☆ Η σύγχρονη «Γαλιλαία»... |Special Edition

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος 

μας μιλάει για την υπέροχη Γαλιλαία, 

τη μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας 

που μέχρι τώρα έχει εξυπηρετήσει 

πάνω από 2000 ανθρώπους 

με μεγάλα προβλήματα υγείας...

Στη Γαλιλαία, ο Άνθρωπος είναι σημαντικός...

~ Πριν διαβάσεις τα παρακάτω...

Όσο κι αν προσπαθήσαμε από χθες,

που βγήκε αυτή η δήλωση στον ανεξάντλητο αέρα των μέσων μαζικής δικτύωσης,

ομολογουμένως πως δεν τα έχουμε καταφέρει να δικαιολογήσουμε...

Διαλέξαμε ενδεικτικά ένα σχετικά ήπιο σχολιασμό και οπωσδήποτε υγιή,

ανάμεσα στα αναρίθμητα όσα, καταλογίζονται στον δύσμοιρο γιατρό,

που εξέφρασε αυτήν την άποψη. Και επειδή μάλιστα ο λαός μας δεν έλεγε τυχαία,

ούτε αυτήν την κουβέντα που εδώ ταιριάζει:

"Μα τι θέλουν τώρα να μας επιβάλλουν;

Να αφήσουμε τον άνθρωπό μας να πεθάνει σαν το σκυλί στ' αμπέλι;"

Παραθέτουμε αυτήν την εκ των "συν αυτώ" άποψη της Βαϊούλας,

κυρίως επειδή είναι η αντιπρόταση στο φλέγον θέμα που προέκυψε...

|στ.Β.Γ

"Απόψε διάβασα για τις δηλώσεις κάποιου ασήμαντου,

που θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό.

Αν κατάλαβα καλά τουλάχιστον,

πιο σημαντικό από τους έχοντες χειρότερη κράση από τον ίδιο,

μιας που η αξία της ανθρώπινης ζωής φαίνεται πως υπολογίζεται

με βάση το προσδόκιμο επιβίωσης του υποκειμένου.

Έτσι, αν κατάλαβα καλά,

ένα κράτος πρόνοιας οφείλει να υποστηρίζει

όσους χαίρουν υγείας και μακροζωΐας,

και να απομακρύνει πάραυτα τους ασθενείς τελικού σταδίου

- μα για ποιόν άλλον λόγο παρά για να αφιερωθεί με μεγαλύτερη επιτυχία στην επιβίωση των ισχυρών!

Πάντως, εγώ, δεν ήθελα να σας μιλήσω για τον ασήμαντο εκείνον άνθρωπο.

Ήθελα να σας μιλήσω, για τους σημαντικούς ανθρώπους της Γαλιλαίας.

Η Γαλιλαία, είναι μια μεγάλη - μικρή Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας,

στα Σπάτα.

Στη Γαλιλαία, ο Άνθρωπος είναι σημαντικός.

Γι' αυτό, η Γαλιλαία, φροντίζει ανθρώπους με δύσκολες νόσους

(όπως είναι η ALS και ο Καρκίνος).

Τους προσφέρει ανακούφιση

από τα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα.

Ανακούφιση από τον πόνο.

Τους φροντίζει ακόμα και στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους.

Τους προσφέρει αξιοπρέπεια.

Στηρίζει τις οικογένειές τους.

Τις στηρίζει στο πένθος,

τις στηρίζει στα πρακτικά θέματα.

Η Γαλιλαία έχει γιατρούς,

έχει νοσηλευτές,

έχει κοινωνικούς λειτουργούς,

έχει ψυχολόγο,

έχει φυσικοθεραπευτή,

έχει εργοθεραπευτή.

Η Γαλιλαία έχει και εθελοντές,

που έχουν υποχρεωτικά παρακολουθήσει

μια 9μηνη εκπαίδευση 40 ωρών,

και όσο εξακολουθούν να προσφέρουν

το χρόνο και τις δυνάμεις τους,

τόσο εξακολουθούν να εκπαιδεύονται και να εποπτεύονται.

Η Γαλιλαία έχει Ξενώνα,

έχει Κέντρο Ημέρας,

έχει εξωτερικά ιατρεία,

έχει 24ωρη γραμμή στήριξης,

παρέχει φροντίδα στο σπίτι.

Όλα αυτά, βέβαια, κοστίζουν

και επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό ενός οργανισμού.

Όμως, στη Γαλιλαία, κανένας ασθενής δεν χρεώνεται.

Καμία οικογένεια δεν επιβαρύνεται οικονομικά.

Η μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

έχει αναλάβει να σηκώνει αυτό το βάρος.

Ο δεσπότης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής,

έχει αναλάβει να συντονίζει αυτό το έργο.

Ο π. Νικόλαος Χατζηνικολάου.

Που χθες, στην "αποφοίτησή" μας,

μετά τις γραπτές εξετάσεις της εκπαίδευσής μας,

εμάς της καινούριας "φουρνιάς" εθελοντών,

μάς κάθισε κάτω και μας μίλησε για τον ρόλο μας,

για την ευθύνη απέναντι στον άρρωστο αδελφό,

για την ευθύνη που φέρουμε όλοι, ως κοινωνία,

για την ανακούφιση των πασχόντων.

Μας είπε για την Αυστραλία,

όπου η ευθανασία ήδη προτείνεται

ως λύση στους ασθενείς με κακή πρόγνωση.

Μας είπε πως και στην Κύπρο, πρόσφατα αποφασίστηκε πως αυτή είναι η συμφέρουσα οδός.

Και μας προειδοποίησε,

πως και στην Ελλάδα, πολύ σύντομα,

θα ακούγαμε να υποστηρίζεται...

πως η ανθρώπινη ζωή, είναι προτιμότερο να τερματίζεται,

παρά να "ψευτοσυντηρείται".

Πως, καλύτερη η λήξη, πριν την ημερομηνία λήξης.

Μόλις χθες, μας προετοίμασε για αυτά που σήμερα

έμελλε να διαβάσουμε και να ακούσουμε.

Και μόλις χθες, μας τόνισε πως "η απάντηση στην ευθανασία,

είναι η ανακουφιστική φροντίδα".

Και το ξαναγράφω:

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ,

ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ!

Και μήπως αυτό, δεν είναι μια διαχρονική αλήθεια;

"Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση".

Σ.Σ.:

Να στηρίξετε τη Γαλιλαία,

αλλά πρώτα να διαβάσετε για τη Γαλιλαία.

Εδώ:

https://galilee.gr/galilaia/

Vajula Sc

* ~ «Θέλεις παιδί μου να βαπτιστείς»; ~ «Θέλω πάτερ μου»!

Η Κορίνα από το Περού ...

Ένα καλοκαιρινό πρωινό λαμβάνω το παρακάτω μήνυμα από ένα πνευματικό μου τέκνο:

«Ευλογείτε πάτερ!

Πρέπει να σας ενημερώσω για ένα πρόσωπο που γνωρίζω.

Λέγεται Κορίνα.

Είναι μια κοπέλα 56 ετών, περουβιανή, ζει 35 χρόνια στην Ελλάδα, ευσεβής, με σεβασμό στην ορθοδοξία και με πνευματικές αναζητήσεις. Ταλαιπωρείται με καρκίνο (σε έντερο και ήπαρ από το 2013) και πλέον βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, έχει πειραχτεί και το πάγκρεας.

Ζητάει μετά μεγάλου πόθου να μιλήσει με ιερέα ορθόδοξο.

Δεν είναι εύκολο πλέον να μετακινηθεί.

Θα πρέπει να την επισκεφθεί κάποιος στο χώρο της.

Ζει στα Εξάρχεια στο κέντρο της Αθήνας.

Θα μπορούσατε εσείς να βοηθήσετε;»

Απάντησα θετικά και πήγα χωρίς δεύτερες σκέψεις.

"Παπά Γιώργη ο Θεός σου στέλνει κι άλλη ψυχούλα για να διακονήσεις με την ιερωσύνη που σου χάρισε", σκέφτηκα.

Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε η αδελφή της η οποία με υποδέχτηκε δακρυσμένη.

Με οδήγησε στο σαλόνι που βρισκόταν η Κορίνα ξαπλωμένη και εξασθενημένη.

Μόλις με είδε, ανασηκώθηκε από σεβασμό ξεχνώντας κάθε πόνο.

Χαμογέλασε με όση δύναμη της είχε απομείνει, λέγοντάς μου πως είναι η πρώτη φορά που την επισκέπτεται ένα επίσημο πρόσωπο.

Της εξήγησα πως ο ιερέας δεν είναι επίσημο πρόσωπο με την κοσμική έννοια.

Χαμογέλασε ξανά και μου είπε πως σήμερα μπήκε ο Χριστός στο σπίτι της.

Σιώπησα και την άφησα να ανοίξει την ψυχή στον Χριστό που έβλεπε.

Εγώ έτσι κι αλλιώς ήμουν απλά ένα σκεύος μεταφοράς της χάριτος της ιερωσύνης.

Η Κορίνα μου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια και την μετέπειτα μαρτυρική της ζωή.

«Πάτερ μπορεί να πονάω και να μην μπορώ να περπατήσω αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένη κι ευγνώμων στον Θεό που μου έχει δώσει τόσα πολλά».

Και με μια κίνηση χειρός μου δείχνει το σπίτι της.

Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω, ήταν φτώχεια, φτώχεια, φτώχεια κι μερικές γλαστρούλες κακομοίρικες στο σκονισμένο μπαλκονάκι για τις οποίες καμάρωνε.

«Πάτερ, στο σπίτι μου στο Περού μαζί με την πολύτεκνη οικογένειά μου, ξύναμε τον τοίχο και τρώγαμε τον ασβέστη.

Στην καλύτερη περίπτωση αν είχαμε χαρτί, τρώγαμε αυτό.

Τώρα όμως πάτερ που νιώθω το τέλος, θέλω να γνωρίσω τον Χριστό όσο γίνεται καλύτερα.

Πείτε μου σας παρακαλώ τα πάντα για την Ορθοδοξία.

Δεν βαπτίστηκα μικρή λόγω των πολλών και ποικίλων προβλημάτων».

Της είπα αρκετά αλλά ήδη γνώριζε και είχε διαβάσει.

Ήθελε απλά την επιβεβαίωση.

Εκτιμώντας την όλη κατάσταση και κυρίως της υγείας της, έχοντας και μια μικρή εμπειρία στην πορεία της ιερατικής μου διακονίας, ήξερα πως ο Θεός που για όλες τις ψυχές μεριμνά, περίμενε οχτώ χρόνια αυτήν την αποδοχή, αλλά κι ο διάβολος δεν θα καθόταν ήσυχος.

Την ρώτησα:

«Θέλεις παιδί μου να βαπτιστείς»;

«Θέλω πάτερ μου»!

Φώναξε με δάκρυα στα μάτια.

«Ετοιμάσου λοιπόν, την Κυριακή βαπτίζεσαι»!

Την Παρασκευή η κατάσταση της υγείας της υποτροπίασε και αποφασίστηκε η εισαγωγή της στο νοσοκομείο.

Αυτομάτως αυτό σήμαινε την αναβολή ή και την οριστική ματαίωση της βαπτίσεως.

Παρακάλεσα πολλούς να προσευχηθούν κι ο Θεός εισάκουσε τις ταπεινές μας προσευχές.

Η υγεία της βελτιώθηκε τάχιστα κι ο γιατρός μάς είπε να αφήσουμε το Σαββατοκύριακο να περάσει.

Δοξασμένο το όνομα του Κυρίου, η βάπτιση προχωράει.

Όλοι πήραν κι από κάτι.

Άλλος χάρισε τον σταυρό του, άλλος τις πετσέτες, άλλος τον χιτώνα, άλλος τα κεράσματα, άλλος το αναπηρικό καροτσάκι κ.ο.κ.

Έφτασε η ώρα του Μυστηρίου.

Χαρά μεγάλη.

Πρώτη φορά χαρούμενη η Κορίνα μετά από τόσα χρόνια.

Έλαμπε ολόκληρη.

Οι κοπέλες φρόντισαν να φορέσει τον χιτώνα βοηθώντας την σε όλο το μυστήριο.

Η βάπτιση προχωρούσε…

«Βαπτίζεται η δούλη του Θεού Κυριακή Γλυκερία, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

Στο μυστήριο του Χρίσματος, η Κυριακή Γλυκερία εξέπεμπε φως (μπορεί να ήταν η ιδέα μου).

Δεν το είπα σε κανέναν.

Κοίταζε συνεχώς ψηλά και χαμογελούσε.

«Τι βλέπεις παιδί μου»;

Δεν μου απάντησε…

Μετά το μυστήριο η ψυχολογία της ήταν τόσο καλή που μιλούσε με όλους, αστειευόταν, μας αγκάλιασε και ύστερα από πολύ καιρό έτρωγε κανονικά.

Το βράδυ η υγεία της επιδεινώθηκε ξαφνικά.

Το πρωί νοσηλεύτηκε εσπευσμένα.

Η διάγνωση… ημέρες ή και ώρες ζωής.

Μεταφέρθηκε στη μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας «Γαλιλαία», έργο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, για τις τελευταίες στιγμές της ζωής της.

Την πήρα τηλέφωνο!

«Πονάς παιδί μου»;

«Πονάω πάτερ, Δόξα τω Θεώ. Θέλω να έρθετε να μου κλείσετε τα μάτια».

Πήγα αργά το βράδυ και αφού πέρασα από το rapid test ανέβηκα και μπήκα στο δωμάτιό της.

«Καλώς ήλθατε πάτερ… σας έβλεπα που ερχόσασταν με το αυτοκίνητο, που σταθμεύσατε πάνω στο πεζοδρόμιο, που σταθήκατε κάτω, που ανεβήκατε μέχρι που μπήκατε μέσα».

«Πώς με είδες παιδί μου αφού δεν μπορείς να σηκωθείς»;

Μετά σκέφτηκα πως μήπως λόγω της κατάστασής της έβλεπε διάφορες παραισθήσεις και τη ρώτησα αν με έβλεπε με άσπρα ρούχα, άμφια κτλ.

Με απόλυτη ηρεμία όμως και νηφαλιότητα μου απάντησε ότι απλά με έβλεπε όπως ήμουν, στα μαύρα, με το ράσο και το καλυμμαύχι.

Μιλήσαμε αρκετά, εξομολογήθηκε ό,τι θυμόταν από μικρή, αν και η βάπτιση ανανεώνει και μεταμορφώνει την ψυχή.

Ζήτησε να μάθει για τον παράδεισο.

Της είπα ό,τι είχα διαβάσει από τους πατέρες για την διαδικασία της εξόδου της ψυχής από το σώμα και για το πώς περιγράφουν τον παράδεισο.

Ήταν χαρούμενη και αγωνιούσε να συναντήσει τον αγαπημένο της Ιησού Χριστό.

Προσευχόταν πολύ και στην Παναγία.

Μου κρατούσε σφιχτά το χέρι και μου ζητούσε να μείνω μέχρι να της κλείσω τα μάτια.

Της είπα ότι η δική μου επίγεια διακονία τελειώνει εδώ και πως θα επικοινωνούμε με πνευματικό τρόπο από δω και στο εξής.

Αποχαιρετιστήκαμε και οι δύο κλαίγοντας, δίνοντας ραντεβού στα ουράνια σκηνώματα(αν τα καταφέρω).

Μου ζήτησε να ειδοποιήσω την αδελφή της, η οποία ήρθε την επόμενη ημέρα και της έκλεισε τα μάτια.

Σήμερα ήταν τα σαράντα της.

Αιωνία η μνήμη αυτής!

Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῑς ἁγῖοις Αὐτοῦ...

π. Γεώργιος Χριστοδούλου

*(η παρούσα δημοσίευση αναρτάται σύμφωνα και με την έγκριση της αδελφής της για ψυχική ωφέλεια)

πηγή

~ "αμφ." ΥΓ:

Διαβάζοντας όλο αυτό (σκουπίζοντας κάθε λίγο και λιγάκι τα δάκρυά σου...) είναι να μην σου θυμίζει την Βάσω; 

Όχι, πες ...

"ΓΑΛΙΛΑΙΑ" 2020

Βάσω...

Θες να δεις έναν φωτεινό άνθρωπο;

Βάλε ένα ποτήρι δροσερό νερό δίπλα σου.
Πάρε ένα πακέτο χαρτομάντιλα...
Και κάτσε να δεις...
Η Βάσω από σήμερα είναι μια από μας.
Είχαμε μια τεράστια επιθυμία να πάμε να την γνωρίσουμε στο "σπίτι της", στη Γαλιλαία, να την βάλουμε στην καθημερινή μας ανάξια προσευχή...
Δεν προλάβαμε. 
Πρόλαβε ο Χριστός της και την πήρε.
Τώρα όμως, θα ζητάμε τις δικές της πανάξιες μεσιτείες...
Α, ρε Pavlo Tripodaki! Τι μας έκανες πάλι!
***
Άφησε για σήμερα τα σήριαλ που βλέπεις στην τηλεόραση. 
Κι αν είναι κάτι για να δεις απόψε,
δες τη Βάσω και θα πάθεις. 
Όπως πάθαμε και μεις...