πώς αυτοί οι τρομοκρατημένοι και κλειδαμπαρωμένοι έγιναν ξαφνικά ατρόμητοι; Πώς έγιναν ενθουσιώδεις κήρυκες της πίστης και άντεξαν τόση πολεμική και απειλές; Πώς αψήφησαν το θάνατο και ήταν έτοιμοι όλοι να πεθάνουν για Εκείνον που είχαν αρνηθεί όσο ζούσε; Δεν βρέθηκε ούτε ένας από αυτούς να αποκαλύψει το ψέμα;

Μήπως, τότε, απατήθηκαν οι απόστολοι;

Μερικοί εχθροί της Ανάστασης υποστήριξαν ότι οι απόστολοι έπεσαν θύματα απάτης. Ότι ο Χριστός δεν πέθανε πάνω στο σταυρό, αλλά λιποθύμησε κι έπεσε σε βαθύ λήθαργο και περιήλθε σε νεκροφάνεια. Μέσα στον τάφο συνήλθε από τα αρώματα και τη δροσιά, ανέκτησε δυνάμεις και την τρίτη ημέρα εμφανίστηκε στους μαθητές και τους εξαπάτησε λέγοντάς τους ότι αναστήθηκε. Αλλά και αυτή η κατηγορία της νεκροφάνειας δεν μπορεί να σταθεί επιστημονικά και λογικά.

α. Ο θάνατος του Ιησού Χριστού είχε βεβαιωθεί με πολλούς τρόπους. Οι στρατιώτες που Τον εκτέλεσαν ήταν έμπειροι σε θανατικές εκτελέσεις και έλεγχαν με μεγάλη προσοχή και βεβαίωναν με μεθόδους αξιόπιστες το θάνατο των καταδίκων τους. Αλλά και μόνο το χτύπημα με τη λόγχη στην πλευρά του Κυρίου, ήταν ικανό να επιφέρει το θάνατο. Διότι το τρύπημα αυτό αποτελούσε τη χαριστική βολή που επέβαλλε ο νόμος για να επιταχυνθεί και να επιβεβαιωθεί ο θάνατος.

Αλλά εκτός από τους στρατιώτες και τον εκατόνταρχο που έδωσε τη βεβαίωση του θανάτου στον Πιλάτο, και αυτοί που παρέλαβαν το σώμα του Κυρίου για να το θάψουν, και οι αρχιερείς που ζήτησαν κουστωδία για να φρουρούν τον τάφο, όλοι αυτοί ήταν βέβαιοι για τον θάνατο. Ειδικά οι Ιουδαίοι είχαν κάθε λόγο να εξακριβώσουν αν πραγματικά πέθανε ο μεγάλος τους εχθρός.

β. Με τα μύρα και τα οθόνια ο Χριστός θα πέθαινε από ασφυξία. Πριν το σώμα του Χριστού τοποθετηθεί στον τάφο, αλείφθηκε με 100 ρωμαϊκές λίτρες περίπου, δηλαδή με περισσότερα από 32 κιλά, μύρων σμύρνας και αλόης, και στη συνέχεια τυλίχθηκε με οθόνια (=νεκρικούς επιδέσμους) από το κεφάλι μέχρι και τα πόδια. Με όλα αυτά, ακόμα κι αν ζούσε ακόμη, θα πάθαινε σίγουρα ασφυξία.

γ. Ακόμη κι αν κατέβαζαν τον Κύριο ζωντανό από το σταυρό, ήταν αδύνατο να ζήσει. Ο Κύριος ήταν ταλαιπωρημένος και άυπνος από την προηγούμενη νύχτα, είχε δοκιμάσει όλη εκείνη τη φοβερή αγωνία στη Γεθσημανή που συγκλόνισε τον οργανισμό Του, ώστε ο ιδρώτας Του να τρέχει μαζί με κομμάτια πηγμένου αίματος. Είχε δεχθεί τη μαστίγωση, τη φρικτή φραγγέλλωση, την καθήλωση επάνω στο σταυρό. Εκεί στο σταυρό επί τρείς ώρες οι αναπνευστικές Του κινήσεις ήταν εξαιρετικά δύσκολες, το αίμα Του συγκεντρωνόταν με πίεση στο κεφάλι Του, οι φλέβες Του πρήζονταν. Το πρόσωπό Του είχε παραμορφωθεί, ο θώρακάς Του είχε διαταθεί σε αφάνταστο βαθμό, ο ιδρώτας Του ήταν ασταμάτητος, η αφυδάτωση μεγάλη. Είχε τρυπημένα τα χέρια Του και τα πόδια Του. Υπέφερε από παράλυση, υπεραιμία, ασφυξία, υψηλό πυρετό και εξάντληση.

Ακόμη λοιπόν κι αν ο Κύριος δεν είχε πεθάνει, πώς θα μπορούσε μετά από τρεις μέρες τελείως νηστικός και εγκαταλελειμμένος μέσα στον τάφο, να συνέλθει μόνος Του και να διαφύγει το θάνατο; Πώς μπόρεσε να βγάλει μόνος Του τα οθόνια τα οποία είχαν κολλήσει τελείως πάνω στο σώμα Του; Πού βρήκε ρούχα να φορέσει; Πώς είχε τη δύναμη να κυλήσει μόνος Του τον πελώριο λίθο που έφραζε τον τάφο και να βαδίσει μέχρι την Ιερουσαλήμ στο σπίτι όπου έμεναν οι μαθητές;

δ. Ο Χριστός εμφανίζεται στους μαθητές με εκπληκτική ταχύτητα. Πώς από την πρώτη ημέρα έκανε τόσες πορείες και παρουσιαζόταν στους μαθητές με τόση ζωτικότητα και σφριγηλότητα; Ακόμη και ο πιο υγιής άνθρωπος δεν θα μπορούσε να έχει τέτοια ευκινησία. Την ημέρα της Αναστάσεως ο Κύριος περπατούσε με άνεση επί δύο ώρες μαζί με δύο μαθητές προς τους Εμμαούς. Κι όταν μέσα στο σπίτι τους έγινε άφαντος και οι δύο συνοδοιπόροι Του έτρεξαν πίσω στα Ιεροσόλυμα, μαθαίνουν εκεί ότι ο Κύριος είχε ήδη εμφανισθεί στον Πέτρο· και αμέσως Τον βλέπουν και πάλι. Πώς λοιπόν βρήκε την αντοχή ο Κύριος, που είχε περάσει όλο αυτό το μαρτύριο και είχε τρυπημένα τα πόδια Του, να βαδίσει επί δύο ώρες μέχρι τους Εμμαούς, να επιστρέψει αμέσως στην Ιερουσαλήμ και να εμφανίζεται στους μαθητές Του γεμάτος ζωή;

Εάν ο Κύριος είχε ανανήψει από νεκροφάνεια, θα σερνόταν στο έδαφος, θα πάλευε μεταξύ ζωής και θανάτου. Δεν θα μπορούσε να περπατήσει για καιρό, θα υπέφερε από τις πληγές και το μαρτύριο, θα είχε ανάγκη περιθάλψεως για να μπορέσει να ζήσει. Και ένα τέτοιο θέαμα θα προκαλούσε τον οίκτο των μαθητών Του και όχι τον ενθουσιασμό τους. Οι μαθητές όμως Τον βλέπουν ολοζώντανο, γεμάτο δύναμη, θριαμβευτή. Και το ομολογούν θριαμβευτικά παντού.

Το γεγονός της Αναστάσεως, τέλος, επιβεβαιώνεται από τα 11 εκατομμύρια μαρτύρων των τριών πρώτων αιώνων και όλων εκείνων των εκατομμυρίων που ακολούθησαν στη συνέχεια, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους γι’ αυτόν τον αναστημένο Κύριο. Όλοι αυτοί υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, διότι αγάπησαν μοναδικά τον αναστημένο Κύριο και θυσίασαν γι’ Αυτόν τη ζωή τους με την ελπίδα και της δικής τους αναστάσεως. Αυτό το αίμα των μαρτύρων είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της Αναστάσεως του Χριστού.

Πηγή

* Κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει την Κοινωνία με Εκείνον

Αυτές τις ημέρες, που βρισκόμαστε, λόγω των συνθηκών, μακριά από το Ποτήριο της Ζωής, ας θυμηθούμε τα λόγια του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.

“Αν και μυστηριακά δεν μπορούμε να δεχθούμε τον Κύριό μας περισσότερο από μία φορά την ημέρα, όμως πνευματικά και νοερά μπορούμε να Τον δεχόμαστε κάθε ώρα και κάθε στιγμή διά μέσου της εργασίας όλων των αρετών και των εντολών και ιδιαιτέρως με την θεία προσευχή και μάλιστα τη νοερά.

Επειδή και ο Κύριος βρίσκεται κρυμμένος μέσα στις αγίες του εντολές, και όποιος κάνει μία αρετή ή εντολή, δέχεται αμέσως μέσα στην ψυχή του και τον Κύριο που είναι κρυμμένος μέσα σ᾿ αυτές, ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα κατοικήσει μαζί με τον Πατέρα του μέσα σ᾿ εκείνον που θα φυλάξει τις εντολές του λέγοντας: «Εάν κάποιος με αγαπά θα τηρήσει και τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει και θα έλθουμε προς αυτόν και θα κατοικήσουμε σε αυτόν» (Ιω. ιδ’ 23).

Η κοινωνία αυτή και η ένωση δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί από κανένα κτίσμα, παρά μόνο από την αδιαφορία μας ή από κάποιο άλλο σφάλμα μας. Και μερικές φορές αυτή η Κοινωνία είναι τόσο καρποφόρα και τόσο ευάρεστη στον Θεό, όσο ίσως δεν είναι πολλές άλλες μυστηριώδεις κοινωνίες από την έλλειψη εκείνων που τις δέχονται. Λοιπόν, όσες φορές έχεις την διάθεση και ετοιμασθείς για μία παρόμοια κοινωνία, θα βρείς πρόθυμο και έτοιμο τον Υιό του Θεού, μόνος του να σε τρέφει πνευματικά με τα ίδια του τα χέρια.

Για να ετοιμασθείς λοιπόν για την νοερή αυτή κοινωνία, κάνε ως εξής: 

Στρέψε το νού σου στον Θεό και βλέποντας με ένα σύντομο βλέμμα από το ένα μέρος τις αμαρτίες σου και από το άλλο τον Θεό, λυπήσου για την βλάβη που του προξένησες και με κάθε ταπείνωση και πίστη παρακάλεσε τον να καταδεχθεί να έλθει στην ταπεινή σου ψυχή με νέα χάρη για να την ιατρεύσει και να την δυναμώσει κατά των εχθρών.

Ή όταν πρόκειται να ασκηθείς και να σκληραγωγηθείς εναντίον κάποιας επιθυμίας σου η για να κάνεις κάποια νέα πράξη αρετής η για να φυλάξεις κάποια εντολή, κάνε όλο αυτό με σκοπό να ετοιμάσεις την καρδιά σου για τον Θεό που πάντα σου την ζητεί. Και κατόπιν στρέφοντας την προσοχή σου σ᾿ Αυτόν, φώναξέ τον με επιθυμία μεγάλη να έλθει με την χάρη του να σε ιατρεύσει και να σε ελευθερώσει απὸ τους εχθρούς, για να έχει αυτὸς μόνος την καρδιά σου στην εξουσία του.

Ή και θυμούμενος τις προσευχές της κοινωνίας των μυστηρίων, που προαναφέρθηκαν, πες με καρδιά που είναι αναμμένη: «Πότε, Κύριέ μου, να σε δεχθώ άλλη μία φορά; Πότε; Πότε; κλπ». Και αν θελήσεις να κοινωνήσεις πνευματικά με ακόμη καλύτερο τρόπο, διεύθυνε και βάλε από το προηγούμενο βράδυ όλες τις σκληραγωγίες και τις πράξεις των αρετών και κάθε καλό έργο που σκέπτεσαι να κάνεις στο σκοπό αυτό, δηλαδή στο να δεχθείς πνευματικά τον Κύριό σου. Και το πρωί καθώς θα ξημερώνει, σκέψου, τι καλό! Τι ευτυχία! Τι μακαριότητα υπάρχει στην ψυχή εκείνη που επάξια μεταλαμβάνει μυστηριακά το πανάγιο Μυστήριο της Ευχαριστίας! Διότι με αυτό αποκτούνται πάλι οι αρετές που έχουν χαθεί, και πάλι η ψυχή επιστρέφει στην προηγούμενη ωραιότητά της και γίνεται μέτοχος αυτή των μισθών του πάθους του Υιού του Θεού. Και από την μυστηριώδη κοινωνία πέρασε στην μυστική κοινωνία και σκεπτόμενος ότι νοερά τα ίδια αγαθά απολαμβάνεις με την μυστηριακή κοινωνία, φρόντισε να ανάψεις την καρδιά σου μια μεγάλη επιθυμία να τον δεχθείς νοερά και πνευματικά και αφού χορτάσεις από την επιθυμία αυτή γύρισε προς τον Κύριό σου και πες: «Επειδή, Κύριέ μου, δεν μπορώ μυστηριωδώς να σε δεχθώ την ημέρα αυτή, κάνε εσύ, που είσαι η αγαθότητα και η άκτιστη δύναμη, να σε δεχθώ επάξια τώρα πνευματικά και κάθε ώρα και κάθε ημέρα δίνοντάς μου νέα δύναμη και χάρη εναντίον όλων μου των εχθρών, και μάλιστα εναντίον εκείνου του πάθους του εχθρού στο οποίο εναντιώνομαι και κάνω πόλεμο με την βοήθειά σου”.

Από τον Αόρατο Πόλεμο του Αγίου Νικοδήμου

Εμείς από Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Το ψωμί στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι είχε άλλη γεύση ... (αληθινό περιστατικό)

25 Δεκεμβρίου 2019 ώρα 11 π.μ.
Μπαίνω στο δωμάτιο και τη βρίσκω να κοιμάται.
Ήταν ανήσυχη μου είπαν, αποκοιμήθηκε κλαίγοντας.
Κάθισα δίπλα στο κρεβατάκι και την κοιτούσα.
Τόσο μικρή, τόσο όμορφη, τόσο μόνη...
Άνοιξε τα μάτια και μόλις με είδε χαμογέλασε
μ' ένα χαμόγελο τεράστιο, φωτεινό, αληθινό.
Με καλωσόρισε με φωνούλες
που στα δικά μου αυτιά ακούστηκαν χριστουγεννιάτικες καμπάνες.
"Χρόνια πολλά γλυκούλα μου" της είπα.
Άπλωσε τα χέρια για αγκαλιά.
Πόσο κράτησε αυτή η αγκαλιά;
Δεν ξέρω.
Πόσο διαρκεί ένα προσκύνημα στη Φάτνη του Χριστού;
Ένα ταξίδι στη Βηθλεέμ πάνω στα φτερά ενός αγγέλου;
Ξέρω μόνο πως μετά, αργά,
αφού την άφησα στην αγκαλιά της επόμενης εθελόντριας,
στο τραπέζι το Χριστουγεννιάτικο το ψωμί στο στόμα μου
είχε τη γεύση του ΧΡΙΣΤΟψωμου.

Θεοδώρα Παπαφράγκου Μεταξά  

από την Εθελοντικη Διακονια Ασθενων.

ΥΓ1. Επί του πιεστηρίου (που έλεγαν παλιά)

Ήμασταν έτοιμοι να ανεβάσουμε το post,
όταν διαβάσαμε σε ένα από τα μπλογκ
που αγαπάμε και διαβάζουμε συχνά,
ότι δεκάδες μαθητές και φοιτητές
ανήμερα Χριστούγεννα
αντί να χουζουρεύουν στο κρεβάτι ή τον καναπέ
με το κινητό αγκαλιά,
άφησαν τα ζεστά σπίτια τους,
για να ζεστάνουν με την αγάπη τους
τους ασθενείς των δύο μεγάλων νοσοκομείων της πόλης τους. 

ΥΓ2. Και κάτι ακόμα που διαβάσαμε στο προφίλ του Klimis Pirounakis

"Πρίν μία εβδομάδα με συνάντησε η κοινωνική λειτουργός στις φυλακές Θήβας και μου είπε ότι σε λίγες μέρες αποφυλακίζεται η Τ Σ και δεν έχει που να μείνει και ότι έχει αποφασίσει να απεμπλακεί απο τους βρόγχους της παράβασης.

Την Πέμπτη το απόγευμα αποφυλακίστηκε. 

Σε λίγο έφτασε στο Ξενοδοχείο "Διονύσιο" στην Θήβα για να περάσει την νύχτα. 

Το πρωί της Παρασκευής την συναντήσαμε για να την πάμε στο ΚΤΕΛ με σκοπό να φτάσει στην Αθήνα στον Ξενώνα μας. 

Ο ξενοδόχος ο κ. Στέλιος Περγαντής δεν θέλησε να πληρωθεί λέγοντάς μας οτι μας κάνει Χριστουγεννιάτικο δώρο τα έξοδα δωματίου. 

12 το μεσημέρι ήταν στον Ξενώνα όπου την περίμενε ο Γιάννης ο Επόπτης μας. 

Της έδειξε το διαμέρισμα και της έδωσε οδηγίες. Της πρότεινε αν θέλει άμεσα να εργαστεί και δέχτηκε. 

Σάββατο πρωί 8 πμ ξεκίνησε να εργάζεται στόν Συνεταιρισμό "νέοι ορίζοντες". 

Φίλοι από την Φιλική Φωλιά Ελευσίνας της έστειλαν τρόφιμα, χρήματα και μία επιταγή 50€ του Σκλαβενίτη. 

Η ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ της ΤΣ ξεκίνησε. 

Ένα ασφαλές μέρος, ένα ζεστό δωμάτιο, ένα χατζιλίκι για αρχή, εργασία και υποστήριξη για 6 μήνες είναι ότι χρειάζεται ένας μοναχικός άνθρωπος που τιμωρήθηκε και πλήρωσε για τα λάθη του. 

ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ και η υπόσχεση για σεβασμό στον εαυτό και στον Άλλον γίνεται πραγματικότητα. Επίγνωση, Αυτογνωσία, Εμπιστοσύνη, Επ-Ανάσταση".

***

Κάποιοι στην παγερή Βηθλεέμ της πραγματικότητας
προσφέρουν κατάλυμα στο Χριστό.

Και γίνονται με το παράδειγμά τους
η πιο τρανή απόδειξη ότι Αληθώς Χριστός ετέχθη!

"Δεν έχω τίποτα να κρύψω!" ~ Τρίτη 3/12, 8.15 μ.μ. στο Εντευκτήριο των φοιτητών της Χ.Φ.Δ

https://xfd.gr/

Τελικά, για όλα φταίνε οι μετανάστες...;

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Η Δράση μας» το Μάιο του 2010 με τίτλο 
«Ξένος ἤμην…»: Ἐπὶ τὸν «τύπον τῶν ἥλων» σ’ ένα υπαρκτό πρόβλημα
Το αναδημοσιεύουμε με την ευκαιρία της
Παγκόσμιας ημέρας κατά του ρατσισμού (21 Μαρτίου)

Η ελληνική μετανάστευση

Ήταν περίπου 50 χρόνια πριν. Τότε που η πατρίδα μας έβγαινε φτωχή και καθημαγμένη από τις συμπληγάδες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και του επακολουθήσαντος σπαραγμού. Αδύνατη, ατροφική και πολιτικά ασταθής, έφερε μόνο τις δάφνες του πρόσφατου ηρωικού μεγαλείου της και της τεράστιας προσφοράς της στην παγκόσμια ιστορία μέσα από την αντίστασή της στον φασιστικό άξονα.

Ήταν τότε που η πατρίδα μας δεν μπορούσε να συγκρατήσει και να συντηρήσει τους νέους της. Αυτούς, που μαζικά την εγκατέλειπαν αναζητώντας εργασία και ένα καλύτερο μέλλον στις αγορές της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αυστραλίας. Η αναζήτηση εργατικών χεριών απ’ αυτές τις χώρες γέννησε τα μεταναστευτικά κύματα των Ελλήνων, τα οποία με τη σειρά τους δημιούργησαν τις εξωελλαδικές κοινότητες σ’ όλο τον κόσμο.

Η αρχή της αναστροφής

Από τότε μέχρι σήμερα πολλά πράγματα άλλαξαν. Ο άθεος κραταιός υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε απρόσμενα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα επιβίωσης στους ανθρώπους, που για 70 ολόκληρα χρόνια προσπαθούσε να τους πείσει ότι ήταν ο επίγειος παράδεισος! Η Αμερική, το αντίπαλον δέος της ψυχροπολεμικής περιόδου, αναδύθηκε αυτόματα σε αμοραλιστική παγκόσμια υπερδύναμη, καθορίζουσα βίαια και χωρίς ίχνος δικαίου τις τύχες των λαών, σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα.

Η Ευρώπη συνασπίσθηκε πολιτικο-οικονομικά με ενιαίο ευρωπαϊκό σύνταγμα, ευρωπαϊκό κοινό δίκαιο, ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, και ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Μέσα από αυτές τις τεράστιες πολιτικο-οικονομικές μεταβολές φθάνουμε στο σήμερα. Με τη φτωχή πατρίδα μας να μετεξελίσσεται από χώρα εξαγωγής ανθρώπινου δυναμικού σε χώρα υποδοχής των πάσης γης οικονομικά απελπισμένων, που προσβλέπουν στην πατρίδα μας την επιβίωσή τους και ελπίζουν να οικοδομήσουν εδώ ένα καλύτερο αύριο.

Σ’ αυτή την ιστορική πορεία των τελευταίων 50 περίπου χρόνων υπάρχει μια ημερομηνία σταθμός. Μια ημερομηνία, που πριν ακόμα έλθει, άλλοι την προσέγγιζαν σαν απειλή και άλλοι σαν ελπίδα. Είναι το 1992. Οι κάπως μεγαλύτεροι θα θυμούνται πόσος λόγος, λόγος ελπίδας αλλά και λόγος φοβίας δεν εκφράσθηκε πριν από αυτήν την καθοριστική χρονιά. Τη χρονιά της υπογραφής της πλήρους εντάξεώς μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τώρα, ύστερα από την ημερομηνία αυτή σταθμό, εύκολα κανείς μπορεί να αποτιμήσει ότι τόσο οι ελπίδες και άλλο τόσο και οι απειλές άρχισαν να εκπληρώνονται στην πατρίδα μας. Έγιναν τεράστια έργα. Ανέβηκε το βιοτικό επίπεδο. Γίναμε δελεαστική κοινωνία δυτικού τύπου, έτσι ώστε πολλοί να προσβλέπουν ότι εδώ θα οικοδομήσουν το καλύτερο γι’ αυτούς αύριο.

Ο «εκπολιτισμός» μας

Απ’ την άλλη οι φωνές όλων αυτών που προειδοποιούσαν ότι στη νέα πραγματικότητα η δική μας συμβολή δεν θα έπρεπε να ήταν οικονομική, αλλά πολιτισμική. Όλοι αυτοί που έκρουαν τον κώδωνα της αφύπνισης σε ό,τι αφορά στην ιστορία μας, την παράδοσή μας και την ορθόδοξη πίστη μας, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί και εκτός του πνεύματος της νέας εποχής. Γίναμε λοιπόν μοντέρνοι… ευρωπαίοι!

Σπεύσαμε να απεμπολήσουμε την εθνική μας ιστορία. Στερώντας έτσι πρότυπα ηρωισμού από τις νέες γενιές. Αρνηθήκαμε κάθε τι παραδοσιακό και υιοθετήσαμε πιθηκίζοντας ό,τι ξενόφερτο. Προβάλαμε νέα ήθη και μοντέρνο τρόπο ζωής.
Κλονίσαμε τον θεσμό της οικογένειας, νομοθετώντας την εύκολη διάλυσή του με το αυτόματο, το συναινετικό διαζύγιο και τον πολιτικό γάμο. Νομοθετήσαμε τις εκτρώσεις για να γίνουμε μέσα σε λίγα χρόνια έθνος που γερνάει και φθίνει. 
Χτυπήσαμε, περιθωριοποιήσαμε και χλευάσαμε ό,τι εκκλησιαστικό και αγιοπνευματικό υπήρχε σ’ αυτό τον τόπο σαν παρωχημένο και οπισθοδρομικό!

Φταίνε οι ξένοι;

Και τώρα αισθανθήκαμε ότι απειλούμαστε! Ότι κινδυνεύουμε! Ότι αφελληνιζόμαστε! Και βρήκαμε την εύκολη απενοχοποίησή μας. Φταίνε οι ξένοι. Οι μετανάστες. Αυτοί που έχουν άλλα ήθη και έθιμα. Έχουν άλλη θρησκεία. Άλλη κουλτούρα. Θα γίνουμε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο, είπαμε. Να τους διώξουμε λοιπόν. Αφού, πολλοί από μας, αρκετούς από αυτούς τους εκμεταλλευτήκαμε βάναυσα και άδικα. Αφού τους βάλαμε να δουλέψουν στα χωράφια μας, με πολύ φθηνά μεροκάματα. Αφού μας κάνουν όλες τις δουλειές χωρίς ασφάλεια σαν να ήταν δούλοι μας. Αφού τους βάλαμε στα σπίτια μας, σαν οικιακούς βοηθούς, σαν baby sitters και φύλακες των γερόντων γονέων μας, αρνούμαστε να τους χορηγήσουμε οτιδήποτε γιατί… κινδυνεύουμε σαν έθνος!

Αλλά δεν είναι υποκρισία μια τέτοια αντιμετώπιση; Και δεν εθελοτυφλούμε επικίνδυνα, αρνούμενοι να δούμε το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουμε σωστά; 

Οι μουσουλμάνοι μετανάστες φταίνε που τα παιδιά μας δεν αναγνωρίζουν πλέον τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας; 

Οι Αλβανοί εθνικιστές φταίνε που εμείς απαλείψαμε από τα σχολικά βιβλία μας την εθνική μας ιστορία; 

Οι μετανάστες φταίνε που οι νεοέλληνες δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα μας και επικοινωνούμε με greeklish; 

Οι Πακιστανοί ευθύνονται που οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά; 

Και οι λαθρομεταναστευτικές θρησκευτικές μειονότητες ενέχονται στο ότι εκκλησιάζεται μόνο το 1% του ελληνικού πληθυσμού και παρακάτω;
Γιατί είναι αλήθεια, ήμασταν ανέτοιμοι να τους δεχθούμε στην πατρίδα μας. Όχι λόγω οικονομικής δυσπραγίας και αυξημένης ανεργίας. Όσο γιατί δεν είχαμε κάτι μεγάλο να τους δώσουμε. Δεν τους εντυπωσίασε ούτε το ήθος μας ούτε η πίστη μας, γιατί δεν τα είδαν βιούμενα και φυσικά δεν ενδιαφέρθηκαν να τα σπουδάσουν απ’ τα βιβλία της ιστορίας μας. Όπου αυτοί οι άνθρωποι συνάντησαν μορφές που τρέφονταν απ’ την εθνική και θρησκευτική παράδοση του τόπου μας αλλοιώθηκαν.

Δεν βρήκαν οι περισσότεροι αγάπη, εκμετάλλευση βρήκαν. 

Δεν βρήκαν πολλοί απ’ αυτούς συμπόνια, αδιαφορία βρήκαν. 

Δεν βρήκαν οι περισσότεροι αγίους· ανθρώπους που για την ύλη μεριμνούν συνάντησαν.

Και τώρα τι θα κάνουμε;

Με όλα αυτά επιθυμούμε να φωτίσουμε μια άλλη πτυχή του μεγάλου μεταναστευτικού προβλήματος που βαραίνει αποκλειστικά τον καθένα μας. Χωρίς υποκρισία να βάλουμε το δάκτυλο στον «τύπο των ήλων» της προσωπικής μας ευθύνης, και να μετανοήσουμε πριν είναι ήδη πολύ αργά. Να καταλάβουμε δηλαδή πως σε διαφορετική περίπτωση οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν η ευκαιρία του Θεού στη ζωή μας. Γιατί δεν είναι τραγικό κάποιοι να πηγαίνουν στα πιο απόμακρα μέρη της γης για να κηρύξουν τον Χριστό και εμείς, όχι μόνο να αδυνατούμε να ελκύσουμε τους αλλόθρησκους μετανάστες στην ορθοδοξία, αλλά και να κινδυνεύουμε να αφομοιωθούμε από αυτούς; Πριν λοιπόν καταλογίσουμε την όποια απειλή του έθνους μας σ’ αυτούς, ας παραδεχθούμε τη δική μας μεγάλη ευθύνη. Και ας θελήσουμε να επιστρέψουμε στην πίστη την ορθόδοξη συνειδητά. Στα αγνά ελληνικά ήθη και τα έθιμά μας. Στη ζωή του Ευαγγελίου του Χριστού. Σ’ αυτήν που ενέπνευσε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν και μάτωσαν για να φτιάξουν πατρίδα.

Μπροστά στο τέλος;

Γιατί οποιαδήποτε πολιτική, εθνική ή οικονομική πρόβλεψη για την πορεία του έθνους μας μπορεί να διαψευσθεί και να πέσει στο κενό. Ο λόγος όμως του Θεού δεν πρόκειται να διαψευστεί. Αυτός ήδη δικαιώνεται στο ταλαίπωρο έθνος μας. «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δέ φυλάς ἁμαρτίαι» (Παροιμ. ιδ΄ 34). Η εφαρμογή της δικαιοσύνης, ο σεβασμός του αγίου νόμου του Τριαδικού Θεού εξυψώνει και δοξάζει ένα έθνος, ενώ οι αμαρτίες μειώνουν και εξαφανίζουν ολόκληρες φυλές.

Και έχει εμπειρία της αλήθειας αυτών των λόγων το έθνος μας από τη δική του ιστορία…

ΑΤΤΙΚΟΣ

* Το (απαγορευμένο) "Μακεδονία Ελληνική" στο αμφιθέτρο τελετών του ΑΠΘ (!)

Το τραγούδι "Μακεδονία ελληνική" από την χορωδία της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Θεσσαλονίκης στην εκδήλωση των Τριών Ιεραρχών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019 

Του Αλεξάνδρου εμείς απόγονοι, 

των Αντιγονιδών οι γιοί, 

σκυταλοδρόμοι του Ελληνισμού, 

οι κοσμοκράτορες της γης. 

Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε 

και στο σκοτάδι των βωμών του Αναστημένου 

η πίστη έλαμψε μες στις καρδιές των εθνικών. 

Τη διψασμένη γη μας διάβηκε 

ο ειρηνικός κατακτητής του Παύλου 

η φωνή που άνοιξε ορίζοντες νέας ζωής. 

Ψηλά οι σημαίες, 

ψηλά οι καρδιές, 

ψηλά το λάβαρο του Σταυρού 

για να φωνάξουμ’ όλοι εδώ 

τ΄ όνομα αυτό είν΄ ελληνικό. 

Και ας το μάθει όλη η γη 

Μακεδονία ελληνική 

Του Δημητρίου η γη 

ποτίστηκε απ' των μαρτύρων τις πληγές. 

Μύρια κορμιά κατασπαράχτηκαν 

μέσα στου πλήθους τις κραυγές. 

Του Βυζαντίου ο δικέφαλος υψώθηκε στα κάστρα της 

κι οι Μακεδόνες αυτοκράτορες θεριέψανε τη δόξα της. 

Και τη σκλαβιά της ημισέληνου 

ξεπέταξ’ ο Παύλος Μελάς. 

Και μεις ποτέ δεν θα πουλήσουμε 

τ’ όνομα της πατρίδας μας. 

Ψηλά οι σημαίες, 

ψηλά οι καρδιές, 

ψηλά το λάβαρο του Σταυρού 

για να φωνάξουμ’ όλοι εδώ 

τ΄ όνομα αυτό είν΄ ελληνικό. 

Και ας το μάθει όλη η γη Μακεδονία ελληνική.

* Από τη γέννηση στην αναγέννηση

Μέσα σε έξι λεπτά το φιλμάκι φέρνει στο επίκεντρο
την εικονογραφική παράσταση της Βάπτισης του Χριστού
και διηγείται με απλό και κατανοητό τρόπο τα γεγονότα.

Το επεισόδιο «Από τη γέννηση στην αναγέννηση»
αποτελεί το δέκατο τρίτο της σειράς «Πίσω απ’ την εικόνα»,
μια εξαιρετική δουλειά,
παραγωγή της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης. 

Το κομμάτι του φτωχού (Ταινία μικρού μήκους) | The piece for the poor (S...

Τι κάνεις όταν νομίζεις ότι έχεις κερδίσει το φλουρί,
αλλά δεν είναι έτσι;
Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το δώρο της Βασιλόπιτας είναι αρκετά ακριβό ...
... και ο νικητής είναι κάτι σαν φανταστικό πρόσωπο!
 
Ένα υπέροχο ταινιάκι με ανατροπές και πολλά μηνύματα.

Σενάριο, σκηνοθεσία, εικονοληψία, τεχνική επεξεργασία: 

Ραφαήλ Χρυσανθόπουλος, Στέλιος Φετάνης 

Πρωταγωνιστούν: 
Χρήστος Φιλιππίδης, Γιάννης Λαγουρός, Βαγγέλης Μπαγιαρτάκης, Ευαγγελία Τζιάσιου-Μπαγιαρτάκη 

Ηχοληψία: 
Νίκος Ρακτιβάν, Γιώργος Τσακανίκας 

Ευχαριστίες στους: 
Γιάννης Ζαργάνης, Ειρήνη Χρυσανθοπούλου, Μαρία Παπαδοπούλου-Χρυσανθοπούλου, Φάνης Ζαφειριάδης και την Χριστιανική Φοιτητική Δράση