Κάθε πρωί... |«Σταυρέ του Χριστού Πανάγιε, σώσον ημάς τη δυνάμει σου»

«Εσύ θα κάνεις κάθε πρωί τον Σταυρό σου και θα λες: 

"Θεέ μου, αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια σου"

και μόνο τότε θα φεύγεις για την δουλειά σου.»

         |Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

✔ Ο Χριστός δεν μαλώνει. Να γονατίσεις μπροστά στον Χριστό και να πεις...

 

|γράΦει "Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος"

 ·

Ο Χριστός δεν μαλώνει.

Να γονατίσεις μπροστά στον Χριστό και να πεις: 

"Κύριέ μου, εγώ κρύβομαι από τους ανθρώπους. 

Αλλά θέλω εσύ να με δεις όπως είμαι! 

Αυτός που είμαι! 

Να μ’ αγαπάς όπως είμαι. 

Να μη με μαλώσεις. 

Γιατί δεν αντέχω να με μαλώνεις. 

Γιατί απογοητεύομαι εύκολα αν με τσακίζεις…"

Και θα πει ο Χριστός: 

"Πού είσαι παιδί μου; 

Σε περίμενα! 

Όχι! 

Εγώ καλάμι συντετριμμένο δεν θα το τσακίσω. 

Ούτε φλόγα που τρεμοσβήνει θα τη σβήσω, 

όχι".

Όταν δει ο Χριστός 

ότι το κεράκι της ψυχής σου, 

είναι σα να το φυσάνε οι άνεμοι, 

θα βάλει το χέρι Του μπροστά 

και τη φλόγα αυτή θα τη μεγαλώσει!

Δεν θα σε τρομάξει…

Δεν θα σε μαλώσει…

Αλλά να γονατίσεις…

Να ταπεινωθείς...

✔ Αυτό είναι το σωστό. Αυτό είναι το Ορθόδοξο. Γι΄αυτά διψάει κάθε ψυχή. Τουλάχιστον μέχρι τα 40 που θα τακτοποιηθεί... Αλλά και μετά. Και αυτό σημαίνει το "Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, Γιώργο μου!"

 (Οι μόνες ουσιαστικές κουβέντες που διάβασα αυτές τις μέρες. Και κλείστε πια τις τηλεοράσεις, βρε παιδιά. Φτάνει πια. Μόνο κακό κάνουνε.-)

     |από τον "αμΦ." & τους "συν αυτώ"...

πηγή

✔ Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι είναι αγαπητοί και περιζήτητοι;

  Όποιος στηρίζεται στην γνώση του 

και ανατρέπει την γνώμη του άλλου με επιπολαιότητα, 

όποιος επίσης είναι πρόθυμος να απαντήσει, 

να δικαιολογηθεί και να δικαιολογήσει, 

ή έχει θέλημα που είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή του, 

αυτός απολαμβάνει ως καρπό την έχθρα. 

Δεν μπορεί να συμφωνήσει με κανένα. 

Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι 

είναι αγαπητοί και περιζήτητοι; 

Όσοι διακονούν, 

όσοι είναι πέρα για πέρα ήρεμοι 

και πρόθυμοι να αποδεχθούν την γνώμη του άλλου, 

την επιθυμία του, 

την σκέψη, 

την ενέργεια του, 

το αμάρτημα του, 

το πάθος του, 

την ευγένεια του, 

την αγένεια του, 

που η ευαισθησία τους είναι στραμμένη 

προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους. 

Αντιθέτως, 

αυτοί που θέλουν να υπερασπίζουν τον εαυτό τους, 

που θέλουν να έχουν θέση, 

γνώμη, 

σκέψη, 

να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα, 

να επιβάλλουν την γνώμη τους 

– άκουσε με, λένε, και μετά κάνε ότι θέλεις – 

γίνονται αντιπαθητικοί. 

Γιατί να σε ακούσω, βρε αδελφέ; 

Εγώ αυτό θέλω να κάνω. 

Βέβαια, από ταπείνωση ή εξυπνάδα 

– το ίδιο είναι – 

θα σε ακούσω, 

αλλά εσύ έχασες. 

Όποιος αφήνει ανέγγιχτους τους άλλους 

από την παρουσία του, 

όποιος τους αφήνει ελεύθερους 

να κάνουν ό,τι θέλουν 

και η μόνη σχέση του μαζί τους 

είναι η σχέσης της διακονίας, 

της υπηρεσίας, 

του εσχάτου ανθρώπου, 

ο απλός, 

ο ταπεινός, 

ο ανεπιτήδευτος, 

αυτός είναι πάντοτε ο αγαπημένος. 

Όσοι ζητούν, 

απαιτούν, 

παρακαλούν... 

Αυτούς 

από μακριά τους βλέπεις 

και τους αποφεύγεις. 

Όλα αυτά δεν έχουν θέση σε μια ψυχή 

η οποία αγνίζει εαυτή 

και την ευτρεπίζει για τον Θεόν. 

Όποιος δεν προσέχει 

και υποστηρίζει το θέλημα Του, 

την γνώση Του, 

αυτός κερδίζει την έχθρα.

 

Δεν τον αγαπάει κανείς. 

Όλοι σαν να δαιμονίζονται, 

έχουν απέναντι του ένα ένστικτο αντιδράσεως 

και θέλουν να του πουν όχι. 

Βέβαια, αυτός τα βάζει με τους άλλους. 

Προφανώς όμως ο ίδιος είναι υπαίτιος 

και άξιος της μοίρας του, 

του στρώματος το οποίο στρώνει. 

Αυτός εκ του πνεύματος 

ου δύναται είναι του φέροντος λύπην εν τη καρδία, 

δεν είναι δυνατόν να ενεργείται 

από το Άγιον Πνεύμα, 

το οποίο φέρνει συντριβή στην καρδιά... 

 (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή

✅ ο εξαποδώς, Φίλε, μια χαρά την κάνει την δουλίτσα του. Δεν ξέρω για σένα, αλλά... αν δεν θέλω any more να εθελοτυΦλώ, πρέπει να...

[ ο εξαποδώς, Φίλε,

μια χαρά την κάνει την δουλίτσα του.

Όλοι όμως,

ακόμα κι αυτός ο (γ)ίδιος,

γνωρίζουμε Ποιος θα κερδίσει στο τέλος...

Δεν ξέρω για σένα, αλλά...

αν δεν θέλω any more να εθελοτυΦλώ...

Το θέμα πλέον είναι ξεκάθαρα προσωπικά σε μένα.

Πρέπει να διαλέξω:

Με ποιον από τους 2 θέλω να΄μαι .-]

|μας είχε στείλει τότες ο (ψευτο)Λαυρέντης

~ Σχετική ανάρτηση:

"Ο διάβολος είναι αδύναμος. Θα άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;" |Άγιος Παΐσιος

– Γιατί Γέροντα, φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;...

📿 ...Και να λέγετε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

Σας συμβουλεύω 

να κάμετε από ένα κομβοσχοίνι, 

μικροί και μεγάλοι, 

και να το κρατάτε με το αριστερό χέρι, 

και με το δεξιό να κάμετε τον Σταυρόν σας 

και να λέγετε: 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

|εκλάπη (και αυτό) από τον Δημήτρη Ρόδη

✔ Βρες τρόπο να το χειριστείς. Αλλιώς τίποτα δεν έκανες...

"Μην νομίσεις, ότι επειδή 3 μέρες εγκρατεύτηκες 
και νήστεψες, τρομάζεις μ' αυτό τον σατανά. 

Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις, 
να σε βρίσει ο άλλος και να μην μιλήσεις, 
να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις, 
αυτό είναι το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά.

Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, 
δεν έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, 
τίποτα δεν έκανες."


Όσιος Άνθιμος της Χίου

(Το κείμενο μας το έστειλε πριν 4 - 5 χρόνια ο Φώτης)

✔ Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου ...

 

"Εσκληρύνθη η καρδία των πολλών". 

Φτάσαμε στο σημείο, ακόμη κι όταν πέφτει ο "εχθρός", 

να του δίνουμε μια να πάει παρακάτω. 

Βγάζουμε καταδικαστικές αποφάσεις, 

τη στιγμή που ο Θεός ακόμη μας καταδέχεται, 

και βγάζει τον ήλιο του κάθε μέρα για όλους μας! 

Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου. 

Ακόμη, όμως, κι αν θεωρείς ότι εσύ είσαι ο σωστός ή και μάρτυρας, 

κανένας μάρτυρας δεν πήγαινε στο μαρτύριο καταρώμενος 

ή χαιρόμενος με την τιμωρία των αντιπάλων.

 Θεωρούμε έλεος το να ταΐσουμε το φτωχό παιδάκι, 

να βοηθήσουμε τη χήρα ή τον άρρωστο. 

Αυτό δεν είναι έλεος. 

Είναι το αυτονόητο! 

Έλεος είναι αυτό που θα δώσεις σε αυτόν, 

που (κατά τη γνώμη σου) δεν το αξίζει!

~ της Κατερίνας Γιαλαμά, εκ των "συν αυτώ"

 [πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2021]

✔ Χωρίς να ρωτάμε "γιατί σε μένα"...

🌹 Η ατάκα που άλλαξε τη ζωή της Μυριέλλας... |Κι αν αυτό δεν είναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ, τότε τι είναι;

  

 Άκου να δεις τι έπαθα απόψε.

Η αγαπημένη φίλη μου, η Αθηνούλα, μου έστειλε πριν λίγα λεπτά ένα βιντεάκι από το TikTok. 

εγώ δεν έχω λογαριασμό εκεί, ήμουν όμως στον υπολογιστή και προσπαθώντας να ξεχαστώ από τις δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις των τελευταίων ημερών για την υγεία του παππούλη μας του Ευσέβιου, ετοίμαζα τις αυριανές αναρτησούλες του "αμΦοτεροδέξιου". 

Οπότε, πάτησα πάνω στον σύνδεσμο για να δω, αν θα μου εμφανίσει κάτι.

Παραδόξως μου το άνοιξε.

Και ήταν αυτή η πανέμορφη κοπέλα, η Μυριέλλα. 

Την οποία ομολογώ πως την αγαπώ, παρότι δεν τη γνωρίζω προσωπικά, γιατί είναι η μόνη από τις νέες ηθοποιούς, που μου θυμίζει έντονα την αδερΦούλα μου, τη μακαριστή την Γιωργία Αποστόλου... 

 Γιατί μίλαγε κι εκείνη με τον ίδιο εν-θουσιασμό για τον Χριστό μας, μη αΦήνοντας στο συνομιλητή της τον παραμικρό ενδοιασμό για την αλήθεια των λεγομένων της.

Ξεκίνησε λοιπόν το βιντεάκι και καθηλώθηκα από τα πρώτα δευτερόλεπτα που άρχισε η Μυριέλλα να μιλάει.

Δε σου κρύβω πως από τη μέση του βίντεο και μετά, άρχισα να κλαίω. 

Και κατάλαβα πως κλαίω, γιατί χαίρομαι βλέποντας τον τελευταίο καιρό ανθρώπους πλέον από κάθε χώρο, οι οποίοι μας διδάσκουν πράγματα τα οποία θα έπρεπε να τα έχουμε ξεκαθαρισμένα μέσα μας. 

Ποιο είναι το αληθινά συγκλονιστικό μήνυμα που μας δίνει απόψε η Μυριέλλα;

              Εξομολόγηση ... χτες. 

Δεν θα πω περισσότερα.

Και εγώ σας εύχομαι, αγαπημένα μου αδέρΦια, να βρείτε έναν Γέροντα, ένα Πνευματικό Πατέρα!

Αλλά να πάτε με τέτοια διάθεση, όπως πήγε η Μυριέλλα. 

Και να τον κοιτάξετε στα μάτια, έτσι όπως τον κοίταξε η Μυριέλλα.

Και να εξομολογούμαστε όλοι μας συχνά, 

με επίγνωση και αληθινή Μετάνοια, 

όπως εξομολογηθήκαμε εκείνη την πρώτη λυτρωτική φορά 

ή σαν να ξέρουμε με κάποιον τρόπο πως είναι η τελευταία μας...

Ο Χριστός και η Μάνα μας, η Παναγιά, να ξέρετε, πως θα μας αποζημιώσει.

 Και σ΄αυτή τη ζωή, αλλά κυρίως στην Άλλη, την Όντως Ζωή...

      |ΥΓ. σ.Β.Γ.:

Μυριέλλα, θα γνωριστούμε κι από κοντά, δεν γίνεται. 

Σήμερα ήταν η πρώτη μας "συν-άντηση". 

Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πότε.

Αλλά Το Άγιο Πνεύμα θα δώσει και θα γνωριστούμε και από κοντά.

Σε ευχαριστώ και σε φιλώ.-

     |Δείτε τώρα, μετά απ΄αυτό το μη αναγκαίο παραλήρημα, την υπέροχη ομολογία της Μυριέλλας! Συγχωρέστε με για την καθυστέρηση.- 

✅ «ἐγώ δεν εἰμαι ἀξιος να εἶμαι Ἱερέας, ἀλλά γνωρίζω ἀκριβῶς πως πρέπει να εἰναι ἐκεῖνος που μέλλει να ἱερουργεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ... |Και πρόσεξε πολύ αυτά τα λόγια, γιατί δεν τα δεν τα λέει κάποιος "τυχαίος"... Ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα Θεολόγους.-

 

Ἐρώτησαν κάποτε αὐτὸν τὸν Ἅγιο καὶ μακάριο Συμεῶν, 

πὼς πρέπει νὰ εἶναι ὁ Ἱερέας· 

κι αὐτὸς ἀποκρίθηκε: 

«ἐγὼ δὲν εἰμαι ἀξιος νὰ εἶμαι Ἱερέας, 

ἀλλὰ γνωρίζω ἀκριβῶς πὼς πρέπει νὰ εἰναι ἐκεῖνος 

ποὺ μέλλει νὰ ἱερουργεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. 

Πρέπει λοιπὸν ἐν πρώτοις, 

νὰ εἶναι ἁγνὸς ὄχι μόνο στο σῶμα, 

ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή, 

καὶ ἀκόμη νὰ εἰναι ἀμέτοχος ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. 

Δεύτερον, 

νὰ εἰναι ταπεινὸς καὶ στὴν ἐξωτερικὴ διαγωγὴ 

καὶ στὴν ἐσωτερικὴ στάση τῆς ψυχῆς. 

Κατόπιν, 

ὀταν στέκεται μπροστὰ στὴν ἱερὴ καὶ ἁγία Τράπεζα, 

ὀφείλει, 

βλέποντας αἰσθητὰ τὰ ἀγια Δωρα 

ποῦ εἰναι μπροστά του, 

νὰ βλέπει νοερὰ τὴ Θεότητα, 

χωρὶς νὰ ἐχει καμιὰ ἀμφιβολία. 

Ὄχι δὲ μόνον αὐτό, 

ἀλλὰ καὶ Αὐτὸν τὸν Κύριο 

ποῦ εἰναι παρὼν στὰ Τίμια Δωρα ἀοράτως, 

ὀφείλει νὰ Τὸν ἐχει ἐνοικο στὴν καρδιά του ἐνσυνείδητα, 

γιὰ νὰ μπορει μὲ παρρησία νὰ προσφέρει τὶς ἱκετευτικὲς εὐχές, 

καὶ μιλῶντας σὰν φίλος πρὸς φίλο, 

νὰ λέει: 

«Πάτερ ἠμων ὁ ἐν τοῖς οὐρανοις 

ἁγιασθήτω τὸ ὀνομά Σου», 

σὲ τρόπο ὠστε ἡ προσευχὴ αὐτὴ νὰ φανερώνει 

ὀτι τὸν φύσει Υἱό του Θεου, 

τὸν ἐχει ἐνοικο μέσα του 

μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα 

καὶ τὸ Ἅγιο Πνευμα. 

Τέτοιοι λοιπόν,

 καθὼς γνωρίζω, 

πρέπει νὰ εἰναι οἱ πρεσβύτεροι.-

Συγχωρῆστε με, πατέρες καὶ ἀδελφοί». 

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος 

|"Δάνειο" από τον π. Δημήτριο Γεωργαντώνη

✔ Όταν ο Θεός δεν μας δίνει τίποτα, και νιώθουμε σαν συντρίμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε...

 

Όταν οι δυ­σκο­λί­ες της ζωής, 

οι πι­κρί­ες της ψυ­χής, 

οι αδυ­να­μί­ες του εσω­τε­ρι­κού μας κό­σμου, 

ο πό­νος, 

η χαρά, 

μας αφαι­ρούν κάθε ελ­πί­δα, 

πνευ­μα­τι­κή ή αν­θρώ­πι­νη. 

Όταν οι οφθαλ­μοί μας 

γί­νον­ται ξη­ροί από την προσ­δο­κία 

και τε­λι­κά δεν βλέ­πουν...

Όταν το θε­ω­μέ­νο σώμα μας, 

το τί­μιο να­ΰ­δριο του Θεού 

γί­νε­ται "ως ασκός εν πά­χνη", 

ένα το­μά­ρι που έπε­σε στην πά­χνη 

και πά­γω­σε 

και έχα­σε το χρώ­μα του τόσο, 

ώστε να μην ξε­χω­ρί­ζεις αν υπάρ­χει...

 Όταν η ζωή μου γί­νε­ται τέ­τοια 

που με κά­νει να νιώ­θω 

ότι ξη­ρά­θη­κε η ύπαρ­ξη μου, 

ότι ξε­χά­στη­κα από την αγά­πη των αν­θρώ­πων, 

των αγ­γέ­λων, 

των αγί­ων...

 Ότι χά­θη­κα 

και ζη­τάω από τον Θεό 

λίγη ανά­ψυ­ξη, 

λίγη ξε­κού­ρα­ση, 

και ο Θεός δεν μου δί­νει τί­πο­τα, 

και νιώ­θω σαν συν­τρίμ­ι της ζωής...

   ... Τότε αξί­ζει να πι­στεύ­ου­με.-

    |(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

         πηγή

  (εμείς από τους Φίλους Μετοχίου Ανάληψης)

    ✅"αμΦ" ΥΓ:

Πρότασή μας:

Τώρα που το διάβασες όλο αυτό,

πήγαινε άλλη μία πίσω

και ξαναδιάβασέ το από την αρχή...

Με τη μία δεν εμπεδώνονται τέτοια πράγματα.-

☆ Να έχεις διάκριση! Μη ρωτάς έναν ανύπαντρο πότε θα παντρευτεί. Μη ρωτάς έναν παντρεμένο πότε θα αποκτήσει παιδί. Μη ρωτάς έναν χωρισμένο ποιός φταίει για τον αναπάντεχο αυτό χωρισμό. Μη ρωτάς μία κοπέλα γιατί πάχυνε...

 

Να έχεις διάκριση!

Μη ρωτάς έναν ανύπαντρο πότε θα παντρευτεί.

Μη ρωτάς έναν παντρεμένο πότε θα αποκτήσει παιδί.

Μη ρωτάς έναν χωρισμένο ποιός φταίει για τον αναπάντεχο αυτό χωρισμό.

Μη ρωτάς μία κοπέλα γιατί πάχυνε.

Με την άκομψη περιέργειά σου άν είναι έγκυος ή αντιμετωπίζει κάποιο θέμα υγείας.

Μη ρωτάς ένα παιδί ποιόν από τους δύο γονείς καί γιατί αγαπάει περισσότερο.

Μη ρωτάς έναν μαθητή γιατί δεν πέτυχε στις εξετάσεις.

Μη ρωτάς ποτέ κανέναν τόσο προσωπικά ζητήματα.

Γενικότερα μη ρωτάς πολλά πολλά που ακουμπάνε σαν αγκάθια την ψυχή του άλλου.

‘Αν θέλει θα στα εμπιστευτεί από μόνος του.

Ειδάλλως θα τον φέρεις σε δύσκολη θέση.

Ίσως ενοχληθεί.

Το πιθανότερο να μην σου απαντήσει καί να σε αντιπαθήσει για την αδιακρισία σου.

Κοίταξε τα δικά σου θέματα που έχεις να λύσεις και δούλεψε με τον εαυτό σου περισσότερο.

Αγάπη καί διάκριση.

Ελευθερία καί άνεση.

Σεβασμός καί χαλάρωση.

Ευγένεια καί Χριστός.

Όλα αυτά σε μία ισορροπία...

  ● Από το Γεροντικό του Αγίου Όρους

www.erimitic.gr

  πηγή

☆ ...H πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του... Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια... Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία...

     |ένα υπέρ το δέον αληθές κείμενο, γεμάτο από γνήσιο Ορθόδοξο ήθος, χωρίς ίχνος "αγαπολογίας"... 

Για όποιους πραγματικά αντέχουν και θέλουν - με όποιο κόστος - να (συγκατα) λέγονται στα παιδιά του Χριστού...|

«Σήμερα ο καθένας κάθεται και κατασκευάζει μία θρησκεία δική του. 

Παίρνει λίγο από τον Χριστιανισμό, λίγο από τη φιλοσοφία, λίγο από τις ανατολικές θρησκείες, προσθέτει και ό,τι του υπαγορεύει ο λογισμός του και ύστερα λέει με βεβαιότητα: 

«Εγώ έτσι πιστεύω». 

Μα, βρε παιδί μου, η πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. 

Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του. 

«Για μένα, λέει, ο Χριστός ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας κοινωνικός επαναστάτης, ένας σοφός δάσκαλος». 

Άλλος λέει: 

«Ήταν ένας από τους πολλούς φωτισμένους της ανθρωπότητας». 

Αυτά δεν είναι πίστη. 

Είναι ανθρώπινες κατασκευές, γεννημένες συνήθως από την άγνοια και την υπερηφάνεια. 

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. 

Είπε ότι είναι η Αλήθεια.

 Δεν άφησε τον καθένα να Τον ερμηνεύει σύμφωνα με τα πάθη, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του προτιμήσεις. 

Ίδρυσε την Εκκλησία, έστειλε τους Αποστόλους, παρέδωσε το Ευαγγέλιο και τα Μυστήρια. 

Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. 

Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος 

να μην εκκλησιάζεται, 

να μην εξομολογείται, 

να μη γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη της πίστεως, 

να μην έχει ανοίξει ποτέ ολόκληρο το Ευαγγέλιο 

και ύστερα να αποφαίνεται με αυθεντία 

για τον Χριστό, 

την Εκκλησία, 

τη Θεία Κοινωνία, 

τον Παράδεισο και την κόλαση. 

Σε όλα τα άλλα οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται γνώσεις, σπουδές και πείρα. 

Για να μιλήσει κάποιος για την ιατρική, πρέπει να έχει σπουδάσει. 

Για να χτίσει ένα σπίτι, πρέπει να γνωρίζει την τέχνη. 

Μόνο για τον Θεό νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τίποτε. 

Επειδή άκουσαν μία συζήτηση, παρακολούθησαν μία εκπομπή ή διάβασαν δυο αράδες στο διαδίκτυο, φαντάζονται ότι έγιναν θεολόγοι. 

Και το χειρότερο είναι ότι δεν ρωτούν για να μάθουν, αλλά μιλούν για να επιβάλουν την άγνοιά τους. 

Η πραγματική κατήχηση όμως δεν είναι μία ξερή διανοητική ενημέρωση ούτε μία σειρά θρησκευτικών μαθημάτων. 

Προϋποθέτει συμμετοχή στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μετάνοια, προσευχή, εξομολόγηση και ταπεινή μαθητεία. 

Η πίστη δεν μαθαίνεται μόνο με τον νου. 

Βιώνεται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. 

Αν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί να καθαρίσει την καρδιά του, ακόμη και πολλά βιβλία να διαβάσει, θα τα ερμηνεύσει όλα σύμφωνα με τον λογισμό του. 

Μπορεί τότε να χρησιμοποιήσει ακόμη και το Ευαγγέλιο, όχι για να διορθώσει τον εαυτό του, αλλά για να δικαιολογήσει τις πλάνες και τα πάθη του.

Έρχεται κατόπιν ο άλλος και λέει: 

«Πιστεύω στη μετενσάρκωση, αλλά θέλω να κοινωνήσω». 

Τι να του πεις; 

Η Εκκλησία ομολογεί ανάσταση νεκρών και αιώνια ζωή, ενώ εκείνος πιστεύει ότι η ψυχή μεταβαίνει διαδοχικά από το ένα σώμα στο άλλο. 

Απορρίπτει δηλαδή τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά συγχρόνως απαιτεί να προσέλθει στο Άγιο Ποτήριο. 

Άλλος λέει: 

«Δεν δέχομαι την εξομολόγηση, 

δεν πιστεύω στους Αγίους, 

δεν τιμώ την Παναγία, 

δεν συμφωνώ με τις νηστείες, 

αλλά θέλω να κοινωνώ, 

επειδή είμαι καλός άνθρωπος». 

Μα η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο καλής συμπεριφοράς, κοινωνική επιβεβαίωση ή έθιμο που τηρούμε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. 

Είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. 

Όποιος κοινωνεί, ομολογεί έμπρακτα ότι αποδέχεται την πίστη της Εκκλησίας και ότι αγωνίζεται να ζήσει μέσα σε αυτήν. 

Δεν μπορεί να αρνείται την πίστη της Εκκλησίας και συγχρόνως να απαιτεί τα Μυστήριά της. 

Είναι σαν να δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει ένα σπίτι, δεν αποδέχεται την οικογένειά του και περιφρονεί την τάξη του, αλλά απαιτεί να έχει θέση στο οικογενειακό τραπέζι. 

Αυτά τα πράγματα δεν στέκουν. 

Η Εκκλησία δεν αποδιώχνει κανέναν. 

Καλεί όμως όλους σε μετάνοια. 

Άλλο είναι να δέχεται τον άνθρωπο, για να τον θεραπεύσει, και άλλο να ονομάζει την πλάνη του αλήθεια, μόνο και μόνο για να μην τον δυσαρεστήσει.

Με την ίδια επιπολαιότητα μιλούν και για τον διάβολο. 

«Εγώ, λέει, δεν πιστεύω ότι υπάρχει διάβολος. 

Ο διάβολος είναι απλώς μία συμβολική εικόνα του κακού». 

Και το λέει αυτό άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει ούτε μία φορά ολόκληρο το Ευαγγέλιο. 

Αν το είχε διαβάσει με στοιχειώδη προσοχή, θα γνώριζε τον πειρασμό του Χριστού στην έρημο, όπου ο διάβολος Τον πλησιάζει και Τον πειράζει. 

Θα γνώριζε τις πολλές περιπτώσεις δαιμονισμένων, 

τους οποίους θεραπεύει ο Κύριος. 

Θα έβλεπε ότι οι δαίμονες 

αναγνωρίζουν τον Χριστό, 

Του μιλούν, 

Τον φοβούνται 

και Τον παρακαλούν. 

Θα διάβαζε ακόμη την προειδοποίηση του Κυρίου προς τον Απόστολο Πέτρο ότι ο σατανάς ζήτησε να δοκιμάσει τους μαθητές. 

Όλα αυτά τα παραμερίζουν και ύστερα αποφαίνονται ότι ο διάβολος δεν υπάρχει. 

Δεν δέχονται δηλαδή ούτε το Ευαγγέλιο ούτε τη μαρτυρία του ίδιου του Χριστού, αλλά επιμένουν να ονομάζονται Χριστιανοί. 

Κρατούν από τον Χριστό μόνο ό,τι δεν ενοχλεί τον λογισμό τους και απορρίπτουν ό,τι δεν χωρά στις θεωρίες τους. 

Δεν δέχονται τον Χριστό όπως είναι, αλλά προσπαθούν να Τον διορθώσουν. 

Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει να πιστεύει ότι γνωρίζει καλύτερα από το Ευαγγέλιο, τότε η υπερηφάνειά του έχει γίνει σκοτεινότερη και από την άγνοιά του. 

Η άγνοια μπορεί να θεραπευτεί με τη μάθηση. 

Η υπερήφανη άγνοια, επειδή νομίζει ότι γνωρίζει, αρνείται ακόμη και τη θεραπεία.

Άλλοι πάλι λένε: 

«Αφού υπάρχει Θεός, 

τότε ο Θεός δημιούργησε το κακό;» 

   ή 

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να υπάρχει το κακό;». 

Με μία τέτοια πρόχειρη κουβέντα φορτώνουν στον Θεό όλα τα εγκλήματα, τις αδικίες και τις συμφορές που γεννά η απομάκρυνση του ανθρώπου από Αυτόν. 

Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό, 

επειδή το κακό δεν έχει δική του ουσία 

και δημιουργική αρχή. 

Είναι στέρηση του καλού, 

διαστροφή της ελευθερίας 

και απομάκρυνση από τον Θεό. 

Ούτε ο διάβολος δημιουργήθηκε κακός. 

Άγγελος δημιουργήθηκε και με την υπερηφάνεια 

και την ελεύθερη επιλογή του 

απομακρύνθηκε από τον Θεό. 

Και ο άνθρωπος δεν πλάστηκε ως μηχανή, 

για να εκτελεί αναγκαστικά το καλό. 

Ο Θεός τού έδωσε ελευθερία, 

επειδή χωρίς ελευθερία 

δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη. 

Εμείς όμως θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύουν τα πάθη μας και, όταν έρθουν οι συνέπειες, κατηγορούμε τον Θεό. 

Ο άνθρωπος προκαλεί πολέμους, 

αδικεί, 

εκμεταλλεύεται, 

σκοτώνει, 

διαλύει την οικογένειά του, 

καταστρέφει τη φύση, 

παραδίδεται στα πάθη 

και ύστερα ρωτά με παράπονο: 

«Γιατί τα επιτρέπει αυτά ο Θεός;». 

Αν ο Θεός εμπόδιζε με τη βία κάθε κακή πράξη, οι ίδιοι άνθρωποι θα διαμαρτύρονταν ότι τους στέρησε την ελευθερία. 

Θέλουν και την ελευθερία της παραβάσεως και την απαλλαγή από κάθε συνέπειά της. 

Αυτό δεν είναι ειλικρινής αναζήτηση της αλήθειας. 

Είναι προσπάθεια να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να μεταθέσουν στον Θεό την ευθύνη που οι ίδιοι αρνούνται να αναλάβουν.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσει αυτή η πνευματική προχειρότητα και αυθαιρεσία. 

Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει το όνομα του Χριστιανού, να απορρίπτει όσα δίδαξε ο Χριστός και να απαιτεί από την Εκκλησία να προσαρμοστεί στις προσωπικές του αντιλήψεις. 

Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να μεταβάλει την αλήθεια, για να αναπαύσει την πλάνη οποιουδήποτε. 

Έχει χρέος να αγαπά τον άνθρωπο, αλλά ακριβώς επειδή τον αγαπά, οφείλει να του λέει την αλήθεια. 

Ο γιατρός που αγαπά τον άρρωστο δεν ονομάζει τον καρκίνο υγεία. 

Του φανερώνει την ασθένεια και του προσφέρει τη θεραπεία. 

Έτσι και η Εκκλησία δέχεται τον αμαρτωλό, αλλά δεν ευλογεί την αμαρτία. 

Συγχωρεί εκείνον που μετανοεί, 

αλλά δεν δικαιώνει εκείνον που επιμένει 

να παρουσιάζει την πλάνη ως πίστη. 

Όποιος θέλει ειλικρινά να γνωρίσει τον Χριστό, 

ας εγκαταλείψει την αυτάρκεια, 

ας ανοίξει το Ευαγγέλιο, 

ας κατηχηθεί, 

ας εισέλθει στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή 

και ας πλησιάσει με ταπείνωση την Εκκλησία. 

Τότε δεν θα μιλά πια για έναν Χριστό

 κατασκευασμένο από τον λογισμό του. 

Θα αρχίσει να γνωρίζει τον αληθινό Χριστό, 

ο Οποίος δεν ήρθε για να επιβεβαιώσει τις θεωρίες μας, 

αλλά για να μας ελευθερώσει από την πλάνη, 

την αμαρτία 

και την τυραννία του ίδιου μας του εγωισμού.»

     |έγραψε ο μ. Θεόκτιστος ο Κρης

  [Κείμενο ανάρτησης από Μ. Λαμπράκη]

   |τα εύσημα ανήκουν στον π.Παντελεήμων Κρούσκο, από τον οποίο είδαμε αυτό το επαναστατικά Ορθόδοξο κείμενο...

    

[εδώ "ταιριάζει γάντι" κι αυτό, που ανεβάσαμε χθες.

Χωρίς άλλες περιττές επεξηγήσεις...