† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

✨ Σε όλη τη Ρωμιοσύνη· στις προσευχές· στους τρελούς· στον χρόνο· στις μελωδίες· στην ακοίμητη μνήμη·

 

|γράΦει ο Tamer Çilingir

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·

στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης, 

στους τρελούς ερωτευμένους της,

στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,

στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,

στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,

στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,

στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,

στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,

στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,

στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

 

      ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

Tüm Rum diyarına;

Konstantinopolis’in taşlarına işlemiş dualara, onun deli sevdalılarına,

Pontos’un dalgalarında yankılanan kadim ezgilere,

Kıbrıs’ın portakal çiçeği kokulu sabahlarına,

Girit’in dağlarında yankılanan özgürlük nefesine,

Rodos’un taş surlarında biriken acılara,

Atina’nın mermerlerinde hâlâ yaşayan zamana,

Selanik’in rüzgârına karışan hatıralara,

Sınır tanımayan Trakya toprağına,

Küçük Asya’nın uykusuz hafızasına…

 

Yeni yıl kutlu olsun.

Nice yıllara.

(εμείς το είδαμε εδώ )

~ Το ''περίεργο" γράμμα για τη δράση του Χατζηεφεντή, που στάλθηκε από τα Φάρασα, ενώ είχε πραγματοποιηθεί η ανταλλαγή... |Μια νέα συγκλονιστική μαρτυρία από τα γραφόμενα ενός Φαρασιώτη...

Μια νέα συγκλονιστική μαρτυρία από τα γραφόμενα ενός Φαρασιώτη. 

Το τετράδιο αυτό με τις χειρόγραφες σημειώσεις, γράφτηκε από τον Σίμο Καραογλανίδη, Φαρασιώτη του Βαθυλάκκου ο οποίος απεβίωσε. 

Οι μαρτυρίες αφορούν την Πατρίδα, τον ερχομό εδώ και στοιχεία λαογραφικά. 

Το σημείο όμως που παραθέτω παρακάτω, αφορά τον Άγιο Αρσένιο, το πως και το πότε εκοιμήθη αλλά και το ''περίεργο γράμμα που στάλθηκε από τα Φάρασα λίγο αργότερα και ενώ είχε πραγματοποιηθεί η ανταλλαγή.

"...σημερινό χωριό μας ( Βαθύλακκος ) η δε γιαγιά μου λέγονταν Μαρία, κατάγονταν από τον Βαρασό Αδάνων όπου κατοικούσε και κάποιος ξάδελφος της, ονομαζόταν Χατζηεφεντής ή Αρσένης. 

Ήταν πολύ θρήσκος ήταν μοναχός δηλαδή καλόγερος, ο οποίος έκανε πολλά θαύματα εν τη ζωή και όταν έγινε η ανταλλαγή και ήρθαν οι δικοί μας εδώ στην Ελλάδα, αυτός έμεινε στην Κέρκυρα διότι χαθήκανε μεταξύ τους και κοιμήθηκε, πέθανε μέσα σtην εκκλησία αφού αυτός λειτουργούσε πολύ πρωί και προτού φέξει, ξάπλωσε στην μέση της εκκλησίας και παρέδωσε την Αγία του ψυχή. 

Και όταν το πρωί τον βρήκαν οι παπάδες φωνάξανε τον Δεσπότη και όλοι οι παπάδες των γύρω χωριών όταν το μάθανε ήρθαν και σήκωσαν το λείψανο του. 

Μετά ένα χρονικό διάστημα οι εδώ ευρισκόμενοι στην Κέρκυρα δικοί μας ένα γράμμα από τους εκεί ευρισκόμενους γνωστούς Τούρκους. 

Τους γράψανε ότι τον Χατζηεφεντή μην τον ψάχνουνε εκεί, διότι τον ακούνε κάθε βράδυ να ψέλνει στο κελί του... 

Αυτά για τον ξάδερφο της γιαγιάς μου όπως μας διηγούνταν ο πατέρας μου, ότι έκανε πολλά θαύματα, εκείνο που δεν μπορούσανε να κάνουν πολλοί παπάδες μαζί. 

Αυτός όταν γονάτιζε και προσευχόταν μπροστά στην εικόνα του Κυρίου και παρακαλείτo…"

~ από τον Andreas Konstantinidis (για τον οποίο τα Φάρασα όπως με περηφάνεια αναφέρει: "Είναι η γη των Προγόνων μου", συν το εξαιρετικά ενδιαφέρον γεγονός πως η προγιαγιά του είναι η τελευταία επιζώσα πρόσφυγας από τά Φάρασα...) προς την fb ομάδα Απόγονοι Μικρασιατών

(το ανακάλυψε και μας το έστειλε στις 29/3/2022 η εκ των "συν αυτώ", Βασιλική Π. Την ίδια μέρα το ανεβάσαμε...)

✔ "Αὐτή ἦταν μία πρόβα... Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό. Γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε... |Εσύ τι θα΄παιρνες μαζί σου;

 

 ·

Μια δασκάλα έγραψε :

" Εχθές στό σχολεῖο 

ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου πού ἔλειπε.

Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη 

καί πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι.

Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν 

πὼς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης στην Ελληνική Μικρά Ασία

καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα 

καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας.

Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, 

ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποὺ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας 

καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί.

Γεμίσαμε λοιπόν γραμμένα ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια.

Στήν συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Έλληνες φιλόσοφοι ἔλεγαν 

πὼς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες - ἀνάγκες μας.

Ἄρα, ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε.! "

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα.

Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πίνακα.

Στήν πρώτη τά ὑλικά.

 Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι, 

πού θά χάσετε γιά πάντα,

σκεφτεῖτε,

τούς εἶπα, πὼς ὅταν πεθαίνουμε δέν μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα.

Ἄρα, εἴμαστε ἕνα τίποτα.

Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά,

καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνε.

Και στήν Τρίτη ομάδα έβαλα :

 Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων,

καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν.

Τά παιδιά ἀνήσυχα μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια, 

γιά νά συμπληρώσουν κάτι.

Ναί ἀγαπητοί μου.

Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τήν λάθος ἐπιλογή...

Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, 

τούς ὑπενθύμισα πώς...ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει, 

ἀλλά φροντίζει τά δόντια μας.

Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τους, μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι,

μά ὁ δρόμος πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε,

 καί νά διορθωθοῦμε ὁπου χρειάζεται,

εἶναι δύσκολος.

Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν.

Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά

καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο του ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε.

Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 

μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό.

Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε:

-Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου, κυρία, 

ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές.

Χαμογέλασα ἁπλά

καί κυρίως ἀνακουφίστηκα πού εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία.

Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι 

καί, ἀφοῦ τά κύτταξα τρυφερά, τους εἶπα:

- Αὐτή ἦταν μία πρόβα...

Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, 

ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, 

γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε, 

Ορθόδοξοι Ἕλληνες.

Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στόν δρόμο τῆς αὐτογνωσίας.

 Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος...

 

     (orthodoxia-ellhnismos)

  |εμείς από την απίθανη εκ των "συν αυτώ", κ.Πολυξένη Ρέρρα