✔ Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

Είπε γέρων:

Δεν είδα κανέναν να πέφτει στην αμαρτία,

που δεν ακολούθησε τον λογισμό του...

Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

❈ Πετάξου πάνω, αδελΦέ! Πες 2 "Πατερημά"...

 

|δάνειο από την viber ομάδα "Παππούλης Ανανίας"...

✔ Γιατί η ψυχή μοιάζει με τη μυλόπετρα; |Δες τι αλήθειες ανακαλύπτει μέσα από την αναζήτησή του ο Προστάτης μας, Άγιος Κασσιανός! Ας τις αξιοποιήσουμε ο καθένας μας όπως νομίζει...

 

Ο Αββάς Κασσιανός ταξιδεύει στην έρημο της Αιγύπτου και συνομιλεί με τον Αββά Μωυσή και τον ρωτά γιατί η ψυχή μοιάζει με μυλόπετρα.

Αυτή την εσωτερική εργασία την καταλαβαίνουμε καλύτερα αν παρομοιάσουμε την ψυχή με μια μυλόπετρα, την οποία γυρίζει το ρεύμα του νερού συνεχώς γύρω από τον άξονά της, και η οποία ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει ενόσω το νερό τρέχει. 

Αλλά ο μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα αλέσει σιτάρι, βρώμη ή ζιζάνια. 

Ο μύλος υποχρεώνεται να αλέσει ότι του ρίχνει ο μυλωνάς.

Το ίδιο συμβαίνει καί στην ψυχή του ανθρώπου. 

Μέσα στις δοκιμασίες της ζωής μπαίνει η ψυχή σε κίνηση από τους χειμάρρους των πειρασμών που την κατακλύζουν και δεν μπορεί πια να ελευθερωθεί από το ρεύμα των λογισμών. 

Η ίδια όμως η ψυχή, με τον αγώνα της και με την προσοχή της, φροντίζει για το είδος των λογισμών που πρέπει να δέχεται ή να απορρίπτει. 

Διότι, όπως είπαμε παραπάνω, εάν διαρκώς φέρνουμε στη μνήμη μας τις Θείες Γραφές και αν ανεβάζουμε το νου μας ψηλά, ώστε να ασχολείται με πνευματικά πράγματα και να επιθυμεί την τελειότητα και τη μέλλουσα μακαριότητα, επόμενο είναι ότι απ’ αυτή την πνευματική ενασχόληση

του νου μας, θα μας έρχονται και πνευματικοί λογισμοί. 

Και αυτοί οι λογισμοί θα κάνουν το νου να εντρυφά σε ότι είχε πριν μελετήσει. 

Αν όμως μας καταλάβει η οκνηρία και η απροσεξία, κι αν ξοδεύουμε τον καιρό μας σε άσκοπη φλυαρία ή αν μπλέξουμε στις μέριμνες τούτου του κόσμου και στις μάταιες επιθυμίες, τότε θα ξεφυτρώσουν ζιζάνια, τα οποία στη συνέχεια θα απλωθούν καταστρεπτικά στην καρδιά μας. 

Και τότε, όπως είπε ο Κύριος και Σωτήρας μας, εκεί όπου είναι ο θησαυρός των έργων μας και των επιδιώξεών μας, εκεί θα βρίσκεται και η καρδιά μας (Ματθ. 6, 21).

(ΑΒΒΑΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ, “ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ”, ΤΟΜΟΣ Α, Εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”)

πηγή

                      

|αν θες τους 2 τόμους του Αγίου Κασσιανού μας, 

ρίξε τη ματιά σου εδώ κι εδώ...

✨ ...Μένει απ' έξω ο Ιωσήφ, σεμνά την προστατεύει, με απορίας λογισμούς και πίστεως παλεύει... "Τι είναι αυτό που γίνεται"; "Πως θα τα καταφέρω"; "Θεέ μου ώρες και φορές τι γίνεται δεν ξέρω "! Ξέρει Εκείνος Ιωσήφ που σ' έχει επιλέξει, δίπλα Στη Μάνα Του Θεού προστάτη να 'χεις θέση... Κι εκεί που έχει η Παναγιά μονάχη μέσα μείνει, το σπήλαιο πύλη ουρανού και άνθρωπου θα γίνει... Και Έρχεται Ολόκληρος χωρίς καμιά οδύνη, στην αγκαλιά Της Ο Θεός και γονατίζει Εκείνη... Σε φάτνη Τον τοποθετεί με δέος η Μαρία! Πρώτη στην ανθρωπότητα φιλάει Τον Μεσσία...

 

|Βάλθηκε να μας (απο)τρελάνει μ΄αυτά 

που γράΦει Χριστουγεννιάτικα η Ελένη Ζεάκη.

Δες... 

     ✨ Η Παναγία σήμερα 

γιορτάζει Τον Υιό Της, 

που Ο Θεός Της χάρισε 

στον Ευαγγελισμό Της...

Ο Ιωσήφ με προσοχή 

όλα τα ετοιμάζει, 

είναι η Μαρία εννιά μηνών 

κι ετούτο τον τρομάζει... 

Μα έχουνε υποχρέωση 

στη Βηθλεέμ να πάνε. 

Στον τόπο που κατάγονται 

απογραφή ζητάνε... 

Ταλαίπωροι...χιλιόμετρα 

έχουνε διανύσει, 

δε βρίσκουν για ξεκούραση 

μέρος να τους κρατήσει... 

Τον Λυτρωτή δε βρέθηκε 

στέγη να αγκαλιάσει. 

Και σε μιά σκοτεινή σπηλιά 

βρίσκουν και κάνουν στάση... 

Είχε Η Μητέρα Του Θεού 

θεία πληροφορία, 

έφτασε η ώρα να γραφτεί 

Η Νέα ιστορία... 

Μένει απ' έξω ο Ιωσήφ, 

σεμνά την προστατεύει, 

με απορίας λογισμούς

και πίστεως παλεύει... 

"Τι είναι αυτό που γίνεται";

"Πως θα τα καταφέρω";

"Θεέ μου ώρες και φορές 

τι γίνεται δεν ξέρω "!

Ξέρει Εκείνος Ιωσήφ 

που σ' έχει επιλέξει, 

δίπλα Στη Μάνα Του Θεού 

προστάτη να 'χεις θέση... 

Κι εκεί που έχει η Παναγιά 

μονάχη μέσα μείνει, 

το σπήλαιο πύλη ουρανού 

και άνθρωπου θα γίνει... 

Και Έρχεται Ολόκληρος

χωρίς καμιά οδύνη, 

στην αγκαλιά Της Ο Θεός 

και γονατίζει Εκείνη... 

Σε φάτνη Τον τοποθετεί 

με δέος η Μαρία! 

Πρώτη στην ανθρωπότητα 

φιλάει Τον Μεσσία... 

Τρέχει στον Δίκαιο ΙωσήΦ, 

του λέει "μέσα έλα"!

Οι αγγέλοι του ψέλνουνε

κι Αυτή του χαμογέλα!

Στέκει μπροστά Του, προσκυνά! 

Φεύγουν οι μαύρες σκέψεις 

και παύουνε διαπαντός 

του πειρασμού οι έξεις... 

Με αίσθημα κατάνυξης

κάποιοι βοσκοί προφταίνουν,

άγγελος τους πληροφορεί 

στο σπήλαιο και μπαίνουν... 

Και προσκυνούν οι αγαθοί

βοσκοί Το Θείο βρέφος, 

οι ταπεινοί εκπρόσωποι 

του ανθρωπίνου γένους... 

Στον πλάστη τους υπόκλιση 

τα ζωντανά θα κάνουν, 

με τη ζεστή ανάσα τους

θέλουν να Τον ζεστάνουν! 

Τα μάτια Της Η Παναγιά 

απάνω Του κρεμάει, 

γέρνει κι ο χτύπος της καρδιάς 

γλυκά Τον ακουμπάει... 

Και ολόλαμπρα μεσουρανεί 

άστρο λαμπρό και φέγγει 

κι οι μάγοι ξέρουν πως θα βρουν

Του Βασιλιά τη στέγη... 

Και ξάφνου σβήνει κι απορούν 

κι οι τρεις τους και ρωτάνε, 

μέσα στην Ιερουσαλήμ 

δεν ξέρουν που να πάνε... 

Και τους ξεβράζει η έρημος 

όπως τον Οδυσσέα, 

στην πόρτα του αθεόφοβου

τύραννου βασιλέα... 

Κι ακούει με κατάπληξη 

ο Ηρώδης προφητεία, 

που του ανακοινώνουνε

σοφοί απ'την Περσία... 

Ψάχνουνε κάποιον Βασιλιά 

ανώτερο που θα 'ρθει! 

Και τους ζητά όταν τον βρουν

κι εκείνος να το μάθει... 

Και βρίσκουνε το δρόμο τους

γιατί το βλέπουν πάλι, 

εκείνο το άστρο ακριβώς 

ξέρει που να τους βγάλει!

Καμιά απορία δεν κρατούν, 

έχουνε πλήρη πίστη 

και γονατίζουνε μπροστά 

στου σύμπαντος Τον Κτίστη... 

Σμύρνα λιβάνι και χρυσό 

τα δώρα που κρατούνε!

Λιβάνι για τη σιγουριά 

Θεό πως προσκυνούνε...

Γνώριζαν μέχρι θάνατο 

Εκείνον πως θα στείλουν! 

Φέραν τα σμύρνα που έμελε 

για την ταφή να μείνουν... 

Κάτι μ' αξία αιώνια 

ως δείγμα ευχαριστίας! 

Δώσαν χρυσό Στο Βασιλιά 

του πλούτου της πτωχείας!

Στο Άγιο Όρος άφησε

με υπόδειξη δική Της

Σμύρνα, λιβάνι η Παναγιά 

πριν απ' την Κοίμησή Της... 

Λέγεται κάναν τον χρυσό 

ναύλα να ταξιδέψουν, 

φεύγοντας απ' τη Βηθλεέμ 

στην Αίγυπτο να τρέξουν... 

Κι εκεί τρυπώνει χρονικά 

του τύραννου το νέφος, 

αφού οι μάγοι μυστικό 

κράτησαν για το ΒρέΦος... 

Και είχαν Φύγει όλοι τους

και μίσος τον κατείχε, 

διατάζει να σκοτώσουνε

ό,τι μωρό υπήρχε... 

Μέχρι δύο χρονών παιδιά 

σ' όλη την Ιουδαία, 

πολλές χιλιάδες σΦάζονται 

και μάνες τους παρέα... 

Πρώτα τα βρέΦη γίνονται 

Άγιοι για Το ΒρέΦος, 

σαν λουλουδάτοι αγγέλοι 

στου ουρανού το νέΦος...

Κάθε λεπτό... 

Κάθε στιγμή 

Ο Κύριος γεννιέται, 

εκεί που ο ένας άνθρωπος 

στον διπλανό κρατιέται... 

Όπου καθίσεις, 

κάθεται 

το χέρι που θα πιάσεις. 

Πάλι γεννιέται Ο Χριστός 

στο δάκρυ που θα στάξεις... 

Γεννιέται με το γέροντα 

που θα δεχτεί βοήθεια, 

στης χήρας και του ορΦανού 

τα πονεμένα στήθια...

Γεννιέται στη μετάνοια... 

Στης φυλακής τη σκέψη.. 

Στου διψασμένου το νερό 

Στου ήρωα τη στέψη.- 

    |Σκέψου λιγουλάκι αυτά που μόλις διάβασες...

Σ΄αυτήν την πιο όμορΦη ιστορία του κόσμου,

   εσύ κι εγώ...

      Τι ρόλο θα παίζαμε;;;

        ✨ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! ✨

✔ «Ο Κύριος πήρε πάνω του όλες μας τις οδύνες και τις μέριμνες, και είπε ότι θα μας παράσχει καθετί που χρειαζόμαστε. Και παρ΄όλα αυτά...

     |το "μυστικό" (που όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά στην πράξη δεν το παραδεχόμαστε) διαλέγει η εκ των νεοτέρων "συν αυτώ", Αθανασία Κακαλέτρη

━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

️

 ...εμείς κρατιόμαστε τόσο σφιχτά από τις μέριμνές μας, 

που δεν αφήνουμε τον νου και την καρδιά μας, 

τις οικογένειες και καθένα τριγύρω μας, 

να βρει ανάπαυση. …»

«Ο Κύριος είναι πανταχού παρών 

και τίποτα δε συμβαίνει δίχως το θέλημά Του 

ή την παραχώρησή Του, 

είτε σ’ αυτή τη ζωή, 

είτε στην αιωνιότητα.

Όταν αποδεχόμαστε αυτή την ιδέα, 

καθετί καθίσταται ευκολότερο.

Αν ο Θεός μας επέτρεπε να κάνουμε τα πάντα 

με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε, 

τότε αυτό θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην καταστροφή.

Ούτε να φανταστεί δεν μπορεί κανείς 

το χάος που θα προέκυπτε. 

Ο Θεός μας υπενθυμίζει 

με διάφορους τρόπους την παρουσία Του…»

━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|από το βιβλίο «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ», 

- εκδόσεις Εν Πλω ️

 

"Δεν είναι τυχαίο που στην εικόνα της Γέννησης εικονίζουν οι αγιογράφοι δίπλα στον Ιωσήφ έναν γέρο με μια μαγκούρα να του μιλά...

Να προχωράμε μπροστά κοιτώντας Ψηλά!

Πόσο ανθρώπινη η σκηνή 

με τον Ιωσήφ τον Μνήστωρ της Παναγίας μας 

να παλεύει με τους λογισμούς του

σαν έμαθε την εγκυμοσύνη της...

Να κάνει το ''σωστό''

και να παραδώσει την Μαριάμ προς λιθοβολισμό

(γιατί ήταν έγκυος όχι από τον ίδιο)

ή να‘’κάνει τα στραβά μάτια’’.

Το γράμμα του νόμου με το πνεύμα του Θεού...

Τούτοι οι αγώνες, αιώνες τώρα

(δίχως ημίχρονα, διαιτητές, κανόνες και καθυστερήσεις...)

διεξάγονται στα γήπεδα της ψυχής μας.

Δεν είναι τυχαίο που στην εικόνα της Γέννησης

εικονίζουν οι αγιογράφοι 

δίπλα στον Ιωσήφ 

έναν γέρο με μια μαγκούρα να του μιλά...

Ο πονηρός είναι που 

σκοτίζει τον νου με χίλιους δυο λογισμούς...

Στο πρόσωπο του Ιωσήφ βρίσκει 

εφαρμογή αυτό που λέγεται 

στον ‘’Ύμνο της Αγάπης‘’:

«η αγάπη πάντα στέγει (σκεπάζει)…»

Πόσο ξένο είναι τούτο

για τον αιμοδιψή κόσμο που μας περιβάλλει…

‘’Όλα στη φόρα‘’ είναι το δικό του ‘’μότο’’...

Πότε λοιπόν άκουσε την μιλιά του Θεού

(μέσα από τον άγγελο) ο Ιωσήφ;

Όταν μέσα από την επιλογή του

ανέβηκε στο ύψος της σταυρικής αγάπης…

Εκεί πάνω είναι που γεμίζει όλη η ύπαρξη μας

με τον Λόγο Του,

δηλαδή με ειρήνη, ελπίδα, χαρά...

Και όπως εκείνος (ο Ιωσήφ)

να μην μασάμε...

Να προχωράμε μπροστά

κοιτώντας Ψηλά!

~ π.Ιωάννης Παπαδημητρίου 

✔ Το νου σου...|Άκου τον Άγιο Νεκτάριο! Όλη μέρα...

Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε
για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας,
όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.

Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού.

Προσέχετε τον εγωισμό
που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος.

Προσέχετε και την άκαιρη λύπη
που δημιουργείται ύστερα από έναν δίκαιο έλεγχο.

Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά
είναι του πειρασμού.

Μία είναι η αληθινή θλίψη.

Αυτή που δημιουργείται
όταν γνωρίσουμε καλά 

την άθλια κατάσταση της ψυχής μας.

Όλες οι άλλες θλίψεις 

δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας
τη χαρά του Αγίου Πνεύματος
και να μην επιτρέπετε στον πονηρό
να χύνει το φαρμάκι του.

Προσέχετε!
Προσέχετε, 

μήπως ο παράδεισος που υπάρχει μέσα σας
μετατραπεί σε κόλαση.

[Ἃγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως]

✔ Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου... |Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου! Το διώχνω στην άκρη κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου...

 

Τότε ο γερο-Δανιήλ, με τη γαλήνη της ψυχής του ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, είπε στον αδελφό Δαμασκηνό:
"Βλέπεις τώρα αδελφέ ποια είναι η πραγματική και ποια η ψεύτικη αρετή; Γι' αυτό μην έχεις ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Να νεκρώνεις το θέλημά σου, όταν σου λέει ο λογισμός να κάνεις κανένα κρυφό πράγμα, καμιά ευτελή αρετή και προκοπή και να λες και συ με κείνους τους ευλογημένους πατέρες, τον Αββά Δωρόθεο και τους άλλους:

Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου!

   ~ Το Γεροντικό του Αγίου Όρους, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου / [Κατουνάκια] - Διηγήσεις του Γέροντος Δανιήλ

   επιμέλεια ανάρτησης: Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος

    |δες, αν θες, σχετικά κι αυτό:

Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου!
Το διώχνω στην άκρη 

κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου!

|σχόλιο του ιδίου:

👉 Αυτό το βιβλίο έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου 

για πολλούς λόγους. 

Ένας από αυτούς είναι και αυτός...

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσα με το τραίνο γυρνώντας από την εργασία μου. 

Βρισκόμουν στο σταθμό Μοναστηράκι και περίμενα. 

Το βιβλίο στο χέρι μου και διάβαζα όρθιος. 

Είναι βιβλίο που έχει πολλές σελίδες, 

χοντρό εξώφυλλο και έχει βάρος. 

Το στήριζα όμως στο δεξί μου χέρι και διάβαζα.

Λίγο πιο πίσω μου, στο παγκάκι, 

καθόταν ένας κύριος που με επεξεργαζόταν. 

Κάποια στιγμή με ρώτησε 

τί διαβάζω και του είπα τον τίτλο. 

"Μπορώ να το δω;" μου είπε. 

Του το έδωσα αν και διστακτικά είναι η αλήθεια 

- κάποιες φορές είναι περίεργες οι συναντήσεις 

για τον Θεό μεταξύ γνωστών, 

πόσο μάλλον μεταξύ αγνώστων, 

δεν ξέρεις και ποιον Θεό 

και έχει ο καθένας στο μυαλό του 

και πώς τον έχει φανταστεί.

Τέλος πάντων, 

το έπιασε στα χέρια του 

και κοιτούσε τις φωτογραφίες μία προς μία, 

περνούσε τα δάχτυλά του πάνω τους 

και πήγαινε στην επόμενη. 

Πότε-πότε σταματούσε και μου έλεγε 

"Αυτή είναι η τάδε μονή", 

μετά πάλι 

"Αυτή είναι η άλλη μονή" 

ή 

"Εκεί ήταν ο γέροντας τάδε". 

Δε συγκράτησα ονόματα 

και δε μου ανέφερε και πολλά. 

"Πολλές φωτογραφίες από αυτές 

τις έχω τραβήξει εγώ", 

μου είπε στο τέλος.

Ένιωσα πως είχα μπροστά μου ένα ζωντανό θρύλο μεν 

αλλά χωρίς την καθηλωτική/επιβλητική μορφή 

που βγάζει ένας διάσημος στους θαυμαστές του. 

Υπήρχε κάτι σεβαστικό σε αυτόν τον άνθρωπο. 

Ίσως η εμπειρία του με τους ανθρώπους του Αγίου Όρους. 

Υποθέτω σε αλλάζει αυτό. 

Αφήνει τα σημάδια της η Κυρά του Όρους 

και ο Υϊός της σε όποιον περάσει από τα μέρη εκείνα. 

Σαν ανεξίτηλη παιδική ανάμνηση ενός μέρους 

όπου θέλεις να ξαναβρεθείς 

και να μην αφήσεις καμία μέριμνα να σε πάρει μακριά του.

Χαιρετηθήκαμε, 

με ευχαρίστησε, 

πήρα το βιβλίο 

και έφυγα με το τραίνο. 

Δε ρώτησα το όνομά του. 

Εκείνος ξέρει.

--

Είπα να τα μοιραστώ με όλους σας εδώ. 

Κι αν κρίνεις, ω "αμΦοτεροδέξιε", 

πως θες να συμπληρώσεις την ανάρτηση, 

να είναι ευλογημένο. 

Τα κατέθεσα για να τα μάθουν κι άλλοι, 

από καρδιάς.-