~ Θεωρήσαμε σωστό να παραθέσουμε στην κρίση και στην αγάπη σας, χωρίς κανένα απολύτως σχόλιο ή θέση από εμάς, την απάντηση του Γέροντα Ευθύμιου από την Καλύβη Αναστάσεως του Αγίου Όρους στο γράμμα μιας Γερόντισσας για το φλέγον ζήτημα των ημερών μας, περί υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Την ευχή του Γέροντα και όλων των πατέρων της Αθωνικής Πολιτείας να έχουμε!
Ο καλός Θεός να βάλει το χέρι Του σε όλους μας, εμβολιασμένους και μη ...
* Το απόσταγμα των όσων μας είπε χθες στο τηλ. ένας Αγιορείτης και πόσο ταιριάζουν με την αποστομωτική όντως ομιλία, στο τέλος της ανάρτησης, που μας έστειλε ένας αδελφός:
"Τώρα που τελείωσε η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών...
Και ο εχθρός πέτυχε το σκοπό του να μας διχάσει.
Κληρικούς και λαϊκούς.
Απίστους και πιστούς.
Ασθενούντες και μη.
Διάφορους και αδιάφορους.
Και κατάφερε να μας ανακόψει ακόμα και την Χαρά της Αναστάσεως...
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας!
Δεχόσαστε και βάζετε και μάσκες και γάντια για να πάτε στις δουλειές σας, για να μπείτε στα μαγαζιά να ψωνίσετε, να δουλέψουν και οι άνθρωποι που βγάζουν το ψωμάκι τους εκεί.
Και κάνετε και όλα τα tests που να πιστοποιούν πως δεν είσαστε προσβεβλημένοι από κανέναν ιό.
Και κάποιοι κάνετε και τα εμβόλια.
Και κάποιοι άλλοι όχι.
Σε συνεννόηση με τους πνευματικούς σας Πατέρες και τους πιστούς γιατρούς που εμπιστεύεστε.
Χωρίς να διεκδικείτε το αλάθητο και να κατακρίνετε όσους δεν έχουν την ίδια γνώμη με σας.
Μάλιστα.
Να τηρείτε τα μέτρα.
Παντού όμως.
Και ιδιαιτέρως σε χώρους κλειστούς.
Και στο αρχονταρίκι, στην ώρα του καφέ, στις εκδηλώσεις σας, στις ώρες της ψιλής κουβεντούλας, έστω και για πνευματικά...
Ακόμα και βατραχοπέδιλα, που μας είπε μια ψυχή, αν έπρεπε να βάλω, θα έβαζα. Αρκεί να μην μείνω άλλο στο σπίτι ...
Προβάλετε τις περιπτώσεις ανθρώπων, κληρικών και λαϊκών, που πέρασαν δύσκολα, που νοσηλεύτηκαν.
Και καλά κάνετε.
Κόλλησαν και δυσκολεύτηκαν.
Και οι Ιερείς βέβαια δεν ζουν όλη τη μέρα μέσα στο Άγιο Βήμα.
Πριν την Θεία Λειτουργία να κόλλησαν, μπορεί.
Βγαίνοντας έξω μετά, και συγχρωτιζόμενοι με άλλους ανθρώπους, πιθανόν.
Αλλά στην Εκκλησιά, βρε αδέρφια, την ώρα της Θείας Λειτουργίας;
Ακόμα και την ώρα που προσκυνάτε τις Άγιες Εικόνες;
Ακόμα και την ώρα που πάτε να κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού;
Τα μικρόβια θα ανακόψουν την πορεία σας και την θέρμη σας προς Τον Αναστάντα Χριστό;
Κι αμέσως μετά σπεύδετε να βάλετε ξανά τη μάσκα, ενώ είστε πλέον Ένα με τον Παντοδύναμο, με Εκείνον που συνέχει τα πάντα;"
~ Δικό μας ΥΓ:
Ένας καρδιακός φίλος και επιστήμονας, μάς ανέφερε μεταξύ άλλων και κάτι όντως αξιοσημείωτο, το οποίο και καταθέτουμε στην αγάπη σας:
Στατιστικά, κάθε 1000 ασθενείς που νοσούν από τον κορωνοϊό, 30 χάνουν την μάχη (για λόγους που για τον καθένα ξεχωριστά ο Κύριος γνωρίζει και παραχωρεί).
Στο Άγιο Όρος με 1000 διαγνωσμένους νοσούντες Μοναχούς (μη συμπεριλαμβανομένου των περιπτώσεων των ασκητών ή σε καλύβες όπου δεν υπάρχει καν η δυνατότητα διάγνωσης), οι οποίοι βρίσκονται τις περισσότερες ίσως ώρες της μέρας τους στο Ιερούς Ναούς τους και χωρίς βέβαια τις παροχές υγείας που έχουμε εμείς στον κόσμο, οι κεκοιμημένοι είναι ... 4!
Χωρίς άλλο σχόλιο ή ερμηνεία από εμάς.
(Ακούστε τον π.Ιωάννη Δρογγίτη, ο οποίος μας εξέπληξε σε αυτήν την ομιλία ... Στο θέμα μας.
Αν ήξεραν οι άνθρωποι τι είναι η Παναγία στη σωτηρία τους και γενικότερα στη ζωή τους, είτε έπιναν νερό, είτε περπατούσαν, είτε οτιδήποτε άλλο έκαναν, θα τα έκαναν στο όνομα της Παναγίας!
Είναι το γλυκύτερο πρόσωπο και το γλυκύτερο όνομα, όπως και αυτό της Μάνας μας. Βλέπετε, ότι και να μας συμβεί, ”μάνα μου” θα πούμε, δεν λέμε ”πατέρα μου”.
Όπως και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, δεν λέμε ”Χριστέ μου” αλλά ”Παναγία μου”, ακόμα και άνθρωποι που μέχρι χθες την βλασφημούσαν! Είναι συνυφασμένη η Παναγία με το είναι μας.
Έχουμε σαρκική μητέρα, αλλά έχουμε και πνευματική μητέρα. Όμως δεν χρησιμοποιούμε το όνομα της Παναγίας όσο πρέπει.
Στο σημείο αυτό, ωραία λειτουργούν οι Αγιορείτες Πατέρες. Ό,τι να τους πεις, θα πούνε: ”αν θέλει η Παναγία αν μας ξημερώσει η Παναγία, αν, αν” δηλ. είναι περισσότερο Παναγιολάτρες παρά Χριστολάτρες.
Βέβαια δεν παρεξηγείται ο Κύριος, διότι όποια λατρεία και τιμή δίδεται στην Μητέρα Του, αντανακλάται στο πρόσωπό Του, διότι ο Χριστός είναι Εκείνος.
Το περιστατικό του Μοναχού Ιωσήφ!... Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει.
Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.
Ο Γέρο – Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο. Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε, τί έχεις, τί να σου κάμω για να ταιριάξεις; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;
Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός, αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί τη θεία βοήθεια στην εργασία του, προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο, ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει, γι΄ αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διάβολος, μ΄ όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε : «Με φώναξες γέροντα, τί είναι, τί θέλεις ; Εδώ είμαι ‘γω για να σε βοηθήσω».
Ο Γέρο – Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του, παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει, του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό, σαν αντιμισθία από τον διάβολο.
Τούτο ας γίνει μάθημα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να μη λένε στο διάβολο, ούτε για αστεία. Επειδή, ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω, τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία, κι αν δεν κατορθώσει τούτο, τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του, στο παιδί του, ή και στον εαυτό του ακόμη, «Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κακίστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάολο.
Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες κι αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή «ο Θεός να σ΄ ελεήσει», που είναι το καλύτερο απ΄ όλα. Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14). Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου «Γεροντικό Αγίου Όρους» Tom Manakis
Δεν μπορώ να σας εκφράσω με λόγια πως είναι η ζωή κοντά στον Χριστό.
Και πως είναι να την αφιερώνεις ολόκληρη σε Εκείνον...
Εμείς οι μοναχοί δίνουμε κάθε μέρα 8 ώρες από την ζωή μας στον Θεό για να βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία και σεις δεν μπορείτε να βρείτε μέσα στη μέρα σας 8 λεπτά να δώσετε στον Θεό;
Πως περιμένουμε μετά να έχουμε την προστασία του Θεού στη ζωή μας;"
Γέροντας Εφραίμ ο Βατοπεδινός
(όσα προλάβαμε από μια ομιλία του, που ακούστηκε προχθές στον σταθμό της "Πειραϊκής Εκκλησίας")
"Σέβομαι απολύτως και κατανοώ το άβατο του Αγίου Όρους! Ούτε με προσβάλλει, ούτε με υποβιβάζει, ούτε κάτι μου στερεί. Μια σεβαστή κοινότητα ανδρών μοναχών επέλεξε από αιώνες την απομονωμένη σκληρή άσκηση μακριά από την κοσμική ζωή και τους πειρασμούς της. Έχω φτάσει μέχρι την Ουρανούπολη και έχω επί ώρα κοιτάξει με συγκίνηση το σύνορο του αγώνα τους, της ερήμου τους, της ανάγκης τους για απερίσπαστη αφιέρωση στη θεία κλήση.Υπάρχουν πάμπολλα ανοιχτά, πανέμορφα μοναστήρια να επισκεφτεί κάθε γυναίκα που λαχταρά την προσευχή. Οι αντιρρήσεις, ο θυμός, οι επιθέσεις κάποιων για το άβατο δεν είναι παρά ένα κενό πείσμα βαθειάς πνευματικής άγνοιας. Στο Άγιο Όρος κυρίως λατρεύεται το Πανάγιο πρόσωπο μιας Γυναίκας... Μάρω Βαμβουνάκη (Από την "συν αυτώ", Αναστασία Σουσώνη)
Η θαυματουργή εικόνα του αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται στο ομώνυνο παρεκκλήσι στο κονάκι της Μονής Διονυσίου στις Καρυές του Αγίου Όρους.
Γράφει ο Μοναχός Λάζαρος Διονυσιάτης στο βιβλίο του “Διονυσιάτικαι διηγήσεις”:
Όταν κατέβηκε από τις Καρυές στο μοναστήρι [στην Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους] ο άγιος Καθηγούμενος αρχ. Γαβριήλ, όπου είχε μεταβεί για την Διπλή Ιερά Σύναξη, που συγκλήθηκε από την Ιερά Κοινότητα, μας διηγήθηκε την εμφάνιση του αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, η οποία έγινε στο ναΐδριο του Αντιπροσωπείου (κονάκι) ως εξής.
Την περασμένη Κυριακή 14 Ιουλίου, εορτή του Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο αντιπρόσωπος της Μονής [στην Ιερά Κοινότητα] προσκάλεσε τον ευλαβέστατο ανάμεσα στους Ιερομονάχους, π. Νικόστρατο, ο οποίος ήταν και αυτός αντιπρόσωπος της δικής του Μονής, δηλαδή της σεβασμίας αδελφής Μονής του Αγίου Παντελεήμονος του Ρωσικού, για να τελέσει την Θεία Λειτουργία στο κονάκι.
Η Θεία Λειτουργία θα πραγματοποιείτο λόγω της διπλής γιορτής και για τους εκεί αποσταλέντες από την Μονή αδελφούς για το μάζεμα των φουντουκιών.
Κατά την ομολογία, λοιπόν, του αντιπρόσωπου της Μονής και άλλων αδελφών, ο Ιερομόναχος αυτός ήλθε στο κονάκι περί το τέλος της ακολουθίας του όρθρου και μάλιστα, όταν έψαλλαν την δοξολογία. Αφού κοίταξε μέσα στην εκκλησία από την πόρτα, δεν μπήκε μέσα, αλλά στάθηκε έξω από το ναΐδριο στα στασίδια που βρίσκονταν εκεί. Στεκόταν εκεί με πολλή ευλάβεια και κατά κάποιον τρόπο σαν να βρισκόταν σε έκσταση από αυτά που έβλεπε ο ίδιος μυστικά.
Ο αντιπρόσωπός μας, βλέποντας αυτά, απορούσε και μετά από λίγο του είπε: – Ορίστε, παπά, ελάτε μέσα να πάρετε “καιρόν”. [Ο καιρός, είναι μικρή ακολουθία την οποία τελούν οι ιερείς, πριν την είσοδο τους για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας].
Ο ιερομόναχος απάντησε: – Τι λες, γέροντα, αφού έχετε παπά και λειτουργεί στον ναό, τι να κάμω εγώ, να έλθω μέσα;
Όταν άκουσε αυτά ο αντιπρόσωπος, με απορία και θαυμασμό του είπε: – Λειτουργία μέσα από άλλον παπά;
Και ο ιερομόναχος του απάντησε: – Πώς δεν γίνεται λειτουργία, αφού ο διάκος προ ολίγου τους εθυμίασε όλους, και τις εικόνες, και μόλις τώρα μπήκε στο Ιερό; Μόνος του λειτουργεί, χωρίς παπά;
Ακούοντας αυτά ο αντιπρόσωπος γέρων Δομέτιος και οι υπόλοιποι αδελφοί και κάποιοι άλλοι από τα γειτονικά κελλιά, κατάλαβαν όλοι ότι είδε Θεία οπτασία ο αντιπρόσωπος. Δηλαδή τον αρχιδιάκονο άγιο, Στέφανο, στην μνήμη του οποίου τιμάται το εκκλησάκι. Και ενώ τον παρακαλούσαν ικετευτικώς να μπει στο Ιερό και να συλλειτουργήσει μαζί με τον διάκονο, τον οποίο αυτοί, βεβαίως, δεν έβλεπαν, αυτός δεν δεχόταν. Λέγοντας του τέτοια και άλλα παρόμοια, κατόρθωσαν μόλις και μετά βίας, να πειστεί και να μπει ο ευλαβέστατος εκείνος ιερομόναχος και να τελέσει όπως συνηθιζόταν την Θεία Λειτουργία.
Όταν συνήλθε και ήλθε στον εαυτό του, κατανόησε ότι αυτά που είδε, ήταν επίσκεψη και εμφάνιση του αρχιδιακόνου και Πρωτομάρτυρα Στεφάνου. Μετά το πέρας της λειτουργίας και όταν έγινε το κέρασμα στο αρχονταρίκι, μόνος του ο ιερομόναχος αυτός, Ρώσσος, π. Νικόστρατος ομολόγησε και είπε στους αδελφούς: – Να γνωρίζετε πατέρες, ότι εδώ έχετε μεγάλη χάρη στην εκκλησία σας. Ο Άγιος Στέφανος πολύ σας αγαπά. Διότι, δεν είναι λίγο να μπει και να σας θυμιάσει.
Και καταλήγει τη διήγηση του ο μοναχός Λαζαρος: Αυτά τα σημειώνουμε για διαρκή μνήμη και γνώση των μεταγενεστέρων την 22α Ιουλίου 1958.
(Επιμέλεια, διασκευή Στέλιος Κούκος) Από το βιβλίο του Μοναχού Λαζάρου Διονυσιάτου,
Κάποτε στό Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός πού διέμενε στίς Καρυές.Έπινε καθημερινά καί μεθούσε καί γινόταν αιτία νά σκανδαλίζονται οι προσκυνητές... Κάποια στιγμή πέθανε καί ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στόν γέροντα Παΐσιο νά τού πούν μέ ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό τό τεράστιο πρόβλημα.
Ο π. Παΐσιος τούς απάντησε ότι γνώριζε γιά τό θάνατο τού μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων πού ήρθαν νά παραλάβουν τήν ψυχή του.
Οι προσκυνητές απόρησαν καί διαμαρτυρήθηκαν καί κάποιοι προσπαθούσαν νά εξηγήσουν στόν γέροντα Παΐσιο γιά ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δέν κατάλαβε ο γέροντας.
Ο π. Παΐσιος τούς διηγήθηκε:
«Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στή Μ. Ασία, λίγο πρίν τήν καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τά αγόρια.
Γιά νά μήν τό πάρουν από τούς γονείς του, αυτοί τό έπαιρναν μαζί τους στό θερισμό καί γιά νά μήν κλαίει, τού έβαζαν λίγο ρακί στό γάλα γιά νά κοιμάται.
Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.
Εκεί βρήκε γέροντα καί τού είπε ότι είναι αλκοολικός.
Τού είπε ο γέροντας νά κάνει μετάνοιες καί προσευχές κάθε βράδυ καί νά παρακαλεί τήν Παναγία νά τόν βοηθήσει νά μειώσει κατά 1, τά ποτήρια πού έπινε.
Μετά ένα χρόνο κατάφερε μέ αγώνα καί μετάνοια νά κάνει τά 20 ποτήρια πού έπινε, 19 ποτήρια.
Ο αγώνας συνέχισε μέ τήν πάροδο τών χρόνων καί έφτασε τά 2-3 ποτήρια, μέ τά οποία όμως πάλι μεθούσε.»
Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό πού σκανδάλιζε τούς προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή πού μέ μεγάλο αγώνα αγωνίστηκε νά μειώσει τό πάθος του.
Χωρίς νά ξέρουμε γιατί ο κάθε ένας προσπαθεί νά κάνει αυτό πού θέλει νά κάνει, μέ ποιό δικαίωμα νά κρίνουμε τήν προσπάθειά του;
