✔ Βάλε τα παιδιά σου στην Εκκλησία! Σώσ΄τα τώρα που μπορείς...

                            Σύνδεσέ τα με τα Μυστήρια του Χριστού.

        Μη σταματήσεις στην Βάπτισή τους και στις "3 Θείες Κοινωνίες"...

Καλύπτεσαι εσύ αν φας κάτι, όσο δυνατό και θρεπτικό κι αν είναι, 

3 φορές μόνο στην ζωή σου;

Τα παιδιά σου, μέχρι να βγάλουν όχι το Δημοτικού Σχολείο αλλά και το Γυμνάσιο, να μεταλαμβάνουν κάθε Κυριακή!

Με τη σύμφωνη γνώμη βέβαια του κοινού Πνευματικού σας Πατέρα.

Αν το καταφέρεις αυτό, τα παιδιά σου από μόνα τους θα πηγαίνουν, όσο μπορούν πιο συχνά και σαν ενήλικες.

Και θα αποζητούν από μόνα τους το Άγιο Ποτήριο.

Σώσ΄τα τώρα που μπορείς!

Τώρα, που σε κοιτάνε στα μάτια...

Για να μην τα ψάχνεις, όταν μεγαλώσουν και φύγουν από κοντά σου...

~ Στα πλαίσια του α(μ)Φιερώματός μας για την αναγκαιότητα της σύνδεσης των παιδιών μας με τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας...

ΥΓ:

Εδώ πάει η "αναγκαιότητα".

Και η "υποχρεωτικότητα", μη σου πω ...

Σε ποια πραγματικά Ορθόδοξη Ελλάδα όμως να τα πούμε αυτά τα "αναχρονιστικά", πριν πέσουν να μας φάνε ζωντανούς...

                   Κείμενο: (ψευτο)Λαυρέντης       

πηγή των απίθανων φωτογραφιών

|πρώτη δημοσίευση 29 Ιουλίου 2021...

✨ "Με εκσφενδόνισε με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά... |O 3χρονος μπόμπιρας, που έγινε ... άγιος! Ξημερώνει η μέρα που γιορτάζει μαζί με την Αγία Μανούλα του... [Τῇ ιε΄τοῦ μηνός Ἰουλίου Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου και Ἰουλίττης τῆς μητρός αὐτοῦ]

Βλέποντας τη μανούλα μου 

να υποφέρει φριχτά μαρτύρια,
έκλαιγα γοερά.
Εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του
και μου έταξε πως θα μου δώσει 

όλα τα καλά της γης
και θα με κάνει γιο του.
Πίστεψε πως θα με κάμψει, 

τριών χρονών παιδάκι.

Έσφιξα τότε τα μικρά μου χεράκια
και του έδωσα μια γροθιά.

Εκείνος ούρλιαξε
πιο πολύ από ντροπή, παρά από πόνο.

Με εκσφενδόνισε 

με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά...

Με ανοιγμένο το κεφάλι
αιμορραγώ μπροστά στα πόδια της γλυκιάς μου μανούλας...


Όλοι περιμένουν ότι θα λυγίσει.
"Δόξα τω Θεώ", είπε εκείνη γαλήνια
"Θα γίνω μητέρα μάρτυρα"...

Τῇ ιε΄τοῦ μηνὸς Ἰουλίου
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου
καὶ Ἰουλίττης τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

Υπ.

*  Διαβάστε και συγκλονιστείτε ελεύθερα 

με τον βίο των αγίων 

ρίχνοντας μια ματιά εδώ ...

✨ Ιερέας έγραφε τέτοιες μέρες: 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ...

Σε μια πνευματική μου κοπέλα εμφανίστηκε 

ο μικρός Άγιος Κήρυκος ολοζώντανος 

και της είπε με παράπονο:

- Θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω τους ανθρώπους, 

αλλά κανένας δεν προσεύχεται σε εμένα.

Όλοι με μπερδεύουν με το νησί μου. 

(εννοούσε την Ικαρία και το ομώνυμο λιμάνι της τον Άγιο Κήρυκο).

Και της ζήτησε να φτιάξει την εικόνα του, 

είναι αυτή η εικόνα που βλέπετε, 

την οποία αγιογράφησε το πνευματικό μου παιδί Ευαγγελία.

Στην εικόνα είναι ο Άγιος Κήρυκος 

με την μανούλα του Ιουλίττα, 

η σύμπτωση αυτή με τάραξε λίγο, 

γιατί βλέπετε κατάγομαι από την Ικαρία.

Και μου έκανε εντύπωση 

που εμφανίστηκε ο Άγιος Κήρυκος 

σε πνευματικό παιδί ενός Ικαριώτη.

Έτσι το πήρα προσωπικά το θέμα 

και προβαίνω σε αυτήν την ανακοίνωση, 

παροτρύνοντας σας να προσεύχεστε 

και να ζητάτε την βοήθεια του Αγίου Κήρυκου.

Αυτό μας ζήτησε, 

ας το κάνουμε με πίστη.

Ό άγιος Κήρυκος

ήταν μόλις τριών χρονών ,

όταν τόν σκότωσε ,

ό έπαρχος Άλέξανδρος έπειδή

 ή μητέρα του Ίουλίττα

ήταν χριστιανή.

Τήν Ίουλίττα μετά τό θάνατο τού παιδιού της ,

τήν άποκεφάλισαν.

Η εορτή των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος 

συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους 

και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική 

και ιδιαίτερα στη μνημειακή, 

ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους.

 Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία 

στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, 

στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α.

Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων 

όπως του Γκρέτζιο, 

ενώ από αυτές 5 πόλεις 

φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου 

και μία της αγίας Ιουλίττης 

(Santa Giuletta στην Παβία).

Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία 

θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, 

γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται 

κοντά στο Ιερό των εκκλησιών...

(ιερέας viber)

Εμείς από :κ.Πολυξένη Ρέρρα

 

✨ Και ακούστε με τα μικρά σας παιδιά 

το τραγουδάκι του μικρότερου ίσως αγίου, 

που έχουμε με το όνομά του, 

στην πρωτότυπή μορφή του εδώ 

ή και στην παρακάτω live εκτέλεση 

από τη εξαιρετική χορωδία του Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών...

Μπορεί να γίνει το αγαπημένο τους τραγουδάκι!

📿 Και ας κάνουμε και μια ευχούλα 

υπέρ αναπαύσεως της ψυχής 

της δούλης του Θεού Γαβριηλίας Μοναχής,

που σκάρωσε κάποτε 

και τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι...

(τα δικά μας παιδιά πάντως, 

μ΄αυτό το τραγουδάκι μεγάλωσαν...)

| "συν αυτώ" ΥΓ:

Μετά απ΄όλα αυτά που είδαμε,

μήπως να αφήναμε στην άκρη τις δικαιολογίες, 

που πάντα έχουμε πρόχειρες 

και να αποφασίσουμε πλέον 

να μεγαλώνουμε "έτσι" τα παιδιά μας;

 

Έτσι που να μπορούν 

να στηλώνουν το ανάστημά τους

 όταν χτυπιέται η πίστη, 

όσο μικρά 

ή μεγάλα κι αν είναι;

Μπορούμε να γίνουμε 

τέτοιες Μανάδες 

και τέτοιοι Πατεράδες;

Τέτοιοι Παππούδες

και τέτοιες Γιαγιάδες;

Τέτοιοι δάσκαλοι;

Μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας, 

από μωρά ακόμα, 

να μάθουν να λένε την Ευχή του Ιησού,

που είναι το γλυκύτερο 

αλλά και το πιο δυνατό όνομα 

επί γης και Ουρανού;

Ας κάνουν οι πολλοί ό,τι θέλουν.

Θα διαλέξουμε επιτέλους 

να συμπορευθούμε με τους Λίγους, 

αλλά Εκλεκτούς;

Κι εμάς να στο ομολογήσουμε:

Δεν μας χαλάει καθόλου να προσευχόμαστε

και να παρακαλάμε έναν 3χρονο μωρό παιδί,

που όμως έγινε Άγιος,

ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγιότητας, 

που απλόχερα του΄δωσε η μανούλα του...

(Μέρος της κάρας του Αγίου Κηρύκου, 

που φυλάσσεται 

στήν Ιερά Μονή Αγίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος. 

Δείτε το σημάδι στο κεΦαλάκι Του!

Εκεί ακριβώς που μας δείχνει ο μικρός μας Άγιος

στην πρώτη εικόνα...)

ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ...

|η αρχική συγκλονιστική εικόνα των 2 Αγίων 

από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή...

✔ (άγιος) Γέροντας Κύριλλος... |Πόσο πιο απλά να μας το πει;

 

Ο ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ, 

ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ, 

ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑ...

πηγή: Δρομοκήρυξ

✔ Αυτή είναι η αλήθεια. Κι ας προσπαθούν διαχρονικά λυτοί και δεμένοι να την διαβάλουν. Ασ΄τους να λένε. Εσύ απλά μην παραλείψεις το πότισμα. Επ' ουδενί...

Άγιος Παϊσιος

Δάνειο ιδεών από Πολυξένη Ρέρρα

|πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2019

✔ «Στα νέα τα παιδιά που έρχονται να εξομολογηθούν, τους λέω να κάνουν σωστή, όσο μπορούν, διαχείριση σε 3 πράγματα...

      

     "Ε ναι λοιπόν, όταν κάποιος ξέρει ότι ο θάνατος είναι ΠΕΡΑΣΜΑ, αν το βιώνει πραγματικά, γιατί να φοβάται την ασθένεια ή τα νοσοκομεία;"

     [Σου Φαίνεται άσχετο το παραπάνω; Νομίζεις πως είναι...

Γιατί, με κάτι τέτοια, εμείς πάλι "πληρωθήκαμε", ρε Φίλε! 

Και μάλιστα, από ψηλά.

Χωρίς - και πάλι - να έχουμε κάνει τίποτα... 

Το ΥΓ δες.-]

«Στα νέα τα παιδιά 

που έρχονται να εξομολογηθούν, 

τους λέω να κάνουν σωστή, 

όσο μπορούν, διαχείριση σε 3 πράγματα: 

Στο χρήμα, 

στο χρόνο 

και στο συναίσθημά τους. 

Αν μπορέσουν να διαχειριστούν 

αυτά τα 3 κατά Θεόν, 

τότε θα πορευτούν καλά και Θεαρέστως. 

Αν όχι...».

~ Γέροντας Μύρων ο Σιμωνοπετρίτης 

 (Το πρωτοαναρτήσαμε στις 11 Μαϊου 2021. 

  Δες γιατί ξανά απόψε...)

    |ΥΓ: α(μ)Φιερωμένο εξαιρετικά στον Μακαριστό π.Νικόλαο Καπνιά και την άξια Πρεσβυτέρα του, ΕυΦροσύνη... 

  (κανέναν από τους 2 δεν γνωρίζω προσωπικά).

 Τον λόγο, αν σας ενδιαΦέρει, θα τον διαπιστώσετε αν ζουλήξετε τα 3 παρακάτω...

   📍 Το πρώτο το εντόπισα χθες, όταν έκπληκτος είδα το απρόσμενο σχόλιο της Πρεσβυτέρας...

📍 ... το δεύτερο όταν ψάχνοντας να μάθω 

ποιος είναι (είναι, όχι "ήταν") ο π.Νικόλαος, 

διαπίστωσα πως ήταν ο δημιουργός 

του υπέροχου ιστολογίου "Λόγια της στιγμής",

το οποίο απέμεινε ορΦανό, 

όταν αποΦάσισε ο Χριστός μας 

να τον πάρει τόσο νωρίς μαζί Του...

📍 ... και το τρίτο,

και ίσως και το πιο αξιοσημείωτο,

θα το δεις στην τελευταία πρόταση

του σχολίου που έγραψε ο π.Νικόλαος

στις 9 Μαϊου 2021

σε μια ανάρτησή μας που μιλούσε 

για ασθένειες, Θάνατο, αλλά και Ανάσταση...

Αιωνία η μνήμη!

Μετά των αγίων...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ως Παντοδύναμος...

☆ "Από την σύλληψη του εμβρύου, ο άνθρωπος είναι πλέον γονιός. Για πάντα. (Είτε την κρατήσει την ψυχούλα, είτε όχι...) |από εκείνα τα σχόλια που αξίζουν να γίνουν από μόνα τους μια ξεχωριστή ανάρτηση! Δες μια παράμετρο που πιθανόν να μην είχαμε καν διανοηθεί...

    

 "...Μέσα από τις σκέψεις που γεννήθηκαν διαβάζοντας τόσα γι' αυτό το θέμα, ήρθε και μια απλή συνειδητοποίηση. 

Από την σύλληψη του εμβρύου, ο άνθρωπος είναι πλέον γονιός. 

Για πάντα. 

Αυτό το τεράστιο θαύμα που δεν έχει τέλος. 

Και να ρίξει το μωρό, είναι γονιός. 

Γονιός που έριξε το παιδί του. 

Δεν αλλάζει το γονιός. 

Μπορεί να γίνει γονιός που το κράτησε, που το έδωσε για υιοθεσία. 

Πάντως, ας το καταλάβουμε καλά, πως όπως και αν αντιδράσει, είναι γονιός. 

Αυτό δεν θα φύγει από την ζωή του, και κυρίως από μέσα του...

    [Για να καταλάβετε για μια ακόμη φορά όσοι μας ακολουθείτε καιρό, τι επίπεδο έχουν κάποιες και κάποιοι από σας...

Το σχόλιο που μόλις διαβάσατε έγινε με αφορμή την χθεσινή ανάρτηση...

Και είναι κατά τη γνώμη μας τόσο αξιοσημείωτο, που πρέπει να γίνει το ίδιο ανάρτηση...

Ευχαριστίες θερμές ανώνυμε φίλε!

 (ή φίλη; only God knows, που λένε τα αδέρφια μας εκεί στα Λονδίνα...)

  ♡ Σχολιάζετε ασύστολα αδέρΦια! Έστω και ανώνυμα...

 

✔ Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, δεν είναι μόνο σάρκα... Είναι και πνεύμα, ψυχή. Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

 

|γράΦει η Κατερίνα Κουτρούλη

Διαβάζω είδηση πως 11 άτομα επιτέθηκαν 

και χτύπησαν μέσα στην φυλακή τον 16χρονο, 

που σκότωσε τον 17χρονο Άγγελο. 

Κι από κάτω σχόλια 

"Καλά του έκανε" 

και διάφορα τέτοια. 

Τα άτομα που του επιτέθηκαν είναι 

από 15 ως 18 ετών.

Σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση 

πως παιδιά από 15 ως 18 ετών είναι μέσα στην φυλακή. 

Κανένας δεν αναρωτιέται 

τι έχουμε κάνει στα παιδιά 

και καταλήγουν έτσι όπως καταλήγουν.

Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. 

Αυτά τα παιδιά κάποιος τα μεγάλωσε 

και τα "διαπαιδαγώγησε".

Όταν δούλευα στο βιβλιοπωλείο, 

είχε έρθει μια γυναίκα, 

που πίστευε πολύ στον Θεό 

και ήρθε με τα 3 της παιδιά 

να πάρουν βιβλία. 

Τα 2 της παιδιά στην εφηβεία 

και το τρίτο μικρότερο. 

Πήγαινε στο δημοτικό.

Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο, 

που φερόντουσαν μέσα στο μαγαζί,

 αλλά και από τον τρόπο 

που συζητούσαν με την μαμά τους, 

όσο αποφάσιζαν ποια βιβλία θα πάρουν. 

Ευγένεια και σοβαρότητα,

 ακόμη και από το μικρότερο παιδάκι.

Η εμφάνιση της μητέρας 

δεν ήταν αυτό που πολλοί θα σκεφτούν, 

θεούσα. 

Ήταν μια γυναίκα με όμορφο, 

μοντέρνο αλλά σεμνό ντύσιμο 

και το ίδιο και τα παιδιά. 

Περιποιημένα και μοντέρνα. 

Όχι αισχρά και γυμνά. 

Επίσης, τους έλειπε (ευτυχώς) 

αυτή η ψευτομαγκιά 

και ο τσαμπουκάς 

που βλέπεις σήμερα στους εφήβους.

Κατάλαβα πως αυτή η γυναίκα πιστεύει στον Θεό, 

όχι από την εμφάνιση, 

αλλά κυρίως από την παρουσία της, 

από την συμπεριφορά της 

και από την στάση των παιδιών της. 

Μιλούσε με τα παιδιά της σαν να ήταν φίλοι.

 Διαλέγαν βιβλία, 

μιλούσαν, 

γελούσαν. 

Μου έκανε εντύπωση, 

γιατί ήταν μια εικόνα 

που στα χρόνια που ήμουν στο βιβλιοπωλείο, 

δεν την έβλεπα. 

Συνήθως, 

όταν έμπαιναν στο μαγαζί γονείς με παιδιά, 

έβλεπα άλλα πράγματα 

και γονείς να φωνάζουν 

γιατί τα παιδιά απαιτούσαν, 

πείραζαν τα πάντα μέσα στο μαγαζί 

και δεν καταλάβαιναν ούτε από όχι, 

ούτε από παρατηρήσεις, 

ούτε από φωνές φυσικά.

Όταν στο τέλος έπιασα κουβέντα μαζί της, 

μου είπε πως ο σύζυγός της είναι ιερέας.

Συζητήσαμε για λίγο 

και φτάσαμε στο θέμα των παιδιών. 

Κι έλεγε πόσο δύσκολη είναι αυτή η εποχή 

και πως πρέπει να κάνουμε τα πάντα 

για να προστατέψουμε τα παιδιά. 

Πως πρέπει να τα μεγαλώνουμε με πίστη, 

με αρχές, 

με αγάπη, 

με Θεό. 

Πως πρέπει να ταϊσουμε πρώτα την ψυχή τους 

και μετά όλα τα άλλα. 

Να έχουν ηρεμία και αγάπη στην ψυχή. 

Σεβασμό. 

Να μην είναι αγρίμια.

Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, 

δεν είναι μόνο σάρκα. 

Είναι και πνεύμα, ψυχή. 

Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

Τι κάναμε για τα τα 15χρονα 

που βρίσκονται μέσα στην φυλακή,

 αλλά και για όσα είναι έξω από αυτήν, 

αλλά ζούνε εντελώς παραβατικά; 

Τι τους μάθαμε;

Τα έχουμε παρκαρισμένα μπροστά από οθόνες, 

τους δίνουμε ελευθερίες 

που δεν μπορούν να διαχειριστούν 

και τους μαθαίνουμε τα "δικαιώματά" τους. 

Στην αυτοδιάθεση, 

στην αλλαγή φύλου, 

στην έκτρωση. 

Δικαιώματα χιλιάδες,

 αλλά καμία υποχρέωση 

και κανένα όριο.

Παιδιά που δεν νιώθουν καμμία ασφάλεια, 

δεν έχουν κανένα σημείο αναφοράς 

και αναγκάζονται από μια σταλιά παιδιά 

να παίρνουν την ζωή 

και όλη την ευθύνη στα χέρια τους, 

γιατί οι γονείς είναι ανίκανοι να το κάνουν.

Γονείς που θεωρούν ξεπερασμένο 

να τα μεγαλώσουν με Θεό 

και με αγάπη για την πατρίδα 

και την οικογένεια. 

Δεν είναι της μόδας. 

Της μόδας είναι να ενημερώνονται για τα 52 φύλα, 

να παίζουν διαρκώς παιχνίδια μπροστά στις οθόνες, 

να συνουσιάζονται σαν τα σκυλιά, 

σήμερα με τον ένα και αύριο με τον άλλο 

και να μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τον άλλο 

ως αντικείμενο 

που θα τους προσφέρει στιγμιαία ευχαρίστηση 

και ηδονή.

Σεξ βία και φράγκα. 

Αυτά μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά 

και αυτά νομίζουν πως θέλουν 

γιατί δεν έμαθαν ποτέ κάτι διαφορετικό και ουσιαστικό...

✔ Η έννοια της «πρωτιάς», της αριστείας... (Ναι, αλλά με τι τίμημα;) |Η κορυφή δεν είναι πάντα τόπος θριάμβου, αλλά τόπος ευθύνης και σιωπής...

 

Η πρωτιά, το να είναι κανείς πρώτος, είναι ένα όνειρο που τροφοδοτεί γενιές ανθρώπων. 

Από τους αρχαίους αθλητές της Ολυμπίας, μέχρι τους σύγχρονους επιστήμονες που ανακαλύπτουν νέους κόσμους, και τους καλλιτέχνες που συγκλονίζουν με το έργο τους, το να φτάσει κανείς στην κορυφή μοιάζει με απόδειξη δύναμης, ταλέντου και επιμονής. 

Όμως, πίσω από το στεφάνι της νίκης ή το βραβείο της διάκρισης, συχνά κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα: η αγωνία, η μοναξιά, η υπερένταση, ακόμα και η απώλεια ισορροπίας.

Είναι άραγε ο στόχος της πρωτιάς από μόνος του υγιής; 

Ή μήπως αποτελεί μια παγίδα που εκτρέφει τον εγωισμό και στενεύει το βλέμμα μας;

Η κορυφή δεν είναι πάντα τόπος θριάμβου, αλλά τόπος ευθύνης και σιωπής

Η σκιά της επιτυχίας

Οι αθλητές που κυνήγησαν την κορυφή πολλές φορές κατέφυγαν σε επικίνδυνες μεθόδους: εξαντλητικές προπονήσεις, φαρμακοδιέγερση, ακόμα και σωματικές θυσίες που άφησαν ανεπούλωτα τραύματα για το υπόλοιπο της ζωής τους. 

Οι καλλιτέχνες που διεκδίκησαν το «πρώτο» όνομα συχνά βρέθηκαν σε μια άσωτη ζωή, με υπερβολές που τους κατέστρεψαν. 

Οι επιστήμονες που έφτασαν πρώτοι σε μια μεγάλη ανακάλυψη, πολλές φορές απομονώθηκαν κοινωνικά, ζώντας μέσα σε εργαστήρια, χωρίς δεξιότητες να μοιραστούν την ίδια τη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο πως αρκετοί από αυτούς, ενώ τους θυμόμαστε για την πρωτιά τους, δεν ήταν απαραίτητα ευτυχισμένοι. 

Η κορυφή συχνά είναι ένα σημείο μοναχικό, όπου η χαρά της επιτυχίας συνυπάρχει με την πικρία των απωλειών.

Ο εγωισμός του «πρώτου»

Η επιδίωξη της πρωτιάς μπορεί να δημιουργήσει και ένα πνεύμα υπερηφάνειας. 

Ο άνθρωπος που συνηθίζει να είναι πρώτος, τείνει να βλέπει τους άλλους ως ανταγωνιστές και όχι ως συντρόφους ζωής. 

Αυτό το φρόνημα μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις πτυχές: στην οικογένεια, στις φιλίες, στην εργασία. 

Ένας τέτοιος άνθρωπος συχνά δυσκολεύεται να μοιραστεί, να συνεργαστεί, να δείξει ταπεινότητα. 

Κι έτσι, η νίκη του μετατρέπεται σε ήττα στις βαθύτερες σχέσεις της ζωής.

Οι γονείς και η ευθύνη τους

Πολλές φορές, οι γονείς που βλέπουν στο παιδί τους ένα ταλέντο, αισθάνονται την επιθυμία να το «σπρώξουν» προς την πρωτιά. 

Θέλουν να καμαρώσουν το παιδί τους ως πρωταθλητή, καλλιτέχνη, επιστήμονα που διακρίνεται. 

Όμως, αν αυτό γίνει εις βάρος της γενικότερης καλλιέργειας, της πνευματικότητας, της ισορροπίας και της χαράς, τότε η πρωτιά κινδυνεύει να μετατραπεί σε φορτίο. 

Το παιδί μπορεί να μεγαλώσει με την αίσθηση ότι η αξία του μετριέται μόνο με το αν είναι «πρώτο». 

Και αυτή είναι μια σκληρή, άδικη συνθήκη για έναν άνθρωπο.

Η καλλιέργεια του ταλέντου χωρίς πρωτιά

Ωστόσο, η μη επιδίωξη της πρωτιάς δεν σημαίνει ότι περιφρονούμε το ταλέντο που μας έχει δοθεί. 

Το να καλλιεργούμε το χάρισμά μας με συνέπεια, μελετημένα και με πάθος μπορεί να είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό από το να είμαστε πρώτοι. 

Η αληθινή τιμή του ταλέντου βρίσκεται στην πλήρη ανάπτυξή του και στη χρήση του με σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους. 

Έτσι, η καλλιέργεια γίνεται πράξη ευγνωμοσύνης και υπευθυνότητας, χωρίς να χρειάζεται η θυσία της ψυχικής ισορροπίας ή της χαράς της ζωής.

Το μέτρο της αληθινής επιτυχίας

Ίσως λοιπόν η αληθινή επιτυχία να μη βρίσκεται στην πρωτιά, αλλά στην πορεία. 

Στην καλλιέργεια του χαρακτήρα, στη χαρά της δημιουργίας, στη δυνατότητα να συμβάλει κανείς στο κοινό καλό χωρίς να μετράει συνεχώς αν είναι πρώτος ή δεύτερος. 

Το κίνητρο να γίνουμε καλύτεροι, χωρίς απαραίτητα να είμαστε «οι καλύτεροι», είναι ίσως πιο υγιές και πιο γόνιμο.

Η πρωτιά μπορεί να είναι ένας όμορφος καρπός, αρκεί να μη γίνει το μοναδικό δέντρο που μας τρέφει. 

Γιατί στο τέλος, αυτό που θα μετρήσει δεν είναι αν ήμασταν πρώτοι, αλλά αν ζήσαμε με αλήθεια, αγάπη και ισορροπία.

 

           Σκέψεις της Άλλης Όψεως

   πηγή