✨ Ο Λεμεσού λέει κάπου για τον Άγιο Παππού μας πως πραγματικά δεν ξέρει αν έτρωγε. Ο Μεσογαίας μας το επιβεβαιώνει και συμπληρώνει και κείνος με απορία πως δεν ξέρει κι αν κοιμότανε κιόλας...

                                                 |άκου...

✞ Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής... |Μιλάει το πνευματικό του "εγγόνι", ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

   |άκου για να μπεις λίγο στο νόημα!

Τι πρωτοφανής προσωπικότητα πρέπει να υπήρξε αυτός ο Άνθρωπος του Θεού;

Και τι πρόκειται ν΄αποτυπωθεί στις οθόνες μας...

Ο Θεός πρώτα...

☆ «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε... |Η "παιδαγωγική" του Θεού...

 

      ~ αφηγείται ο Μητροπολίτης Λεμεσού π.Αθανάσιος

 "’Ὅταν ἤμουν στή Μονή Μαχαιρᾶ ἡγούμενος, ἦρθε ἕνας ἄνθρωπος ἀπό μία παραλιακή πόλη τῆς Κύπρου. 

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. 

Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο. 

Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός.

 Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος. 

Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. 

Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια 

«ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε. 

Ἀθανασία τήν ἔλεγε. 

«Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε... 

Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια. 

 

 Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. 

Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω.

Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 

Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». 

Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω. 

Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας (του Μαχαιρᾶ) μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. 

Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια. 

Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. 

Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. 

Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε.

Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν. 

Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα. 

Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος. 

Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει. 

Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση.

Ἄρχισαν νά παλεύουν μέσα στή θάλασσα, στά κύματα, καί νά εἶναι μόνοι τους μέσ᾽ στό σκοτάδι τῆς θάλασσας, στά παγωμένα νερά. 

Δυστυχῶς, πνίγηκε ὁ σύντροφός του, καί στή συνέχεια καί τό παιδάκι του. 

Αὐτός πάλευε μόνος του κρατώντας τό παιδί του στά χέρια του, τουλάχιστον νά τό βγάλει ἔξω. 

Δέν μποροῦσε νά κάνει ὅμως τίποτα. 

Συνεχῶς ἐρχόταν μέσα στόν νοῦ του, στήν καρδιά του, αὐτή ἡ προσευχή: 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Λεγόταν συνέχεια μέσα του καί εἶδε τότε ἕνα φῶς στή θάλασσα, πού τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τόν τραβοῦσε μέχρι πού τόν ἔβγαλε σιγά σιγά πρός τά ἔξω. 

Πέρασαν σχεδόν ἔτσι ὅλη τή νύχτα. 

Τό πρωί, γύρω στίς πέντε, μία βάρκα τούς ἐντόπισε. 

Πῆρε αὐτόν, μάζεψε καί τό λείψανο τοῦ κεκοιμημένου συντρόφου καί τοῦ παιδιοῦ του καί τούς ἔβγαλαν ἔξω.

Ἦρθε μετά προσκύνησε τήν Παναγία στόν Μαχαιρᾶ καί μοῦ εἶπε μέ δάκρυα τό γεγονός αὐτό τῆς προστασίας τῆς Παναγίας μας, πού ἦταν μαζί του ὅλη τή νύχτα, καί τήν ἐπικαλεῖτο καί ἔλεγε, 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Αὐτά πού ἐμεῖς τά θεωροῦμε πολύ μηδαμινά πράγματα, εἶναι ὅμως σημαντικά γιά τόν Θεό πού θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο’’.

Πηγή: περιοδικό «Παράκληση»,

 Ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, Τεῦχος 105.

πηγή 

|το πρωτοαναρτήσαμε την 7η Οκτωβρίου 2025

  Θεωρήσαμε πως αξίζει τουλάχιστον μια αναδημοσίευση...

☆ Η υπερευαισθησία μας στο δρόμο προς το Άγιο Ποτήριο... |Ας προσέξουμε μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο, η οποία δεν φαίνεται εύκολα...

    

    Αυτήν την πολύ λεπτή πτυχή μάς την περιγράΦει

με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο Δεσπότης μας ο Λεμεσού, 

σε λιγότερο από 3΄...

✔ Ζητούνται ... Θεό-τρελοι...

 

~ δάνειο από τον "συν αυτώ", Constantinos Tsiamis

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

☆ Δες σχετικά κι αυτό.

Από τον αδερΦό, 

Δημήτρη Ρόδη...

Ζητούνται μωροί δια Χριστόν,

έσχατοι δια Χριστόν,

να μιλήσουν για τον Χριστό με την ζωή τους...

Να διδάξουν τον Χριστό με το γνήσιο παράδειγμά τους,

να μοιράσουν την αγάπη του Χριστού στον άϋπνο,

άφιλο και άθεο άνθρωπο της εποχής μας...

Ζητούνται Απόστολοι, 

να παρακαλέσουν τον απαράκλητο λαό του Θεού,

να τον οδηγήσουν στην Aνάσταση,

και την αρχόμενη από αυτήν την γη Βασιλεία των Ουρανών...

Ζητούνται καρδιές καιόμενες για τον Χριστό,

να χαίρονται με τους χαίροντες, 

να οδυνώνται με τους αμαρτάνοντες, 

να ασθενούν με τους ασθενείς... 

Ζητούνται μάρτυρες, 

που θα δώσουν την μαρτυρία

του ονόματος του Χριστού, 

που σημαίνει Φως...

 

☆ "Οι Άγιοι βλέπετε κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μίαν απλότητα και με μιαν υγεία, αν αμάρτησαν, μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη...

     ... Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία

αρχίζουμε το γιατί μετά, 

μα γιατί να το κάνω

γιατί να το σκεφτώ

γιατί να το διαπράξω

λες και είναι παράξενο πράγμα

να κάνουμε μια αμαρτία. 

Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις

τι νόμιζες ότι ήσουν; 

Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος

αλάνθαστος 

και δεν μπορούσες ποτέ σου 

να αποτύχεις εσύ

να κάνεις μια αμαρτία;

     [Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος]

  |εμείς από τον π.Παντελεήμων Κρούσκο

✔ Άη Γιώργη μας, τρέξε... |αντί άλλου δώρου στις Γεωργίες μας και στους Γιώργηδες...

 

    [...Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε»...]

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή

με τον Άγιο Γεώργιο

μας την περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια

(που μέσα είχαν καρφιά) 

και του τα φόρεσαν,

έφεραν άλογα, 

Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, 

και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.

Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα 

και αυτός έπρεπε ή να τρέξει 

ή αν έπεφτε κάτω

θα γινόταν χίλια κομμάτια....

Και λέγει ο βίος του,

“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου 

και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.

Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!

“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” 

-λέγει το συναξάρι-

“μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν

λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:

“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”

Είχε μπροστά του, 

όχι το πλήθος, 

όχι τα άλογα,

όχι την κακία των ανθρώπων

αλλά τον ποθούμενο Κύριο.

Έτρεξε δε τόσο 

ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

 

 

Μας κάνει εντύπωση,

 δεν λέει στον εαυτό του απλά 

"κάνε υπομονή’’,

 ‘’άντεξε’’,

που στον καιρό της δοκιμασίας

κι αυτό μαρτύριο είναι....

Λέει ‘’τρέξε’’!

Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο

ως καταδίωξη

και να το βλέπεις ως πορεία

προς κάποιον που ποθείς;

Γίνεται 

όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων...

Όταν ο άνθρωπος σταθεί

«επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς...

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται

αλλά παύει να είναι το κέντρο.

Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά...

Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος

που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού

τελικά να γίνεται εκείνος

που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του...

Μα, ο πόνος θα πει κανείς!

Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;

Φυσικά και υπέφεραν, 

δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων

που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.

Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες

είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας.

Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου

δοκιμασία σημαίνει 

απώλεια, 

αδικία, 

κατάρα...

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία

να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον...

Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθ΄αυτό

αλλά στο νόημα που δίνω

σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση...

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό

την ώρα του μαρτυρίου.

Τον είχε ήδη ενώπιόν του.

Εμείς πολλές φορές περιμένουμε

να είμαστε σε κατάλληλη φάση

για να προσευχηθούμε, 

να αγωνιστούμε,

να κάνουμε μια καλοσύνη...

Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό 

αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!

Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία

ανακάλυψης της αλήθειας μου,

 έτσι κι αλλιώς,

αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός

μπορεί να είναι παρών μέσα της...

Και δεν είναι φυσικά ότι τότε

ο πόνος εξαφανίζεται, 

όχι,

αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο...

Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο,

μα αγάπησαν τον Χριστό

περισσότερο από τον πόνο.

Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά

για εκείνους γίνεται πορεία

ή καλύτερα συνοδοιπορία...

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»;

Είτε οι εξωτερικές πιέσεις

(υποχρεώσεις, 

ρυθμοί, 

απαιτήσεις)

με απλά λόγια δηλ. η ζωή

που μας τραβάει μπροστά 

χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις

(φόβος, 

άγχος, 

θυμός, 

ανάγκη ελέγχου)

που δεν μας τραβούν απ’ έξω

αλλά μας σέρνουν από μέσα...

Οι προσκολλήσεις

(εικόνα που θέλω να έχω, 

ασφάλεια, 

αναγνώριση).

Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος,

αυτό το «γιατί σε μένα;», 

το «δεν είναι δίκαιο»

που πολλές φορές πονά

περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός...

Ο Άγιος Γεώργιος

δεν σταματά τα άλογα, 

δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε».

Τα άλογα υπάρχουν, 

η ταχύτητα υπάρχει,

ο κίνδυνος υπάρχει,

αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.

Το ερώτημα για εμάς δεν είναι

«Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»

(συχνά δεν σταματούν).

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση;

Με σέρνουν, 

ή μετατρέπω

το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης

με την αλήθεια μου

αλλά και με την Αλήθεια (Χριστό);

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη

μέσα στο μαρτύριο δεν είναι 

ότι απλά αντέξαμε

αλλά ότι με την χάρη του Θεού

δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο

για την ζωή και την Όντως Ζωή...

|αν έχεις όρεξη 

και θες 

και τις υπόλοιπες κατά καιρούς αναρτήσεις μας 

για τον Άη Γιώργη μας,

ζούληξε εδώ...

☆ Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι...

 

    ~ γράφει ο π.Αθανάσιος, Μητροπολίτης Λεμεσού

"Θα σας πω και κάτι

που πιέζει το μυαλό μου να σας το πω.

Το 1990, όταν ήμουν προϊστάμενος και αντιπρόσωπος στην Ιερά κοινότητα

του Αγίου Όρους,

γέμισε το Άγιο Όρος από λύκους.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, παρά πολλοί λύκοι μπήκαν στο Άγιο Όρος.

Όσοι από σας, άντρες, έρχονταν τότε στο

Άγιο Όρος, θυμούνται ότι ήταν επικύνδυνα

τα πράγματα.

Οι λύκοι έφαγαν πολλά άλλα ζώα, πολλά μουλάρια και ζώα που χρησίμευαν στους πατέρες.

Και κινδύνεψαν και άνθρωποι και μοναχοί.

Τότε λοιπόν πήγαμε στον πατέρα  Παΐσιο, στον άγιο Παΐσιο, κάποιοι πατέρες

και του είπαμε ότι ξέρεις γέροντα,

έχει μεγάλο πρόβλημα με τους λύκους,

θα φάνε κανέναν άνθρωπο στο τέλος.

Κι ήταν όντως μεγάλο το πρόβλημα.

Θα δούμε να κάνουμε καμιά εκστρατεία,

να φέρουμε κυνηγούς να τους κυνηγήσουν. 

Λέει, δεν ντρέπεστε; θα φέρετε κυνηγούς..

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι!

Μα πως θα κάνουμε προσευχή να φύγουν

οι λύκοι;

Ένας, λέει, να προσευχηθεί όπως πρέπει,

σε 3 μήνες θα εξαφανιστούν.

Κι όντως σε 3 μήνες όλοι οι λύκοι ψόφησαν. Έπιασαν ένα μικρόβιο και χάθηκαν όλοι. Βέβαια, εκείνος που προσευχήθηκε ήταν ασφαλώς ο γέροντας.

Προσευχή λοιπόν χρειάζεται.

Το μικρόβιο θα φύγει εάν προσευχηθούμε.

Θέλουμε ανθρώπους προσευχής.

Προσευχή πύρινη.

Με ταπείνωση και μετάνοια.

Αυτό μας χρειάζεται κι όλα τα υπόλοιπα

θα τακτοποιηθούν...

|Σήμερα 18 Ιανουαρίου 

(* του 2022 όταν πρωτοδημοσιεύτηκε αυτή η ανάρτηση) 

άγει τα ονομαστήρια του ο Μητροπολίτης  Λεμεσού Αθανάσιος.

Εις πολλά έτη ευλογημένα, αγαπημένε μας Δέσποτα!

 Καλό παράδεισο!|

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

☆ "Τι είναι ο Ηρώδης; Ένας "αθώος" Ηρώδης...Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα με πτυχία ιατρικής..." | από την ομιλία: "Η εορτή των Χριστουγέννων" του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιος

   |Είπαμε.

Θα τα λέμε όλα όπως είναι.

Χωρίς δικαιολογίες και ελαφρυντικά.

Για ανθρώπινες ζωές (και ψυχές...) μιλάμε άλλωστε...|

Ο Ηρώδης..

Τι είναι ο Ηρώδης; 

ένας "αθώος" Ηρώδης..

Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα με πτυχία ιατρικής που έχουν σφάξει χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες! 

Εγώ θυμάμαι, μια φορά, ένα γιατρό που συνάντησα, τον ρώτησα:

- Κάνεις εκτρώσεις; 

(διακοπή κυήσεως βέβαια λέγεται! όπως η διακοπή ρεύματος..)

- Ναι, πως! αν είναι ανάγκη!

- Μέσος όρος;

- Έτυχε μέρα που κάνουμε και πέντε, υπάρχουν μέρες πού κάνουμε και τέσσερις [εκτρώσεις].

- Ας πούμε, του λέω, μέσος όρος δύο; 

- Λέει, ναι, οπωσδήποτε! 

Δύο την ημέρα, έχει 16 χρόνια γιατρός-γυναικολόγος, κάπου καμιά εικοσαριά χιλιάδες εκτρώσεις. 

Του λέω, έφαγες και τον Ηρώδη παιδί μου, εσύ.. 

Ο Ηρώδης τι έκανε; 

14.000 νήπια έφαγε, που ήταν και Ηρώδης και δεν ήξερε.

Αυτοί οι γιατροί, με πτυχίο ιατρικής, που ορκίζονται -και με όρκο του Ιπποκράτη, που ήταν ειδωλολάτρης!- να μην δώσει δηλητήριο που θα σκοτώσει τα έμβρυα και ξέρει, ξέρει πολύ καλά ο γιατρός τι κάνει εκείνη την ώρα! 

Ξέρει ότι πάει και διαμελίζει το βρέφος. 

Φοβερό πράγμα! 

Εγώ πριν μερικές μέρες κόντεψα να σκοτωθώ με έναν γυναικολόγο, γιατί επέμενε σε 3,5 μηνών κοπέλα [έγκυο] να της κάνει έκτρωση! 

Κανονική τομή! 

Να βγάλει το μωρό να το σκοτώσει! 

Θυμάμαι μια φορά κι ένας γιατρός άλλος, μέχρι 5 μηνών... 

και γέννησε κανονικά την κοπέλα και έβγαλε το παιδί και το άφησε να πεθάνει! 

Βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα δεν τολμάς να το κάνεις ούτε σ'ένα φίδι, ξέρω γω. 

Κι ύστερα λένε για τον Ηρώδη! 

Μα.. έχουμε σήμερα... "Ηρώδες" με πτυχία 

και με αστέρες μεγάλους!

Βέβαια, λέει, καυχάται η Κύπρος ότι 10 χρόνια δεν γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία. 

Γιατί; 

Γιατί τα φάγαμε όλα! 

Τα ροκανίσαμε! 

Όλα στο καλάθι των αχρήστων! 

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Posted by PROSKINITIS

|ακούστε ολόκληρη την ομιλία εδώ...

✨ Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για Σένα που γίνονται...

 

"Όταν ήμουν νεότερος είχα πολύ σκεπτικισμό βλέποντας τον τρόπο που γιορτάζονται οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων.

Και μπορώ να πω ότι, με την απειρία η οποία με χαρακτήριζε, κατέκρινα αυτά τα πράγματα.

Έλεγα, αυτά είναι κοσμικά, δεν χρειάζονται.

Γιατί γίνονται;

Δεν προσφέρουν τίποτα, χάνουν το νόημα το πνευματικό και όλα αυτά τα οποία ακούμε συχνά να λέγονται.

Κάποτε λοιπόν συνόδευσα ένα γεροντάκι

από το Άγιο Όρος γιατί ήταν ανάγκη να επισκεφτεί το γιατρό.

Και επειδή στο Άγιο Όρος τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αργότερα σε άλλη ημερομηνία λόγω του εορτολογίου, τύχαμε τις ημέρες των Χριστουγέννων να είμαστε στη Θεσσαλονίκη.

Η Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις, στις μεγάλες οδούς Εγνατία, Τσιμισκή και άλλες γεμίζουν με χιλιάδες λάμπες, λαμπάκια που στολίζουν τους δρόμους.

Αυτός ο ασκητής, ο γεροντάκος -είχε χρόνια πολλά να βγει έξω στον κόσμο- το βράδυ περπατώντας είδε όλο εκείνο το υπερθέαμα με το φωτισμό και τα φώτα και τις λάμπες και άρχισε να κλαίει και να ευχαριστεί το Χριστό και να λέει:

"Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για Σένα που γίνονται!".

Ενώ του έλεγα εγώ:

"Παππούλη, όλα αυτά είναι κοσμικά πράγματα. Έτσι γιορτάζονται τα Χριστούγεννα;".

Μου λέει:

"Ευλογημένε, για το Χριστό γίνονται όλα αυτά τα πράγματα!

Αν δεν ήταν Χριστούγεννα οι άνθρωποι θα έβαζαν τόσες λάμπες στους δρόμους;

Αφού τα έβαλαν για το Χριστό, επειδή είναι Χριστούγεννα και επειδή θέλουν να γιορτάζουν και αυτοί όπως ξέρουν.

Γι' αυτό γέμισαν τους τόπους λάμπες και φώτα και είναι για την αγάπη και για τη δόξα Του Χριστού που γίνονται όλα αυτά".

Και τόσο πολύ κατενύγηκε και ήτανε τρισευχαριστημένος και είχε τόσο καλό λογισμό για τους ανθρώπους, οι οποίοι κοσμούσαν και στόλιζαν τα σπίτια τους και τις βιτρίνες τους και τους δρόμους τους με τόσες λάμπες.

Γιατί δεν έβαζε το λογισμό ότι αυτά είναι κακά και κοσμικά αλλά έλεγε ότι αυτά γίνονται για τη δόξα του Χριστού μας, επειδή είναι Χριστούγεννα!

Κι αν δεν ήταν Χριστούγεννα δεν θα γινόντουσαν αυτά τα πράγματα όλα...

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

|άκουσε εδώ την ομιλία αυτή...

www.youtube.com/watch?v=kHhH4E35EKc

πηγή

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ