✔ Ελληνορθόδοξοι της Συρίας, του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Μεσοποταμίας κι όχι μόνο! Έχετε μάθει τίποτα για αυτούς; Μάλλον όχι...

 

                      |γράφει η Σταυρούλα Ζώρζου

...Για αυτούς δεν μιλούν τα βιβλία στο σχολείο,   

δεν μιλούν στην τηλεόραση.

Είναι αυτοί που κατά καιρούς εξολοθρεύονται σιωπηλά, 

όπως προχτές στο μακελειό† στην Συρία.

Είναι οι Ρωμιοί 

που ίσως και να "μη  συμφέρει" κανέναν να υπάρχουν.

Πριν χρόνια, 

σε έναν θάλαμο χειρουργείου στην Γερμανία 

βρέθηκα δίπλα σε έναν από αυτούς.

 Ήταν χειρουργός.

"Rumortodox" μου είπε, μόλις έμαθε ότι είμαι Ελληνίδα.

"RUMORTODOX" κι έλαμψε το πρόσωπό του 

λες κι έβλεπε συγγενή!

Άρχισε να ψέλνει το Χριστός Ανέστη στα Ελληνικά. 

Να μιλά με φράσεις από την "δική μας" Θεία Λειτουργία.

Χειρουργούσε 

κι έλεγε απ  έξω τον Αναστάσιμο κανόνα, 

στα Ελληνικά, 

με εκείνο το χαρακτηριστικό "ζετ" 

και σίγμα της ανατολίτικης προφοράς του! 

Κι εκτός από αυτά,  

άλλα Ελληνικά δεν μιλούσε.

Χαμογέλασα ξαφνιασμένα κι αμήχανα.

Ντράπηκα, είναι η αλήθεια...

Γύρισα πίσω και διάβασα να μάθω 

για αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες απογόνους 

του Ελληνικού παρελθόντος της Μέσης Ανατολής, 

που αγνοούσα.

Για εκείνους που άντεξαν στον εξαραβισμό, 

στον εξισλαμισμό, 

στον εκτουρκισμό 

και το κατάφεραν με κάθε θυσία!

Για αυτούς που δηλώνουν Ρωμιοί, 

απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου 

και παιδιά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 

(του Βυζαντίου), 

με βασιλεύουσα την Κωνσταντινούπολη.

Μην τους ξεχνάμε.

Το Μύρο της Φαράν - Το Trailer του βιβλίου του Γιώργου Θαλάσση | Δεν έχουμε να ζηλέψουμε κανένα Lord of the Rings, κανένα Game of Thrones..

Πώς θα καταφέρναμε να τους δείξουμε ότι οι ζωές τους θα μπορούσαν να είναι αλλιώς; 

Ότι ένα νέο Βυζάντιο θα άξιζε να είναι η Πατρίδα που ονειρευόμαστε όλοι οι άνθρωποι;

Η συντριπτική πλειοψηφία των συγγραφέων που έχουν γράψει μυθιστορήματα για το Βυζάντιο, το έχουν κάνει για να το δυσφημίσουν και να το πολεμήσουν. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και ελληνόφωνοι συγγραφείς, που αντί να τιμήσουν τις ρίζες τους, προτιμούν να βγάλουν προς τα έξω το σκοτάδι που έχουν μέσα τους και, κατευθυνόμενοι από το κακό, να χτυπήσουν τον Χριστό και τη μόνη Αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας, που το μέλημά της ήταν η διάδοση του Ευαγγελίου όπου γης και η ανθρώπινη σωτηρία.
Φυσικά, υπήρξαν λάθη στα 1.123 χρόνια: εγκλήματα, αιρέσεις και εγκληματικοί αυτοκράτορες. Όμως ποιος έχει την ψευδαίσθηση ότι εδώ, στη Γη, τα πράγματα μπορούν να είναι μόνιμα τέλεια; Τέλεια θα είναι στον Ουρανό, και τέλειος είναι μόνο ο Θεός. Εντούτοις, το Βυζάντιο είναι ό,τι τελειότερο μπόρεσε να φτιάξει ο άνθρωπος στην ανθρώπινη ιστορία.
Είναι αστείο να βλέπεις σήμερα λαούς της δυτικής Ευρώπης να δημιουργούν μυθιστορήματα και ταινίες έπους και ηρωισμού που υποτίθεται πως αποτυπώνουν το παρελθόν τους. Είναι αστείο, γιατί το μόνο που στα αλήθεια πρόσφεραν οι Φράγκοι, οι Νορμανδοί, οι Γερμανοί, οι Λομβαρδοί, οι Αγγλοσάξονες και τα άλλα απολειφάδια ήταν σφαγές, κλεψιές, φεουδαρχισμός και κυρίως ένας διαστρεβλωμένος χριστιανισμός, που έφερε την ανθρωπότητα στο σημερινό τραγικό σημείο: να περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή τον πυρηνικό πόλεμο.
Οι τελευταίοι Έλληνες που μείναμε, παρά τα μεγάλα πάθη και λάθη μας, οφείλουμε να είμαστε νοσταλγοί του παρελθόντος μας — όχι για έναν μάταιο εγωισμό ή μια αίσθηση ανωτερότητας, αλλά γιατί γνωρίζουμε πως αυτό που υπήρξε στο Βυζάντιο είναι ο μόνος τρόπος η ανθρωπότητα να γίνει ένας επίγειος Παράδεισος. Ένας όμορφος κόσμος, με τη ζωή να έχει νόημα, να έχει αληθινές συγκινήσεις, να έχει δύναμη και παρηγοριά στις θλίψεις, να μην έχει φόβο στον θάνατο αλλά προετοιμασία για τα μεγάλα και σπουδαία που ακολουθούν στον Ουρανό.
Πώς μπορούν, όμως, οι αδιάφοροι Νεοέλληνες και οι σκληρόψυχοι – υλιστές Δυτικοί να νιώσουν όλα αυτά, από τη στιγμή που νοιάζονται μόνο για τις ηδονές, την καλοπέραση και τα θεάματα που θαμπώνουν και καθοδηγούν στο σκοτάδι;
Πώς θα μπορούσαμε να δείξουμε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους ότι υπάρχει και μια άλλη χαρά, εκτός από αυτές που γνωρίζουν; Μια χαρά που δεν αφήνει πικρή γεύση στο τέλος. Πώς θα καταφέρναμε να τους δείξουμε ότι οι ζωές τους θα μπορούσαν να είναι αλλιώς; Ότι ένα νέο Βυζάντιο θα άξιζε να είναι η Πατρίδα που ονειρευόμαστε όλοι οι άνθρωποι;
Έγραψα ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται στα χρόνια του Βυζαντίου, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Μια βυζαντινή περιπέτεια για τους Νεοέλληνες (και όχι μόνο, αφού μεταφράζεται ήδη στα αγγλικά), που τους αρέσει να ταξιδεύουν στις «λογοτεχνικές θάλασσες» και που, μέσα από τη μυθιστορηματική ανάγνωση, θα νιώσουν τη σαγήνη του Βυζαντίου, τη δύναμη της πνευματικής ζωής, το φρόνημα της βυζαντινής ιπποσύνης — να είσαι ηρωικός και άγιος ταυτόχρονα!
Δυστυχώς, οι Δυτικοί χρησιμοποιούν την τέχνη για να κατευθύνουν στο σκοτάδι. Εμείς, οι Ρωμιοί, ας τη χρησιμοποιήσουμε για να κατευθύνουμε στο Φως του Χριστού.
Δεν έχουμε να ζηλέψουμε κανένα Lord of the Rings, κανένα Game of Thrones. Αν αυτοί, με την ανύπαρκτη αληθινή–ηρωική ιστορία, δημιουργούν επικά μυθιστορήματα για να στρέψουν στη μαγεία και στις υποτιθέμενες εσωτερικές δυνάμεις, εμείς, με το αληθινό έπος των 1.123 χρόνων βυζαντινής ιστορίας, ας δημιουργήσουμε ηρωικά έπη που θα παρουσιάζουν ποια είναι η αληθινή δύναμη και τι σημαίνει στα αλήθεια ηρωισμός και Ρωμιοσύνη.

Γιώργος Θαλάσσης – Ρωμιοί της Πόλης

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “Το Μύρο της Φαράν – Κάποτε στη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη” ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

* Εμείς είμαστε Ρωμιοί. Εσύ;

~ γράφει η εκ των "συν αυτώ", δασκάλα, Πλ. Ελισάβετ

"Θυμάστε εκείνα τα παλιά χρόνια

που εμείς οι τωρινοί μεσήλικες ήμασταν παιδιά;

Θυμάστε τα καλοκαίρια που περνούσαμε στα χωριά των γονιών μας,

συνήθως υπό την επίβλεψη των παππούδων και των γιαγιάδων μας;

Ξενοιασιά, ελευθερία, ξεκούραση...

Οικογένεια, παρέα, εξοχή...

Τέτοιες εικόνες γέμιζαν τον Σεπτέμβρη

οι απαντήσεις των συμμαθητών μου στο ερώτημα

"Πώς περάσατε το καλοκαίρι;",

που κλασσικά έκαναν όλοι οι δάσκαλοι .

Εγώ ποτέ δεν είχα τι να πω.

Τα δικά μας τα "χωριά", δεν τα είχα δει ποτέ.

Η γιαγιά που με μεγάλωσε,

όσο είχε την μνήμη της σωστή,

μου έλεγε ιστορίες από τον τόπο της

κι από τα παιδικά της χρόνια.

Μου μιλούσε για την Μάδυτο στα Δαρδανέλια και για την Κωνσταντινούπολη

που κατέφυγαν κατά τον Α' παγκόσμιο

για να προστατευθούν από τους βομβαρδισμούς .

Ήταν πολύ εντυπωσιακή η περιγραφή των πρώτων αεροπλάνων

που τους έριξαν ειδοποιήσεις για να εκκενώσουν

πριν τους πρώτους βομβαρδισμούς.

"Τα σιδερένια πουλιά, μας έριξαν χαρτιά να φύγουμε γιατί θα βομβαρδίσουν"...

Οι περισσότεροι ήξεραν να διαβάζουν.

Η γιαγιά μου , γεννημένη το 1902,

είχε πάει μέχρι την Δ΄ δημοτικού

και τα γράμματα της ήταν απίστευτα καλλιγραφικά..

Μου μιλούσε και για την μητέρα της

που είχε γεννηθεί στην Ιερουσαλήμ

(Χριστιανή Ορθόδοξη, ίσως Παλαιστίνια;

Μύριαμ Σαλήμ λεγόταν),

μεταξύ 1870 και 1875...

Μεγάλωσε μόνο με την μητέρα της

(δεν ξέρω το γιατί), μορφώθηκε

και όταν γνώρισε τον Σίμο που είχε πάει να προσκυνήσει και να γίνει Χατζής,

ερωτεύτηκαν και έφυγαν για την πατρίδα του,

αφήνοντας πίσω την προ-προ-γιαγιά Ελισάβετ απαρηγόρητη.

Έχω πολλά που θέλω να γράψω ως μνημόσυνο για αυτούς τους ήρωες,

αλλά ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι άλλος.

Όταν το μυαλό της γιαγιάς σκοτείνιασε από τα γηρατειά και τα βάσανα,

η μανούλα μου πήρε την σειρά

και μου έλεγε τις ιστορίες

που είχε ακούσει ως νεαρή νύφη από το στόμα της .

Έμαθα λοιπόν για τον παππού τον Δημήτρη

που ήταν από τα εδάφη της Ρουμανίας.

Έμαθα για τους δικούς της συγγενείς.

Ο πατέρας της ήρθε 4 ετών προσφυγάκι

στην καταστροφή της Σμύρνης.

Η μητέρα της γεννήθηκε στην Αθήνα

το 1924 από πρόσφυγες γονείς...

(Κάποτε θα αξιωθώ να γράψω και τις δικές τους ιστορίες).

Πίσω στις σχολικές μας συζητήσεις όμως...

Όλοι έλεγαν

"είμαι από την Ήπειρο, είμαι από την Σπάρτη,

είμαι από το τάδε νησί"...

Εγώ ήμουν γεμάτη απορία.

Από πού είμαι;

Καθόλου Αθηναία δεν ένιωθα,

αλλά από πού ήμουν;

Στο αίμα μου κυκλοφορούσε ένα ποτ πουρί

Μικρασίας, Μπουκοβίνας (Ρουμανία), Ιεροσολύμων...

Όταν μεγάλωσα λίγο δήλωνα

"Τρίτη γενιά μικρασιάτισσα πρόσφυγας".

Το ένιωθα πολύ πιο συμβατό

με όσα υπήρχαν μέσα στην καρδιά μου...

Χρειάστηκε να πατήσω τα 40 για να καταλάβω

τι ήταν ακριβώς αυτό που είμαι

και που δεν ξεχωρίζει καθόλου κανένα κομμάτι από το dna μου..

Είμαι #Ρωμιά.

Βασανισμένοι άνθρωποι που είχαν κοινό την Ορθόδοξη πίστη,

την αγάπη στην πατρίδα και την αφοσίωση στην οικογένεια,

συναντήθηκαν και προέκυψα εγώ,

οι αδερφές, τα ξαδέρφια μου...

Περιουσία των Ρωμιών είναι η οικογένεια

και η πίστη τους και πατρίδα τους,

όλο αυτό που περικλειόταν στα εδάφη

που διδαχθήκαμε ως "Βυζαντινή αυτοκρατορία"...

Είμαστε #Ρωμιοί.

Έχουμε ένα ιδιαίτερο,

διαφορετικό ήθος στο dna μας.

Κουβαλάμε τον αγώνα

και τις θυσίες των προγόνων μας.

Κουβαλάμε τα ίδια ιδανικά,

το ίδιο αισθητήριο δικαιοσύνης και λογικής,

τον ίδιο ανοιχτό ορίζοντα στην σκέψη και στους τρόπους μας,

διαμορφωμένο από τις αξίες του Ευαγγελίου,

απαλλαγμένο από δεισιδαιμονίες και σκοταδισμό.

#Ρωμιοί ήταν κι οι μεγάλοι άγιοι της εποχής μας.

Την ρωμαΐικη παιδαγωγική και αντίληψη είχε η αγάπη της διδασκαλίας τους

και η ακεραιότητα της πίστης τους.

Γι'αυτό "μέρευαν" οι αγριεμένες

και "έλιωναν" οι παγωμένες ψυχές στον λόγο τους,

γιατί έκρυβε κάτι διαφορετικό,

από χρόνια ξεχασμένο.

Είμαστε #Ρωμιοί κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να θυμηθούμε πρώτα οι ίδιοι

και μετά να το θυμίσουμε και στον υπόλοιπο κόσμο..."