✔ Δώσε χώρο στα παιδιά σου...

 

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή 

–και ίσως σε οικογένειες– 

που η αγάπη μετριόταν με τη θυσία και την παροχή. 

Μάθαμε ότι ο «καλός γονιός» 

είναι εκείνος που δίνει τα πάντα: 

τις καλύτερες ευκαιρίες, 

λύσεις σε κάθε πρόβλημα, 

προστασία από κάθε δυσκολία, 

ένα γεμάτο πρόγραμμα δραστηριοτήτων 

και την τέλεια βιτρίνα μιας ευτυχισμένης οικογένειας. 

Όμως, μέσα σε αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια 

να τα προσφέρουμε όλα, 

συχνά ξεχνάμε να προσφέρουμε 

το πιο ζωτικό στοιχείο: 

τον χώρο.

Όπως έχει ειπωθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια, 

πολλές φορές η αγάπη μας 

κρύβει μια βαθιά ιδιοτέλεια. 

Αντιμετωπίζουμε το παιδί 

ως προέκταση του εαυτού μας, 

ως την επόμενη εκδοχή μας που πρέπει να πετύχει, 

ή ως μια «μονάδα» που έρχεται να επιβεβαιώσει 

ότι εμείς κάναμε καλά τη δουλειά μας. 

Του δίνουμε τα πάντα, 

αλλά με έναν σιωπηλό όρο: 

να ανταποκριθεί στην εικόνα 

που έχουμε πλάσει γι' αυτό.

Όταν ο γονιός λειτουργεί μόνο 

ως διεκπεραιωτής λύσεων και πάροχος αγαθών, 

χτίζει μια αόρατη πανοπλία. 

Προστατεύει το παιδί, αλλά δεν το αγγίζει.

 Το παιδί, 

εισπράττοντας αυτή την «πρακτική αγάπη», 

μαθαίνει ότι η αξία του 

εξαρτάται από τις επιδόσεις του, 

από το πόσο καλά προσαρμόζεται 

στο σύστημα της οικογένειας, 

από το πόσο «καλό παιδί» είναι. 

Μαθαίνει να επιβιώνει, αλλά στερείται τη συναισθηματική αγκαλιά.

Τι σημαίνει, λοιπόν, να δίνεις χώρο;

Σημαίνει να κάνεις ένα βήμα πίσω. 

Να επιτρέπεις στο παιδί να είναι 

αδύναμο, 

θλιμμένο, 

θυμωμένο 

ή μπερδεμένο, 

χωρίς να τρέχεις πανικόβλητος 

να του φτιάξεις το συναίσθημα 

για να νιώσεις εσύ ως γονιός επαρκής. 

Χώρος σημαίνει να το κοιτάζεις 

και να του λες σιωπηλά: 

«Δεν χρειάζεται να πεις τα σωστά λόγια, 

δεν χρειάζεται να πετύχεις τον στόχο, 

δεν χρειάζεται να δικαιώσεις τις δικές μου θυσίες 

για να σε αποδεχτώ. 

Σε βλέπω. 

Είσαι ένα ξεχωριστό πρόσωπο, 

όχι δικό μου κτήμα. 

Και χαίρομαι που υπάρχεις, 

ακριβώς έτσι όπως είσαι».

Είναι η πιο δύσκολη μετάβαση για έναν γονιό: 

να αφήσει κάτω την πανοπλία του παντογνώστη προστάτη 

και να σταθεί απέναντι στο παιδί του 

με ριζική ανοιχτότητα. 

Να αναγνωρίσει τα δικά του ανεκπλήρωτα κενά 

και τις δικές του συναισθηματικές στερήσεις, 

ώστε να μην τις φορτώσει στην επόμενη γενιά.

Γιατί τελικά, το παιδί 

δεν έχει ανάγκη 

να του στρώσουμε τον τέλειο δρόμο. 

Έχει ανάγκη τον χώρο 

για να περπατήσει τον δικό του, 

ξέροντας ότι πίσω του υπάρχει μια ανοιχτή, 

ζεστή αγκαλιά που το περιμένει, 

ό,τι κι αν συμβεί.-

     π. Νεκτάριος Κάνιας

✅ IQ, EQ, SQ, AQ: Τι ξεχνάμε όταν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μόνο για τις εξετάσεις Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης μεταφέρει έναν προβληματισμό από το Πανεπιστήμιο Roehampton...

 

   ... Η γνώση έχει αξία, αλλά ένα παιδί χρειάζεται επίσης σχέσεις, ευθύνη και εφόδια για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες...

 

|γράΦει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

 

👉  «Τι βαθμό πήρες;». 

Είναι μία από τις πρώτες ερωτήσεις που ακούν πολλά παιδιά επιστρέφοντας από το σχολείο. 

Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης δεν αμφισβητεί την αξία της μάθησης. 

Θέτει, όμως, ένα ερώτημα που συχνά μένει έξω από τη συζήτηση για την παιδεία: 

προετοιμάζουμε τα παιδιά μόνο για την επόμενη εξέταση ή και για τη ζωή που θα ακολουθήσει;

 

Ο προβληματισμός προέκυψε, όπως γράφει στο προσωπικό του blog Sensory Talks n’ Tips, από διάλεξη που παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο Roehampton κατά τη διάρκεια των διδακτορικών του σπουδών. 

Στο άρθρο του παρουσιάζει τέσσερις όρους. 

Το IQ αφορά τις γνωστικές ικανότητες, το EQ τη συναισθηματική διαχείριση, το SQ την ανάπτυξη και διατήρηση σχέσεων και το AQ την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων. 

Πρόκειται για το σχήμα μέσα από το οποίο οργανώνει τις σκέψεις του, όχι για τέσσερις ισοδύναμους σχολικούς βαθμούς που μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο έναν άνθρωπο.

 

Το σημείο στο οποίο επιμένει είναι η ανθεκτικότητα. 

Η αποτυχία, η απογοήτευση και η αβεβαιότητα δεν μπορούν να αφαιρεθούν από τη ζωή ενός παιδιού. 

Μπορεί, όμως, το παιδί να μάθει να ζητά βοήθεια, να αναγνωρίζει τι συνέβη και να ξαναπροσπαθεί. 

Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου ή στενοχώριας· περιγράφει την προσαρμογή στις δυσκολίες, στην οποία συμβάλλουν και οι υποστηρικτικές σχέσεις.

 

 

Γι’ αυτό ο Γουναρίδης στρέφεται στις μικρές πράξεις της καθημερινότητας. 

Να συνεργάζεται το παιδί, να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού, να δημιουργεί, να αθλείται, να βοηθά. 

Επισημαίνει μάλιστα ότι η εργασία δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται ως τιμωρία: 

όταν το καθάρισμα του δωματίου γίνεται ποινή για μια αταξία, χάνεται η δυνατότητα να το δει το παιδί ως φυσικό μέρος της κοινής ζωής.

 

Ούτε οι βαθμοί ούτε τα πτυχία είναι ασήμαντα. 

Είναι όμως μέρος της εκπαίδευσης, όχι ολόκληρος ο σκοπός της. 

Ένα παιδί χρειάζεται γνώσεις για να καταλάβει τον κόσμο και χαρακτήρα για να ζήσει μέσα σε αυτόν μαζί με άλλους. 

Αυτό είναι το νόημα της φράσης με την οποία ο Γουναρίδης κλείνει τον συλλογισμό του: 

«Μην προετοιμάζετε τον δρόμο για τα παιδιά σας.

 Προετοιμάστε τα παιδιά σας για τον δρόμο.»

    πηγή κειμένου

    |αν θες αυτούσιο το άρθρο του Νεκτάριου, ζούληξε εδώ...

✨ "Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη... |Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

   

  [Ή να γεμίσει όσο γίνεται το συναισθηματικό δοχείο, όπως λένε κάποιοι δάσκαλοι στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας.

Για να έχει να δώσει το παιδάκι, όταν θα έρθει η σειρά του...

Το παιδί έχει ανάγκη

από πολλή αγάπη

και στοργή

και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του,

να σου πη τα προβλήματά του,

να το χαϊδέψης,

να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο

και κάνη σκανταλιές,

αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση,

ηρεμεί,

γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη,

όταν είναι μικρό,

ύστερα έχει δύναμη

να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά

βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ

και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς

που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί

και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά

και, όταν γυρίζουν στο σπίτι,

δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι.

Έχει τελειώσει πιά η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα,

παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά·

πάει κοντά του το παιδάκι

και, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο,

το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη

πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό,

οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί

να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα

μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί,

όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά,

κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη,

γι’ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα...

~ Από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή ζωή»

|εμείς από την Μαριλένα Μανετα Ξυλούρη

✔ Μόνο 2 άνθρωποι στον κόσμο των 7 δισεκατομμυρίων...

Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο ξέρουν τι τράβηξαν,
για να σε μεγαλώσουν,
να σε "κάνουν άνθρωπο",
να σε σπουδάσουν,
να δακρύσουν στο πτυχίο σου,
να κάνουν "σκοπιές" νοερές στο φανταρικό σου,
να σε "τσοντάρουν" μέχρι να βρεις δουλειά.

Και πόσο χάρηκαν, όταν πήρες τα πρώτα σου χρήματα.
Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο ξέρουν πόσο αγχώνονται (ακόμα κι αν πέρασες τα 40),
όταν σε ρίξει κάποιο συνάχι κάτω,
πόσο στενοχωριούνται,
όταν η κακία του κόσμου κάνει λίγο διαφορετική τη φωνή σου στο τηλέφωνο,
πόσο χαίρονται όταν κερδίζει η ομάδα σου,
πόσο πικραίνονται, όταν τους ξεχνάς,
επειδή "είχες δουλειές"
ή επειδή "είσαι με παρέα",
αλλά δεν τρέχει μία,
γιατί η αγάπη τους είναι ατελείωτη.
Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο των 7 δισεκατομμυρίων.
Τους γονείς μας και τα μάτια μας!

Athanasios Kletsas

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2020...

✔ Βάλε τα παιδιά σου στην Εκκλησία! Σώσ΄τα τώρα που μπορείς...

                            Σύνδεσέ τα με τα Μυστήρια του Χριστού.

        Μη σταματήσεις στην Βάπτισή τους και στις "3 Θείες Κοινωνίες"...

Καλύπτεσαι εσύ αν φας κάτι, όσο δυνατό και θρεπτικό κι αν είναι, 

3 φορές μόνο στην ζωή σου;

Τα παιδιά σου, μέχρι να βγάλουν όχι το Δημοτικού Σχολείο αλλά και το Γυμνάσιο, να μεταλαμβάνουν κάθε Κυριακή!

Με τη σύμφωνη γνώμη βέβαια του κοινού Πνευματικού σας Πατέρα.

Αν το καταφέρεις αυτό, τα παιδιά σου από μόνα τους θα πηγαίνουν, όσο μπορούν πιο συχνά και σαν ενήλικες.

Και θα αποζητούν από μόνα τους το Άγιο Ποτήριο.

Σώσ΄τα τώρα που μπορείς!

Τώρα, που σε κοιτάνε στα μάτια...

Για να μην τα ψάχνεις, όταν μεγαλώσουν και φύγουν από κοντά σου...

~ Στα πλαίσια του α(μ)Φιερώματός μας για την αναγκαιότητα της σύνδεσης των παιδιών μας με τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας...

ΥΓ:

Εδώ πάει η "αναγκαιότητα".

Και η "υποχρεωτικότητα", μη σου πω ...

Σε ποια πραγματικά Ορθόδοξη Ελλάδα όμως να τα πούμε αυτά τα "αναχρονιστικά", πριν πέσουν να μας φάνε ζωντανούς...

                   Κείμενο: (ψευτο)Λαυρέντης       

πηγή των απίθανων φωτογραφιών

|πρώτη δημοσίευση 29 Ιουλίου 2021...

✨ "Με εκσφενδόνισε με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά... |O 3χρονος μπόμπιρας, που έγινε ... άγιος! Ξημερώνει η μέρα που γιορτάζει μαζί με την Αγία Μανούλα του... [Τῇ ιε΄τοῦ μηνός Ἰουλίου Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου και Ἰουλίττης τῆς μητρός αὐτοῦ]

Βλέποντας τη μανούλα μου 

να υποφέρει φριχτά μαρτύρια,
έκλαιγα γοερά.
Εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του
και μου έταξε πως θα μου δώσει 

όλα τα καλά της γης
και θα με κάνει γιο του.
Πίστεψε πως θα με κάμψει, 

τριών χρονών παιδάκι.

Έσφιξα τότε τα μικρά μου χεράκια
και του έδωσα μια γροθιά.

Εκείνος ούρλιαξε
πιο πολύ από ντροπή, παρά από πόνο.

Με εκσφενδόνισε 

με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά...

Με ανοιγμένο το κεφάλι
αιμορραγώ μπροστά στα πόδια της γλυκιάς μου μανούλας...


Όλοι περιμένουν ότι θα λυγίσει.
"Δόξα τω Θεώ", είπε εκείνη γαλήνια
"Θα γίνω μητέρα μάρτυρα"...

Τῇ ιε΄τοῦ μηνὸς Ἰουλίου
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου
καὶ Ἰουλίττης τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

Υπ.

*  Διαβάστε και συγκλονιστείτε ελεύθερα 

με τον βίο των αγίων 

ρίχνοντας μια ματιά εδώ ...

✨ Ιερέας έγραφε τέτοιες μέρες: 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ...

Σε μια πνευματική μου κοπέλα εμφανίστηκε 

ο μικρός Άγιος Κήρυκος ολοζώντανος 

και της είπε με παράπονο:

- Θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω τους ανθρώπους, 

αλλά κανένας δεν προσεύχεται σε εμένα.

Όλοι με μπερδεύουν με το νησί μου. 

(εννοούσε την Ικαρία και το ομώνυμο λιμάνι της τον Άγιο Κήρυκο).

Και της ζήτησε να φτιάξει την εικόνα του, 

είναι αυτή η εικόνα που βλέπετε, 

την οποία αγιογράφησε το πνευματικό μου παιδί Ευαγγελία.

Στην εικόνα είναι ο Άγιος Κήρυκος 

με την μανούλα του Ιουλίττα, 

η σύμπτωση αυτή με τάραξε λίγο, 

γιατί βλέπετε κατάγομαι από την Ικαρία.

Και μου έκανε εντύπωση 

που εμφανίστηκε ο Άγιος Κήρυκος 

σε πνευματικό παιδί ενός Ικαριώτη.

Έτσι το πήρα προσωπικά το θέμα 

και προβαίνω σε αυτήν την ανακοίνωση, 

παροτρύνοντας σας να προσεύχεστε 

και να ζητάτε την βοήθεια του Αγίου Κήρυκου.

Αυτό μας ζήτησε, 

ας το κάνουμε με πίστη.

Ό άγιος Κήρυκος

ήταν μόλις τριών χρονών ,

όταν τόν σκότωσε ,

ό έπαρχος Άλέξανδρος έπειδή

 ή μητέρα του Ίουλίττα

ήταν χριστιανή.

Τήν Ίουλίττα μετά τό θάνατο τού παιδιού της ,

τήν άποκεφάλισαν.

Η εορτή των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος 

συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους 

και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική 

και ιδιαίτερα στη μνημειακή, 

ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους.

 Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία 

στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, 

στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α.

Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων 

όπως του Γκρέτζιο, 

ενώ από αυτές 5 πόλεις 

φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου 

και μία της αγίας Ιουλίττης 

(Santa Giuletta στην Παβία).

Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία 

θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, 

γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται 

κοντά στο Ιερό των εκκλησιών...

(ιερέας viber)

Εμείς από :κ.Πολυξένη Ρέρρα

 

✨ Και ακούστε με τα μικρά σας παιδιά 

το τραγουδάκι του μικρότερου ίσως αγίου, 

που έχουμε με το όνομά του, 

στην πρωτότυπή μορφή του εδώ 

ή και στην παρακάτω live εκτέλεση 

από τη εξαιρετική χορωδία του Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών...

Μπορεί να γίνει το αγαπημένο τους τραγουδάκι!

📿 Και ας κάνουμε και μια ευχούλα 

υπέρ αναπαύσεως της ψυχής 

της δούλης του Θεού Γαβριηλίας Μοναχής,

που σκάρωσε κάποτε 

και τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι...

(τα δικά μας παιδιά πάντως, 

μ΄αυτό το τραγουδάκι μεγάλωσαν...)

| "συν αυτώ" ΥΓ:

Μετά απ΄όλα αυτά που είδαμε,

μήπως να αφήναμε στην άκρη τις δικαιολογίες, 

που πάντα έχουμε πρόχειρες 

και να αποφασίσουμε πλέον 

να μεγαλώνουμε "έτσι" τα παιδιά μας;

 

Έτσι που να μπορούν 

να στηλώνουν το ανάστημά τους

 όταν χτυπιέται η πίστη, 

όσο μικρά 

ή μεγάλα κι αν είναι;

Μπορούμε να γίνουμε 

τέτοιες Μανάδες 

και τέτοιοι Πατεράδες;

Τέτοιοι Παππούδες

και τέτοιες Γιαγιάδες;

Τέτοιοι δάσκαλοι;

Μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας, 

από μωρά ακόμα, 

να μάθουν να λένε την Ευχή του Ιησού,

που είναι το γλυκύτερο 

αλλά και το πιο δυνατό όνομα 

επί γης και Ουρανού;

Ας κάνουν οι πολλοί ό,τι θέλουν.

Θα διαλέξουμε επιτέλους 

να συμπορευθούμε με τους Λίγους, 

αλλά Εκλεκτούς;

Κι εμάς να στο ομολογήσουμε:

Δεν μας χαλάει καθόλου να προσευχόμαστε

και να παρακαλάμε έναν 3χρονο μωρό παιδί,

που όμως έγινε Άγιος,

ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγιότητας, 

που απλόχερα του΄δωσε η μανούλα του...

(Μέρος της κάρας του Αγίου Κηρύκου, 

που φυλάσσεται 

στήν Ιερά Μονή Αγίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος. 

Δείτε το σημάδι στο κεΦαλάκι Του!

Εκεί ακριβώς που μας δείχνει ο μικρός μας Άγιος

στην πρώτη εικόνα...)

ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ...

|η αρχική συγκλονιστική εικόνα των 2 Αγίων 

από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή...

✔ (άγιος) Γέροντας Κύριλλος... |Πόσο πιο απλά να μας το πει;

 

Ο ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ, 

ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ, 

ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑ...

πηγή: Δρομοκήρυξ

✔ Αυτή είναι η αλήθεια. Κι ας προσπαθούν διαχρονικά λυτοί και δεμένοι να την διαβάλουν. Ασ΄τους να λένε. Εσύ απλά μην παραλείψεις το πότισμα. Επ' ουδενί...

Άγιος Παϊσιος

Δάνειο ιδεών από Πολυξένη Ρέρρα

|πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2019

✔ «Στα νέα τα παιδιά που έρχονται να εξομολογηθούν, τους λέω να κάνουν σωστή, όσο μπορούν, διαχείριση σε 3 πράγματα...

      

     "Ε ναι λοιπόν, όταν κάποιος ξέρει ότι ο θάνατος είναι ΠΕΡΑΣΜΑ, αν το βιώνει πραγματικά, γιατί να φοβάται την ασθένεια ή τα νοσοκομεία;"

     [Σου Φαίνεται άσχετο το παραπάνω; Νομίζεις πως είναι...

Γιατί, με κάτι τέτοια, εμείς πάλι "πληρωθήκαμε", ρε Φίλε! 

Και μάλιστα, από ψηλά.

Χωρίς - και πάλι - να έχουμε κάνει τίποτα... 

Το ΥΓ δες.-]

«Στα νέα τα παιδιά 

που έρχονται να εξομολογηθούν, 

τους λέω να κάνουν σωστή, 

όσο μπορούν, διαχείριση σε 3 πράγματα: 

Στο χρήμα, 

στο χρόνο 

και στο συναίσθημά τους. 

Αν μπορέσουν να διαχειριστούν 

αυτά τα 3 κατά Θεόν, 

τότε θα πορευτούν καλά και Θεαρέστως. 

Αν όχι...».

~ Γέροντας Μύρων ο Σιμωνοπετρίτης 

 (Το πρωτοαναρτήσαμε στις 11 Μαϊου 2021. 

  Δες γιατί ξανά απόψε...)

    |ΥΓ: α(μ)Φιερωμένο εξαιρετικά στον Μακαριστό π.Νικόλαο Καπνιά και την άξια Πρεσβυτέρα του, ΕυΦροσύνη... 

  (κανέναν από τους 2 δεν γνωρίζω προσωπικά).

 Τον λόγο, αν σας ενδιαΦέρει, θα τον διαπιστώσετε αν ζουλήξετε τα 3 παρακάτω...

   📍 Το πρώτο το εντόπισα χθες, όταν έκπληκτος είδα το απρόσμενο σχόλιο της Πρεσβυτέρας...

📍 ... το δεύτερο όταν ψάχνοντας να μάθω 

ποιος είναι (είναι, όχι "ήταν") ο π.Νικόλαος, 

διαπίστωσα πως ήταν ο δημιουργός 

του υπέροχου ιστολογίου "Λόγια της στιγμής",

το οποίο απέμεινε ορΦανό, 

όταν αποΦάσισε ο Χριστός μας 

να τον πάρει τόσο νωρίς μαζί Του...

📍 ... και το τρίτο,

και ίσως και το πιο αξιοσημείωτο,

θα το δεις στην τελευταία πρόταση

του σχολίου που έγραψε ο π.Νικόλαος

στις 9 Μαϊου 2021

σε μια ανάρτησή μας που μιλούσε 

για ασθένειες, Θάνατο, αλλά και Ανάσταση...

Αιωνία η μνήμη!

Μετά των αγίων...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ως Παντοδύναμος...

☆ "Από την σύλληψη του εμβρύου, ο άνθρωπος είναι πλέον γονιός. Για πάντα. (Είτε την κρατήσει την ψυχούλα, είτε όχι...) |από εκείνα τα σχόλια που αξίζουν να γίνουν από μόνα τους μια ξεχωριστή ανάρτηση! Δες μια παράμετρο που πιθανόν να μην είχαμε καν διανοηθεί...

    

 "...Μέσα από τις σκέψεις που γεννήθηκαν διαβάζοντας τόσα γι' αυτό το θέμα, ήρθε και μια απλή συνειδητοποίηση. 

Από την σύλληψη του εμβρύου, ο άνθρωπος είναι πλέον γονιός. 

Για πάντα. 

Αυτό το τεράστιο θαύμα που δεν έχει τέλος. 

Και να ρίξει το μωρό, είναι γονιός. 

Γονιός που έριξε το παιδί του. 

Δεν αλλάζει το γονιός. 

Μπορεί να γίνει γονιός που το κράτησε, που το έδωσε για υιοθεσία. 

Πάντως, ας το καταλάβουμε καλά, πως όπως και αν αντιδράσει, είναι γονιός. 

Αυτό δεν θα φύγει από την ζωή του, και κυρίως από μέσα του...

    [Για να καταλάβετε για μια ακόμη φορά όσοι μας ακολουθείτε καιρό, τι επίπεδο έχουν κάποιες και κάποιοι από σας...

Το σχόλιο που μόλις διαβάσατε έγινε με αφορμή την χθεσινή ανάρτηση...

Και είναι κατά τη γνώμη μας τόσο αξιοσημείωτο, που πρέπει να γίνει το ίδιο ανάρτηση...

Ευχαριστίες θερμές ανώνυμε φίλε!

 (ή φίλη; only God knows, που λένε τα αδέρφια μας εκεί στα Λονδίνα...)

  ♡ Σχολιάζετε ασύστολα αδέρΦια! Έστω και ανώνυμα...