† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

Λες και ήταν χθες, 8 Δεκεμβρίου 2012... |Δεν ξεχνώ! Εις μνήμην Τηλέμαχου ♰ .-

✔ Τηλέμαχος Τσιμιρίκας...

Ο ήρωας, ο καλύτερος μαθητής του σχολείου του, αριστούχος, το χρυσό παιδί που θυσιάστηκε για τ΄αδέλφια του!
Πήρε φωτιά το σπίτι των παππούδων του 15χρονου Τηλέμαχου Τσιμιρίκα στη Μεσορόπη Καβάλας, την ώρα που κοιμόντουσαν, ξημερώματα της 8ης Δεκεμβρίου 2012, εξαιτίας ξυλόσομπας.
Οι γονείς, οι παππούδες και κάποια από τα παιδιά της οικογένειας πρόλαβαν να βγουν. 

Τα δύο μικρότερα αδέρφια του Τηλέμαχου Τσιμιρίκα, ο 5χρονος Ανδρέας και ο 9χρονος Γεράσιμος όμως δεν είχαν βγει. 

«Τα παιδιά, τα παιδιά», φώναζαν κάποιοι από τους παρευρισκομένους όταν συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε. 

Ο 15χρονος Τηλέμαχος χωρίς να το σκεφτεί «βούτηξε» στις φλόγες για να τα απεγκλωβίσει. 

Ένα φλεγόμενο δοκάρι όμως του έκοψε το νήμα της ζωής. 

Όταν η φωτιά έσβησε, οι πυροσβέστες εντόπισαν τις σορούς των τριών παιδιών. 

 Ήταν 10 αδελφάκια, χάθηκαν τα τρία...

Ο Τηλέμαχος ήταν άριστος στα μαθηματικά, στην ιστορία στην οποία επίσης διέπρεπε, αλλά και στη μουσική αφού έπαιζε εξαιρετικά πιάνο ή ακόμη και στ' αγγλικά που τα μιλούσε σαν να ήταν η μητρική του γλώσσα. 

Γιατί ο Τηλέμαχος ήταν άριστος σε όλα και έβγαζε γενικό βαθμό κοντά στο 20.
Ένα χρόνο μετά, η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε τον μικρό-γενναίο ήρωα.

Πηγή

 

* Σχόλιο από τότε, από τον  Chris Melidis:

  Δεν θέλω να κλάψετε οι συγγενείς του, διότι θα ζει πάντα στις καρδιές μας μέσα από την πράξη του. 

Οι καθηγητές δεν θέλω απλά να λέτε τι καλό παιδί που ήταν, αλλά να διδάσκετε έμπρακτα την γενναιότητά του.
Ο Τηλέμαχος δεν ήταν απλά ένα παιδί που "σκοτώθηκε σε ένα τραγικό ατύχημα".
Ήταν ένας ήρωας που θυσιάστηκε για να σώσει την οικογένειά του, γι’ αυτό η δόξα και η τιμή θα τον ακολουθούν για πάντα. 
Είτε τον ξεχάσουμε είτε όχι, το όνομά του έχει πια γραφτεί στην Ιστορία...

✔ Μα να θυμάσαι πως δεν πεθαίνει ό,τι βαθιά στις καρδιές κατοικεί...

|Απόψε (συμ)πληρώνονται 70 χρόνια 

από τη κατάμαυρη μέρα 

των Σεπτεμβριανών του 1955. 

Και μεις ξεχάσαμε. 

Γι΄αυτό (ξε)πουλάμε τα πάντα στον Τούρκο... 

Χωρίς το παραμικρό ίχνος σωβινισμού.

Γιατί μιλάμε για γεγονότα, 

που δεν είναι στην φαντασία μας.

Συνέβησαν.

Ρωτήστε εκείνους τους ελάχιστους, 

που ακόμα βρίσκονται εν ζωή 

και ποτέ δεν έβγαλαν από τα μυαλά και τις ψυχές τους 

τον ξεριζωμό που βίωσαν από τα σπίτια τους 

και τα μαγαζιά τους στην Πόλη των Πόλεων 

εκείνον τον Σεπτέμβρη του ΄55.

Και υπάρχει ακόμα κανείς εχέφρων 

που δεν πιστεύει πως ο Τούρκος και οι ομόδοξοί του 

θα το ξανα(ματα)κάνουν, 

όταν και εφόσον τους δοθεί ξανά η ευκαιρία;

Ή όχι;

Ευχαρίστως να μας διορθώσετε 

αν κάνουμε λάθος.-

    ☆ πρωτοδημοσιεύσαμε αυτό που ακολουθεί 

στον μικρούλη τότε "αμΦ." 

έτσι απαράλλακτα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2015, 

όταν έγινε σ'εκείνο το σχολειό στο Μαρούσι 

η πρωτόγνωρη - για σχολικό επίπεδο - εκδήλωση. 

Πέρασαν 10 χρόνια ακόμα από τότε. 

Αν δεν το έχεις δει, δες το!

Και άκουσέ το!

Κάποιοι κλαίνε και τα 8 λεπτά...

Κάθε φορά που το βάζουν...

Κι ας (συμ)πληρώνονται σήμερα 70 χρόνια από τότε...

~ Σε μια, τουλάχιστον, αλλόκοτη περίοδο για τον τόπο μας, όπου κάποιοι έχουν βαλθεί με έντεχνες μεθοδεύσεις ν΄αφανίσουν καθετί ηρωικό και θυσιαστικό από τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας... 
Θυμηθείτε, ενδεικτικά μονάχα, πως οι σαφείς οδηγίες των "υπευθύνων" είναι ν΄αφαιρεθούν από την ύλη, που μέχρι πρότινος διδασκόταν στα ελληνικά σχολειά, 
ο Μέγας Αλέξανδρος, 
ο Απόστολος Παύλος 
και οι Άγιοι Μάρτυρες...
(αριθμούν μόνο τους 3 πρώτους αιώνες μ.χ., 

περίπου τα 11 (!!!) εκατομμύρια...)
Σε μια τόσο δεινή φάση, λοιπόν,
όπου το ανόσιο, ανομολόγητο και βλακώδες επιχειρείται να γίνει ουσιαστικό και καθημερινό, έρχονται κάποιοι "πιτσιρικάδες",
καθοδηγούμενοι από κάποιους "θεότρελους" δασκάλους να τολμήσουν την υπέρβαση...
Να τολμήσουν να μιλήσουν ξανά 

για "Την Βασίλισσα των πόλεων", 

την Κωνσταντινούπολη...
Να παίξουν και να τραγουδήσουν 
για πρώτη φορά...
"Θα΄ρθουνε πάλι εκείνα τα χρόνια,
που τραγουδάμε από παιδιά..."


  ~ Κάποιοι από εκείνους, που άκουσαν "ζωντανά" 

αυτά τα 2 τραγούδια είπαν, 

 πως επιτέλους "απέκτησαν" τα Σεπτεμβριανά 

τους "ύμνους", που τους έλειπαν... 

Έστω και 60 χρόνια (που απόψε 6/9/2025 γίνανε 70) μετά...

    ✔ Κι αν θες να κλάψεις κι άλλο, το 2ο τραγούδι της εκδήλωσης είναι εδώ και σε περιμένει...

* Μια λεπτή γραμμή ενώνει τον Σολωμό Σολωμού και τον Κωνσταντίνο Κατσίφα. ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΔΕΝ ΑΝΕΧΤΗΚΑΝ ΣΕ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΧΘΡΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ...

 

 Η ιστορία επαναλαμβάνεται...

Αλήθεια πόσοι θυμούνται τον Σολωμό Σολωμού;

Όταν αποφασίζεις να τιμήσεις ήρωες κι εθνομάρτυρες και οι κατακτητές και οι σφετεριστές της ελληνικής ΣΟΥ γης, σου το απαγορεύουν, τότε έχεις δυό επιλογές. 

Ή ζεις σκλάβος, φυλακισμένος στον συμβιβασμό ή διαλέγεις ως στάση και τρόπος ζωής την αξιοπρέπεια. 

Κι αν ο σφετεριστής έχει το δικαίωμα από το κράτος του να σε πυροβολεί, σημαδεύοντάς σε στο κεφάλι... όπως τον Έλληνα Σολωμού στην Κύπρο, όπως τον Έλληνα Κατσίφα στην κατεχόμενη Βόρειο Ήπειρο.

Φυσικά... για κάποιους ελληνόφωνες, ο Κατσίφας, ο Σολωμού... είναι εθνίκια που φάγαν το κεφάλι τους και φασίστες, ενώ οι δολοφόνοι τους, απλώς υπόχρεοι στο καθήκον τους για την δική τους πατρίδα.
Ακόμα πιο κραυγαλέα περίπτωση ήταν εκείνη του Τάσου Ισαάκ, που τον χτύπησε έως θανάτου, μια αγέλη Τούρκων εποίκων και τουρκοκύπριων, επειδή διαδήλωνε ειρηνικά με εκατοντάδες άλλους Έλληνες για την παράνομη τουρκική κατοχή στο νησί του...
Όμως, το θέμα δεν είναι πως το διαχειρίζονται σήμερα τα εθνομηδενιστικά μυαλά και οι ανθελληνικές συνειδήσεις, αλλά πως θα τα καταγράψει η ιστορία με την ψυχρή αντικειμενική ματιά της στο μέλλον.
Εμείς οφείλουμε με θάρρος να λέμε αυτό που νοιώθουμε, σε πείσμα όλων αυτών, που αντί τεκμηριωμένου λόγου, αρκούνται σε ύβρεις και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

ΚΑΤΣΙΦΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ. 

Ακόμα μια κηλίδα αίματος, μια πράξη θυσίας, υπέρ του αλύτρωτου ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

Στο όνομα αυτής της θυσίας, σας παρακαλώ, να συνηθίσετε να λέτε "Έπος της Βορείου Ηπείρου" και "βουνά της Βορείου Ηπείρου" κι όχι... "αλβανικό έπος του '40" και "αλβανικά βουνά"...

Το οφείλουμε στην Ιστορία και στην εθνική μνήμη.

Σταύρος Γεώργιος Δαμίγος Τραγάκης

(Ο τίτλος της ανάρτησης ανήκει στον Φαίδων Χριστοδουλάκης).

«Το χελιδονάκι έγινε 29 και ο Τάσος Ισαάκ κοιτά περήφανος» ... |Χάρις Αλεξίου - Το τραγούδι του χελιδονιού

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

Μέλη της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ - Σολωμού το πρωί κατευθύνθηκαν προς το οδόφραγμα στην Δερύνεια και κατέθεσαν στεφάνι, αναρτώντας μάλιστα μια φωτογραφία που προκαλεί ρίγη συγκίνησης.

Η κόρη του ήρωα Τάσου Ισαάκ, Αναστασία, καταθέτει η ίδια το στεφάνι προς τιμή του πατέρα της, συνοδεύοντας την φωτογραφία με την αναφορά

«Το χελιδονάκι έγινε 29 και ο Τάσος κοιτά περήφανος»

Υπενθυμίζεται ότι για την Αναστασία, αφιέρωσε ένα υπέροχο τραγούδι η Χάρις Αλεξίου, με τίτλο «Το τραγούδι του χελιδονιού».

άκουσέ το εδώ...

πηγή

«ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑ ΤΟΝ ΣΟΛΩΜΟΥ, ΘΑ ΤΟΝ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΣΑ ΞΑΝΑ!»

 - αμφ: 

Υπάρχουν λόγια; 

Όσα χρόνια κι αν περάσανε...
( 14 Αυγούστου 1996... )

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ... 

Λέει, ο καταζητούμενος ως δολοφόνος του Σολωμού Σολωμού 29 χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα της Δερύνειας...

 

Για την συνέχεια,

εδώ κι εδώ αλλά κυρίως εδώ...

[πρωτοδημοσιεύσαμε στις 8/8/2015

Ο Σολωμός Σολωμού είναι υποχρέωσή μας να μνημονεύεται.

Σολωμός Σολωμού: Ήταν τρελός και του ΄πρεπε η δόξα...

Γεράσιμος Μανωλίδης

Συμπληρώθηκαν 29 χρόνια από το θάνατο του Σολωμού Σολωμού. Της στυγνής, on camera, δολοφονίας του από τους Τούρκους στα κατεχόμενα.

Το μυαλό θολωμένο από τον χαμό του δικό του ανθρώπου. Η λογική εκείνη τη στιγμή δεν είχε θέση στο μυαλό του. Αυτό είχε ταξιδέψει μακριά από το κεφάλι του. Οι φλέβες δεν «χωρούσαν» το αίμα του. Αυτό έβραζε. Πηγαινοερχόταν καυτό σε όλο του το σώμα. Ήταν αμέσως μετά την κηδεία του Τάσο Ισάακ. Μια στιγμή αλλοφροσύνης, αλλά και θάρρους, παλικαριάς.

Μόλις είχε γίνει η κηδεία του Ισάακ. Ο Σολωμός Σολωμού δεν άντεχε άλλο. Η τουρκική σημαία στο δικό του έδαφος έκανε την καρδιά του να σφίγγεται. Έφυγε, χωρίς να υπολογίζει το παραμικρό κόστος. Την ίδια του τη ζωή. Ήθελε να κατεβάσει τη σημαία. Δεν άκουγε κανέναν. Ήταν τρελός. Μόνο νεκρός θα σταμάταγε. Όπερ κι εγένετο.

Τάσος Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού: Ένοχη η Τουρκία για τις δύο δολοφονίες (vids)

Μια πράξη ανδρείας, μια ηρωική ενέργεια. Όχι, δεν «έφυγε» τζάμπα. Έγινε σύμβολο. Σύμβολο για τους νέους του τότε, να μην δέχονται τα πάντα. Να διεκδικούν, να μάχονται, να παλεύουν. Να κάνουν τη δική τους επανάσταση. Να αντιστέκονται σε κάθε ζυγό, σε κάθε «φυλακή» της ανθρώπινης ελευθερίας. Το έχουμε πει ξανά. Κάθε βία, από όπου κι αν ασκείται και οποιαδήποτε μορφής κι αν είναι, επιβάλλει αντίσταση.

Ο Σολωμός Σολωμού είναι υποχρέωσή μας να μνημονεύεται. 

Για όσα συμβολίζει η κίνησή του, η τρέλα του. 

Οι στίχοι του Χρήστου Κρετσόβαλη, σε μουσική Βασίλη Δήμα που τραγούδησε ο Νότης Σφακιανάκης τον περιγράφουν ιδανικά…

Σολωμός Σολωμού

Ήταν τρελός, γι’ αυτό και του ‘πρεπε η δόξα,
κι αυτοί τον πρόδωσαν με θάνατου φιλί.
Ενός τρελού πάντα μπροστά τραβάει η λόξα,
για να φοβούνται και να κρύβονται οι δειλοί.

Ήταν τρελός, γι’ αυτό τον ξέχασαν οι αγύρτες,
σαν το τσιγάρο του στα χείλη η ζωή.
Από τι φτιάχνονται των προδοτών οι φύτρες,
και δεν τιμούνε όσους έχουνε φωνή…

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,
ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του.

Ήταν τρελός κι αυτοί χαράμισαν μια σφαίρα,
γιατί οι δειλοί πάντα τους άοπλους χτυπούν.
Μα, αυτός αθάνατος γυρίζει στον αγέρα
κι αυτοί οι αθάνατοι δε φεύγουν, πάντα ζουν..!

(το τραγούδι εδώ)

πηγή ανάρτησης

Τότε που δάκρυσε κι η Παναγιά

Ήταν Αύγουστος του '96. 

Παραμονές της χάρης Της.

Τότε που τα παλικάρια της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών οργάνωσαν αντικατοχική πορεία με αφετηρία το Βερολίνο και τερματισμό την κατεχόμενη Κερύνεια.

Οι μοτοσυκλετιστές αφού πέρασαν από πολλές χώρες της Ευρώπης έφτασαν στη μαρτυρική μεγαλόνησο στις 10 Αυγούστου.

7.000 άνθρωποι, με τις μηχανές ανοιχτές περίμεναν την άλλη μέρα για να φτάσουν στην Κερύνεια. 

Μαζί τους ήταν και 200 μοτοσικλετιστές από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη.

Από την άλλη πλευρά, την κατεχόμενη απειλούσαν πως θα πυροβολούσαν εν ψυχρώ όποιον τολμούσε να περάσει τη νεκρή ζώνη.

11 Αυγούστου.

Οι μοτοσικλετιστές αρχίζουν να κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις, περνούν τη νεκρή ζώνη και προχωρούν. 

Οι Τούρκοι ανάβουν φωτιές για να τους απομακρύνουν.

Στην περιοχή της Δερύνειας έχουν συγκεντρωθεί εκτός από τους Τούρκους στρατιώτες της κατοχικής δύναμης, Τούρκοι διαδηλωτές και οργανωμένες ομάδες της τρομοκρατικής οργάνωσης που αποτελεί τον κύριο παρακρατικό βραχίονα όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Τουρκία, τους Γκρίζους Λύκους.

Ένας Ελληνοκύπριος δέχεται επίθεση από τους Τούρκους. 

Δίπλα του βρίσκεται ένα 24χρονο παλικάρι, ο Τάσος Ισαάκ. 

Δε χάνει λεπτό. 

Τρέχει να βοηθήσει, αλλά στην προσπάθειά του αυτή δέχεται χτυπήματα από πέτρες, ρόπαλα και λοστούς. 

Λυγίζει και σωριάζεται καταγής. 

Ορμούν τα σκυλιά πάνω του και τον χτυπούν με λύσσα μέχρις ότου βεβαιώθηκαν πως το κορμάκι του ήταν άψυχο. 

Παρόντες στη σκηνή είναι μέλη της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ. 

Επιλέγουν να παραμείνουν απλοί θεατές.





14 Αυγούστου 1996.

Η Χριστιανοσύνη ετοιμάζεται να συνοδεύσει στον τάφο τη μάνα του Θεού.

Η Κύπρος ετοιμάζεται να συνοδεύσει στον τάφο τον Τάσο Ισαάκ.

Την ίδια μέρα, το 1974 οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Αμμόχωστο.

Η ατμόσφαιρα στην εξόδιο ακολουθία είναι βαριά.
Μετά την ταφή μια ομάδα από διαδηλωτές κατευθύνεται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσουν λίγα λουλούδια στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Τάσος Ισαάκ.

Δεν πέρασε αρκετή ώρα, όταν έκανε την εμφάνισή της μια ομάδα Γκρίζων Λύκων. 

Αρχίζει πετροπόλεμος.

† Τάσος Ισαάκ & Σολωμός Σολωμού †. Δολοφονήθηκαν και οι δύο το καλοκαίρι του 1996. Ο Τάσος στις 11 Αυγούστου και ο Σολωμός μετά την κηδεία του Τάσου, στις 14...

 ~ έναρξη του α(μ)Φιερώματός μας στον Τάσο και στον Σολωμό..

Αύριο, όλη μέρα

όλοι εμείς οι "συν αυτώ"

θα είμαστε Τάσος & Σολωμός.

Από τις 6 το πρωί,

Μέχρι το βράδυ.

Καμιά άλλη ανάρτηση.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

[ Σαν να 'ταν χτες... 11 Αυγούστου...

Τον Τάσο τον έβλεπα σε ζωντανή μετάδοση στην τηλεόραση την ώρα του μαρτυρίου του. 

Είχε τρέξει να βοηθήσει κάποιον άλλον που του είχαν επιτεθεί οι Τούρκοι. 

Μαινόμενοι, άγριοι, αδίστακτοι... 

Έπεσε στο χώμα ο Τάσος και τον χτυπούσαν, 

τον κλωτσούσαν...

Πέτρες, μεγάλες πέτρες, ξύλα, λοστοί...

Στον Σολωμό...ήμουν εκεί...

14 Αυγούστου, η κηδεία του Τάσου...

Είδα ένα μαυροφορεμένο παλικάρι να κινείται κάθε τόσο προς τον ιστό. 

Τον συγκρατούσαν... 

Ξαφνικά ορμάει, τρέχει προς τον ιστό... 

Όλοι του φώναζαν:

"Που πας, βρε;

Μην πας, θα σε παίξουν...( πυροβολήσουν)..."

Τον τραβούσαν, 

προσπαθούσαν να τον συγκρατήσουν, 

αλλ' αυτός ακράτητος τους ξέφυγε, 

ξέφυγε και από τους ΟΗΕδες και ανέβαινε στον ιστό...

                 ''Εγώ θα κατεβάσω το πανί (την σημαία)...'' 

            Τα τελευταία (ή μήπως τα Πρώτα;) λόγια του Σολωμού...

Ξαφνικά ένας πυροβολισμός, 

και ο Σολάκης γλιστρούσε στον ιστό.

Και έπεσε στο χώμα.

Και έμεινε εκεί αρκετή ώρα, αιμόφυρτος, 

χωρίς να μπορεί να πάει κανείς να τον βοηθήσει, 

ούτε οι ΟΗΕδες γιατί έπρεπε, λέει, να πάρουν άδεια από τους Τούρκους...

Τελικά το επέτρεψαν.

Τον τράβηξαν..... 

Ο Ματσάκης έτρεξε να δώσει τις πρώτες βοήθειες. 

Ήταν δύο πράξεις Τόλμης και Ανδρείας!

Του Αντριωμένου ο θάνατος, 

θάνατος δε λογιέται...

~ Ifigenia Pashi-Yiallourou   |το σχόλιο της Ιφιγένειας το πήραμε από εδώ      (πρώτη δημοσίευση 12/8/2022)

✔ Μιας και όλη τη μέρα αύριο θα μιλάμε μόνο για ΗΡΩΕΣ (για τον Τάσο και τον Σολωμό...)| Αριστοτέλης Γκούμας, † 12 Αυγούστου 2010... – ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

      |Πέρασαν 15 χρόνια, θα πει κάποιος.

Ε και;

Θα ξεχάσουμε;

Ποιος το΄πε;

Ή καλύτερα...

Ποιους βολεύει να ξεχάσουμε;;;

    |από τον "αμΦ." & τους "συν αυτώ"...

Μαύρη επέτειος για την Χιμάρα, καθώς σαν σήμερα το 2010 ο Αριστοτέλης Γκούμας άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του στην Χιμάρα. 

Δολοφονήθηκε από αλβανούς εξτρεμιστές επειδή μιλούσε την μητρική του γλώσσα, τα ελληνικά.

Ο Αριστοτέλης έφυγε βίαια και νωρίς από κοντά μας, όμως έγινε μια ιδέα, ένα σύμβολο που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ...

Πηγή: Himara

Posted by Μέλια 

(Εμείς από εδώ)

|η δεύτερη φωτο με τους γονείς του Αριστοτέλη από εδώ...

✔ «Η γυναίκα με τους περισσότερους Αγνοούμενους» |Η Χαρίτα Μάντολες έκανε τους Ευρωπαίους να κλάψουν... [ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...]

Η γυναίκα-σύμβολο του αγώνα των Αγνοουμένων για Δικαιοσύνη, μίλησε στην Επιτροπή Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 

Μαζί της και ο Ερμπάι Ακανσόι (εκπρόσωπο των αγνοουμένων των Τουρκοκυπρίων) από τον Δικοινοτικό Σύνδεσμο Συγγενών Αγνοουμένων και Θυμάτων Πολέμου "Μαζί μπορούμε".

 

«Ήρθα εδώ για να μας βοηθήσετε. 

Θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια, 

τι έγιναν οι άνθρωποί μας. 

Και την Τουρκία να μην τη βάλετε στην Ευρώπη, 

αν δεν μας πει πρώτα 

που είναι οι ζωντανοί και οι νεκροί μας».

 

Αυτό το δυνατό μήνυμα μετέφερε στους ευρωβουλευτές της Επιτροπή Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η γυναίκα-σύμβολο της Κύπρου, Χαρίτα Μάντολες.

 

Η γυναίκα που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει για τη δικαιοσύνη των οικογενειών των θυμάτων και των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής, καταχειροκροτήθηκε για τα λόγια αλλά και την παρουσία της.

 

«Οι τουρκοκύπριοι να πάνε στα σπίτια τους και εμείς στα δικά μας, να ζούμε αγαπημένοι και ενωμένοι χωρίς στρατιώτες και στρατούς κατοχής, και οι έποικοι να πάνε στο σπίτι τους!», είπε συνοψίζοντας χρόνια πόνου και αγώνα.

 

Η μαρτυρία που συγκλονίζει

 

Προηγήθηκε η συγκλονιστική μαρτυρία της για όσα έγιναν στις 20 Ιουλίου του 1974, την ημέρα που Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στο χωριό της, το Πεντεμίλι της Κερύνειας.

 

«Η γυναίκα με τους περισσότερους Αγνοούμενους» έβγαλε για λίγο μόνο τις φωτογραφίες με τους ανθρώπους της που κρατάει συνήθως στο μαυροφορεμένο στήθος της. Κάθισε δίπλα στον συντονιστή της LIBE, αλλά και στον Εισηγητή του Ευρωκοινοβουλίου για το θέμα των Αγνοουμένων, Φρανσουά Χαβιέ Μπελαμί και εκπροσωπώντας την Παγκύπρια Οργάνωση Συγγενών Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων μετέφερε τα μηνύματα των συγγενών.

 

Με απλά λόγια, σταράτα, είπε την ιστορία της. 

«Έχω χάσει το σύζυγό μου 25 χρονών, 

τον πατέρα μου, 

την 23χρονη αδερφη μου που ήταν η μικρότερη, 

αλλά και τη μεγαλύτερη αδερφή μου ηλικίας 32 χρονών, 

τον ξάδελφό μου…», είπε.

 

«Στις 20 Ιουλίου ακούσαμε εκρήξεις και βγήκαμε έξω. 

Εγώ πήρα αγκαλιά την κόρη μου και ο άνδρας μου το γιο μας, μόλις ενός έτους. 

Βγήκαμε στα λεμονόδεντρα και εκεί είδαμε κι άλλους γείτονες. 

Οι Τούρκοι έβγαιναν από τη θάλασσα και πυροβολούσαν, τα αεροπλάνα πετούσαν χαμηλά και έριχναν βόμβες. 

Αποφασίσαμε να κρυφτούμε σε ένα υπόγειο στάβλο για να σωθούμε. 

Μαζί μας είχαμε ηλικιωμένους και παιδιά, βρέφη», διηγήθηκε.

 

«Την επόμενη μέρα, στις 5.20 μας βρήκαν οι Τούρκοι», συνέχισε. 

«Ήμασταν αιχμάλωτοι. 

Μας χτυπούσαν ανελέητα, μας ποδοπάτησαν τα γάλατα και τα μπιμπερό των παιδιών. 

Μας πήγαν σε ένα χωράφι με ελιές και μας είπαν να περιμένουμε.

Όταν ήρθε ο αξιωματικός έδωσε εντολή να μας εκτελέσουν όλους…».

 

«Είδα να δολοφονούν έναν άνδρα μπροστά μου και έπεσα κάτω. 

Ύστερα από λίγο κάποιος με κλωτσούσε να σηκωθώ. 

Φώναζα τον σύζυγό μου. 

Αλλά τον σκότωσαν. 

Έπεσε κάτω, δεν με άφησαν να τον αγγίξω να δω αν ήταν νεκρός ή ζωντανός… 

Το μωρό μου όμως ήταν πάνω στο σβέρκο του πληγωμένο, έτρεχαν τα αίματα του, φώναζε “μπαμ μπαμ παπά μου”, κοιτούσε γουρλωμένα γύρω-γύρω, δεν περπατούσε, κι Τούρκοι δεν με άφηναν να το πιάσω», είπε σα να τα ζούσε ξανά.

 

«Εγώ φώναζα, 

“θέλω τον γιό μου, θέλω τον μωρό μου, το μωρό μου”, 

οι Τούρκοι με έσπρωχναν πίσω. 

Κουράστηκε ένας Τούρκος να με ακούει και έπιασε το μωρό από το χεράκι και μου το πέταξε μακριά μέσα στα αγκάθια. 

Μια κοπέλα έτρεξε και τον πήρε. 

Και ο Τούρκος το πήρε το μωρό απ’ τα χέρια της και τη βίασε μπροστά μας. 

Ακόμα ακούω τις κραυγές στα αυτιά μου», είπε.

 

Το γιο της τον διεκδίκησε και τον πήρε. 

Αλλά δεν είπε πολλά άλλα η Χαρίτα Μάντολες. 

Τι ακολούθησε, πώς τόσα χρόνια δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά τους δικούς της. 

Ζήτησε την αλήθεια, τη Δικαιοσύνη από τους ευρωβουλευτές. 

Και πάλι συγκλόνισε...

|το video από τον Σάββα Καλεντερίδη

|εμείς από τον ΝΕΚΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ