Τι λες ψυχή μου; Θ΄αντέξεις;
Πρωτάθλημα Ελλάδος ο ΠΑΟΚ στις 19 Μαΐου
Πρώτος Ευρωπαϊκός τίτλος για ελληνική ομάδα στο γήπεδο
Αγια-Σοφιά στις 29 Μαΐου
Παίζει ο... Θεός (της Ελλάδας) ποδόσφαιρο;
~ γράφει ο Αγησίλαος
Οι συγκυρίες και οι συμβολισμοί είναι εκκωφαντικοί, αδύνατον
να μην τους αντιληφθεί κανείς.
Οπότε εγείρεται το ερώτημα: παίζει ο... Θεός μπάλα;
Κάποιοι
πάνε ακόμα παρακάτω: είναι όλα αυτά πρόβα για να πάρουμε την Πόλη;
Οι κυνικοί θα πουν και μετά το '87 είχαμε τον αποτυχημένο,
ισοπεδωτικό εκσυγχρονισμό, και μετά το 2004 τα μνημόνια. Οι αθλητικές επιτυχίες
δεν ενέχουν καμία εγγύηση κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής
συνέχειας και απήχησης.
Φυσικά οι κυνικοί έχουν δίκιο, με τον (λίγο φτηνό και αρκετά
μίζερο) τρόπο τους.
Αλλά από την άλλη, ΦΥΣΙΚΑ ο Θεός μας μιλάει ΚΑΙ μέσα από την
μπάλα, και μέσα από το μπάσκετ (συγχαρητήρια στην Πανάθα!) -- όπως μπορεί και
να μας μιλάει και μέσα από το θρόϊσμα των φύλλων...
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μας λέει, σε ελεύθερη απόδοση,
κάτι σαν τα παρακάτω:
Στις τελευταίες μέρες της ευρωατλαντικής τάξης, υπάρχει το
πολιτισμικό και βιολογικό DNA
του Έλληνα. Του Έλληνα που μπορεί να συνεργαστεί, του Έλληνα που είναι για τα
μεγάλα παιχνίδια, του Έλληνα που βρίσκει τον εαυτό του στις πιο high-stakes στιγμές, του Έλληνα που είναι
σκληρός μάγκας χωρίς να είναι αλήτης εγκληματίας, και που ξέρει ποιός είναι
χωρίς να υποτιμά τους άλλους.
Κάποιοι μας λένε ότι αυτά ήτανε, πριν 40, 80, 200 χρόνια,
παλιά τελοσπάντων, αλλά τώρα τελειώσανε και δεν έχουν καμία σχέση. Ότι τώρα
είμαστε απλά μια λίγο πιο διεφθαρμένη νότια Εσθονία ρε παιδί μου, μια μικρή
ετερόφωτη, υπανάπτυκτη βαλκανική χώρα, που το μόνο που έχει να κάνει είναι να
παρακαλάει για τα ψίχουλα από το τραπέζι των "ανεπτυγμένων" και
"προοδευμένων" και "διαφωτισμένων" χωρών.
Όπως λέει κι ο ποιητής,
Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
Ο Θεός μας λέει ότι, όπως και τόσες άλλες φορές, αυτό ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. Μπορούμε να προφασιζόμαστε ότι είναι αλήθεια, και να κουνάμε
συγκαταβατικά το κεφάλι όταν η Νόνη Δούνια μας λέει ότι η φέτα είναι όχι 6.3,
αλλά 4.5 ευρώ το κιλό, και ότι η ζωή μας έχει νόημα επειδή ανεβήκαμε στην
επενδυτική βαθμίδα.
Μπορούμε να λέμε ότι το να εγκαταλείπουμε τη χώρα μας για να
ζήσουμε σε ρυθμούς 1945 ενώ κάποιοι
"μας έσωσαν" καμιά δεκαριά φορές, είναι φυσιολογικό. Εν τέλει άμα
γουστάρουμε μπορούμε να λέμε κι ότι πετάει ο γάιδιαρος.
Ο Θεός όμως έχει χιούμορ, και μας λέει ότι
όχι, υπάρχουν
αυτοί οι τρελοί, υπάρχει αυτή η σπίθα, η τρέλα, που ξέρεις ότι υπάρχει από κάτω
-- κι όχι μόνο υπάρχει, αλλά μπορεί να ΚΕΡΔΙΣΕΙ. Τώρα, τον "21ο
αιώνα". Και μας τρολάρει και λίγο, εσύ ρε ζωντοβολάκι γιατί να είσαι με
αυτούς που λένε "είμαστε μικρή χώρα, διεφθαρμένοι και ανίκανοι και δεν
παράγουμε τίποτα, ναι πάρτε μου το σπίτι και εξευτελίστε με, ναι, μου αξίζει,
ναι"... Γιατί να μην είσαι λίγο πιο YOLO με την καλή έννοια, να μην παλεύεις για το καλύτερο no matter what, τι φοβάσαι, ότι θα
χάσεις; Φυσικά θα χάσεις, θα χάσεις 99 φορές και θα κερδίσεις μία.
Αλλά γιατί να απαγορεύσεις στον εαυτό σου αυτή τη μία; Εν
τέλει, μία θέλεις.
Εν πολλοίς όλη η Ελληνική ιστορία αυτό είναι. Αυτό το
τρολάρισμα στους "λογικούς". Γι'αυτό την έχουν σπάσει σε μηκυναϊκη,
ελληνική, ρωμαϊκή, βυζαντινή, προεπαναστατική νεοελληνική, κρατική νεοελλαδική
κλπ κλπ κλπ. Και πάλι όμως τα θραύσματα είναι too much.
Είναι αυτό που έλεγε ο Ροζέ Γκαρωντύ, η "τρέλα του
Μαραθώνα". Γιατί, έλεγε ο άνθρωπος, εκστασιαζόμαστε με ένα μάτσο Ταλιμπάν,
που αφού απρόκλητα πυρπόλησαν τις Σάρδεις, μετά τόλμησαν να αντισταθούν στον
πλανητάρχη, που έφερνε μια νέα εποχή εμπορίου και ποιοτικής κεντρικής
διοίκησης, και μάλιστα ανέλπιστα κατάφεραν να τον νικήσουν; (Οποιαδήποτε
ομοιότητα με το Αφγανιστάν είναι τυχαία...?) Και αν το έκαναν, τι πανηγυρίζετε;
Πήγαν τον "πολιτισμό" 1000 χρόνια πίσω.
Έχει δίκιο ο Ροζέ Γκαρωντύ. Ο Μαραθώνας είναι μία τρέλα, και
οι Αθηναίοι δεν ήταν ακριβώς άγιοι. Η αυτή συζήτηση ισχύει για τη νίκη του
Κολοκοτρώνη επί του Δράμαλη, όπου 2500 κατσικοκλέφτες κονιορτοποίησηαν 30.000
τακτικού στρατού με ιππικό και πυροβολικό, σε ένα measure zero event. Kαι των άλλων non-repeatble events, όπως των νικών του ελληνικού
στόλου επί της αρμάδας, τις νίκες του Βατάτζη επί του σταυροφορικού
"βασιλείου της Κωνσταντινουπόλεως" κλπ. Ο Αχιλλέας που τράβηξε σπαθί
στον Αγαμέμνονα στην Ραψωδία Α της Ιλιάδας αυτό είναι -- πιο άγουρο βέβαια. Κι
ο Οδυσσέας που κλαίει με μαύρο δάκρυ για να φύγει από τον επίγειο παράδεισο της
Καλυψούς στην Ραψωδία Α της Οδύσσειας, το ίδιο, και πιο ώριμο. Η δίψα,
τελοσπάντων.
Κάποιοι τρελοί θέλουν να μπορούν να ζήσουν, αυτοί και τα
παιδιά τους, στον τόπο τους, σαν Έλληνες, όπως το νιώθουν. Όχι να τους πούν
καλά παιδιά κάποιοι τιμητές των πάντων (who are on the way out, if anyone's watching).
Θα μου πείτε, ντάξει δηλαδή ρε φίλε, δηλαδή τι μας λες τώρα,
μόνοι εναντίον όλων κι ότι γίνει;
Πρώτα απ'όλα, mesaure zero events δεν είναι μόνο οι
μάχες. Είναι και η απαρχή του θεάτρου. Της αξιωματικής μεθόδου. Της καμμένης
γης του 1830 που έγινε η 30η πιο πλούσια χώρα του κόσμου 140 χρόνια αργότερα. Η
αναγέννηση της Ορθόδοξης εικονογραφίας μετά το 1941, όπου κάθε σχολή εικονογραφίας
οπουδήποτε στον κόσμο, και όλοι οι δάσκαλοί της είχαν εξοντωθεί (όλες οι
σημερινές σχολές προέρχονται από 3-4 ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΥΣ αγιογράφους, ένας εκ των
οποίων είναι ο Κόντογλου). Και άλλα
πολλά.
Άρα δεν πρόκειται για το "εναντίον όλων". Μαζί με
όλους, αλλά πρώτα μεταξύ μας. Με τον τόπο μας και με τα παιδιά μας. Αυτό
προϋποθέτει ειλικρίνεια σε απλά πρακτικά θέματα. Να πούμε τα σύκα σύκα και τη
σκάφη σκάφη. Να ανοίξει μια συζήτηση για το πώς τα υπερασπιστούμε την περιουσία
μας (αυτή ντε, που δεν υπάρχει αλλά τώρα μοιράζουμε με την Τουρκία). Να ανοίξει
μια συζήτηση για το πού αρχίζει η όποια Ευρώπη (Αμερική, Ρωσία κλπ) και που τα
συμφέροντα τα δικά μας. Να ανοίξει μια συζήτηση για το πώς προσεγγίζουμε την
Τουρκία. Πχ, εκτός από ρεαλιστική προετοιμασία της άμυνας, εγώ θα έκανα μαζική
επίθεση φιλίας, με επισκέψεις, ανταλλαγές, κοινά πρότζεκτ κλπ με διαρκείς
αναφορές σε μορφές του Μικρασιατικού ελληνισμού. Και κάθε προσπάθεια να
μπλοκαριστούν αυτές θα αξιοποιούνταν στο διπλωματικό παιχνίδι στη Θράκη και
αλλού.
Φυσικά, το δυσκολότερο είναι να μη φαγωθούμε μεταξύ μας.
Όπως έμαθαν και οι Αθηναίοι, μετά το Μαραθώνα, έρχεται και η
Μήλος.
Τουλάχιστον στην μπάλα καταφέρνουμε να μένουμε ενωμένοι στην
ομάδα μας.
Ίσως και αυτό να προσπαθούσε να μας πει ο Θεός τελικά. Έστω
κι αυτό αν καταφέρουμε, κάτι είναι.
Πολλούς χαιρετισμούς,
ΥΓ: Μπορεί μετά να καταφέρουμε να κάνουμε και το ταξίδι μας
-- και να μιλήσουμε και στους γύρω μας γι'αυτό...
Λοιπόν, ποιός ήταν ο Καποδίστριας;Αυτό που ξέρουμε όλοι είναι ο Κυβερνήτης, που παρέλαβε μια κατάσταση σαν το Αφγανιστάν αν του έριχναν πυρηνικές βόμβες, και από το 5% του έργου του που έμεινε όρθιο έβαλε τις βάσεις για μια από τις top 30 (στις 200) χώρες του κόσμου στους κατά κεφαλήν δείκτες.
Όμως δεν τελειώνει εκεί:* ο άνθρωπος που έκανε την Ευρώπη, Ευρώπη -- με την ειρήνη των 99 ετών μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους.
Αν πέρναγε η τιμωρητική ειρήνη του Μέττερνιχ, ο Χίτλερ (=τρελός ηγέτης ενός πολέμου μανιασμένης αυτοκτονικής εκδίκησης επί όλων) θα ήταν Γάλλος του 1820, και η ευρώπη θα ήταν καμμένη γη.
Στην καλή περίπτωση, πολιτικά ο μεσαίωνας θα συνεχιζότανε με κάπως πιο φονικά όπλα.
Δε θα είχε βιομηχανική επανάσταση, δε θα είχε την έννοια μιας αποτελεσματικής διεθνούς συνεννόησης κλπ κλπ κλπ.* ο άνθρωπος που έκανε την Ελβετία, Ελβετία (εδώ)* ο διοικητής που έφερε για πρώτη φορά το 1807 σε άμεση επαφή και στρατιωτική συνεργασία στο πεδίο όλους τους οπλαρχηγούς του ελλαδικού χώρου, δημιουργώντας τη βάση για σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης σε συνθήκες ζωής και θανάτου, και άρα κάνοντας τη Φιλική Εταιρεία βιώσιμη ως προς τους οπλαρχηγούς (δες εδώ).* ο ορθόδοξος Έλληνας-Ρωμηός, που εκινείτο άνετα σε όλους τους επιστημονικούς και πολιτικούς κύκλους της Δύσης με χάρη, επιρροή, αμοιβαίο σεβασμό και χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας.
Αυτό είναι λίγο ευρύτερο να το απορροφήσει κανείς, θέλει λίγο πιο αναλυτική μελέτη, εδώ δίνω μόνο κάποια επιλεγμένα quotes του από το link:«Η Χριστιανική Θρησκεία εσυντήρησεν εις τους Έλληνας και γλώσσα και πατρίδα και αρχαίας ένδοξους αναμνήσεις και εξαναχάρισεν εις αυτούς την πολιτικήν ύπαρξιν της οποίας είναι στύλος και εδραίωμα».«Πρώτα είμαι Έλληνας… γιατί γεννήθηκα σε αυτή την χώρα… Είμαι Έλληνας από πατέρα και μητέρα. Είμαι με την χάρη του Θεού που μού ανέθεσε την κυβέρνησιν αυτού του πτωχού λαού… Είμαι Έλληνας εκ γενετής, από καθαρή αγάπη, από αίσθημα, από καθήκον και από Θρησκεία»Γι’ αυτό θα επιδιώκει, η νεολαία, που με την συνδρομή του σπούδαζε στην Ελβετία, «να σχηματισθή πρώτον ελληνιστί και όχι ελβετιστί η γαλλιστί. Η Ελλάς πρέπει πρώτον να μορφώνη Ελληνικώς την απαλήν ψυχήν των τέκνων της. Η δε Ευρώπη να τελειοποιή ύστερον τους ήδη εσχηματισμένους νέους».
Η αιτία δηλώνεται στην επόμενη φράση «Ούτω το Έθνος φυλάττει τον εθνικόν χαρακτήρα του, δεν νοθεύεται».* ο τίμιος ευγενής που αγκάλιασε το λαό«Η ενετική πολιτεία εκυβέρνα τας Ιονίους νήσους με το σύστημα της διαφθοράς. Οι Αντιπρόσωποι εκλέγοντο εκ της κλάσεως των ευγενών αρχόντων ήτις ήτο η ευκαταφρονεστέρα και η μάλλον διεφθαρμένη δι’ ανηθικότητα και ελεεινότητα… Η πολιτεία της Βενετίας εφοβείτο το έξοχον της φυσικής μεγαλοφυϊας των Ελλήνων και επροσπάθει να το καταβάλη με την αμάθειαν».* ο κοσμοκαλόγεροςΈδωσε όλη του την περιουσία στην Ελλάδα και δεν πληρώθηκε ΠΟΤΕ απ'το δημόσιο τίποτα.
Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, μετά από απερίγραπτα δεινά και μέσα στο ολικό χάος, δεν μπορούσαν να συλλάβουν το διακύβευμα του αύριο...
Δεν είχαν τις παραστάσεις (πώς μπορούν και πρέπει να είναι οι θεσμοί ενός ευνομούμενου κράτους) ούτε την υπομονή...
Γι'αυτό και να μην τον σκοτώναμε, ίσως δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε κάτι παραπάνω... Αλλά μας έδωσε τη ζωή του -- όχι τη στιγμή της δολοφονίας του, αλλά τα 55 χρόνια του -- δεν είχε κάτι παραπάνω να δώσει...Σε τί συνίστατο η "αυταρχικότητα" του Καποδίστρια;
Πάνω απ'όλα στο ότι καταλάβαινε τη μάχη για την ψυχή του νέου ελληνισμού και τη θέση του στον κόσμο χωρίς να προσπαθεί να υπηρετήσει μια "κλαδική" ατζέντα, και όντας αδιαπέραστος από κάθε προσπάθεια επηρεασμού/manipulation από τις μεγάλες δυνάμεις, τις οποίες και όλα τους τα κόλπα είχε φάει με το κουτάλι.
Άρα* δεν άφηνε τους κοτσαμπάσηδες να γίνουνε πασάδες* δεν άφηνε τους καπεταναίους να γίνουνε δερβεναγάδες* δεν άφηνε τους σπουδαγμένους στην ευρώπη να ζήσουν αυθαίρετα το μύθο τους εις βάρος της ψωροκώσταινας* είχε τις παραστάσεις και το know how να φέρει τα best practices στην Ελλάδα και τις περισσότερες φορές βρήκε τρόπους να τα εφαρμόσει αποτελεσματικά σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον* δεν αγόραζε τα καθρεφτάκια των προξένων, μισσιονάριων, "επενδυτών" και λοιπών καλοθελητώνΥπάρχουν τόμοι με γράμματα κάθε λογής πρακτόρων στους ανώτερούς τους που τραβάνε τα μαλλιά τους γιατί ο Κυβερνήτης αντί να κοιμάται, τις νύχτες καθόταν και διάβαζε γραμμή γραμμή τα βιβλία που "προσέφεραν" στα σχολεία στην Ελλάδα, βιβλία πολιτικών σπουδών, Ιστορίας, θεολογίας κλπ και έβρισκε τα μαργαριτάρια που είχαν βάλει μέσα για να προκαταλάβουν την κατάσταση στο προτεκτοράτο. Όλοι οι Κωλέτηδες-Μαυροκορδάτοι κλπ έτρεμαν τους δρακόντειους νόμους που είχε για τη διαφθορά των ανώτερων κρατικών λειτουργών (οι Μαυρομιχαλαίοι που ήταν μανιάτες δεν έτρεμαν, αλλά επέτρεψαν στην οργή τους να τους κάνει πιόνια σε παιχνίδια που δεν καταλάβαιναν).Ο κύριος Χατζής και οι όμοιοί του θα έβρισκαν πολύ πιο "φιλελεύθερο" να κλέβουν οι κληρονομικοί πρωθυπουργοί (λέμε τώρα...) τους ιθαγενείς υπό την υψηλή εποπτεία των "πολιτισμένων" "θεσμών" και να είναι στο απυρόβλητο...Και από μια απλή forensic μελέτη της δολοφονίας του είναι σαφές ότι η επίσημη εκδοχή μπάζει από παντού -- αλλά ακόμα κι αυτή έχει τεράστια ζητήματα που μένουν αναπάντητα (άσυλο του δολοφόνου στη γαλλική πρεσβεία, που μετά βρίσκεται σκοτωμένος ώστε να μην ανακριθεί κλπ).Τον Καποδίστρια τον χτυπάνε επειδή είναι τόσο μεγάλος, και κάποιοι δε θέλουν να συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλος είναι, και κυρίως τι προσπαθεί να μας πει. Γιατί μπορεί να καταλάβουμε κι εμείς κάτι για τις ρίζες των αντινομιών του νεοελληνικού αφηγήματος και πώς να τις διορθώσουμε... που πήγαμε και στήσαμε αγάλματα στους πράκτορες.. γιατί τα κακά δεν άρχισαν το '81 ή το '74 ή το '67 ή δεν ξέρω γω πότε, αλλά με τη δολοφονία του Καποδίστρια και την παγίωση του κομπλεξαρισμένου νεοελληνικού αφηγήματος σαν "τον πιο καθυστερημένο λάο της ευρώπης" που "δεν πέρασε διαφωτισμό", και όχι σαν τον μόνο λαό που έχει στο βίωμά του το σύνολο της χριστιανικής και της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, που είναι αυτό που είμαστε και το μόνο που μπορούμε να είμαστε, αν μείνουμε Έλληνες, όσο κι αν ενοχλεί διάφορους...
[Ούτως ή άλλως πολλοί απ'αυτούς τελειώνουν σύντομα, είμαστε στο τιρινίνι-final countdown.]Έχουμε αυτή την τεράστια φιγούρα στην ιστορία μας, και τον ξανασκοτώνουμε με το να τον αγνοούμε... Τουλάχιστον ας μάθουμε πέντε πράγματα, ας διαβάσουμε ένα βιβλίο για τον Καποδίστρια...Εν κατακλείδι,Κάποιος είπε ότι το μεγαλύτερο λάθος του Καποδίστρια είναι που δεν καθάρισε μερικούς μερικούς... λογιωτάτους.Θα διαφωνήσω.Ένας τσάρος της Μεσογείου δεν θα άλλαζε το λαό -- γιατί και πάλι εμείς είμαστε το κύριο πρόβλημά μας.Με τη θυσία του μας δίνει ένα συγκινητικό παράδειγμα, ένα ιδανικό που εμπνέει.Και κρατάει ζωντανό το what if σαν κάτι ελπιδοφόρο, σαν σπόρο...
*Πολλούς χαιρετισμούς,* Όπως ο Κλιντ Ίστγουντ στην τελευταία σκηνή του Γκραν Τορίνο, έτσι κι ο Κυβερνήτης θα μπορούσε τουλάχιστον να προσπαθήσει να "σκοτώσει τους κακούς" που ήξερε ότι θα έρχονταν αλλά δεν το έκανε...
Θα μπορούσε έστω να μην πάει εκκλησία, αλλά δεν δέχτηκε να μείνει δεύτερη Κυριακή... καραντίνα αλειτούργητος για να μην πεθάνει.
Θα μου πείτε ΟΚ, καλός ο Κλιντ αλλά πού κολλάει εδώ; Φυσικά δεν τον έχει ανάγκη ο Καποδίστριας.
Κάνω τον παραλληλισμό για να το βγάλω λίγο από την προθήκη του μουσείου το ζήτημα και να το συνδέσω λίγο πιο ζωντανά και με το συναίσθημά μας, όχι μόνο με τη λογική.ΥΓ: Η ΕΕ έδινε βραβείο "Καρλομάγνου" στις προσωπικότητες που οδηγούν στη βαθύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση... Νο wonder που η ΕΕ διαλύεται. Δεν ήθελε Καποδίστρια και ειρήνη των 99 ετών, ήθελε Καρλομάγνο, την προσωποποίηση του μεσαίωνα και της γενοκτονίας. [Το Γ' Ράϊχ που έλεγε ο Χίτλερ... ε, ο Καρλομάγνος ήταν το Α' Ράϊχ.] Δηλαδή τί άλλο να κάνουν οι άνθρωποι, αφού μας τα λένε λιανά... Εμείς έχουμε το πρόβλημα που ακόμα δεν καταλαβαίνουμε...
