✨ Η Παναγιά χαίρεται, η Παναγιά χαμογελά...

 

* " Τότε η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις. Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρΦωτη, ηλιόμορΦη... ...Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει: «Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστό»!

    "Κάποτε, όταν τον ενοχλούσε [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή] η δύσπνοια εξαιτίας της αρρώστιας του, τον άκουσα να σιγομιλάει μόνος του στο κελλί του. 

Με την παρρησία που μας χάριζε, μπήκα μέσα μόνος μου να δω με ποιον μιλάει και τι λέει, γιατί ήξερα ότι δεν ήταν άλλος εκεί αυτή την ώρα.

Τότε τον βρήκα να κρατάει στην αγκαλιά του μία εικόνα της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. 

Την ασπαζόταν και της μιλούσε: 

«Δέσποινά μου, Δέσποινά μου, μη με εγκαταλείπεις· εγώ σε ασπάζομαι στην εικόνα Σου και Συ με χάϊδεψες ζωντανή!» και ήταν όλος δάκρυα.

– Μιλάς, Γέροντα, με την Κυρία μας, του λέω. Τι της είπες, Γέροντα, πες μου σε παρακαλώ.

Μου το είχε πει και άλλη φορά, αλλά το είχα λησμονήσει, και μου λέει:

– Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς. 

Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ. 

Κάποτε όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.

Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο. 

Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα, καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν. 

Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της, τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος με περισσότερο δέος παρακαλεί· 

«τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη» έκραζα «και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, την ψυχών και σωμάτων ιατρόν»;

Και, ενώ ευρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαιγα μπροστά στην εικόνα Της αυτή, αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της αντιλήψεώς Της.

Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν ήταν μόλις ένα μέτρο). 

Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε με θαυμαστό φως και, η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.

Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη, με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα: Μητροπαρθενική.

Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη. 

Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος της ο γλυκύτατος Ιησούς μας τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το Θεοπρεπές μεγαλείο Του. 

Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.

Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:

«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστό»! 

Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε, όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!

Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι! 

Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.

Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων, γιατί επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Γης. 

Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος εκείνο που είχε πατήσει, θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!

Να, αυτά τώρα της ξαναθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πια παρά να με πάρει από αυτή την ζωή στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

[ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ]

πηγή

Τι σημαίνει Γεθσημανή; Ξέρουμε;

                                                                    Καλή Παναγιά!

             Στις αγαπημένες μας 

και τους αγαπημένους μας εορτάζοντες 

μαζί Της...

          Απ΄όλους εμάς, τους "συν αυτώ"...

✔ Αν σας έλεγαν πως μία - αλλά μόνο μία - επιθυμία σας θα μπορούσε, σήμερα μέρα της Κοίμησής της Παναγιάς Μάνας μας, ως δικό Της "κέρασμα" να εκπληρωθεί... Ποια θα ήταν;

 

 

 📿  Πείτε εσείς.

Μεταξύ μας είμαστε...

Κι αφήστε μας εμάς.

Μη μας ρωτήσετε καν. 

Γιατί ίσως να Φαντάζεστε τι θα Της ζητούσαμε…

✨ Βρε, πιάσου από το φουστάνι Της... |Χρόνια πολλά κοντά Της!

   |αντί άλλων ευχών στις εορτάζουσες μαζί Της...

Χρόνια πολλά κοντά Της!

Κάποτε ρώτησαν 

τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη...

- Παππούλη, πώς να σωθώ;

Και εκείνος απάντησε:

Να πιαστείς από το φουστάνι της Παναγίας.

Και εξήγησε πως αυτό σημαίνει 

να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, 

όπως έχει ένα μικρό παιδί στη μητέρα του.

 

Κρατάτε την από το φουστάνι, 

 έλεγε και ο παπα Ανανίας μας!

 Τότε η ελπίδα, 

η χαρά 

και η παρηγοριά 

οδηγός και προστάτης μας...

|επιμέλεια ανάρτησης: οι μικρές Κατερινούλα & Διασώζουσα ...

[ενώ η υπέροχη σύνθεση 

-να που ακόμα και το AI μπορεί, 

αν γνωρίζουμε πως να το χρησιμοποιούμε, 

να είναι χρήσιμο... -

από την ομάδα Viber 

"Ιεραποστολικη στέγη Αγίου Διονυσίου Ολύμπου"...]

✨ "...Κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι της, κι όλα τα της ταΦής της... |κυρ Φώτης Κόντογλου

 

"Πόσο συγκινητικό είναι 

να βλέπει κανένας την Παναγία 

να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της, 

το κλινάρι της, 

τις λαμπάδες, 

το θυμιατήρι με το λιβάνι 

και ό,τι άλλο χρειαζότανε 

για την κηδεία της. 

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία 

και ολοένα δούλευε, 

πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό

που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, 

πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά της, 

ως (ιμάτια αυτόρραφα) αγαπώσα, 

κι υστερώτερα 

όταν γεννήθηκε ο Χριστός, 

υφαίνοντάς Του, 

τον

(άρραφον) εκείνον χιτώνα 

που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, 

και που ήταν τόσο όμορφος, 

ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, 

όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα,

αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει,

 όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματά της δεν ξεκουράστηκε, 

αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, 

έραβε, 

μαγείρευε,

περιποιότανε τον καινούριο γιό της τον Ιωάννην, 

κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, 

με τα χέρια

εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, 

ετοίμασε το κρεβάτι της, 

κι όλα τα της ταφής της..."

κυρ Φώτης Κόντογλου 

"Η Κοίμησις της Θεοτόκου"

|το κείμενο μάς έστειλε η μικρή Κατερινούλα...

ενώ η καρτούλα Φτιάχτηκε από την Υπ.-

♡ Σκαλί - σκαλί στο θρόνο Της

 ΦΩΤΟ: Μεγαλόχαρη Τήνου

|Ανεβάζουμε τέτοιες μέρες αυτήν την καρτούλα μας

από το 2019, ανελλιπώς...

♡ Ποια μορΦή να είχε η Παναγιά Μάνα μας;

" Καθώς πλησιάζουμε την ημέρα που θα πανηγυρίσουμε την εορτή της Κοίμησης της Παναγίας,

ας διαβάσουμε πώς περιγράφει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης τα χαρακτηριστικά Της! «Ήτο ογλήγορος εις το υπακούειν και ευπροσήγορος, ετίμα όλους και επροσκύνει, είχε το μέγεθος του σώματος μέσον και σύμμετρον, δεν επαρουσιάζετο εις κάθε άνθρωπον, ήτο μακράν από τόν γέλωτα και έξω από κάθε ταραχήν και θυμόν" "Το χρώμα του θεοδόχου Της σώματος ήτο όμοιο με το χρώμα του σιταριού. Είχε ξανθάς τάς τρίχας της κεφαλής, είχεν οφθαλμούς πολλά ωραίους, χρωματισμένους με θείαν σεμνότητα, ωραισμένους με κόρας οξείς και όμοιας με τήν ελαίαν και καλλυνομένας με βλεφαρίδας φαιδροπρεπείς. Είχε τα οφρύδια μαύρα, κυκλικώς σχηματισμένα. Είχε τήν μύτην ομαλήν και ευθείαν. Τα πανάμωμα χείλη Της ήτον ανθηρά, λάμποντα κοσμίως με ερυθρόν χρώμα και γέμοντα από την των λόγων γλυκύτητα. Είχε το ιεροπρεπές πρόσωπον ολίγον μακρύ, είχε τάς θεοδόχους χείρας Της μακράς
και τούς δακτύλους των χειρών μακρούς με λεπτότητα. Και δια να ειπούμεν καθολικώς, η Κυρία Θεοτόκος ήτο κατά τα εξωτερικά μέλη του σώματος γεμάτη τόση θείαν χάριν και σεβασμιότητα, ώστε όπου όστις έβλεπεν Αυτήν, ελάμβανε εις την ψυχήν του κάποιον φόβον και ευλάβειαν και χωρίς να Τήν ηξεύρη προτύτερα, εγνώριζεν από μόνον τόν εξωτερικόν χαρακτήρα Της ότι Αύτη Αληθώς εστί Μήτηρ Θεού."

|πηγή της εικόνας

✔ Να μην κλείνεις τα μάτια σου ὅταν Την κοιτᾶς...

Ὅταν προσεύχεσαι παιδί μου στὴν Παναγία, 

νὰ μὴν κλείνεις τὰ μάτια σου. 

Γιατί ἡ Παναγία σὲ κοιτάζει στὰ μάτια. 

Νὰ τὴν κοιτᾶς τὴν Παναγία...

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

|από την Πολυξένη Ρέρρα

✨ Εκεί ακριβώς είμαστε. Στο «ἂν θέλει ἡ Παναγιά»...

 

Ἄν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τί εἶναι ἡ Παναγία στὴ σωτηρία τους 

καὶ γενικότερα στὴ ζωή τους, 

εἴτε ἔπιναν νερό, 

εἴτε περπατοῦσαν, 

εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔκαναν, 

θὰ τὰ ἔκαναν στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας! 

Εἶναι τὸ γλυκύτερο πρόσωπο καὶ τὸ γλυκύτερο ὄνομα, 

ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς Mάνας μας. 

Βλέπετε, ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς συμβεῖ, 

"μάνα μου" θὰ ποῦμε, 

δὲν λέμε "πατέρα μου".

Ὅπως καὶ σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες στιγμές, 

δὲν λέμε "Χριστέ μου" 

ἀλλὰ "Παναγία μου", 

ἀκόμα καὶ ἄνθρωποι ποὺ μέχρι χθὲς τὴν βλασφημοῦσαν! 

Εἶναι συνυφασμένη ἡ Παναγία μὲ τὸ εἶναι μας. 

Ἔχουμε σαρκικὴ μητέρα, 

ἀλλὰ ἔχουμε καὶ πνευματικὴ μητέρα. 

Ὅμως δὲν χρησιμοποιοῦμε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας 

ὅσο πρέπει.

Στὸ σημεῖο αὐτό, ὡραία λειτουργοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.

Ὅ,τι νὰ τοὺς πεῖς, θὰ ποῦνε: 

"ἂν θέλει ἡ Παναγία... ἂν μᾶς ξημερώσει ἡ Παναγία, ἄν, ἄν..."

 δηλ. εἶναι περισσότερο Παναγιολάτρες, 

παρὰ Χριστολάτρες.

Βέβαια δὲν παρεξηγεῖται ὁ Κύριος, 

διότι ὅποια λατρεία καὶ τιμὴ δίδεται στὴν Μητέρα Του, 

ἀντανακλᾶται στὸ πρόσωπό Του, 

διότι ὁ Χριστὸς εἶναι...

Ἐκεῖνος...

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν αἴγλη,

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴ δύναμη,

ποὺ τῆς ἔδωσε αὐτὴ τὴν ἀξία...

Ἱεροκήρυκος Δημητρίου Παναγόπουλου

πηγή

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Θεοδούλα Π.

📿 στη φωτογραΦία μεταξύ άλλων

ο παππούλης μας Ευσέβιος

στην Περιφορά της Μάνας των Αγιορειτών 

(και όλων μας),

της Παναγιάς της Πορταϊτισσας...

Ευχαριστούμε που δεν τον έχετε βγάλει από τις προσευχές σας...

Ακούμε παντού το όνομά του στις Παρακλήσεις της Παναγιάς!

Μας έχει ακόμα τεράστια ανάγκη!

6 μήνες μετά...

Και ό,τι πει ο Κύρης Χριστός μας!

Και η Μάνα Του...

✨ "...Σάν Μάνα γρικᾶ καί προσέχει τίς φωνές μας. Μ’ ἕνα νεῦμα μας καταλαβαίνει τήν ἐπιθυμία ἤ τό πρόβλημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ καί ἔρχεται κοντά μας προσπαθώντας νά δώσει λύση ἤ νά προσφέρει τό χάδι της πού τόσο γλυκαίνει τήν πίκρα μας τή στιγμή τοῦ πειρασμοῦ.

Γιορτάζει ἡ Μάνα καί πλέκουμε στεφάνια καί τραγουδοῦμε γλυκά.

Ἡ Μάνα εἶναι ἀναντικατάστατη ὕπαρξη γιά τόν καθένα μας.

Μάνα θέλησε νά ἔχει καί ὁ Θεός Λόγος, ὅταν θέλησε νά σαρκωθεῖ.

Καί ἔκανε μάνα Του τήν ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, καί ὕστερα τή χάρισε στόν ἄνθρωπο,

«γύναι· ἴδε ὁ υἱός σου... ἰδού ἡ μήτηρ σου, καί ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητής αὐτήν εἰς τά ἴδια» (Ἰωάν. 19, 26-27).

Καί ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἔγινε καί δική μας.

Μᾶς ἀγκαλιάζει ὅλους, μᾶς ἀγαπάει, καί ἐμεῖς σάν παιδιά της τήν ἀγαποῦμε ἔστω κι ἄν κάνουμε σκανδαλιές, ἔστω κι ἄν ξεκόβουμε ἀπό τή μητρική ἔγνοια.

Νοιάζεται καί παρακολουθεῖ.

Εἶναι ξάγρυπνη καί περιμένει.

Καί ἐμεῖς φτάνοντας στά ὅρια τῶν ἀντοχῶν μας στρεφόμαστε καί παρακαλοῦμε.

Καί νά ὁ Δεκαπενταύγουστος ξεδιπλώνεται!

Προσκαλεῖ ὅλους στή γιορτή τῆς Μάνας καί τρέχουμε στήν «Παράκληση».

Τραγούδι πού ἐκπέμπεται ἀπό καρδιακές συχνότητες.

Στούς ἀναρίθμητους ὕμνους πού ἔχουν γραφεῖ γιά τήν Παναγία Μητέρα ξεχωρίζουν οἱ Παρακλητικοί Κανόνες.

Δροσιά στό καῦμα τοῦ σώματος λόγω ἐποχῆς, Αὔγουστος, ἀλλά καί στά πολυκαύματα τῆς ψυχῆς καί γι’ αὐτό ἀναπᾶσα στιγμή βάζουμε τό ἐπίθεμα τους πάνω στήν πληγή μας.

Οἱ Παρακλητικοί Κανόνες, (Μικρά καί Μεγάλη Παράκληση), ψάλλονται ἐναλλάξ στούς Ἑσπερινούς στό πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Αὐγούστου (ἱερός Δεκαπενταύγουστος).

Εἶναι ἀμέτρητα τά πλήθη τῶν πιστῶν πού τρέχουν σ’ ὅλους τούς Ἐνοριακούς Ναούς καί τά ταπεινά Παρεκκλήσια, γιά νά ἀκούσουν ἤ καλύτερα νά τούς σιγοψάλλουν μαζί μέ τόσα ἄλλα στόματα πού συντονίζει ἡ λαχτάρα τῆς καρδιᾶς στό ρυθμό πού δίνει ὁ χορός τῶν ἱεροψαλτῶν.

Καρδιακή προσευχή μεταβάλλεται ὁ μεστός λόγος τοῦ Κανόνα τῆς Παρακλήσεως κάθε δειλινό.

Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὅλοι οἱ χριστιανοί ἔχουν βαθειά στήν καρδιά τους ριζωμένη τήν εὐλάβεια πρός τήν Παναγία.

Ἐκείνη γιά ὅλους εἶναι τό στήριγμα, ἡ καταφυγή, ἡ παρηγοριά.

Τά σημειώνει αὐτά καί ὁ ὑμνογράφος μέ τρόπο μοναδικό.

Ἡ Μάνα μας εἶναι τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, τῶν ἀδικουμένων ἡ προστασία, τῶν ξενητεμένων ἡ παρηγοριά, τῶν τυφλῶν ἡ βακτηρία, ὅσων ταλαιπωροῦνται ἡ βοήθεια, αὐτῶν πού βρίσκονται σέ κίνδυνο ἡ σκέπη, ἀλλά καί ὅσων βρίσκονται σέ κάποια ἀνάγκη, γίνεται ἡ ἀρωγός.

Ἡ Μάνα μας Θεοτόκος δάνεισε σάρκα στό Θεό Λόγο, ὁ ὁποῖος γιά χάρη μας λειτουργεῖ τό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.

Τήν ἔκανε Μάνα.

Τήν χάρισε στόν ἄνθρωπο, καί ἐμεῖς τήν κάναμε Μάνα μας.

Σάν Μάνα γρικᾶ καί προσέχει τίς φωνές μας.

Ἡ εὐαισθησία τῆς καρδιᾶς Της εἶναι δεδομένη ἀπό τή στιγμή.

Ἡ καρδιά τῆς μάνας ἔχει μιά ἐκπληκτική εὐαισθησία γιά τό παιδί της.

Μ’ ἕνα νεῦμα μας καταλαβαίνει τήν ἐπιθυμία ἤ τό πρόβλημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ καί ἔρχεται κοντά μας προσπαθώντας νά δώσει λύση ἤ νά προσφέρει τό χάδι της πού τόσο γλυκαίνει τήν πίκρα μας τή στιγμή τοῦ πειρασμοῦ.

Τό ἴδιο συμβαίνει καί στήν καρδιά τῆς Μεγάλης μας Μητέρας.

Ὅλοι κάποια στιγμή καταφεύγαμε σ’ Ἐκείνη εἴτε μέ βαθειά πίστη, εἴτε καί μέ δυσπιστία, καί ζητοῦμε τή στοργική της πρεσβεία γιά τό προσωπικό μας αἴτημα.

Ἡ συνδρομή της ἔρχεται καί τότε ἡ καρδιά μας ξεσπᾶ σέ μιά εὐχαριστία:

«Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοί κατῃσχημένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται...»,

σημειώνει χαρακτηριστικά ἡ γραφίδα τοῦ ὑμνωδοῦ.

Ἀπόδειξη τρανή τῆς συνδρομῆς της καί τοῦ πλήθους τῶν πολλαπλῶν εὐεργεσιῶν της εἶναι ...

|συνέχισε εδώ...