🌹 Ο Άγιος Απόστολος Σίλας και η σχέση του με τον Απόστολο Παύλο... |Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Επαινετού, Κρήσκη και Ανδρονίκου εκ των Ο’. Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι του αποστόλου Παύλου...

 

Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη 

των Αγίων Αποστόλων Σίλα, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου εκ των Ο’.

Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη 

και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι 

του αποστόλου Παύλου. 

Ο απ. Σίλας αναφέρεται στα κεφάλαια 15-18 των Πράξεων Αποστόλων, ο απ. Σιλουανός στο Β΄ Κορινθίους 1:19, στον πρώτο στίχο των επιστολών Α΄ και Β΄ προς Θεσσαλονικείς (στους χαιρετισμούς που ο απ. Παύλος και οι συνεργάτες του απευθύνουν προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης) και στην Α΄ Πέτρου (5:12 στους χαιρετισμούς του τέλους, όπου ο άγιος Σιλουανός χαρακτηρίζεται «πιστός ἀδελφός» του απ. Πέτρου). 

Στην Β΄ Τιμοθέου ο απ. Κρήσκης (4:10, «Κρήσκης εἰς Γαλατίαν») και στην προς Ρωμαίους οι απόστολοι Επαινετός (16:5) και Ανδρόνικος (16:7).

Ο απ. Σίλας εμΦανίζεται για πρώτη φορά 

στο 15ο κεφάλαιο των Πράξεων. 

Σε αυτό περιγράφεται η Αποστολική Σύνοδος (Δεκέμβριος του 48 μ.Χ.) που ασχολήθηκε με το πολύ σημαντικό πρόβλημα της αναγκαιότητας ή όχι της διενέργειας περιτομής για τη σωτηρία. 

Η Σύνοδος, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο και απέστειλε στους πιστούς της Αντιόχειας επιστολή στην οποία είχαν καταγράψει την απόφαση της συνόδου για να τους ενημερώσει σχετικά.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Ιούδα, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνόδευσαν τους απ. Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να μεταφέρουν, πέρα από την επιστολή, και την αγάπη και τη στήριξη των αποστόλων της Ιερουσαλήμ και των μελών της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ στους αδελφούς της Αντιόχειας. 

Πράγματι, οι πιστοί της Αντιόχειας τους δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση.

Στους τελευταίους στίχους του 15ου κεφαλαίου έχουμε μία μεγάλη ανατροπή στα σχέδια του απ. Παύλου. 

Ο απ. Παύλος, μετά από διαφωνία με τον απ. Βαρνάβα σχετικά με την αξιοπιστία του κοινού συνεργάτη τους του απ. Ιωάννη-Μάρκου, στράφηκε προς τον απ. Σίλα και, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον επέλεξε για συνεργάτη και συνοδοιπόρο του στην σχεδιαζόμενη ιεραποστολική εξόρμηση. 

Έτσι, Παύλος και Σίλας, την άνοιξη του 49 μ.Χ. ξεκίνησαν το ταξίδι, που είναι γνωστό με τον προσδιορισμό δεύτερη αποστολική περιοδεία, και κατέληξε, μετά από διέλευση από τη Συρία και την Κιλικία, στην Μικρά Ασία (Δέρβη και Λύστρα) σε περιοχές στις οποίες είχε κηρύξει ο απ. Παύλος κατά την πρώτη περιοδεία του. 

Εκεί, συνάντησαν τον απ. Τιμόθεο, τον οποίο πήραν μαζί τους για να τους βοηθήσει στην ιεραποστολή προς τους Ιουδαίους.

Σύντομα, έφτασαν στην Τρωάδα, όπου ο απ. Παύλος είχε το γνωστό όραμα με τον Μακεδόνα που τον κάλεσε να περάσει στη Μακεδονία για να τους βοηθήσει (Πράξεων 16:9), και δίχως δισταγμό πέρασαν στην Σαμοθράκη και από εκεί στην Νέα Πόλη, την Καβάλα, και εν συνεχείᾳ στους Φιλίππους.

Στην πόλη αυτή 

μπαίνουν οι βάσεις του χριστιανισμού στην Ευρώπη 

και βαπτίζεται η αγία Λυδία 

(Πράξεων 16:14-15).

Ένα άλλο θαύμα που έκαναν οι απόστολοι απελευθερώνοντας την παιδίσκη που κατεχόταν από πνεύμα πύθωνος (Πράξεων 16:16-21) εξαγρίωσε αυτούς που την εκμεταλλεύονταν οικονομικά, οι οποίοι οδήγησαν τους δύο αποστόλους στους στρατηγούς της πόλεως από εκεί στη φυλακή.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Παύλο, ρίχτηκαν στὴν «ἐσωτέρα φυλακή» (Πράξεων 16:24), δηλαδή στο πιο βαθύ κελλί και δέθηκαν στο όργανο καθηλώσεως και βασανισμού που καλείται «ξύλο» για να μην δραπετεύσουν (Πράξεων 16:24).

Με πνευματική χαρά οι δύο απόστολοι στράφηκαν στον Θεό προσευχόμενοι με πίστη. 

Γύρω στα μεσάνυκτα, σεισμός μεγάλος, αναστάτωσε τους πάντες και τα πάντα στη φυλακή και ο δεσμοφύλακας έντρομος, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι διέφυγαν, έκαναν κίνηση αυτοκτονίας για να αποφύγει τις συνέπειες από την απόδρασή τους. 

Με μεγάλη φωνή ο απ. Παύλος τον ενημέρωσε ότι όλοι ήταν εκεί και τότε εκείνος, εντυπωσιασμένος από την στάση των δύο καταδίκων, έπεσε στα πόδια τους και, αψηφώντας πλέον κάθε κίνδυνο, ζήτησε να του υποδείξουν το δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Πράγματι, αυτός που πριν λίγο ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει παρέλαβε τους δύο αποστόλους και τους οδήγησε σε μέρος όπου υπήρχε νερό όπου βαπτίστηκε. 

Την επομένη οι στρατηγοί των Φιλίππων τους απελευθέρωσαν και τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

Οι δύο απόστολοι κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου, κατά τη συνήθεια του απ. Παύλου, πρώτα επισκέφθηκαν τη συναγωγή και κήρυξαν εκεί το λόγο του Θεού για τρία συνεχόμενα Σάββατα παρουσιάζοντας τους αποδείξεις από τις γραφές που δείχνουν ότι ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν και δέθηκαν πνευματικά με τους δύο αποστόλους. 

Κάποιοι Ιουδαίοι, όμως, νομίζοντας ότι απειλείται η πατρική τους πίστη τούς κατήγγειλαν στις αρχές ότι δημιουργούσαν προβλήματα. 

Γι’ αυτό τα μέλη της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης βοήθησαν τους αποστόλους Παύλο και Σίλα να καταφύγουν για περισσότερη ασφάλεια στη Βέροια. 

Οι εκεί ευρισκόμενοι Ιουδαίοι δέχθηκαν το λόγο του Θεού και περιέβαλαν με αγάπη τους δύο αποστόλους.

Στο σημείο αυτό άλλαξαν και πάλι τα σχέδια των αποστόλων: 

έμαθαν ότι οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για να συλλάβουν τον απ. Παύλο και γι᾿ αυτό τον φυγάδευσαν με πλοίο στην Αθήνα. 

Οι δύο συνεργάτες του, ο απ. Σίλας και ο απ. Τιμόθεος παρέμειναν στην πόλη μέχρι να στερεώσουν τους πιστούς της Βέροιας με την προοπτική να συναντήσουν τον απ. Παύλο στην Αθήνα.

Στο 18ο κεφ. των Πράξεων βρίσκουμε και πάλι την ομάδα των απ. Παύλου, Σίλα και Τιμοθέου ενωμένη. 

Είναι στην φιλόξενη, πολλά υποσχόμενη, μα και με πολλά προβλήματα Κόρινθο, όπου με πολύ κόπο και κινδύνους θα θεμελιώσουν την τοπική Εκκλησία.

Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν ξανασυναντάμε τον απ. Σίλα. 

Δεν γνωρίζουμε από τις βιβλικές πηγές ποιά είναι η κατοπινή του πορεία. 

Από τις αναφορές των Β΄ Κορ. 1:19, Α΄ και Β΄ Θεσσαλονικείς μάλλον πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι, αν και στην παράδοση της Εκκλησίας εορτάζονται ως διαφορετικές μορφές, οι απόστολοι Σίλας και Σιλουανός πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο, καθώς ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος παρουσιάζονται ως οι συνεργάτες του απ. Παύλου στην Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο, αν και από τις Πράξεις γνωρίζουμε ότι μαζί τους ήταν ο απ. Σίλας.

Εξάλλου, το όνομα Σίλας (που χρησιμοποιείται μόνο στο βιβλίο Πράξεις) αποτελεί συντομευμένο τύπο του ονόματος Σιλουανός (που χρησιμοποιείται μόνο στις επιστολές). 

Το Σιλουανός προέρχεται από το λατινικό Silvanus που σημαίνει αυτός που προέρχεται από το δάσος, το παιδί του δάσους (δάσος=silva).30_july_silas_apostle

Η παρουσία του απ. Σίλα δίπλα στον απ. Παύλο αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση στενής και αποδοτικής συνεργασίας. 

Οι δύο απόστολοι, παρότι δεν φαίνεται να τους συνδέει παλαιός δεσμός, ξεκινούν την κοινή τους πορεία μετά από μία ένταση ανάμεσα στους παλαιούς συνεργάτες Παύλο και Βαρνάβα. 

Κάθε ανάλογη αλλαγή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά η καλή συνεργασία και η πίστη στον κοινό σκοπό βοηθά στην υπέρβαση των προβλημάτων που προκύπτουν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι ο απ. Παύλος, με περίπου δεκαπενταετή ιεραποστολική εμπειρία τότε, εξετίμησε την ποιότητα του απ. Σίλα, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης και των αποστόλων της Ιερουσαλήμ, και τον έκανε συνεργάτη του.

Για να αποσταλεί στην Αντιόχεια και να αναλάβει εκ παραλλήλου με τον απ. Παύλο και τον απ. Βαρνάβα, όπως και τον απ. Ιούδα, την παρουσίαση της αποφάσεως της Αποστολικής Συνόδου, θα πρέπει να είχε άνεση στο λόγο, ευστροφία, γερή θεολογική κατάρτιση και πίστη στο σκοπό του ευαγγελισμού, όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά και των εθνών. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του απ. Παύλου και οδήγησαν στην επί σειρά ετών συμπόρευση των δύο αποστόλων.

Το ιεραποστολικό έργο, με τις συνθήκες μάλιστα που γινόταν εκείνη την εποχή απαιτούσε όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε και πολλά άλλα ακόμη: 

αντοχή στις μετακινήσεις, δυνατότητα να αντιμετωπίζεις γρήγορα και με επιτυχία τα προκύπτοντα προβλήματα, υπομονή και επιμονή, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες-συνοδοιπόρους, όπως και οικονομική ανεξαρτησία, καθώς οι περιπλανήσεις τους άφηναν μικρά περιθώρια να εργαστούν.

Οι απόστολοι που σήμερα τιμούμε έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη σε τοπικό πλέον επίπεδο των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. 

Όντας μαθητές του απ. Παύλου με δική του πρωτοβουλία εγκαταστάθηκαν ως μόνιμοι ποιμένες σε διάφορες τοπικές εκκλησίες για να τις ποιμάνουν ως κεφαλές τους, ως επίσκοποι.

Με την παρουσία αυτών των αγίων μορφών, καθώς η Εκκλησία περνά σε φάση ενηλικιώσεως και η γενιά των Δώδεκα Αποστόλων σβήνει, οι μαθητές τους εγκαθίστανται στις έδρες των τοπικών εκκλησιών συνεχίζοντας το έργο τους, όχι πλέον ως περιοδεύοντες κήρυκες, αλλά ως μόνιμοι ποιμένες...

πηγή

    |αντί ΥΓ:

  Και σκέψου, μετά από όλα όσα διάβασες...

Πως αυτός ο άνθρωπος που γιορτάζουμε σήμερα, 

έγινε Απόστολος του Χριστού μας...

Έζησε στα χρόνια Του. 

Πιθανότατα να Τον έχει δει, 

να Τον έχει γνωρίσει, 

να έχει μιλήσει μαζί Του.

- Θυμήσου πως μιλάμε για τους χρόνους προ του 50 μ.Χριστόν...-

Και συνεργάστηκε όχι με τον οποιονδήποτε,

αλλά με τον Απόστολο των Εθνών, 

τον Απόστολο Παύλο.

Και όχι μόνο...

Γιατί, επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο.

Και έζησε χρόνια μαζί του.

Περπάτησε μαζί του σε ολόκληρη την δεύτερη περιοδεία του. 

Έκανε ατελείωτες συζητήσεις μαζί του.

Πείνασε μαζί του.

Έφαγε μαζί του.

Κοιμήθηκε δίπλα του.

Ξύπνησε δίπλα του.

Χάρηκε μαζί του.

Έκλαψε μαζί του.

Κήρυξε μαζί του.

Έκανε θαύματα μαζί του.

Κακοπάθησε μαζί του.  

Αλυσοδέθηκε μαζί του. 

Έφαγε ξύλο μαζί του.

Φυλακίστηκε μαζί του.

Έζησε σεισμό μαζί του.

Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί του.

Φυγαδεύτηκε μαζί του...

Και αναλογιζόμενος όλ'αυτά τα υπέροχα...

   Φαντάσου να σου έχει δοθεί -αναξίως πάντα -

 η τεράστια τιμή ως ανεκτίμητος θησαυρός, 

ένα απειροελάχιστο τεμάχιο Ιερού Λειψάνου 

αυτού του Αγίου Αποστόλου Σίλα...

  Ο Θεός μόνο γνωρίζει γιατί...

Την ευλογία του να έχουμε! 

Και των υπόλοιπων Αποστόλων, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου 

που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα...

  

 

✔ Ὅσες φορές λοιπόν μεταλάβεις μέ καθαρή συνείδηση, γιορτάζεις το Πάσχα... ἄκουσε τί λέει ὁ Παῦλος γιά τή συχνή Θεία Κοινωνία... |Ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης τα λέει· όχι εμείς...

"...Οὐ γὰρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί σοι, 

Χριστὲ ὁ Θεός, 

ἀλλ᾿ ὡς θαῤῥῶν τῇ ἀφάτῳ σου ἀγαθότητι, 

καὶ ἵνα μή, 

ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, 

θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι..."

|από την ΕΥΧΗ Γ´ της Ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως 

(Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

|"αμΦ." σχόλιο:

Τα΄χουμε πει ξανά παλιότερα.

Τα λέμε σήμερα και πάλι

κι ας είμαστε οι πλέον αναρμόδιοι 

να μιλούμε για τέτοια γιγαντιαία ζητήματα.

Αν περιμέναμε να γίνουμε άξιοι της Θείας Κοινωνίας,

δεν θα κοινωνούσαμε ποτέ.

Και αν 

ενώ έχουμε πραγματικά απερίγραπτα χάλια,

 κοινωνούμε συχνά,

σκεΦτείτε σε τι κατάσταση 

θα μας περιέπαιζαν κάθε στιγμή 

και θα μας ταλαιπωρούσαν  τα ταγκαλάκια 

αν μέναμε για καιρό ακοινώνητοι...

(βλέπε παραπάνω:

  ...ἵνα μή, ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, 

θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι...)

Η αναξιότητά μας λοιπόν

μάς κάνει να επιθυμούμε να κοινωνούμε συνεχώς

και όσο γίνεται πιο συχνά,

κατά πως λέει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,

ο οποίος έγραψε το παρόν πόνημα με κόπο,

αφού πρώτα μελέτησε για χρόνια τι λένε οι Άγιοι Πατέρες.

Εννοείται πως πρωτεύοντα λόγο παίζει σε όλο αυτό 

η επίσης όσο γινεται συχνή εξομολόγηση

και ο Πνευματικός Πατέρας του καθενός μας.

Αλλά το να συνεχίσουμε να κοινωνούμε

κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα,

χωρίς να έχουμε κωλύμματα,

μήπως μας οδηγεί σε άλλα σκοτεινά 

και όχι ασφαλή μονοπάτια;

Καταθέσαμε τους προβληματισμούς μας στην αγάπη σας.

Αν θέλετε, 

μας λέτε και σεις στα σχόλια

ό,τι γεννάει μέσα σας αυτή η ανάρτηση...

Ευχαριστίες θερμές.-

 

   ...Ἐκεῖνος γράφει περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους 

γιά τή συχνή θεία Κοινωνία 

καί σε πολλές ἄλλες ὁμιλίες 

καί σ' αὐτήν τήν ἴδια λέγοντας · 

«μή λοιπόν τό προβάλλεις αὐτό. 

Ἐκεῖνο φανέρωσέ μου· 

ὅτι ἔτσι ὁ Χριστός σε πρόσταξε να κάνεις, 

γιατί ἐγώ σοῦ ἀποδεικνύω 

πώς σε πρόσταξε να κάνεις τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο. 

Ὄχι μόνο δὲ μᾶς διέταξε να παρατηροῦμε ἡμέρες, 

ἀλλά μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό αὐτή τήν ἀνάγκη 

καί τήν παρατήρηση. 

Άκουσε τί λέει ὁ Παῦλος. 

Ὅταν μιλῶ γιά τόν Παῦλο 

γιά τόν ἴδιο το Χριστό μιλῶ. 

Κι αὐτό γιατί ὁ Χριστός 

ἦταν πού κινοῦσε τήν ψυχή τοῦ Παύλου. 

Τί λέει λοιπόν ἐκεῖνος;

“Παρατηρεῖτε τίς ἡμέρες καί τούς μῆνες 

καί τούς καιρούς καί τά χρόνια; 

Φοβάμαι μήπως μάταια κόπιασα γιά σᾶς 

καὶ σᾶς κήρυξα το Εὐαγγέλιο". 

Καί πάλι λέει· 

“ὅσες φορές λάβετε αὐτόν τόν Ἄρτο 

καί πιεῖτε ἀπό αὐτό τό Ποτήριο, 

ὁμολογεῖτε τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ”. 

Λέγοντας “τόσες φορές”, 

ἔκανε ἐκεῖνον 

πού θά μεταλάβει κύριο καί ἐξουσιαστή, 

ἀφοῦ τὸν ἐλευθέρωσε ἀπό κάθε παρατήρηση ήμερῶν, 

γιατί το Πάσχα καί ἡ Σαρακοστή 

δέν εἶναι ἕνα καί τό αὐτό. 

Ἄλλο εἶναι τὸ Πάσχα καί ἄλλο ἡ Σαρακοστή. 

Διότι ἡ Σαρακοστή εἶναι μία φορά τό χρόνο 

ἐνῶ Πάσχα κάνουμε τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα. 

Μερικές φορές καί τέσσερις 

ἤ γιὰ νὰ τὸ πῶ καλύτερα, 

ὅσες φορές θελήσουμε, 

γιατί τό Πάσχα δέν εἶναι ἡ νηστεία 

ἀλλά ἡ ἱερή Λειτουργία 

καί ἡ θεία Κοινωνία 

πού γίνεται κατά τή διάρκειά της.

Γιά να πιστέψεις ὅτι αὐτό εἶναι ἀληθινό, 

ἄκουσε τί λέει ὁ Παῦλος· 

“τό δικό μας Πάσχα 

εἶναι ὁ Χριστός πού θυσιάστηκε γιά μᾶς”. 

Ὅσες φορές λοιπόν μεταλάβεις 

μέ καθαρή συνείδηση γιορτάζεις το Πάσχα. 

Ὄχι ὅταν νηστεύεις, 

ὅταν κοινωνεῖς ἀπό ἐκείνη τή θυσία. 

Ὁ κατηχούμενος ἄν καί νηστεύει κάθε χρόνο, 

καμία φορά δέν κάνει Πάσχα, 

ἐπειδή δέν κοινωνεῖ. 

Ἐκεῖνος πάλι πού δέ νηστεύει 

(όταν δεν είναι μέρα νηστείας 

Τετάρτη, Παρασκευή...), 

ἄν μέ καθαρή συνείδηση 

πλησιάσει τα θεῖα Μυστήρια, 

κάνει Πάσχα. 

Καί αὐτό συμβαίνει 

καί σήμερα 

καί αὔριο 

καί ὅσες φορές μεταλάβει, 

ἐπειδή ἡ ἀληθινή προετοιμασία γιά τό Μυστήριο 

δέν κρίνεται με βάση 

την παρατήρηση τῶν καιρῶν καί τῶν ἡμερῶν, 

ἀλλά μέ τήν καθαρή συνείδηση.

Ἐμεῖς ὅμως κάνουμε τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, 

καί τὸ νοῦ μας δέν τόν καθαρίζουμε. 

Ἔχουμε πλέον τήν ἐντύπωση 

ὅτι κάνουμε Πάσχα 

μόνο ἄν μεταλάβουμε τήν ἡμέρα 

κατά την ὁποία ὁ Χριστός 

παρέδωσε αὐτό τό Μυστήριο, 

ἀκόμα καί ἂν εἴμαστε γεμάτοι 

ἀπό πολλά ἁμαρτήματα.

Ἀλλά δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. 

Ὄχι, ὄχι. 

Ἄν μεταλάβεις το Σάββατο, 

(ἐδῶ ἴσως ἐννοεῖ τὸ Μεγάλο), 

μέ πονηρή καί ἀκάθαρτη συνείδηση, 

ἔχεις ἐκπέσει ἀπό τή χάρη τῆς Κοινωνίας, 

ἔχεις ἀναχωρήσει χωρίς να κάνεις Πάσχα. 

Αντιθέτως ἄν κοινωνήσεις 

καί σήμερα μέ καθαρότητα, 

ἔκανες ἀληθινά Πάσχα.

Ἔπρεπε λοιπόν νά μήν ἔχετε αὐτήν τήν ἀκρίβεια 

καί σπουδή γιά τήν παρατήρηση τῶν καιρῶν 

ἀλλά γιά τή θεία Κοινωνία. 

Καί ὅπως τώρα ὑπομένετε κάθε κόπο 

γιά νά μή μεταβάλλετε τη συνήθειά σας, 

ἔτσι θὰ ἔπρεπε αὐτή νά τήν καταφρονεῖτε 

καί με κάθε τρόπο 

νά ἀναγκάζετε τούς ἑαυτούς σας 

να μή μεταλαμβάνετε μέ ἁμαρτίες, 

ἐπειδή εἶναι ντροπή 

ὄχι τό νά ἀλλάξει κάποιος πρός τό καλύτερο, 

ἀλλά τὸ νὰ ἐπιμένει σε μία ἄκαιρη φιλονικία. 

Αὐτό ἀφάνισε τούς Ἰουδαίους, 

οἱ ὁποῖοι ἐξέκλιναν στήν ἀσέβεια 

ἐπειδή ζητοῦσαν την παλαιά συνήθεια».

Σέ ἄλλο πάλι σημεῖο ὁ ἅγιος λέει · 

«Γνωρίζω ὅτι πολλοί ἀπό ἐσᾶς 

θὰ πᾶνε νά μεταλάβουν 

γιά τή συνήθεια τῆς γιορτῆς. 

Θὰ ἔπρεπε ὅμως, 

ὅπως πολλές φορές σᾶς ἔχω πεῖ, 

ὅταν θέλετε να μεταλάβετε, 

νά μήν προσέχετε τί ἑορτή εἶναι, 

ἀλλά νά καθαρίζετε τή συνείδησή σας 

καί τότε νά κοινωνεῖτε. 

Κι αὐτό γιατί ὁ ἁμαρτωλός καί ἀκάθαρτος,

(ο αμετανόητος) 

οὔτε στήν ἑορτή εἶναι ἄξιος νά μεταλάβει 

τό ἅγιο καί φρικτό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀντίθετα ὁ καθαρός 

πού μέ πλήρη μετάνοια 

ἀποπλένει τὰ ἁμαρτήματά του, 

εἶναι ἄξιος νά μεταλαμβάνει τά θεῖα Μυστήρια 

καί κατά τήν ἑορτή 

καί ὁποιαδήποτε ὥρα 

καί πάντοτε 

καί νά ἀπολαμβάνει τίς δωρεές 

καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Δέν ξέρω τό γιατί, 

ἀλλά πολλοί τό παραβλέπουν αὐτό. 

Ἐκεῖνοι ἄν καί εἶναι γεμάτοι 

ἀπό πολλά ἁμαρτήματα, 

ὅταν δοῦν ὅτι ἦλθε ἡ ἑορτή, 

σάν νά βιάζονται λόγω τῆς ἡμέρας...

Από το βιβλίο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ" σελ.138-145

|αν θες το βιβλίο,

το παραγγέλνεις εύκολα εδώ...

✔ Μια σύνδεση προκλητικά μυστική, μια λεπτή γραμμή που τα συνδέει όλα… Το όνομα αυτής της σύνδεσης δεν είναι άλλο από τον πρώην φανατικό Σαύλο, τον γνωστότερο και ως Άγιο Απόστολο Παύλο... Δεν είναι εύκολος ο δρόμος… κι εμείς φοράμε στο ένα πόδι βασιλικό σανδάλι και στο άλλο παντόφλα... Και προσπαθούμε να βαδίσουμε το δρόμο της ζωής πατώντας και στον κόσμο και στο Χριστό και γλιστράμε ξανά και ξανά...

 

    Χθες η εκκλησία μας 

εόρταζε τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. 

Πολλά κι ενδιαφέροντα έχει ο βίος του. 

Μα έχει και μια σύνδεση προκλητικά μυστική, 

μια λεπτή γραμμή που τα συνδέει όλα… 

Το όνομα αυτής της σύνδεσης 

δεν είναι άλλο από τον πρώην φανατικό Σαύλο, 

τον γνωστότερο και ως Άγιο Απόστολο Παύλο!

Οταν διαβάζουμε 

ή ακούμε τις επιστολές του Απόστολου Παύλου 

(Προς Ρωμαίους, Προς Κορινθίους, 

Προς Γαλάτες, Προς Εφεσίους κτλ), 

στην πραγματικότητα γινόμαστε κι εμείς 

δέκτες του ίδιου Πνεύματος 

που φώτισε τον Απόστολο Παύλο 

και ενέπνευσε τους πρώτους του πιστούς ακροατές - 

τον Άγιο Ιερόθεο, 

τον Άγιο Διονύσιο 

και την Αγία Λυδία. 

Επίσης, γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου Πνεύματος 

που φώτισε και εξήγησε τις επιστολές του 

στον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Κι εμείς πρέπει να διαλέξουμε…

Θα πιστέψουμε στη δύναμη των θαυμάτων 

αλλά και στην Ανάσταση του Χριστού, 

ότι μας αφορά πραγματικά 

ή - σαν τους Αθηναίους του τότε - 

θα μείνουμε στο να χειροκροτήσουμε τον Χριστό 

για τα θαύματά Του 

αλλά μόλις ακούσουμε για Ανάσταση θα φύγουμε;

Αυτή η τελευταία μάλιστα ερώτηση 

μάς θυμίζει και το βράδυ εκείνο… 

Μεγάλο Σάββατο προς Κυριακή… 

Κάθε χρόνο… 

Αυτά που λένε οι ιερείς μας στις εκκλησίες 

μετά που ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» 

και ανταλλάσουμε ευχές…

Αυτά τα λόγια…

«Ἀναστήτω ὁ Θεός, 

καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, 

καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ 

οἱ μισοῦντες αὐτόν…»

Δεν είναι εύκολος ο δρόμος… 

κι εμείς φοράμε στο ένα πόδι βασιλικό σανδάλι 

και στο άλλο παντόφλα… 

και προσπαθούμε να βαδίσουμε το δρόμο της ζωής 

πατώντας και στον κόσμο και στο Χριστό… 

και γλιστράμε ξανά και ξανά!

Ας είναι όμως..! 

Δόξα τω Θεώ για την αναγνώριση Του 

προς τον αγώνα μας να ζήσουμε κοντά Του! 

Κι όπου μας βρει…

               Χριστός Ανέστη!

 |επιμέλεια ανάρτησης: Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος

   

* Ν΄ακούσουμε τον λόγο ενός άλλου "αρχηγού", που σήμερα είναι η τιμητική του;

    |Λέξη λέξη να προσέξουμε τα λόγια του,

μήπως και γίνει μπορετό να τα εφαρμόσουμε 

ο καθένας μας εκεί που τον έσπειρε ο Θεός...]

«Και παν ό,τι εάν ποιήτε, 

εκ ψυχής εργάζεστε 

ως τω Κυρίω 

και ουκ ανθρώποις»

 Προς Κολοσσαείς, γ΄, 9 , 17]

~ Από τον Απόστολο των Εθνών, Παύλο.

[Το τελικό απόσταγμα από μια οικογενειακή σύναξη, που έγινε πριν λίγο...]