✔ Μην ψάξεις άλλο δώρο να Του πας...

 

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και μάλλον πολύ πιο απλά απ΄όσο φανταζόμαστε.

Όποιοι θέλουμε (ή λέμε πως θέλουμε, δεν είναι το ίδιο) να αγαπήσουμε τον Χριστό μας, πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε 3 πραγματάκια:

~ Να Του μιλάμε, όπερ σημαίνει να Του αφιερώνουμε χρόνο (από τον χρόνο που Εκείνος μας χάρισε, οπότε το επιχείρημα "δεν προλαβαίνω" αυτοκαταργείται) μέσω της προσευχής...

~ Να τηρούμε τις εντολές Του, όπως ξεκάθαρα ο Ίδιος μας ξεκαθαρίζει:

“Εάν αγαπάτέ με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε“ (Ιωάν. ιδ’ 15) 

μη ακολουθώντας τα δικά μας εγωιστικά θελήματα...

~ Και το κυριότερο, να Του δοθούμε ολόκληροι, μη κρατώντας τίποτα από εμάς τους ίδιους για τον "κόσμο" (που εδώ δεν σημαίνει "στολίδι", αλλά όσα και όσους κυριαρχούνται από τον εκπεσώντα και μας κάνουν να χάνουμε την επαφή με τον Χριστό μας...), όπως έκανε ο "πιστός" ακόλουθος του Απ. Παύλου, ο Δημάς: 

«Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα…»

Γιατί τελικά, Ο Χριστός μας δεν θέλει 2 αγάπες.

Δεν θέλει 2 θελήματα...

Δεν θέλει κομμάτια μας.

Μας θέλει ολόκληρους... "

Μην ψάξεις λοιπόν, άλλο δώρο να Του πας, μεθαύριο που γιορτάζει...

Γιατί, τώρα ξέρεις.

{Πρωτοδημοσιεύσαμε στις 18/12/2021.

Από τα διαδικτυακά καθηλωτικά λόγια ενός πΑππούλη...}

✔ «Γέροντα, έχω μεγάλη κρίση και αμφιβολία στην προσευχή μου. Δεν ξέρω αν ο Θεός με ακούει...

        

    |"Ακόμα κι όταν δεν έχεις καμία όρεξη,

ακόμα κι όταν το μυαλό σου δεν είναι στην προσευχή,

ακόμα κι όταν την κάνεις με το ζόρι ή μηχανικά...

Ακόμα και τότε, 

δεν επιτρέπεις στον εχθρό να σε κερδίσει ολοκληρωτικά.

Κρατάς το -0- στην εστία σου.

Και σιγά σιγά θα΄ρθουνε και οι νίκες..."

     ...κάπως έτσι τα΄πε προχθές κάποιος πΑππούλης 

στον πρώτο κύκλο μελέτης (και) για Φέτος...

    ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

  

Κάποτε ένας αδελφός πλησίασε τον γέροντα και του είπε:

«Γέροντα, 

έχω μεγάλη κρίση και αμφιβολία στην προσευχή μου. 

Δεν ξέρω αν ο Θεός με ακούει.»

Ο γέροντας του απάντησε:

«Πάρε ένα κερί και άναψέ το.»

Ο αδελφός πήρε το κερί και το άναψε.

Ο γέροντας είπε: 

«Κοίτα το φως του κεριού.»

Ο αδελφός κοίταξε το φως που έλαμπε στα σκοτεινά.

«Τι βλέπεις;» τον ρώτησε ο γέροντας.

«Βλέπω φως που διώχνει το σκοτάδι», απάντησε.

Ο γέροντας τότε του είπε:

«Έτσι και η προσευχή σου. 

Ακόμα και όταν δεν νιώθεις κάτι, 

όταν έχεις αμφιβολίες και κρίση, 

η προσευχή σου είναι σαν το κερί 

που ανάβει μέσα στο σκοτάδι.

Σιγά σιγά, 

με την υπομονή και την επιμονή, 

το φως θα μεγαλώσει και το σκοτάδι θα φύγει».

|Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

~ Η Ρόδη, ο Ηρώδης και στη μέση...ο Πέτρος! |Μια αδιανόητη ιστορία, που συνέβη στ΄αλήθεια...

[Σε ποιο Χόλυγουντ έχεις δει τέτοια απίθανη ιστορία, μου λες;]

  Εμάς...
  Ποιος μας σκουντάει στο πλευρό 

για να ξυπνήσουμε;
- Η Μάνα μας;
 Ο άνθρωπός μας;
 Το παιδί μας;
 (Το...κινητό μας;)

Εκείνον, τον Πέτρο, 

τον σκούντησε εκείνο το βράδυ 

ένας...Άγγελος!

Και πού κοιμόμαστε, παρακαλώ, 

όταν έρχονται για να μας ξυπνήσουνε;- 

(Μα, τι ερωτήσεις είν΄αυτές;)
Στο αναπαυτικό κρεβατάκι μας 

με τα πουπουλένια σκεπάσματα...

Εκείνος;
Εκείνος, μη ξέροντας καλά-καλά, 

αν είναι ξυπνητός ή κοιμισμένος ακόμα, 

σηκώθηκε από χάμω που κοιμόταν, 

ανάμεσα σε 2 δεσμοφύλακες(!!) με τις αλυσίδες 

που είχε στα χέρια να πέφτουνε από μόνες τους...

“Σήκω γρήγορα”, του είπε ο άγγελος.


“Ζώσε τον χιτώνα σου και δέσε τα πέδιλά σου”. 

    

 

Και ο Πέτρος έκανε όπως του είπε ο άγγελος· 

“Φόρεσε τώρα το ιμάτιόν σου και ακολούθησέ με”.

" Αφού δε επέρασαν την πρώτην 

και την δευτέραν φρουράν, 

ήλθαν εις την σιδερένιαν θύραν, 

που ωδηγούσε προς την πόλιν, 

η οποία και ανοίχθηκε δι’ αυτούς μόνη της."

(Ο βασιλιάς Ηρώδης ο Αγρίππας 

είχε βάλει 4 τετράδες στρατιωτών να τον φυλάνε, 

για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, 

μέχρι να περάσει το Πάσχα 

και να τον δικάσει ενώπιον του λαού...

16 στρατιώτες!)


Αφού βγήκαν 

κι από την πύλη της φυλακής 

ανενόχλητοι από τον οποιονδήποτε, 

πέρασαν μαζί έναν δρόμο μονάχα.

 Και εκείνη τη στιγμή ο άγγελος εξαφανίστηκε!

Μπροστά στα μάτια του Πέτρου...

Τότε μόλις κατάλαβε πως δεν ζούσε ένα όραμα, 

αλλά την πραγματικότητα!

Κι αφού είδε γύρω του 

και κατάλαβε καλά πλέον, 

σε ποιον δρόμο βρισκόταν, 

πήγε προς το σπίτι του Μάρκου, 

που ήξερε πως ήταν αρκετοί "δικοί του" 

συγκεντρωμένοι και προσεύχονταν γι΄αυτόν...

Αποκλειστικά γι΄αυτόν...

Έφτασε.

Χτυπάει την πόρτα.

Μια νεαρή υπηρέτρια, ονόματι Ρόδη 

(κάπου το έχουμε ξανακούσει αυτό το όνομα...) 

ρωτάει όπως θα΄πρεπε, 

ποιος είναι.

Μόλις άκουσε την φωνή του Πέτρου, 

που την γνώριζε πολύ καλά, 

από την χαράν της δεν άνοιξε την εξώπορτα (!!!), 

αλλά έτρεξε μέσα και τους πληροφόρησε 

ότι ο Πέτρος στέκεται μπροστά στην εξώπορτα.

Τότε εκείνοι της είπαν· 

“Έχεις παρακρούσεις, κοριτσάκι μου, 

δεν είσαι στα καλά σου...” 

Η Ρόδη όμως επέμενε 

και τους διαβεβαίωνε 

ότι όπως τους τα είπε, 

έτσι είναι. 

Εκείνοι στο τέλος είπαν 

ότι δεν μπορεί να είναι ο Πέτρος, 

ίσως να΄ναι ο άγγελος του...

Ο Πέτρος, εν τω μεταξύ, απ΄έξω!

Ακόμα...

Επέμενε υπομονετικά να χτυπάει την πόρτα. 

Και όταν επί τέλους άνοιξαν, 

τον είδαν και έμειναν έκπληκτοι...

Σκέψου τότε αγκαλιές!

Σκέψου τότε χαρές!

Σκέψου τότε δοξολογίες!

Σκέψου ακόμα τι μπορεί να κάνει μια ομάδα φίλων, 

αδελφών ή και αγνώστων ακόμα 

με την κοινή προσευχή τους...;;;

Μέχρι και ν΄απελευθερώσει 

κάποιον αλυσοδεμένο "δικό τους", 

που τον φυλάνε 16, 

μπορεί...

Και οι φρουροί;

Τι έγιναν οι 16 φρουροί;

Πως να εξηγήσουν τα ανεξήγητα 

στην ανάκριση του Ηρώδη;

Πως δεν πήρανε χαμπάρι;

Οι 2 πρώτοι που κοιμόντουσαν δίπλα του, 

έχοντάς τον μάλιστα και αλυσοδεμένο;

Τι να έλεγαν;

Και τι παραπάνω να έκαναν;

Και οι υπόλοιποι, 

των οποίων οι τεράστιες θύρες που φύλαγαν, 

άνοιγαν από μόνες τους 

(χωρίς κλειδιά...) 

και οι ίδιοι δεν άκουσαν τίποτα;

Επειδή ο βασιλιάς τους θεώρησε υπεύθυνους 

για την ανεξήγητη αποφυλάκιση του Πέτρου, 

διέταξε και τους οδήγησαν 

στον τόπον της θανατικής τους εκτέλεσης, 

(όπου και αυτοί που τους εκτέλεσαν, 

ήταν οι υπόλοιποι συστρατιώτες τους! 

Έπρεπε σε περίπτωση 

που δραπετεύσουν οι κρατούμενοι, 

αυτοί να υποστούν, κατά τον ρωμαϊκό νόμο, 

την ποινή, που θα υφίσταντο εκείνοι...)

Κι ο Ηρώδης;

Τι απέγινε ο "φίλος μας", ο Ηρώδης;

Μια ημέρα, 

αφού φόρεσε λαμπρή βασιλική στολή, 

κάθισε στον θρόνο 

και άρχισε να δημηγορεί προς τον λαό.

Ο ειδωλολατρικός λαός της Καισαρείας 

επιδοκίμαζε και φώναζε· 

“Αυτή είναι η φωνή Θεού 

και όχι ανθρώπου!”

Αμέσως όμως την ώραν εκείνην, 

άγγελος Κυρίου χτύπησε 

με μια φοβερή αρρώστια τον Ηρώδη, 

γιατί δεν έδωσε την δόξαν στο Θεό, 

αλλά στον εαυτόν του...

Και μετά το κτύπημα αυτό, 

"σκώληκες έτρωγαν τας σάρκας του, 

έως ότου επέθανε..."

Κι ο λόγος του Θεού προόδευε 

και οι πιστοί "επληθύνοντο"...

~ Εξιστόρηση, σκέψεις και συλλογισμοί 

εξ αφορμής των αποψινών λόγων 

κάποιου πΑππούλη...

(Πράξ. 12, 1-19).

               |Βοηθηθήκαμε από εδώ & εδώ

    [πρώτη δημοσίευση σαν σήμερα το 2018.

 Το ανεβάζουμε ξανά σήμερα, χωρίς να ξέρουμε τον λόγο.

Ποτέ δεν ξέρεις, αν μια παλιότερα δημοσιευμένη ανάρτηση 

μπορεί να αναπαύσει μια ψυχούλα. 

Έστω μία. 

Μας έχει ξανασυμβεί. 

Γι΄αυτό.-

~ "Ένα "χατήρι" για Τον Θεό..."

~ Είπε πει κάποτε κάποιος πΑππούλης 

σε μερικά από τα πνευματικά του παιδιά 

που είχαν βρεθεί σε εκείνη την σαββατιάτικη σύναξη, 

μεταξύ άλλων...:

" Μας χάρισε Ο Θεός τον Παράδεισο 

και όλα όσα βρίσκονταν μέσα σ΄αυτόν!
Μας τα έδωσε όλα, εκτός από...ένα!

Είναι τσιγκούνης Ο Θεός; 
Όχι, βέβαια!
"Ένα "χατήρι" για μένα...", 
σα να μας έλεγε!

Ένα "χατήρι", λοιπόν, 
μας ζητάει και σήμερα...

"Όλα δικά σας είναι, 
για σας τα έφτιαξα!
Περάστε καλά! 
Να κάνετε καλά...
Βοηθάτε ο ένας τον άλλον...
Αλλά, κάντε και για Μένα 
ένα "χατήρι"...
Ό,τι κάνετε, 
μην το κάνετε για σας...
Κάντε το για Μένα..."

ΥΓ "αμφ.":
Αυτό λοιπόν είναι το μυστικό ,
το "κλειδί" 

για να ξαναγυρίσουμε στον Παράδεισο, 

(απ΄όπου φύγαμε, 

ακριβώς, επειδή δεν Του κάναμε 

το ένα και μοναδικό "χατήρι", 

που μας ζήτησε...)

Ας Του το κάνουμε επιτέλους...
Όλα!
Ό,τι κάνουμε! 
"Προς Δόξαν Θεού..." 
Τι λες;
Ξεκινάμε από σήμερα;

☆ Ένα από τα "παραμύθια" των Εβραίων 579 (!!!) χρόνια π.χ...

"Τη εικόνι τη χρυσή,
 ου προσκυνούμεν"...
Δανιήλ 3.18


~ Αυτές τις μέρες στις Εκκλησιές μας καταπιανόμαστε στα αναγνώσματα με τους Αγίους Τρεις Παίδες (Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ), οι οποίοι υπήρξαν αιχμάλωτοι του Ναβουχοδονόσορα στη Βαβυλώνα μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ.

- "Ψιλά γράμματα", θα πει κάποιος.

"Ποιοι "3 παίδες", μωρέ; 

Ποιος παρακολουθεί τι λέγεται τη Μεγάλη Εβδομάδα, πρωί κι απόγευμα στις Ακολουθίες, πέρα από κάποιες γιαγιάδες, που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και πηγαίνουν για να κουτσομπολέψουν μέσα στις Εκκλησίες;"

Και μάλιστα για "παραμύθια" των Εβραίων 579 (!!!) χρόνια π.χ;

Να δούμε μια πτυχή μονάχα αυτού του "παραμυθιού" & θα καταλάβεις ποιος ο τόσο σημαντικός λόγος, που ασχολούμαστε...

Ο "φίλος μας", ο Ναβουχοδονόσορας, όπως όλοι οι κατέχοντες, έστω και για λίγο, την εξουσία, έστησε μια εικόνα του εαυτού του και μάλιστα χρυσή..., ύψους 60 πηχών και πλάτους 6 πηχών. 

Τα 3 αυτά παλικάρια ήταν οι μόνοι σε ολάκερη την Βαβυλώνα, που τόλμησαν και του είπαν σταράτα αυτόν τον λόγο: 
"Τη εικόνι τη χρυσή 
ου προσκυνούμεν"...

Οργισμένος από την θαρραλέα τους απάντηση ο Ναβουχοδονόσωρ διέταξε τους άνδρες του να δυναμώσουν τη φλόγα στην κάμινο και να ρίξουν μέσα τους Τρεις Παίδες. 

Αυτοί τότε πρόθυμα από μόνοι τους γεμάτοι χαρά έπεσαν στην κάμινο, υμνούντες και ευλογούντες τον Θεό και περπατούσαν μέσα στο καμίνι χωρίς να τους αγγίζει καθόλου η φωτιά. 

Αντίθετα οι φλόγες κατέκαυσαν τους βασιλικούς υπηρέτες που προσπαθούσαν να υπερπυρώσουν την κάμινο. 

Όταν είδε το θαύμα ο Ναβουχοδονόσωρ γεμάτος έκσταση και θαυμασμό πλησίασε προς την κάμινο και διέκρινε μέσα στις  φωτιές τέσσερις άνδρες Ταπεινωμένος τους κάλεσε να βγούνε έξω. 

Ήταν υγιείς ,ακέραιοι χωρίς να έχει φλογιστεί ούτε μια τρίχα από το κεφάλι τους.

Το γεγονός ήταν ότι δεν καιγόταν ούτε μια τρίχα από τα κεφάλια τους, ενώ μπήκαν μέσα στη φλογισμένη κάμινο ("υμνούντες και ευλογούντες τον Θεό και περπατούσαν μέσα στο καμίνι χωρίς να τους αγγίζει καθόλου η φωτιά..."), αλλά αυτοί που κατακάηκαν από τις φλόγες ήταν οι  βασιλικοί υπηρέτες που προσπαθούσαν να υπερπυρώσουν την κάμινο...

Ενώ την ίδια στιγμή,ο Ναβουδοχοδονοσοράκος μας έβλεπε, όχι 3, αλλά 4 (!!!!) Άνδρες μέσα στη φωτιά... 

Κι έτσι μετανόησε κι "αναγκάστηκε" να διακηρύξει ότι: 
«Ουκ εστί Θεός έτερος, όστις δυναθήσεται ρύσοισθαι ούτως»

Για μας τα θεματάκια, που "καίνε και τσουρουφλάνε", 580 + 2000 και κάτι χρονάκια μετά, είναι:

~ Θα είχαμε τα κότσια να πούμε ΟΧΙ σε έναν (σημερινό ή έστω αυριανό...) Ναβουχοδονόσορα;

~ Θα μπαίναμε με προθυμία μάλιστα σε ένα φλεγόμενο καμίνι, αρνούμενοι με παρρησία να κάνουμε κάτι που σκοντάφτει στη συνείδησή μας, αλλά κυρίως στα πιστεύω μας;

~Ή θα μπαίναμε στη (συνήθη για εμάς...) διαδικασία ν΄αρνηθούμε την καταγγελία και να ζητήσουμε έλεος και χάρη από τον οργισμένο αυτοκράτορα, πέφτοντας ικετεύοντας στα πόδια του προκειμένου α προσθέσουμε στη "βασανισμένη" ζωούλα μας, 20-30 χρονάκια;

Απάντηση υπάρχει;

Ή είναι πολύ "μακρινά" αυτά για εμάς;

Μακάρι...

~ επισήμανση, που έχει τη σημασία της...:
Τα 3 αυτά παλικάρια (ο 4ος δεν ήταν απλά ένας Άγγελος, αλλά Ο ίδιος Ο Χριστός...) αναδείχτηκαν αιώνες μετά, Προστάτες του Πυροσβεστικού Σώματος Ελλάδας και Κύπρου...

(Το΄ξερες;)

(Διάβασε εδώ...) 

   "αμΦ." ΥΓ:

Οι φλυαρίες ετούτες ήταν μια εξαιρετικά ελεύθερη απόδοση σε κάτι μονάχα, απ΄όσα πράγματι εξαιρετικά ακούστηκαν από κάποιον πΑππούλη ένα Σάββατο βράδυ...

|πρωτοδημοσιεύσαμε (και ούτε που το θυμόμασταν...) στις 10/4/2017

☆ Από σένα εξαρτάται... |από την πονεμένη αποψινή προτροπή ενός πΑππούλη

 

Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρουμε πάνω μας;

Και να χειριστούμε την κατάσταση σαν τον Απόστολο Πέτρο...;;;

Που έδιωξε όλους τους άλλους από το δωμάτιο 

και το πήρε πάνω του;

"Από μένα εξαρτάται η Ανάσταση της Ταβιθά..."

Και προσευχήθηκε.

Βρέθηκε εκείνος και ο Θεός του.

Μόνοι τους.

Και "τα είπανε" οι 2 τους.

Και ο Θεός άνοιξε το μοναδικό μικροσκοπικό παράθυρο που υπήρχε.

Και μπήκε Ο Ήλιος!

Και αναστήθηκε η Δορκάς!

Έτσι να κάνουμε και μεις, 

μας προτείνει ο πΑππούλης μας.

Αν σου΄λεγαν λοιπόν 

πως από σένα και μόνο εξαρτάται,

τι θα΄κανες;

 Δεν θα μπορούσες να διαβάζεις, για παράδειγμα, τον 32 ψαλμό;

"...Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν,

ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν 

καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· 

     Μέχρι του "αγίου Βαλεντίνου" ας πούμε, μπορείς;

Ή να κάνουμε κάτι παραπάνω απ΄αυτά που ήδη κάνουμε;

Όχι με υπερβολές,

αλλά στα δικά μας μέτρα...

Φυσικά με άδεια - ευλογία του Πνευματικού μας...

Γιατί βρε αδερφέ...

...Αν δεν κάνουμε τώρα 

προσευχή, 

μετάνοιες, 

νηστείες κλπ. 

(είπαμε κατά τη δύναμη του καθενός μας)

πότε θα κάνουμε, μου λες;

Με πίστη ακλόνητη όμως, 

τέτοια που να είμαστε σίγουροι 

πως θα μας βγάλει από το καμίνι,

όπως βγήκαν αλώβητοι οι 3 Παίδες.

Το λέμε πάλι και πάλι:

Όλο το θέμα εξαρτάται από μένα!

Σαν να εξαρτώνται δηλαδή, από τη δική μου προσευχή τα πάντα!

Να μην είμαστε ριψάσπιδες...

Ούτε συν-υπεύθυνοι...

Το θέμα, όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο,

δεν είναι καινούριο.

Δες:

"Την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι άνθρωποι προ Χριστού 

περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του.

Ο χριστιανισμός, όταν έφθασε στην πρωτεύουσα της απέραντου Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη Ρώμη, στην καρδιά του ανθρώπινου πολιτισμού της εποχής εκείνης, βρήκε τους ανθρώπους: 

«Αδόκιμον νουν, 

ποιείν τα μη καθήκοντα, 

πεπληρωμένους πάση αδικία 

πορνεία, 

πονηρία, 

πλεονεξία, 

κακία, 

μεστούς φθόνου, 

φόνου, 

έριδος, 

δόλου, 

κακοηθείας, 

ψιθυριστάς, 

καταλάλους, 

θεοστυγείς, 

υβριστάς, 

υπερηφάνους, 

αλαζόνας, εφευρετάς κακών, 

γονεύσιν απειθείς, 

ασυνέτους, 

ασυνθέτους, 

αστόργους, 

ασπόνδους, 

ανελεήμονας».

Δεν παίρνει πέλεκυ ο Θεός.

Πλην όμως σηκώνει τη χάρη Του.

Κι αυτό ίσως είναι χειρότερο από το πρώτο...

Ο καθένας μας έχει μια ευθύνη 

που πρέπει να πάρει πάνω του.

Γιατί όπως είπε κάποιος πνευματικός αδερφός:

"Τη δική μας τη γενιά 

δεν μπορούν τόσο εύκολα να την πειράξουν. 

Είμαστε εν πολλοίς ήδη κατασταλαγμένοι. 

Στόχος τους λοιπόν είναι η γενιά των παιδιών μας..."

Ο σκοπός μας είναι ιερός.

Στα γόνατα λοιπόν. 

Μέχρι να ματώσουνε...

Και ο Θεός θα μας κάνει Έλεος.

Και έτσι,

ό,τι Εκείνος επιτρέψει,

θα είναι για το συμφέρον μας.-

ΥΓ:

Και δεν είναι επιχείρημα 

αυτό που εύκολα μπορεί κάποιος να αντιπαραθέσει:

"Και για την Μακεδονία τα ίδια λέγατε.

Βγήκαμε, 

φωνάξαμε, 

πνιγήκαμε με τα παιδιά μας 

με τα ληγμένα χημικά τους...

Και είδατε την κατάληξη.

Τίποτα δεν κάναμε.

Μια τρύπα στο νερό..."

Δεν είναι έτσι.

Αφού ξέρεις πως ό,τι γίνεται στον κόσμο

το βλέπει ο Θεός!

Λες Εκείνος να μην βλέπει την αδικία;

Και τις προθέσεις, έστω και των λίγων;

Είμαστε κάτω από το Βλέμμα του Θεού, φίλε!

Εμείς ας θυμηθούμε τη Νινευή!

Νηστέψανε όλοι!

Μικροί - μεγάλοι.

Και τα βρέφη τους.

Αλλά και τα ζώα τους ακόμα...

Και "άλλαξε γνώμη" ο Θεός...

Και γλίτωσε η Νινευή!

Περιμένει όμως ο Θεός κι από μας...

Να γλιτώσουμε και μεις τη δικιά μας "Νινευή"...

Η ιστορία του κόσμου 

είναι γεμάτη από τέτοια θαύματα!

Αλλά για να γίνουν και στα χρόνια μας

πρέπει να έχουμε κάνει και μεις

ό,τι περνάει από το χέρι 

και από το κομποσχοίνι μας...

Κι ο Θεός έχει.

Και είναι ο μόνος που πράγματι ΕΧΕΙ.

Εμείς να κάνουμε το χρέος μας!

                       Κι ο Θεός μεθ΄ημών...