☆ Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου...

 

    Δυο είναι αυτοί που συγκρατούν την Εκκλησία στη περίφημη και τόσο συχνά απαντώμενη εικόνα της συνάξεως των Αγίων Αποστόλων. 

Πέτρος και Παύλος! 

Πάντα τους θωρούμε αντικριστά στις κολώνες των μεγάλων Εκκλησιών! 

Ακατάβλητοι στυλοβάτες της Νύμφης του Χριστού! 

Και στου Ναούς που τους αφιερώνονται στέκονται στο τέμπλο και οι δυο! 

Ποτέ μόνος του ο ένας ή ο άλλος! 

Κάποτε μια ευλαβής γυναίκα θέλησε να αφιερώσει ένα εικόνισμα στον Άγιο Παύλο. 

Το παρήγγειλε λοιπόν με χαρά να ζωγραφιστεί και έπειτα θα το πήγαινε στην ενορία της, να το αφήσει σαν τάμα. 

Το ίδιο βράδυ είδε σε ζωντανό όνειρο, τον Απόστολο των Εθνών γλυκά να την μαλώνει λέγοντάς της: 

Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου! 

Και έτσι εκείνη η κυρούλα, άλλαξε το σχέδιό της και παρήγγειλε εικόνισμα και με τους δυο πρωτοκορυφαίους, όπου εξιστορήθηκε για ακόμα μια φορά ο Άγιος ασπασμός τους!

Γι αυτό και συνεορτάζουν! 

Γι αυτό και ατενίζουμε με δέος και έκσταση τον περίφημο εναγκαλισμό τους και ασπασμό της αγάπης στις κοινές ιστορικές τους εικόνες σε πολλά ορθόδοξα σεβάσματά μας, στην Πάτμο του Αγιογράφου Αγγέλου και στην Αγιορείτικη Καρακάλλου της οποίας είναι και προστάτες. 

Για το παμπόθητο αυτό συν της πίστης μας! 

Κάποιοι έχουν ιστορικά αμφισβητήσει την ομόνοιά τους και της ανόθευτη φιλαδελφία τους! 

Θυμούνται εκείνο το απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου: 

«Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν» (Γαλ. 2, 11). 

Ατυχώς και αβίαστα βγάζουν συμπεράσματα για ρήξεις και τσακωμούς και ψυχρότητες! 

Οι δυο ακούραστοι εργάτες του Ευαγγελικού Νόμου δεν απώλεσαν ποτέ το συν τους! 

Για το συγκεκριμένο περιστατικό αν κανείς μελετήσει βαθύτερα τις περιστάσεις και τα περιγραφόμενα μα και αν διαβάσει τα σχετικώς παραδομένα από το μελισταγές στόμα του Αγίου Χρυσοστόμου, θα διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα προσχεδιασμένα και από τους δυο τους, προκειμένου κατ οικονομία να ωφεληθούν και να παραδειγματιστούν οι Ιουδαϊζοντες!

Να θυμόμαστε και τούτο: 

Πως και οι δυο τους έδιναν ως την τελευταία επίγεια ανάσα τους το μήνυμα της διαρκούς μετανοίας! 

Δεν υπήρξε ξημέρωμα που ο Πέτρος να μην κλάψει θυμούμενος την τριπλή του άρνηση! 

Δεν έχανε ευκαιρία ο Παύλος να αυτομέμφεται με τον πλέον αυστηρό τρόπο οικτίροντας τον εαυτό του, αυτοαποκαλούμενος έκτρωμα και αισθανόμενος ελάχιστος και ανάξιος να λέγεται Απόστολος, θυμούμενος και αυτός τις ημέρες που εδίωκε με μανία την Εκκλησία του Θεού.

Αυτή η μία ψυχή των Πρωτοκορυφαίων! 

Το δικό μας Ένα, το Συν και το ομοθυμαδόν! 

Αυτή η μια ψυχή της Ορθοδοξίας που δεν διασπάται, δεν κατατέμνεται, δεν ομαδοποιείται! 

Είναι Μία όπως η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! 

Η Αγία Ορθοδοξία με τους ακρογωνιαίους της λίθους, τον Πέτρο και τον Παύλο! 

Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν, επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον; 

τά την αθεότητα σφάττοντα, και μη αμβλυνόμενα στόματα, της φρικτής του Πνεύματος μαχαίρας…

         |Νώντας Σκοπετέας 

☆ Από το βιβλίο: Αυτοί οι Παράξενοι Χριστιανοί( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021)

   ● Απόσπασμα από εκπομπή του 2017 με τίτλο : 

« Ο ασπασμός της πίστης μας» Οπτικοποιημένη στο κανάλι της αδελφής μας και συνεργάτιδας Στεφανίας Στ.

   |αν θέλετε την εκπομπή, θα την βρείτε εδώ...

☆ "Οι Άγιοι βλέπετε κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μίαν απλότητα και με μιαν υγεία, αν αμάρτησαν, μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη...

     ... Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία

αρχίζουμε το γιατί μετά, 

μα γιατί να το κάνω

γιατί να το σκεφτώ

γιατί να το διαπράξω

λες και είναι παράξενο πράγμα

να κάνουμε μια αμαρτία. 

Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις

τι νόμιζες ότι ήσουν; 

Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος

αλάνθαστος 

και δεν μπορούσες ποτέ σου 

να αποτύχεις εσύ

να κάνεις μια αμαρτία;

     [Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος]

  |εμείς από τον π.Παντελεήμων Κρούσκο

☆ Όταν η ζωή δεν μπορεί να εκφραστεί... |29 Ιουνίου Μνήμη πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Αυτή η ζωή έχει τέτοιον χαρακτήρα

που πολύ συχνά δεν υπάρχουν λόγια

να την εκφράσει κανείς,

διότι υπερβαίνει κάθε λόγο.

Κάποτε, αντί αυτού,

ο λόγος έρχεται,

αλλά δεν ξέρει κανείς τι είναι καλύτερο,

να μιλήσει ή να σιωπήσει.

Είμαστε ευτυχείς

που ο απόστολος Παύλος δεν σιώπησε,

αλλά εξέφρασε την εμπειρία της ζωής του...

~ Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, από το βιβλίο

“Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”, Τόμος Ά.

|"Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπα­γέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. 

3 καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶ­δα, ὁ Θεὸς οἶδεν· 

4 ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώ­πῳ λαλῆσαι. 

5 ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μὴ ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου. 

6 ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων· ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ· φείδομαι δὲ μή τις εἰς ἐμὲ λογίσηται ὑπὲρ ὃ βλέπει με ἢ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ. 

(Β΄ Κορινθίους επιστολή απ. Παύλου 12,2-6)

|Γνωρίζω ἕναν ἄνθρωπο πού βρίσκεται σέ στενή σχέ­ση καί ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό. 

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός πρίν ἀπό δεκατέσσερα χρόνια ἁρπάχθηκε καί ἀνυψώθηκε μέχρι τόν τρίτο οὐρανό, ὅπου διαμένουν οἱ ἀγγε­λικές δυνάμεις. Δέν γνωρίζω ὅμως ἐάν ἦταν μέ τό σῶ­μα του τήν ὥρα ἐκείνη ἤ ἦταν σέ ἔκσταση, ἔξω ἀπό τό σῶμα του. Ὁ Θεός ξέρει. 

3 Καί γνωρίζω ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός (εἴτε μέ τό σῶμα του, εἴτε ἔξω ἀπ’ τό σῶμα του, μόνο μέ τήν ψυχή του, δέν γνωρίζω, ὁ Θεός γνωρίζει) 

4 ἁρπάχθηκε καί μεταφέρθηκε στόν Παράδεισο κι ἄκουσε λόγια πού κανένας ἄνθρωπος δέν ἔχει τή δύναμη νά τά πεῖ, κι οὔτε ἐπιτρέπεται νά τά ξεστομίσει λόγῳ τῆς ἱερότητός τους. 

5 Γιά τόν ἄνθρωπο αὐτόν θά καυχηθῶ. Δέν εἶναι ὁ συνηθισμένος Παῦλος αὐτός, ἀλλά ἄλλος Παῦλος, στόν ὁποῖο ὁ Κύριος ἔδωσε πολλές χάριτες. Γιά τόν ἑαυτό μου ὅμως δέν θά καυχηθῶ παρά μόνο γιά τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς μου, ὅπου φανερώνεται ἡ ἀσθένειά μου, ἀλλά καί ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ πού δέν μ’ ἀφήνει νά καταρρεύσω. 

6 Μόνο γιά τίς ἀσθένειές μου αὐτές θά καυχηθῶ κι ὄχι γιά τίς ἐπιτυχίες καί τή δράση μου. Διότι ἐάν θελή­σω καί γι’ αὐτά νά καυχηθῶ, δέν θά εἶμαι ἄμυαλος καί ἀνό­η­τος, ἐπειδή θά πῶ τήν ἀλήθεια. Δυσκολεύομαι ὅμως νά καυχηθῶ, γιά νά μή μοῦ λογαριάσει κανείς τίποτε περισσότερο ἀπό ἐκεῖνο πού βλέπει ἤ ἀκούει ἀπό μένα..."

|επιμέλεια ανάρτησης: Αλέξης Αλεξάνδρου

✨ "Να ανάψεις μια λαμπάδα στον Άγιο Πέτρο και στον Άγιο Παύλο! Αυτοί έσωσαν τα παιδιά σου...| Μια ολοζώντανη μεσολάβηση της Αγίας Φωτεινής, με σάρκα και οστά...

 

  Σαν σήμερα πριν από 20 και πλέον έτη 

με θαυμαστό τρόπο οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος, 

έσωσαν τα τρία μου παιδιά 

όταν πήγαν να πέσουν 

από το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου...

Υπήρξε και ολοζώντανη μεσολάβηση 

της Αγίας Φωτεινής (με σάρκα και οστά), 

που μου ζήτησε να ανάψω μία λαμπάδα στους Αγίους 

και κατόπιν εξαφανίστηκε... 

Από εκεί πού θα άδειαζε η αγκαλιά μου, 
ο Θεός μου, 
μού χάρισε άλλα τέσσερα 

(το ένα το έχασα πριν την γέννηση). 

Ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης 

έβγαλα αργότερα Πέτρο 

και πιο μετά Παύλο. 

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού!

Ευχαριστώ τον Θεό μου έως υπάρχω!

Σκορπισμένα χελιδόνια

   ΥΓ. "αμφοτεροδέξιου":
Μπορείς βλέποντας μια τέτοια ανάρτηση,
να μην την κοινοποιήσεις για να τη δει όλος ο κόσμος 
κι ο ντουνιάς...
Μπορούμε και μεις να μην πούμε;
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού;

Μπορούμε;

    |πρώτη δημοσίευση στον παλιό (καλό;) "αμΦ." τέτοιες μέρες το 2016...

   

     * Σημερινή συμπλήρωση:

 Αν θες να μάθεις σχεδόν τα πάντα για την Αγία Φωτεινή, ρίξε τη ματιά σου εδώ, απ΄όπου και μεις δανειστήκαμε σήμερα για την αναδημοσίευση την εξαιρετική εικόνα της Αγίας...

☆ Οὐκ ἤρκεσέ σοι, Πέτρε ...

   Ένας Άναρχος και Άπειρος Θεός,

ταυτόχρονα και τέλειος Άνθρωπος, 

ο Θεάνθρωπος Χριστός, 

επιμένει και ρωτά...

"Σίμων Ιωνά, φιλείς Με;"

Ρωτά τον μαθητή Του Σίμωνα, 

τον ατελή, 

τον ασθενή, 

τον επαναστάτη, 

έναν ασήμαντο ψαρά της Γαλιλαίας, 

αν τον Αγαπά..! 

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν, 

και να σου το λένε... 

Θεϊκή ανάγκη η Αγάπη αυτή, 

όλα τα νικά, 

όλα τα ανακαινίζει,

κινεί τα σύμπαντα,

αέναη γλύκα στην καρδιά, 

ένα Φως που ρέει... 

Χαρά σε κείνον 

που γεύτηκε την Θεϊκή αυτή σχέση, 

τίποτα πια κτιστό,

πεπερασμένο δεν χωρά. 

Είναι ο Αχώρητος 

που μεταμορφώνει κάθε λύπη σε χαρά...

|Το περιεχόμενο της καρτούλας μας απο τον "Αλεξανδρέα".

|Το κείμενο από τον Δημήτρη Ρόδη.