🌹 "Για να μαλακώσει η καρδιά μας, πρέπει να έρθουμε στην θέση όχι μόνον των άλλων ανθρώπων... Αλλά και των ζώων, ακόμη και του Φιδιού! Να σκεφθούμε: Θα μου άρεσε να ήμουν Φίδι, να έβγαινα λίγο στην λιακάδα να ζεσταθώ και να ερχόταν ο άλλος να με χτυπήσει, να μου σπάσει το κεΦάλι; 🌹Άγιος Παϊσιος.

 

           ...Όχι!

Τότε θα λυπηθούμε 

και θα αγαπήσουμε ακόμη και τα φίδια. 

Αν δεν έρχεται ο άνθρωπος στην θέση των άλλων, 

ακόμη και των ζώων και των εντόμων, 

δεν γίνεται "άνθρωπος!"

Μέσα στον πόνο, 

κρύβεται η περισσότερη αγάπη από την κανονική!

Γιατί, όταν πονάς τον άλλον, 

τον αγαπάς λίγο παραπάνω!

Αγάπη με πόνο, 

είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου, 

που έχει δαιμόνιο 

και το δαιμόνιο να φύγει!

Γιατί η "σφιχτή" αγάπη...

Η πνευματική αγάπη με πόνο... 

Δίνει Παρηγοριά Θεϊκή στα πλάσματα του Θεού!

Πνίγει δαίμονες. 

Ελευθερώνει ψυχές 

και θεραπεύει τραύματα, 

με το βάλσαμο της Αγάπης του Χριστού...

        🌹 Άγιος Παϊσιος

   |εμείς από την ομάδα Viber, "Φίλοι Μετοχίου Ανάληψης"

✅ Η ζωή των άλλων έχει για μένα μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον εαυτό μου, από την ίδια τη ζωή μου. Όταν το καταλάβετε αυτό, δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας... |Το δωρεάν "μυστικό" από τον Όσιο ΣωΦρόνιο του Έσσεξ

  

    "Όταν το καταλάβετε αυτό, δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας..."

 

...Η ζωή των άλλων έχει για μένα μεγαλύτερη αξία 

από τον ίδιο τον εαυτό μου,

 από την ίδια τη ζωή μου. 

Όταν καταλάβετε αυτό, 

δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας.

 

Η λύση ενός προβλήματος ή μιας διαμάχης 

δεν εξαρτάται από τις τυπικές διαδικασίες, 

ούτε από τον τρόπο συμπεριφοράς, 

αλλά από την απόΦαση να υπομείνουμε το παν.

 

Ο καθένας μας οΦείλει να έχει για τους άλλους 

την αγάπη της μητέρας...

 

Οσίου ΣωΦρονίου του Έσσεξ

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

☆ "Αν εμείς λέγαμε μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή Πάτερ ημών, αντιλαμβανόμενοι το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της θα άλλαζε ριζικά...

 

Μία κυρία στο Παρίσι πριν από λίγα χρόνια μου έλεγε ότι δεν τολμούσε να απαγγείλει την προσευχή αυτή μετά τα λόγια «ελθέτω η Βασιλεία Σου». 

Φοβόταν τόσο πολύ ώστε αν έλεγε στον Θεό έντιμα, «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε όφειλε να δεχθεί «όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή» με την ετοιμότητα να τα υπομένει χωρίς γογγυσμό, χωρίς μικροψυχία και τα παρόμοια. 

Πρόσφατα ένα άλλο πλάσμα μου έλεγε ακριβώς τα ίδια λόγια με σένα, σχετικά με το «και άφες ημίν… ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Ο ίδιος όμως θεωρώ ότι, αν εμείς λέγαμε μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή Πάτερ ημών, αντιλαμβανόμενοι το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της θα άλλαζε ριζικά. 

Αν εγώ είμαι υιός τον άναρχου Πατρός, σημαίνει ότι βρίσκομαι έξω από την εξουσία του θανάτου, σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος αλλά κύριος, κατ’ εικόνα της κυριότητος του ίδιου του Θεού, σημαίνει ότι αυθεντικά είμαι ελεύθερος με τη μοναδικά αληθινή έννοια της ελευθερίας. 

Παραμένοντας σε τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος δέχεται κάθε άλλον συνάνθρωπό του ως υιό αναστάσεως και παύει πλέον αυτός να είναι για μένα «μηδαμινός»» ή «ξένος», αλλά είναι ο αιώνιος αδελφός μου.

Πώς μπορώ να φονεύσω τέτοιον αδελφό; 

Αλλά μαζί του ούτως ή άλλως συναντιέμαι στην αιωνιότητα, έξω από την οποία είναι αδιανόητη η ύπαρξη ακόμη και του ιδίου του χρόνου. 

Ή όπως έλεγε ο Γέροντας Σιλουανός, «ο αδελφός μου είναι η ζωή μου».

Σε τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος εύκολα και με φυσικό τρόπο συγχωρεί σε όλους τα πάντα και αγαπά πραγματικά τους εχθρούς του. 

Αλλά την αληθινή αυτή ευαγγελική κατάσταση κατορθώνουν μόνον όσοι πραγματικά πιστεύουν.

Η προσευχή που απορρέει από τέτοια παιδική πίστη αμεσότητας αποκαλύπτει στον άνθρωπο άλλους ορίζοντες, μπροστά στους οποίους όλα τα υπόλοιπα στερούνται νοήματος … 

Σου είναι γνωστή η πορεία αυτή της σκέψεως. 

Ας μεταφερθούμε σε άλλο θέμα…

 Αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην ανάσταση, αν η μικρή αυτή και ελεεινή ζωή είναι η μοναδική γι’ αυτόν και μετά από αυτήν καταλήγει σε πλήρη εκμηδένιση, πώς μπορεί να συγχωρεί εκείνους που τον βλάπτουν στη φτώχεια του; 

Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του από τα πλήγματα μισεί τους εχθρούς, αποστρέφεται κάθε άνθρωπο που τον εκβιάζει.

Ακόμη χειρότερα, θέλει στη μηδαμινότητά του να δοκιμάσει τον εαυτό του ως δεσπότη και ισχυρό, και έτσι φθάνει στην εγκληματική βία εναντίον του αδελφού του. 

Από εδώ προκύπτουν ατελείωτες συγκρούσεις, αδελφοκτονίες και αλληλοκτονίες σε πολέμους, που ποτέ δεν σταματούν. 

Και κατά τη συνείδησή μου η μοναδική οδός προς την αυθεντικά «διαφανή» και αληθινά «ανθρώπινη» ειρήνη είναι να γίνει όλη η ανθρωπότητα κατ’ εικόνα του Ανθρώπου-Χριστού...

           Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

  

|εμείς απο τον Άγγελο Κουνατίδη

✔ ...Κἂν εἶσαι νέος, κἂν ᾿γήρασες, κἂν ἡγωνίσθῃς χρόνους πολλούς, ἐάν δεν κάμῃς ὑπομονήν μέχρι να ᾿βγῇ ἡ ψυχή σου, ὡς ράκος λογίζονται τα ἔργα σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...

 

Ἤθελα νὰ κάμω τρεῖς λόγους, 

ἢ καὶ βιβλία, 

ὅπου τὸ ἕνα νὰ περιέχῃ μόνον αὐτό:

 ῞Οτι ὁ ἄνθρωπος είναι μηδέν· 

καὶ διαρκῶς νὰ φωνάζω ὅτι εἶμαι μηδέν. 

Τὸ ἄλλο νὰ γράφῃ: 

῞Οτι τὰ πάντα ἐν πᾶσι καὶ ἐπὶ πᾶσι 

εἶναι ὁ Θεὸς αὐτοδόξαστος. 

Καὶ τὸ τρίτον: 

Ἔχε εἰς ὅλα ὑπομονὴν 

ἕως θανάτου. 

Κἂν εἶσαι νέος, 

κἂν ᾿γήρασες, 

κἂν ἡγωνίσθῃς χρόνους πολλούς, 

ἐὰν δὲν κάμῃς ὑπομονὴν μέχρι νὰ ᾿βγῇ ἡ ψυχή σου, 

ὡς ράκος λογίζονται τὰ ἔργα σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...

   |Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

            (μαζί κι αυτό...)

   ✨ Τί εστίν ο άνθρωπος;

Μηδέν εστίν ο άνθρωπος.

Μηδέν η δύναμις του.

Μηδέν η φαντασία του.

Μηδέν η ύπαρξις του.

Μηδέν ο Πλούτος, 

Δόξα και Ισχύς. 

Μηδέν η ωραιότης.

Τα πάντα όναρ και σκιά.

Τα πάντα ματαιότης... 

    ♰ Δαβίδ του Προφήτου

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

☆ Ο Θεός δίνει τα κλειδιά του ουρανού στον προφήτη Ηλία... | Και από τα χέρια Εκείνου τα κλειδιά περνάνε στον καθένα μας. Το ζήτημα όμως είναι να προλάβουμε ν΄ανοίξουμε τις πόρτες, που ανοίγονται μπροστά μας, για να μη σκουριάσουν τα κλειδιά στα χέρια μας...

 

Απίθανη ομιλία του παπα Σπύρου. 

Προχθές στην Κρήτη...

Και μην βιαστούμε να πούμε 

ή έστω να σκεΦτούμε 

πως δεν μας αφορά.

Ένας απίθανος παππούλης, έγγαμος 

- δεν θα πω βέβαια ούτε ποιος, ούτε από που... - 

που νοιάζεται, αγαπάει και προσεύχεται 

από την πρώτη στιγμή της δυσκολίας 

ενός πολύ δικού μας ανθρώπου...

Όταν τον ρώτησα 

σε μια από τις τηλ. επικοινωνίες μας, 

σε ποιον άγιο προσεύχεται, 

μου είπε:

«Μα, στον Προφήτη Ηλία».

Όταν μου το είπε, δεν κατάλαβα γιατί.

Πιθανότατα, ούτε και σεις θα καταλαβαίνατε.

Όταν ακούσουμε όμως την ομιλία αυτή, 

θα καταλάβουμε γιατί στον Προφήτη Ηλία. 

Και θ' αρχίσουμε να προσευχόμαστε 

και εμείς στον Προφήτη Ηλία,

βοηθώντας και σπρώχνοντας, 

έστω και ελάχιστα, 

τις προσευχές του άγγνωστου παππούλη προς Εκείνον. 

Άρα μας αφορά...

  Συγχωρέστε με και πάλι, 

για τα πολλά και δυσνόητα.-

         |σ.Β.Γ.

✨ «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μην ησυχάσω;» |Μνήμη σήμερα 14 Ιουλίου, του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου... |Δες μια τρομερή αλήθεια - μυστικό που μάλλον δεν την φανταζόσουν! Που αλλού κρύβεται ο Χριστός μας εκτός από το Άγιο Ποτήριο;

 

"Αν και μυστηριακά (δια μέσου της Θείας Κοινωνίας) 

δεν μπορούμε να δεχτούμε τον Κύριο 

περισσότερο από μια φορά την ημέρα, 

ωστόσο πνευματικα και νοερά 

μπορούμε να Τον δεχόμαστε κάθε ώρα και κάθε στιγμή 

δια μέσω της εργασίας όλων των αρετών 

και των εντολών Του 

και ιδιαιτέρως με την νοερά προσευχή. 

Κι αυτό γιατί ο Κύριος βρίσκεται 

κρυμμένος μέσα στις αρετές 

και στις Άγιες του εντολές 

και όποιος κάνει μια αρετή ή εντολή, 

δέχεται αμέσως μέσα στην ψυχή του τον Κύριο 

που είναι κρυμμένος μέσα σε αυτές."

"Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, 

τη Θεία Μετάληψη 

και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, 

τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, 

αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη 

και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού."

         ~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

  |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

 

      👉 Ποιος ήταν ο Όσιος Νικόδημος;

 Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Νάξο το έτος 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και Αναστασία Καλλιβούρση (η οποία εμόνασε στην Ιερά Μονή Χρυσοστόμου Νάξου, με το όνομα Αγάθη). 

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας. 

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. 

Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά σε φημισμένους διδασκάλους έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή. 

Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος. 

Εκεί, στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. 

Οι Πατέρες της Μονής, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν αναγνώστη και γραμματέα της Μονής. 

Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. 

Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων. 

Μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος» και άλλα πολλά. 

Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 (!!!) χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του έτους 1809 στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: 

«Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;». 

Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυαίς του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 μ.Χ. τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της...

✔ Εμείς - που υποτίθεται πως είμαστε Χριστιανοί - ξέρουμε, αν ερωτηθούμε από κάποιον, να απαντήσουμε σε κάτι τέτοιες απλές ερωτησούλες; Πόσα είναι τα ηγετικά ... ταγκαλάκια; Τι ρόλο παίζουν; Με ποιους τρόπους μας πολεμούν; Και ... με ποια δικά μας "όπλα" δεν θα υπάρχει λόγο να τα φοβόμαστε; |Γιατί αν δεν γνωρίζουμε, αδέρΦια, τη δύναμη, τις μεθόδους και τις τακτικές των αντιπάλων μας, πως περιμένουμε να τους νικήσουμε κάποτε; 👉 Δες...

 

[Όλα τα δαιμόνια πάντως … 

συνεργάζονται μεταξύ τους.

Εννοείται, εναντίον μας...

 

(και)

"... Σκέψου 

αν οι άνθρωποι τον έβλεπαν πως ενεργεί, 

αν έβλεπαν την “γλυκειά” του μορφή ... " ]

 

 

ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν, Γέροντα, τα πονηρά πνεύματα;

ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, 

στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, 

κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. 

Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση 

ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου 

και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. 

Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι 8, όσα και τα θανάσιμα πάθη:

της γαστριμαργίας, 

της πορνείας, 

της φιλαργυρίας, 

της λύπης, 

της οργής, 

της ακηδίας, 

της κενοδοξίας, 

της υπερηφάνειας.

 

Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, 

ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, 

ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. 

Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, 

για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη 

και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, 

ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό 

και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη 

και η δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη.

Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός 

-και όσο τους το επιτρέψει, 

ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , 

για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, 

η πίστη μας και η αγάπη μας σ’ Εκείνον, 

ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, 

τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας 

και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

 

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. 

Με ποιούς;

Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς, 

με τους οποίους αιχμαλωτίζουν το νου, 

τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να συναινέσει στην αμαρτία.

Δεύτερον, με τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας, 

από τα οποία παίρνουν τις αφορμές 

για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.

Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις 

-την ακοή, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση 

και, προπάντων, την όραση- 

μέσ’ από τις οποίες, σαν από πόρτες, 

περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα, 

που ξεσηκώνουν τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.

Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους, 

τους οποίους βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν 

είτε να μας παρασύρουν στην αμαρτία.

Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.

 Μας πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα, 

αλλά οι κυριότεροι είναι αυτοί οι πέντε. 

Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως, 

καθόλου δεν μπορούν να μας βλάψουν, 

εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος 

έχουμε λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, 

εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στο Θεό 

και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του 

με σταθερότητα και ανδρεία, 

με ταπεινοφροσύνη και υπομονή, 

με προσευχή και νηστεία, 

με τακτική Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.

 

(Γέροντος Ευστρατίου, 

«Απαντήσεις σε ερωτήματα Χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008)

   |aναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

                                                   ❈      ❈      ❈

 

 

   

       |αντί άλλου ΥΓ:

Για να βάλουμε όμως τα πράγματα στη σωστή 

- την Ορθόδοξη δλδ - βάση τους

και για να μη θεωρήσει κανείς πως τα ταγκαλάκια είναι ανίκητα...

 Ας δούμε τι λέει κάποιος, που τα είχε επανειλημμένως κατατροπώσει!

      Άγιος Παΐσιος...

- Γέροντα, μου λέει ο λογισμός ότι ο διάβολος, 

ιδίως στις μέρες μας, έχει πολλή δύναμη.

- Ο διάβολος έχει κακία και μίσος, όχι δύναμη. 

Η αγάπη του Θεού είναι παντοδύναμη. 

Ο σατανάς προσπαθεί να φανή παντοδύναμος, 

αλλά δεν τα καταφέρνει. 

Φαίνεται δυνατός, αλλά είναι τελείως αδύναμος. 

Πολλά καταστρεπτικά σχέδιά του χαλούν, 

πριν καν αρχίσουν να πραγματοποιούνται. 

Θα άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας 

μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;

- Γέροντα, φοβάμαι τα ταγκαλάκια.

- Τι να φοβηθής; 

Τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμιά δύναμη. 

Ο Χριστός είναι παντοδύναμος. 

Ο πειρασμός είναι σάπιος. 

Σταυρό δεν φοράς; 

Τα όπλα του διαβόλου είναι αδύναμα. 

Ο Χριστός μας μας έχει οπλίσει με τον Σταυρό Του. 

Μόνον όταν αφήνουμε τα όπλα τα πνευματικά, 

τότε ο εχθρός έχει δύναμη. 

Ένα μικρό σταυρουδάκι έδειξε ένας ορθόδοξος ιερέας 

σε έναν μάγο και έκανε να τρέμη ο δαίμονας 

που είχε επικαλεσθή με τις μαγείες του.

- Γιατί φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;

- Γιατί, όταν ο Χριστός δέχθηκε τους εμπτυσμούς, 

τα ραπίσματα και τα χτυπήματα, 

τότε συντρίφθηκε το βασίλειο και η εξουσία του διαβόλου. 

Με τι τρόπο νίκησε ο Χριστός!

“Με το καλάμι συντρίφθηκε το κράτος του διαβόλου”, 

λέει κάποιος Άγιος. 

Όταν δηλαδή Του έδωσαν το τελευταίο χτύπημα 

με το καλάμι στο κεφάλι, 

τότε συντρίφθηκε η εξουσία του διαβόλου. 

Δηλαδή η υπομονή είναι η πνευματική άμυνα 

και η ταπείνωση το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου.

Το μεγαλύτερο βάλσαμο της σταυρικής θυσίας του Χριστού 

είναι που συντρίφθηκε ο διάβολος. 

Μετά την Σταύρωση του Χριστού, 

είναι πια όπως το φίδι που του έχει αφαιρεθή το δηλητήριο 

ή όπως το σκυλί που του έχουν αφαιρεθή τα δόντια. 

Αφαιρέθηκε το φαρμάκι από τον διάβολο, 

αφαιρέθηκαν τα δόντια από τα σκυλιά, τους δαίμονες, 

και είναι τώρα αφοπλισμένοι 

και εμείς με τον Σταυρό οπλισμένοι.

Τίποτε, 

τίποτε δεν μπορούν να κάνουν οι δαίμονες 

στο πλάσμα του Θεού, 

όταν δεν τους δώσουμε εμείς δικαιώματα. 

Μόνο φασαρία κάνουν, 

δεν έχουν εξουσία.

Μια φορά, όταν ήμουν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, 

πέρασα μια πολύ όμορφη αγρυπνία!

Είχαν μαζευθή την νύχτα πολλοί δαίμονες επάνω στο ταβάνι. 

Στην αρχή χτυπούσαν με βαριές δυνατά 

και μετά θορυβούσαν, 

σαν να κυλούσαν κούτσουρα μεγάλα, κορμούς δένδρων.

Σταύρωνα το ταβάνι και έψαλλα 

“Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα…”. 

Τελείωνα, άρχιζαν τα κούτσουρα πάλι. 

“Τώρα, είπα, θα κάνουμε δυο χορούς! 

Έναν εσείς με τα κούτσουρα από πάνω 

και έναν εγώ από κάτω!” 

Άρχιζα εγώ, σταματούσαν αυτοί.

 Μια φορά έψαλλα 

“Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν…”, 

την άλλη 

“Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν σου ημίν δέδωκας…”. 

Πέρασα την πιο ευχάριστη νύχτα με ψαλμωδία 

και, όταν λίγο σταματούσα, 

συνέχιζαν αυτοί με την ψυχαγωγία! 

Την κάθε φορά 

όλο και διαφορετικό έργο θα παρουσιάσουν!…

- Όταν ψάλλατε την πρώτη φορά, δεν έφυγαν;

- Όχι. Μόλις τελείωνα εγώ, άρχιζαν εκείνοι. 

Ναι, έπρεπε να βγάλουμε αγρυπνία και οι δυο χοροί! 

Ήταν μια όμορφη αγρυπνία! 

Έψελνα με καημό! 

Πέρασα καλές μέρες!…

- Γέροντα, πώς είναι ο διάβολος;

- Ξέρεις τι “όμορφος” είναι; 

Άλλο πράγμα! 

Μόνο να τον δης!! 

Και πώς η αγάπη του Θεού 

δεν επιτρέπει να βλέπει ο άνθρωπος τον διάβολο! 

Ω, θα πέθαιναν οι περισσότεροι από τον φόβο τους! 

Σκέψου αν τον έβλεπαν πως ενεργεί, 

αν έβλεπαν την… “γλυκειά” του μορφή! 

Μερικοί πάλι θα είχαν την καλύτερη ψυχαγωγία! 

Ξέρεις τι ψυχαγωγία; 

Πώς το λένε; Σινεμά;… 

Για να δη κανείς όμως ένα τέτοιο έργο, 

πρέπει να πληρώση πολλά…, 

και πάλι αν θα μπορέση να το δη!

- Έχει κέρατα, ουρά;

- Ναι, όλα τα εξαρτήματα!!!

- Γέροντα, οι δαίμονες έγιναν τόσο άσχημοι, 

όταν έπεσαν και έγιναν από Άγγελοι δαίμονες;

- Εμ, βέβαια! 

Και είναι τώρα σαν να τους χτύπησε κεραυνός. 

Αν πέση κεραυνός και χτυπήση ένα δένδρο, 

δεν θα γίνη αμέσως το δένδρο ένα μαύρο κούτσουρο; 

Έτσι και αυτοί είναι σαν να τους χτύπησε κεραυνός. 

Ένα διάστημα έλεγα στο ταγκαλάκι: 

“Να έρχεσαι να σε βλέπω, 

για να μην πέσω στα χέρια σου. 

Τώρα και μόνον που σε βλέπω, 

φαίνεσαι πόσο κακός είσαι. 

Αν πέσω στα χέρια σου, 

τι κακό έχω να πάθω! ”

   |πηγή: Άγιος Σώστης

    (τη σύνθεση με τη φωτογραΦία και τις κουβέντες του Αγίου Παππού μας 

την υποκλέψαμε από εδώ...)

    

    

👉 Ξέρει τι σκεφτόμαστε; Τι λες;

      ✔ Ούτε κατά διάνοια! Δες...👉 

 

«οὐ τὰ κατὰ διάνοιαν εἶδεν,
ὦ πραότατε, ὁ διάβολος·
τῆς γὰρ θείας μόνης 

ἐστὶ τοῦτο ἐξαίρετον δυνάμεως,
τῆς πλασάσης κατὰ μόνας τὰς καρδίας ἡμῶν·
ἀλλὰ ἀπὸ τῶν τοῦ σώματος κινημάτων
τὰ τῆς ψυχῆς θηρεύεται βουλεύματα»
 

Ἅγιος Ἰσίδωρος ο Πηλουσιώτης

(Ἔργα Γ΄, Ἐπιστολή ρνς´ Ἀρχοντίῳ πρεσβυτέρῳ)

✨ Πίσω και πάνω απ΄όλα, φίλε, κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 

    Κάποιες σκέψεις μας έχουν κολλήσει στο κεΦάλι, 

βλέποντας τα βράδυα από ένα μπαλκόνι 

τα ζευγάρια κάθε ηλικίας,

που περπατάνε χέρι - χέρι.

  Ατελείωτα ζευγάρια σε ολόκληρη την υΦήλιο,

αιώνες τώρα, πορεύονται μαζί στη ζωή τους.

  Αν νομίζουμε κι εμείς, 

μαζί με όλους τους επί γης ανθρώπους,

πως με την ομορΦάδα, 

την εξυπνάδα και τη γοητεία μας 

έχουμε όλοι και όλες κερδίσει στη ζωή μας 

το άλλο μας μισό...

  Μήπως έΦτασε η ώρα να αναθεωρήσουμε;

  Γιατί, δεν μας περνάει καν από το νου

η πραγματικότητα 

πως εκείνη που ενώνει τους ανθρώπους

- όσο βαρύ κι αν ακούγεται - 

είναι η Θεία Χάρις.

   Γιατί αν ο ΠροΦήτης Ιερεμίας,

αιώνες πριν την έλευση του Χριστού μας έγραΦε...

"Πριν ακόμη σε πλάσω μες στην κοιλιά της μάνας σου, σε διάλεξα, και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει "...

     ...σιγά που δεν γνωρίζει ποιος άνθρωπος απ΄όλους μέσα σ΄όλόκληρο τον ντουνιά ταιριάζει σε μένα ή σε σένα...

    Ο οποίος άνθρωπος είναι προορισμένος τελικά για σένα κι ας μην το Φαντάζεσαι...

  Πίσω και πάνω απ΄όλα, 

φίλε, 

κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 Κι αν εμείς οι άνθρωποι 

το συνειδητοποιήσουμε αυτό ως γεγονός

και διαχειριστούμε την ευλογία

να μας δοθεί ένας άνθρωπος 

ως δώρο και μόνο,

τότε θα δούμε τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας.

 Αρκεί στην εξίσωση της σχέσης μας 

με τον άλλο άνθρωπο να προσθέσουμε 

κι Έναν τρίτο ανάμεσά μας,

που δεν θα΄ναι άλλος όμως,

παρά μόνον ο Χριστός.

 Κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ στη ζωή σου,

   ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.

1000 φορές, αδερΦάκι, να μείνεις μόνη / μόνος.

  Άσ΄το καλύτερα.

  Πιο καλή η μοναξιά...

   Δες τι λένε νύχτα - μέρα στις "ειδήσεις"...

        Κι αν "το δώρο"  που τελικά σου δόθηκε  

           το χειριστείς ως τιμωρία ή ως αγγαρεία...

   Τότε θα γίνουν πολύ δύσκολα τα πράγματα,

πολλές φορές δυστυχώς αφόρητα.

   Σκέψου όμως πως ακόμα και από μια τέτοια κατάσταση μπορείς να αγιάσεις.

  Και συ και ο άνθρωπος δίπλα σου,

  που κάποια στιγμή - δεν μπορεί - 

θ΄ακούσει έναν από τους ψιθύρους του Θεού,

 που ποτέ, μα ποτέ, 

δεν παραβιάζει την ελευθερία μας...

     {Διόρθωσέ μας αν διαΦωνείς 

σε τούτες τις αμπελοΦιλοσοΦίες μας. 

  Χαρά μας...

   Δεν διεκδικούμε δα και το αλάθητο.

      Σ΄ενα απλό μπαλκόνι καθόμαστε, 

           όχι σε τίποτα έδρανα.

      Και το Βατικανό μάς πέφτει πολύ πολύ μακρυά 

(μακρυά από μας...}

   |Δες τώρα και την παρακάτω μικρή αΦορμή 

 που τελικά μας οδήγησε σε όλα αυτά...

   

Κι όλα αυτά τα όμορΦα έγιναν, λέει,

γιατί κάποτε συναντήθηκαν 2 άνθρωποι

και διάλεξαν ο ένας τον άλλον

και αγαπήθηκαν

και είπαν να ενώσουν τις ζωές τους...

Φαντάσου αυτό το video

με πρωταγωνιστές

τους δικούς σου γονείς ή παππούδες...

(κι αν έχεις την όρεξη και τα μέσα,

σκηνοθέτησέ το και φτιάξ΄το και συ!

Για να το έχουν και οι επόμενες γενιές...

Κι αν θες, στείλ΄το και σε μας!

Για να χαρούμε και μεις μαζί σου...)

|ζούληξε τη μια από τις 2 εικόνες

για να δεις και συ το 30΄΄ θαυμάσιο fb βιντεάκι...