* Ας μη βιαστούμε να τους κατηγορήσουμε για τα γουρούνια

Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. 

Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. 

Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους!

Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. 

Ας ντραπούν εκείνοι που κατα­δικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. 

Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θα 'φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. 

Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. 

Γιατί; 

Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες. 

Ολόκληρο το περιστατικό αυτό όμως, από την αρχή ως το τέλος, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. 

Αυτά που είπαμε ως τώρα είναι αρκετά για διδασκαλία, για υπόμνηση και για την ανάσταση όλων εκείνων που μέσα στο σώμα τους νιώθουν κλεισμένοι σα να βρί­σκονταν μέσα σε τάφο· 

εκείνων που αντιλαμβάνονται την επίδραση των δαιμονικών δυνάμεων στα πάθη που τους πιέζουν σαν χειροπέδες ή σαν αλυσίδες, που τους τραβούν βίαια στην άβυσσο της καταστροφής· 

εκείνων που, παρ’ όλ’ αυτά, πιστεύουν στην αξία του ανθρώπου, ότι η ψυχή τους αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα γουρούνια, όλα τα κτήνη, όλες τις περιουσίες και τα πλούτη, που αναζητούν τη θεραπεία και το Θεραπευτή των ασθενειών τους περισσότερο απ’ όλα τ’ αγαθά τους.

Ολόκληρη η διήγηση τελειώνει με τα εξής λόγια: «Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1).

Στους Γεργεσηνούς δεν είπε ούτε λέξη. 

Σε τι θα χρησίμευαν οι λέξεις εκεί που δεν έπεισε το θαύμα;

Οι λέξεις δε θα τους έκαναν να πιστέψουν. 

Τι αξία θα είχε να κάνει τους νεκρούς τάφους να πιστέψουν;

Κατέβηκε το λόφο σιωπηλός, μπήκε στο πλοίο κι αναχώρησε. 

Τι ταπείνωση, πόση υπομονή, τί θεϊκό μεγαλείο! 

Πόσο κενή ήταν η νίκη για έναν από τους καίσαρες που έγραψε στη σύγκλητο: «Ήλθον, ειδον, εκυρίευσα!». 

Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. 

Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. 

Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει.

Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. 

Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! 

Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

άγιος Νικόλαος Αχρίδος

[ολόκληρη την ομιλία διαβάστε την εδώ]

~ πρωτοδημοσιεύσαμε στις 21/7/2019

Είναι άλλο να μην συμφωνούμε με τις πράξεις τους ...

Ὁ λόγος εἶναι τό μέσο μέ τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι ἐρχόμαστε σέ κοινωνία μεταξύ μας. Ὁ λόγος ἀποτυπώνει τί σκεπτόμαστε γιά τόν κόσμο, γιά τόν συνάνθρωπο, γιά τόν ἑαυτό μας. Κι ὁ λόγος, ὅταν τόν ἐκφράζουμε, ἄλλοτε γιατρεύει, ἄλλοτε πληγώνει, ἄλλοτε δείχνει ἀδιαφορία. Διότι ὁ λόγος εἶναι ἔκφραση τοῦ τρόπου πού σκεφτόμαστε, πιστεύουμε, ἐλπίζουμε!  

Τό δικαίωμα τοῦ κριτῆ

 Συνήθως οἱ ἄνθρωποι προσέχουμε τά λόγια τῶν ἄλλων. Ἄν μᾶς ἀγαποῦνε, ἄν εἶναι ἀδιάφοροι ἔναντί μας, ἄν μᾶς ἀπορρίπτουν, ἀναλόγως ἀποδεχόμαστε ἤ ὄχι ὅσα μᾶς λένε. Γι ̓ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος σπεύδει νά θέσει τό ἐρώτημα, ἐπειδή ἀκριβῶς νιώθει τήν ἐπιρροή πού ὁ λόγος τῶν ἄλλων ἔχει ἔναντί μας καί γιά νά προλάβει νά μᾶς δείξει ὅτιἀντίστοιχα λειτουργεῖ αὐτό καί στή σχέση τή δική μας μαζί τους: «Σύ τίς εἰ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην;» (Ρωμ. 14,4), «ἐσύ ποιός εἶσαι καί κρίνεις ξένον ὑπηρέτη;». Ἀναρωτιέται γιά τό δικαίωμά μας νά λειτουργοῦμε ὡς δικαστές. Νά ἀπορρίπτουμε συνολικά τόν ἄλλον, νά τόν μειώνουμε, να τόν ὑβρίζουμε, νά ἀσχολούμαστε μέ τά δικά του πάθη παραθεωρώνταςτά δικά μας.  

Ὁ Παῦλος ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς τούς χριστιανούς ὄχι νά πάψουμε νά σκεπτόμαστε, ἀλλά νά πάψουμε νά ἑστιάζουμε στά σφάλματα τοῦ ἄλλου. Ὄχι νά πάψουμε νά μιλοῦμε μέ τούς ἄλλους καί γιά τούς ἄλλους, ἀλλά νά πορευόμαστε «ἐν ἀγάπῃ» καί νά ξεκινοῦμε τόν ἀγώνα γιά μετάνοια, γιά διόρθωση ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας. Καί πρωτίστως, νά ἔχουμε την πεποίθηση ὅτι ὁ καθένας μας εἶναι «ἀλλότριος οἰκέτης». Ἀνήκουμε ὅλοι στόν Θεό, πού εἶναι ὁ κύριός μας. Κανείς ἄνθρωπος δέν μᾶς ἀνήκει, για νά δικαιούμαστε νά τόν ἀπορρίψουμε. Μόνο ὁ διάβολος προσπαθεῖ να μᾶς πείσει γι’ αὐτό καί ἐνσπείρει λογισμούς κατάκρισης στόν νοῦ καί την καρδιά μας. Ὅμως δέν εἶναι αὐτή ἡ ὁδός τοῦ Θεοῦ.

 Ἀποχή ἀπό τήν κατάκριση 

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἐκτός τῶν ἄλλων εὐκαιριῶν, προτείνει στόν ἑαυτό μας τήν ἀληθινή νηστεία, πού ἔχει νά κάνει μέ την ἀπομάκρυνση ἀπό κάθε κακό, δηλαδή καί τήν ἀποχή ἀπό τήν καταλαλιά καί τήν κατάκριση. Κι αὐτή θά ἔρθει ὅταν θυμηθοῦμε τόν ἀποστολικό λόγο. Ὅταν ἐννοήσουμε ὅτι εἶναι ἄλλο νά μήν συμφωνοῦμε μέ τίς πράξεις καί τή συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων μας καί ἄλλο νά διατυμπανίζουμε τά λάθη τους καταλαλώντας σέ βάρος τους ἤ ἀκόμη χειρότερα, νά τούς ἀπορρίπτουμε συνολικά, κατακρίνοντας τήν πρόθεση τῆς καρδιᾶς τους. Εἶναι ἄλλο νά βλέπουμε τή ζωή μας καί τή ζωή τῶν ἀνθρώπων μέ γνώμονα τό Εὐαγγέλιο καί τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί ἄλλο νά γινόμαστε θεοί, οἱ ὁποῖοι βγάζουμε καταδικαστικές ἀποφάσεις γι’ αὐτούς. Τελικά ὅλοι ἀπό τόν ἴδιο Θεό θά κριθοῦμε. Κι ὅπως ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό συγχώρεση, νά συγχωροῦμε κι ἐμεῖς ὅσους μᾶς ὀφείλουν.  

Ξεκίνημα ἀπό τόν ἑαυτό μας  

Στό Γεροντικό ὑπάρχει μία πολύτιμη διήγηση: «Ἕνας ἀδελφός ἔπεσε κάποτε σέ ἁμαρτία, σέ Σκήτη. Καί ἀφοῦ ἔγινε σύναξη, ἔστειλαν καί φώναξαν τόν Ἀββᾶ Μωυσῆ τόν Αἰθίοπα. Αὐτός ὅμως δέν ἤθελε νά ἔλθει. Τοῦ ἐμήνυσε λοιπόν ὁ πρεσβύτερος, λέγοντας: “Ἔλα, γιατί ὅλοι σέ περιμένουν”. Κι ἐκεῖνος σηκώθηκε καί ἦλθε. Καί παίρνοντας ἕνα ζεμπίλι τρύπιο, τό γέμισε μέ ἄμμο καί τό φορτώθηκε στόν ὦμο. Ἐκεῖνοι δέ, βγαίνοντας σέ συνάντησή του, τοῦ λέγουν: “Τί σημαίνει αὐτό, πάτερ;”. Τούς εἶπε τότε ὁ γέρων: “Ἔχω πίσω μου τίς ἁμαρτίες μου πού ξεχύνονται, ἀλλά δεν τίς βλέπω. Καί ἦλθα ἐγώ σήμερα νά κρίνω ἁμαρτίες ἄλλων”. Καί αὐτοί, ἀκούοντας, τίποτε δέν εἶπαν στόν ἀδελφό, ἀλλά τόν συγχώρησαν».  

Ἄς προσπαθήσουμε γιά περισσότερη σιωπή, περισσότερο ἔλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ μας, περισσότερη ἀγάπη, πού θά πηγάσουν ἀπό τήν ἐμβάθυνση στόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Κι ἄς εἶναι τόσο ἡ νηστεία καί ἡ προσευχή ὅσο καί ἡ ἐν γένει εὐκαιρία γιά προσέγγιση τοῦ Θεοῦ ἀφορμές γιά νά δοῦμε τί σημαίνει λόγος ἐμφορούμενος ἀπό τήν πίστη καί τήν ἀγάπη στόν Θεό καί τόν πλησίον. Λόγος συμπάθειας, λόγος εἰλικρινής, δοτικός καί συγχωρητικός ἔναντι τοῦ ἄλλου. Γιά νά δοῦμε τόν δικό μας ἑαυτό. Γιά νά γίνουμε περισσότερο ταπεινοί. Γνήσια χριστιανοί. 

π. Θ.Μ.

Φωνή Κυρίου, 14/3/2021