[Φεύγουμε, αδέρφια! Φεύγουμε...]
Με όλα αυτά που ζούμε αυτούς τους τελευταίους μήνες
και τις τελευταίες μέρες,
με όλες τις ειδήσεις των κάθε είδους αποχωρήσεων,
ηρωικών και ξαφνικών από τον κόσμο αυτό,
είπα να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες σκέψεις,
που σαν να έχουν κατασταλάξει για τα καλά πλέον μέσα μου.
Δεν πρόκειται για τίποτα σοΦίες.
1000ειπωμένα πράγματα ανά τους αιώνες,
αναδιαρθρωμένα μόνο με διαΦορετικά λόγια.
Και το πρώτο και κυρίαρχο που σκέφτομαι θα το πω Φωναχτά,
ωμά και χωρίς περιττά φτιασίδια.
Πόσο βλακώδες θα ήταν για τον κάθε άνθρωπο
- αυτή η λέξη μου΄ρχεται στο μυαλό και δεν θα την αλλάξω -
που ενώ είχε το τεράστιο δώρο-ευλογία
να κάνει κάποιο πέρασμα από αυτή τη ζωή,
το οποίο, όσο και να μη θέλει,
όσο και να το κρύβει κάτω από το τραπέζι,
όσα ξύλα κι αν χτυπάει,
δεν γίνεται να μην το κάνει.
Το πρόσωπο που μου έχει μείνει στο μυαλό
δεν είναι ο Γιώργος ο Μαζωνάκης,
ο οποίος σε μια καθόλου ευκαταΦρόνητη διάρκεια
της όλης βόλτας του στα μέρη μας,
πάλευε κυριολεκτικά
- παρά τη δυσκολία του περιβάλλοντος
στο οποίο ζούσε και εργαζόταν
και παρά τα όποια πάθη του -
να παραμείνει κοντά στο Θεό,
που τον γοήτευε από τα παιδικά του χρόνια
Στο μυαλό μου είναι καρΦωμένοι άλλοι συνάνθρωποι,
όπως η φυσιογνωμία του Αντώνη Πανούτσου,
για τον οποίο, όπως ίσως κάποιοι θυμάστε,
υπήρξε πριν λίγο καιρό μια προτροπή - παράκληση
Είναι ακόμα απ΄όσο γνωρίζουμε μέσα στη ΜΕΘ,
πάνω από ενάμισι μήνα
και η ζωή του κρέμεται μάλλον από μια κλωστή.
Και τον Κόμπε με την κορούλα του,
όπως ίσως θυμάσαι πως μας είχε στείλει
τότε, τον καιρό του φευγιού τους,
ο μπάρμπας μας.
Ή πιο πρόσφατα, τη Γωγώ του Τραϊανού...
που οι περισσότεροι ξεχνάμε να τον μνημονεύουμε ως Διονύσιο...
Ή τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιάννη Ιωαννίδη...
"Πως όλα αυτά τα πολύπλοκα
συνδέονται μεταξύ τους,
ρε φίλε;"
θα μου πεις.
Άκου.
Οι πολύ ευφυείς,
καλοφτιαγμένοι,
προικισμένοι και ταλαντούχοι
και - εν πολλοίς - δοξασμένοι άνθρωποι
πέφτουν πολύ συχνά,
δυστυχώς χωρίς να το καταλάβουν,
σε μια καλοφτιαγμένη παγίδα
από τον μέγα δαιμόνιο τάγκαλαξ,
που ζει έρποντας από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος,
πολύ πριν δούμε εμείς το φως του ήλιου.
Στην παγίδα αυτή
εκείνος ξέρει να τοποθετεί αυτούς τους τύπους των ανθρώπων
με μαεστρία μοναδική.
Γιατί,
ενώ είναι τόσο έξυπνοι,
και με τόσο εμΦανή και κρυΦά προτερήματα προικισμένοι,
τους καρφώνει μια πανάρχαια σκέψη στο μυαλό ότι:
"Ζήσε, πέρασε καλά.
Τι νόημα έχει;
Αφού έτσι κι αλλιώς θα σε φάνε τα σκουλήκια.
Και μην ακούς.
Δεύτερη ζωή δεν έχει.
Γλέντα το λοιπόν..."
Οπότε,
τους βάζει σε μια μεγάλη τρύπα,
σε ένα τεράστιο κενό,
σε μια ανεπανάληπτη λούμπα,
στην οποία ο παππούς και η γιαγιά του χωριού,
που έχουν πάει μοναχά στις πρώτες
και δεύτερες τάξεις του δημοτικού σχολείου,
όπως οι Άγιοι (3 σύγχρονοι Ιεράρχες) που αγαπάμε,
ΠορΦύριος, Παΐσιος, Ιάκωβος,
δεν θα μπαίνανε ποτέ.
Συμπέρασμα και κατακλείδα.
Ας βάλουμε επιτέλους το μυαλό μας,
αλλά κυρίως την ψυχή μας,
να κυβερνήσει και να αποφασίσει
στο τι θα κάνουμε σε αυτά τα λίγα ακόμα χρονάκια,
που μας έχει δωρίσει ο Δημιουργός των όλων...
Γιατί, νομίζουμε πως διαΦεντεύουμε
αυτή την εΦήμερη ζωούλα που μας δόθηκε
και κάνουμε τα πάντα
για να χάσουμε την άλλην που είναι Αιώνια.
Ας κάνουμε επιτέλους ό,τι είναι δυνατόν
για να εξασΦαλίσουμε μία καλή θέση στο ταξίδι,
που όντως όλοι μας, αργά ή γρήγορα,
δεν το γλιτώνουμε.
Ευτυχώς που ο Θεός μας είναι Μεγάλος και Παντελεήμων
και δεν κοιτάει κοντόΦθαλμα όπως εμείς οι άνθρωποι,
αλλά είναι σε θέση, αφού γνωρίζει τα πάντα,
να ξέρει τις όποιες σκέψεις,
διαθέσεις και προαιρέσεις
έχει ο καθένας μας.
Αυτά, αδέρφια μου
και συγχωρήστε με για την πολυλογία.
Ας αναπαύσει ο καλός Θεός
και ας βάλει σε καλή μεριά τις ψυχούλες που φεύγουνε,
συνεχώς και αδιαλείπτως,
κάθε μέρα,
κάθε ώρα
και κάθε στιγμή.
Ας συνειδητοποιήσω επιτέλους
Χριστός Ανέστη!
