🌹 Πάντοτε βρίσκει τρόπο...

 

✔ Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς. Αυτό θέ­λει ο Θεός... |Μας παραγγέλνει ο Άγιος της χθεσινής ημέρας...

 

 |Στην πνευματική ζωή 

στην πραγματικότητα είμαστε μωρά.

Εθελοτυφλούμε όταν παρασυρόμαστε 

και πιστεύουμε πως ξαφνικά γίναμε μεγάλοι.

Ας μάθουμε πρώτα να μπουσουλάμε με ασφάλεια.

Κάποτε κάποιοι δυνατοί 

θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους, 

άλλοι θα περπατήσουν κιόλας.

Πολύ αργότερα 

και σε πολύ λίγους ασκητές 

(αθλητικός όρος δεν είναι η άσκηση;) 

έρχεται το τρέξιμο.

Απειροελάχιστοι δε 

είναι εκείνοι που τερματίζουν στον Μαραθώνιο...

Μήπως να μην βιαζόμαστε λοιπόν;

           ~ εκ των μικρών "(μπουσουλο)συν αυτούληδων"... |

            "Το μέλι εί­ναι πολύ ωραίο. 

Όταν όμως φάει κα­νείς πάρα πολύ, 

μπο­ρεί να του δη­μιουρ­γή­σει εμε­τό. 

Έτσι και στα πνευ­μα­τι­κά, 

δεν πρέ­πει να βγαί­νεις αδιά­κρι­τα 

από τα όρια των δυ­να­το­τή­των σου.

                         

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. 

Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει 

ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, 

δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις 

που έφτα­σαν οι Άγιοι.

 Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή 

με τα­πει­νό φρό­νη­μα 

και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. 

Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις 

πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις 

που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, 

για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, 

και την πτώ­ση σου αυ­τήν 

θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος...

 

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος 

Γιορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους...

|η αρχική ιδέα για την ανάρτηση από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

(αναδημοσίευση από παλιότερη ανάρτησή μας.

Δεν θυμόμαστε από πότε...

Πειράζει;)

· Όταν η Χάρη δείχνει την παρουσία της, τότε όλα είναι υποφερτά. Κάποτε όμως, για λόγους καθαρά προνοητικούς...

 

...συστέλει την παρουσία της 

και τότε ο άνθρωπος χάνει την ελπίδα του 

και μειώνεται ο ζήλος

και αυτή ακόμα η πίστη αμβλύνεται.

Αυτές είναι οι πιο σκληρές στιγμές 

στην πνευματική ζωή 

γιατί, 

αν εδώ δεν κρατήσει o Θεός,

δεν αντέχει ο άνθρωπος…

 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

|από τον εκ των "συν αυτώ", Κωνσταντίνος Σύμπουρας

"Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν..." |ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

 

Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. 

Στην πραγματικότητα, θέλομε εμείς να γίνομε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ’ τους άλλους κι επιμένομε σ’ αυτό. 

Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.

Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ.

Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ. 

Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού, αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. 

Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. 

Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.

Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. 

Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του.

 Εδώ είναι το λεπτό σημείο. 

Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. 

Θα βρει έτσι τη σωτηρία...

ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

☆ "Ναι, πράγματι κουράσθηκες μικρούλη. Παρακουράσθηκες. Το ξέρω σ’ έχω φορτώσει πολλά, αλλά κάνε λίγη υπομονή λίγες μέρες ακόμα. Και όταν Φύγω και βρω παρρησία στον Θεό, θα σου στείλω Χάρι με το τσουβάλι... |Δες Τι υπερκόσμιο και ουράνιο ήταν αυτό που έστειλε τελικά ο Άγιος Γέροντας στον επίσης Άγιο Υποτακτικό του...

 

    "Κάποια μεσάνυχτα, πήγα να βάλω μετάνοια ως συνήθως, για να πάω να λειτουργήσω.

 Μιάς και ήταν καλοκαίρι, ο Γερο-Αρσένιος και ο Γέροντας είχαν βγη στην δροσερή απλωταριά με τα κομποσχοινάκια τους και ακουμπούσαν πάνω στα κάγκελλα.

Εγώ κάθισα κάτω, επειδή ήμουν κουρασμένος.

-Γιατί εσύ, μου λέει, κάθεσαι κάτω;

-Κουράσθηκα, Γέροντα.

-Χμ! Ναί, πράγματι κουράσθηκες μικρούλη. Παρακουράσθηκες.

Το ξέρω σ’ έχω φορτώσει πολλά, αλλά κάνε λίγη υπομονή λίγες μέρες ακόμα.

Και όταν φύγω και βρω παρρησία στον Θεό, θα σου στείλω Χάρι με το τσουβάλι.

Όχι με το δράμι και την οκά, αλλά με το τσουβάλι θα σου στέλνω τη Χάρι.

-Ευχαριστώ, Γέροντα.

Όταν έφυγε ο Γέροντας από τον μάταιο κόσμο, όπως μας είχε διατάξει, εμείς οι υποτακτικοί του χωρισθήκαμε, για να κάνουμε διαφορετικές συνοδείες.

Εγώ ήμουν με τον πατέρα Τιμόθεο τον μετέπειτα πατέρα Ιωσήφ τον Φιλοθείτη, που ο Γέροντας μου είχε αφήσει υποτακτικό.

Περίπου δύο μήνες από την κοίμησί του με ρωτάει ο πατήρ Τιμόθεος:

-Έχει ευλογία να πάω το βράδυ στις Καρυές, γιατί πονάνε τα δόντια μου;

-Να πας, του είπα.

Μόλις έφυγε ο πατήρ Τιμόθεος το βράδυ, έμεινα ολομόναχος και ήμουν στην απλωταριά, εκεί που κοιμήθηκε ο Γέροντας.

 Αισθάνθηκα πολλή γλυκύτητα μέσα μου, δηλαδή, το προοίμιον ότι θα γινόταν κάτι πολύ σοβαρό.

Ένιωσα μέσα μου αυτό που λέει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:

«Όταν πρόκειται να γίνη ο τοκετός του Χριστού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, όπως η γυνή αισθάνεται το σκίρτημα του βρέφους πριν γεννήση, ότι είναι ζωντανό, έτσι νοιώθει και ο άνθρωπος ότι θα γεννηθή ο Χριστός στην ψυχή του, ένα σκίρτημα χάριτος».

 Και είπα: «τι γίνεται τώρα;

 Φαίνεται, είναι το σκίρτημα της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Τι θα γίνη τώρα; Γι’ αυτό είπα, ας πάω να κλειστώ μέσα στο κελλί μου».

Αλλά δεν πρόλαβα.

 Όπως ήμουν εκεί, ήρθε η ευλογία Θεού, μια ευφορία Χάριτος και μια ουράνια γλυκύτητα.

 Όχι σαν κι’ αυτά που δοκιμάζουν οι αιρετικοί και οι πλανεμένοι, που στην πραγματικότητα είναι δαιμόνια και δεν βγαίνουν κιόλας.

Το μυαλό μου έγινε αγγελικό, η ψυχή μου μεταμορφώθηκε και τα δάκρυα έρρεαν από χαρά ποτάμι!

Και ούτε βήμα δεν μπορούσα να κάνω.

 Κάθισα πάνω στην απλωταριά και στηρίχθηκα εκεί να μην πέσω κάτω.

Και κοιτούσα τον ουρανό μονάχα, τα νοερά μάτια της ψυχής μου έβλεπαν στο βάθος του ουρανού και ένιωθα μέσα στην ψυχή μου ανέκφραστη ευτυχία και θεία μακαριότητα.

Και από τον ουρανό, σαν να είχε βάλει ο Θεός ένα τεράστιο «χωνί», κι’ έρριχνε μέσα στην καρδιά μου, την θεία Του μακαριότητα.

 Δηλαδή κατέβαιναν γνώσεις, πολλές ουράνιες γνώσεις, ακατάληπτη αγαλλίασις, γλυκύτης, έκπληξις και δάκρυα πολλά.

Κι’ εγώ ξετρελάθηκα. «Τι ευλογία Θεού!»

Δεν ξέρω πόση ώρα καθηλώθηκα εκεί και δεν μπορούσα να φύγω, έως ότου υπεστάλη κάπως η Χάρις και μπόρεσα και πήγα μέσα στο κελλί μου σιγά-σιγά.

Και αφού σταμάτησε λίγο έπιασα κι’ έγραφα, καθ’ υπαγόρευσιν εσωτερική.

 Έγραψα τα πολλαπλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και τα έστειλα σε μια μοναχή.

 Και μου έρχεται ο λογισμός:

 «Να, το τσουβάλι της Χάριτος του Γέροντος! Αυτό είναι!

Να, η έμπρακτη πληροφορία ότι ο Γέροντας βρήκε παρρησία στον Θρόνο του Θεού!»

    |πηγή: 

Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

  (εμείς από τον Κωνσταντίνο Σύμπουρα)

«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω και ζήτησα από το Θεό να σας το δείξει…

 

   🥀🌾🥀🌾🥀🌾🥀🌾🥀

  Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια.

Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φτάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. 

Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο…

Το πρόσωπό του έλαμπε από τη Χάρη του Θεού. 

Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές θεολόγους και ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου. 

Φτάσαμε στο γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση…

Μας υποδέχτηκε με απέραντη χαρά κι αγάπη.

«Έχω μεγάλη χαρά» έλεγε:

»Παπάς ήρθε στο κελί μου».

Καθίσαμε και ένας από τους καθηγητές ρώτησε: 

«Γέροντα μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;»

Ο γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε:

 «Tι εννοείς;»

«Να γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;»

«Α,α..» είπε ο γέροντας και καθώς σκέφτονταν τι να απαντήσει, έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού…

Ύστερα…ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλο τον τόπο.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρείς με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε…

Ο γέροντας παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι. 

Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση που θύμιζε εκείνο το «επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» όπως λέγει και ο μεγάλος Απ. Παύλος…

Ο γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, σαν ντροπιασμένο παιδί και μας είπε:

«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω και ζήτησα από το Θεό να σας το δείξει…»

  |Ιερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης

 για τον Άγιο παπά Εφραίμ Κατουνακιώτη 🌿

  (εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Διονυσία Κ.)

✔ Νομίζεις ακόμα πως μπορείς από μόνος σου;

|Άκου μοναχά τι μας λέει ο Άγιος Γέροντας, 

που κοιμήθηκε σαν αύριο 30 Μαρτίου 2023...

☆ "Πολλοί λένε: - Να πεθάνω για να ησυχάσω! Μα... τώρα είναι τα προεόρτια... | ♰ Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

 

  ...Άμα πεθάνουμε ατακτοποίητοι, ανεξομολόγητοι, 

έχοντας γραμμάτια στο Θεό, 

τότε θα αρχίσουν τα πραγματικά βάσανα...

Εξομολόγησα ένα παιδί 23 ετών από την Νάουσα, που επιχείρησε 6 φορές να αυτοκτονήσει. 

Πάντα τον προλαβαίνανε την τελευταία στιγμή και τον πήγαιναν στα νοσοκομεία. 

Μια μέρα πήγα στην Νάουσα, για να το εξομολογήσω. 

Με ενημέρωσαν, ότι το προηγούμενο βράδυ αυτοκτόνησε! 

Είχε πάρει ισχυρά ποντικοφάρμακα και μέχρι να τον πάνε στο νοσοκομείο, ξεψύχησε. 

Την 7η φορά τα κατάφερε... 

Τον γλύτωνε ο Θεός τόσες φορές για να μετανοήσει... 

Όμως δεν βρέθηκε ούτε ένας, να παρηγορήσει και να στηρίξει ψυχολογικά το παιδί αυτό. 

Είναι και αυτό μια ελεημοσύνη (πνευματική) και μάλιστα υψηλοτάτη. 

Αντίθετα, όλοι εκείνη τοπική κοινωνία τον κατηγορούσαν και τον κορόϊδευαν.... 

Έχουμε χρέος ως Χριστιανοί να στηρίξουμε με αγάπη, τον κάθε συνάνθρωπό μας. 

Δυστυχώς καταντήσαμε να κοιτάζουμε μόνο τον εαυτόν μας και να βοηθάμε μόνο, όταν έχουμε κάποιο συμφέρον από τους άλλους...

Ο Δημήτριος Παναγόπουλος, υπήρξε ένας όσιος λαϊκός ιεροκήρυκας, που όπως είδαν μερικοί σε όραμα, καθώς ανέβαινε η ψυχή του στον ουρανό όταν εκοιμήθη, άγγελοι τον υποδέχτηκαν μετά λαμπάδων πολλών (δεξιά και αριστερά) καθώς και από πολλές σεσωσμένες ψυχές, που βοηθήθηκαν από τα κηρύγματά του. 

Ο λόγος του είχε μια μοναδική εκφραστικότητα και μπορούσε να ταρακουνήσει και την πιο ράθυμη ψυχή.

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. 

Φωτίζει όλους το ίδιο! 

Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο... 

Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού! 

Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε... 

Γι' αυτό οι άνθρωποι, αν και ''κολυμπάνε'' μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη. 

Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Θεό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα.  

Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι... 

Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος! 

Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. 

Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

Σκοπός τους (παγκοσμιοποιητών και αντιχρίστων) είναι να κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. 

Γι' αυτό πλασάρουν στην αγορά σατανικά δώρα, που υμνούν τον διάβολο, τον δαίμονα της πορνείας και της σατανολατρείας. 

Όποια μαγαζιά δεν δεχτούν να πουλάνε αυτά τα είδη, τα κλείνουν...

Στο εμπόριο για παράδειγμα κυκλοφορούν δύο ειδών πεντάκτινα αστέρια - άστρα. 

Στο πρώτο είδος η κορυφή έχει μία μύτη, ενώ στο δεύτερο είδος έχει δύο μύτες. 

Το πρώτο είδος συμβολίζει το δαιμόνιο της ομοφυλοφιλίας και της πορνείας και πάσης ανηθικότητας. 

Εικονίζει μια γυναίκα γυμνή, με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά. 

Αυτά τα λένε οι ίδιοι οι σατανιστές που κάνουν σατανολατρίες. 

Μέσα στα όργιά τους έχουν αυτό το σύμβολο. 

Οι μεγάλοι - αρχιερείς του σατανά χρησιμοποιούν το άστρο με τις 2 μύτες που συμβολίζουν τα 2 κέρατα του σατανά και συμβολίζει τον τράγο...

 ♰ Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

|εμείς από τη Ροδάνθη Βαϊλάκη

 [Αν σ΄ενδιαφέρει ιδιαιτέρως το "μυστήριο του θανάτου", ρίξε μια ματιά εδώ...]

✨ "Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί... |άκου ένα ακόμα "μυστικό" που μας φανερώνει ο Άγιός μας

 

...Στην πραγματικότητα, 

θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί 

κι επειδή δεν μπορούμε, 

το απαιτούμε απ’ τους άλλους 

κι επιμένουμε σ’ αυτό.

 

Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, 

εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα 

κι αγανακτούμε 

και κατακρίνουμε.

 

Πολλές φορές με την αγωνία μας 

και τους φόβους μας 

και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, 

χωρίς να το θέλουμε 

και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, 

κάνουμε κακό στον άλλον, 

έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ.

 

Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ.

 

Για να ωφελήσεις τους άλλους, 

πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού, 

αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου.

 

Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο.

 

Θα έλθει η ώρα του, 

θα έλθει η στιγμή, 

αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.

 

Με τη σιωπή, 

την ανοχή 

και κυρίως την προσευχή 

ωφελούμε τον άλλον μυστικά.

 

Η χάρις τoυ Θεού 

καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του 

και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του.

 

Εδώ είναι το λεπτό σημείο.

 

Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, 

τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, 

που δεν το έχει δει ποτέ.

 

Θα βρει έτσι τη σωτηρία…

 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

|από την εκ των "συν αυτώ", Νίκη Κατσιάπη

~ "...Τόση χάριν δικαιούται εις εαυτόν να έχει ο άνθρωπος, όσο πειρασμό ευχαρίστως υπομένει... |Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις,

διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός

και φεύγει η χάρις και σε αφήνει ο Κύριος

να πέφτεις,

να ταπεινώνεσαι,

να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα.

Δέξου τον πειρασμό

και μη αιτιάσαι τον ένα και τον άλλο…

Κάμε υπομονή,

δια να δει ο Θεός την προαίρεση,

να ελαφρώσει τον κόπο σου.

Όσον ολίγη είναι η υπομονή,

τόσο μεγάλοι φαίνονται οι πειρασμοί,

και όσον συνηθίζει ο άνθρωπος να τους υπομένει,

τόσο μικραίνουν και τους περνά χωρίς κόπο,

και γίνεται στερεός σαν βράχος.

Τόση χάριν δικαιούται εις εαυτόν να έχει ο άνθρωπος,

όσο πειρασμό ευχαρίστως υπομένει,

όσο βάρος του αγογγύστως βαστάζει.

Θέλει υπομονή να έχει εκείνος που ζητεί να σωθεί.

Ει δε και ζητούμεν ημείς να τα κάμνει ο Θεός,

όπως αρέσουν εις την δική μας διάκριση,

τότε αλλοίμονο εις τα χάλι μας.

Μόνο η χάρις του Θεού όταν έλθει,

τότε στέκει στα πόδια ο άνθρωπος.

Αλλιώς, χωρίς χάριν,

πάντοτε περιτρέπεται και πάντοτε πίπτει…

Είδες άνθρωπο με δίχως υπομονή;

Είναι λύχνος με χωρίς έλαιο,

όπου συντόμως θα σβήσει το φως του…

Η νίκη είναι η υπομονή,

η νίκη είναι η ταπείνωση,

η νίκη είναι υπακοή.

Ταπείνωση είναι να σφάλλει ο άλλος και,

πριν να προλάβει αυτός να ζητήσει συγχώρεση,

εμείς να του βάλουμε μετάνοια λέγοντας:

Συγχώρησον, αδελφέ μου, ευλόγησον!

|Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

|"κλεμμένο" από τον Αναστάσιο Βαλάση

~ Όταν δεν ζούμε αυτά που λέμε…

Πρέπει να επιμένουμε στην εσωτερική εργασία. 

Όταν δεν ζούμε αυτά που λέμε στην προσευχή, αυτές οι προσευχές είναι μάταιες. 

Μέχρι τώρα μπορούσαμε να ξεπερνάμε τις καθημερινές μας δυσκολίες κάνοντας κάποια επιφανειακά θρησκευτικά καθήκοντα, αλλά αυτό δεν θα είναι αρκετό για τους καιρούς πού έρχονται. 

Αν δεν έχουμε συντετριμμένη καρδιά, δεν θα μπορούμε να αντέξουμε στα ψυχολογικά βασανιστήρια.

Θα έρθει εποχή που μόνο αυτοί που έχουν πείρα της χάριτος του Θεού θα μπορέσουν να διακρίνουν το καλό από το κακό. 

Θα γίνουν φοβερές προδοσίες, γι’ αυτό προσευχηθείτε!

Προσευχηθείτε, για να μην πέσετε στην παγίδα της προδοσίας...

 

π. Ιουστίνος Πάρβου

πηγή

*  ΥΓ:

1) Σχόλιο από τον Alexis Alexadrou:

Κάποιος ρώτησε τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη: ''Γέροντα, πόσες ώρες κάνεις προσευχή;''. 

Και ο Άγιος του είπε: 

''Πόσο κρασί πίνει ο μέθυσος, όταν πηγαίνει στην ταβέρνα;'' 

''Μέχρι να μεθύσει'', απάντησε εκείνος. 

''Ε, κάπως έτσι (και εγώ)...'', του είπε ο Άγιος Παϊσιος.

2) Τώρα που τα διάβασες όλα αυτά...

Ανέβα ξανά επάνω και πρόσεξε στη φωτογραφία με τι τρόπο μας κοιτάει ο π.Ιουστίνος!

Αν βγάλεις άκρη, πες και σε μας...

|πρώτη δημοσίευση 19/12/2021

* Ενοριακό Αρχονταρίκι με τον Γέροντα Ελισσαίο | ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2023

Σύμφωνα με το πρόγραμμα ομιλητής της 23ης ημέρας ήταν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Γέροντας Ελισσαίος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

Θέμα της ομιλίας ήταν: 

"Προϋποθέσεις για την έλευση της θείας χάριτος".

Για τη θεία χάρη που έρχεται και μεταμορφώνει τον πτωτικό άνθρωπο και τον κάνει κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν μίλησε ο Γέροντας Ελισσαίος. 

Στις σκέψεις και την χάρη του Γέροντος Αιμιλιανού του Κοινοβιάρχου και νηπτικού πατέρα της εκκλησίας μας, ανέτρεξε ο ομιλήτης για να εξηγήσει τα της θείας χάριτος. 

Η θεία χάρις είναι η φιλανθρωπία του Θεού που μας βάζει στον παράδεισο. 

Οι προϋποθέσεις της έλευσης της χάριτος συνιστούν έργα και πράξεις, μέσω των οποίων ο Θεός θα δωρίσει την χάρη Του. 

Η χάρις του Θεού που είναι παντού ευχήθηκε να γεμίσει και τις δικές μας ψυχές και να μας δώσει την επιθυμία του παραδείσου...

* άκουσε την οπωσδήποτε! Πάτησε ΕΔΩ για να μην την ψάχνεις...

|εμείς, ως άνθρωποι που αγαπάμε τα (after) συναπαντήματα, ανεβάζουμε και πάλι το αρχονταρίκι με τον σοφώτατο Γέροντα Ελισσαίο...

* Είμαι έγκυος από άλλο άνδρα, αλλά αυτός που θα με παντρευτεί θα το παρουσιάσει σαν δικό του ...

Ως επί το πλείστον ο π. Γεράσιμος Φωκάς την Κυριακή της Σαμαρείτιδος συνόδευε την εικόνα της Παναγίας από το Κάστρο στα Σίσσια. Δεν έτυχε, λοιπόν, να έχουμε κάποια ομιλία του για την ημέρα αυτή. Ακούγοντας όμως τυχαία την τελευταία Λειτουργία του Σαρανταλείτουργου του 2000, εντοπίσαμε αυτό το σχετικό απόσπασμα που θα μοιραστούμε απομαγνητοφωνημένο μαζί σας. “Ακούστε και τούτο, παιδιά μου, που μου έστειλε φίλος και αδελφός Δεσπότης ”, είπε και άρχισε να διαβάζει συγκινημένος: 

Αυτό που θα διηγηθώ προέρχεται από εξομολόγηση και το κάνω για κοινή ωφέλεια. Ήρθαν δυο κοπέλες να εξομολογηθούν.
Ήταν την προηγούμενη Κυριακή της Σαμαρείτιδος που λέει το Ευαγγέλιο “ουκ έχω άνδρα ...”

Πήγαν στην εκκλησιά, άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.

Ήρθαν, λοιπόν, να εξομολογηθούν.

Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα ντυμένες.

Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. Μου είπε ότι έχει δύο.

Την ρώτησα: “Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;” 
Και μου απάντησε: “Δεν έχω άντρα.” 

Θυμάστε τη Σαμαρείτιδα. “Άνδρα ουκ έχω.” 

Και ο Κύριος της είπε:
«Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω· πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ...” 

Την ρώτησα: 

“Μήπως σκοτώθηκε, απέθανε ο άντρας σου;” Και μου απάντησε: 

“Όχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα και το άλλο με άλλο άντρα”.

Με συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο. 

“Καλά, κόρη μου, που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση...” της είπα.

“Χωρίς σύζυγο, χωρίς στήριξη, με δουλειά της νύκτας, σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα τις άγαμες μητέρες ...”

Μου λέει: 

“Δεσπότη μου, ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; Αφού ο Θεός επέτρεψε να έλθουν, να μην τα σκοτώσω, γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες, και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου, τουλάχιστον, αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά τα δύο παιδιά, να τα σώσω, μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, επειδή έσωσα αυτά τα παιδιά, σώσει κι εμένα”.

Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος τα διάβαζε κλαίγοντας ... και κλαίγαμε και όλοι εμείς. 

Μετά ακολούθησε η φίλη της, επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα. 

“Ξέρετε,” μου λέει, “απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα που θα εργαστώ”. 

“Γιατί;” την ρωτάω. 

“Θα παντρευτώ. Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, θα πάω να εξομολογηθώ, μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.” 

Της λέω: 

“ Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, όπως η φίλη σου;” 

Μου λέει: 

“Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών”. 

Της λέω: 

“Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;” 

“Είναι άλλου”. 

“Καλά”, της λέω, “γιατί δεν παίρνεις αυτόν που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου;”

“Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα. Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει.
Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου, ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού. Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, κι αν τον δέχεστε κι εσείς, να έρθει να εξομολογηθεί”.

“Αν τον δέχομαι; Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, να πάρω την ευχή του. 

Αφού είναι τέτοιος άνθρωπος που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, να βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί, να πάρω την ευχή του”! 

Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, μας κοίταξε και συνέχισε: 

“Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που δεν το υπολογίζουμε, η Χάρις του Θεού περιέρχεται και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας και ενοικεί και σε ανθρώπους που δεν υποψιαζόμαστε ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα”.

Πατήρ Γεράσιμος Φωκάς

(Μας έστειλε ο Αλ.)

"Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη. Υπάρχουν μυστικά...

...Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις

απ' τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.

Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Η θεία χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος.

Για να την προσελκύσουμε,

θέλει αγάπη,

λαχτάρα.

Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα.

Η αγάπη αρκεί,

για να μας φέρει

σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή.

Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός

και θα εγκύψει στην ψυχή μας,

αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια

που να Τον ευχαριστούν.

ΑΓΑΘΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ,

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

και ΑΓΑΠΗ ...

Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε

«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Ξέρεις πως διάλεξε ο Χριστός τους μαθητές Του;

Εγώ το ξέρω, γιατί το "είδα".

Ο Χριστός γνώριζε ότι αυτοί έχουν ευαίσθητη ψυχή...

Αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα,

διότι εάν δεν έχει κανείς ευαίσθητη ψυχή,

δεν μπορεί να προχωρήσει στα πνευματικά...

Σιγά σιγά θα σας επισκέπτεται η Χάρη.

Θα μπαίνετε μες στη χαρά.

Θ' αρχίσετε να ζείτε στην ειρήνη,

οπότε μετά θα γίνετε πιο δυνατοί

με τη Θεία Χάρη.

Δεν θα θυμώνετε,

δεν θα εκνευρίζεσθε,

δεν θα παρεξηγείτε,

δεν θα κατακρίνετε.

Θα τους δέχεσθε όλους με αγάπη...

|Άγιος Πορφύριος

|Από την Πολυξένη Ρέρρα

|εμείς από τον Κωνσταντίνο Σύμπουρα