♡ Καλή σπορά!

Ξημέρωσε η "Κυριακή του σπορέως". 

Πόσο διαφορετικά, 

πόσο αλλιώτικα περνάει τούτη η Κυριακή και χάνεται από χρόνο σε χρόνο, 

παρασέρνοντας μαζί της όμορφες αναμνήσεις.

Θυμάμαι, 

μικρό παιδάκι να την προσμένω πώς και πώς. 

Τότε που μαζευόμασταν δέκα, είκοσι, τριάντα, σαράντα (και βάλε) παιδιά μετά το «Δι' ευχών» στο γυναικωνίτη. 

Τότε που στριμωχνόμασταν γύρω από την κατηχήτρια με τα χέρια υψωμένα και τη λαχτάρα στο πρόσωπο ζωγραφισμένη «άραγε ποιον θα βάλει σήμερα να χτυπήσει πέντε φορές (Κα-τη-χη-τι-κό) την καμπάνα;»

Τότε που ο κυρ Θόδωρος ο επίτροπος ανέβαινε τα σκαλιά κρατώντας το πανέρι με τ' αντίδωρο που 'χε περισσέψει. 

«Ελάτε, μη μείνετε νηστικά ως τις δώδεκα» μας έλεγε και μοίραζε αντίδωρα κι ευλογίες.

Τότε που η κυρα Τασία η εκκλησσάρισα βιαζόταν να τελειώσει το συγύρισμα γιατί "να, το απόγευμα έχει δυο γάμους και πρέπει να ’ναι όλα στην εντέλεια". 

Και δώσ' του τραβούσε τις καρέκλες για να τις βάλει σε μια γραμμή, κάνοντας άθελά της έναν απίστευτο θόρυβο που σκέπαζε τις φωνές μας και τα γέλια μας.

Τότε που τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να κλέψει τη λαχτάρα μας να ακούσουμε την ιστορία, να πάρουμε ενθύμιο μια χάρτινη εικονίτσα και να φύγουμε με την προσμονή της επόμενης Κυριακής.

Τώρα το μικρό παιδάκι μεγάλωσε, έχει πια γκρίζους κροτάφους κι απ' το στασίδι του γυναικωνίτη βρέθηκε στην αίθουσα του Ενοριακού Κέντρου με βιντεοπροβολέα, με σκηνή για τις γιορτές, με επιτραπέζια παιχνίδια, με υπολογιστή, με όλες τις ανέσεις που μας προσφέρουν απλόχερα η αγάπη των ιερέων κι ο οβολός των πιστών.

Τώρα το κάλεσμα των παιδιών γίνεται όχι με τα πέντε χτυπήματα της καμπάνας, μα με το γνώριμο ήχο ειδοποιήσεων του viber, που χάνεται και μπερδεύεται ανάμεσα σε δεκάδες άλλες ειδοποιήσεις. 

Σήμερα όμως, ένα σφίξιμο έχει η καρδιά μου, αλλιώτικο απ' τις άλλες χρονιές. 

Όχι γιατί κάθε χρόνο έχω όλο και πιο πολύ την αγωνία μη χαθεί κανένας σπόρος εξ αιτίας μου, μη και δεν μπει βαθιά στο χώμα, μη και νομίσω πως δικό μου έργο είναι η βλάστηση ...

Είναι που εδώ και τέσσερα χρόνια, όλα έχουν αλλάξει και τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. 

Είναι που χρόνια τώρα νιώθω πως η ενότητα εν Αγίω Πνεύματι παραμένει μόνο ένα αίτημα του σώματος της εκκλησίας, του σώματος που πιότερο πληροφορείται διαδικτυακά και αυτοδικαιώνεται και λιγότερο βουτά στην Αλήθεια του Ευαγγελίου και στις εμπειρίες της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Κύριέ μου,

Σήμερα που νιώθω αβέβαια τα βήματά μου,

σήμερα που, πιο πολύ από ποτέ τρέμουν τα χέρια μου κρατώντας το δικό Σου σπόρο,

κράτα με γερά μέσα στα δικά Σου χέρια

μαζί με τις ψυχούλες που μου εμπιστεύτηκες

κι ευλόγησε τούτη τη σπορά που ξεκινάει από σήμερα.

Υπ.

|κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θα ανεβάζουμε αυτήν την καρτούλα και το ΥΠέροχο κείμενο της Υπ. μας.-

✨ "...Κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι της, κι όλα τα της ταΦής της... |κυρ Φώτης Κόντογλου

 

"Πόσο συγκινητικό είναι 

να βλέπει κανένας την Παναγία 

να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της, 

το κλινάρι της, 

τις λαμπάδες, 

το θυμιατήρι με το λιβάνι 

και ό,τι άλλο χρειαζότανε 

για την κηδεία της. 

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία 

και ολοένα δούλευε, 

πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό

που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, 

πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά της, 

ως (ιμάτια αυτόρραφα) αγαπώσα, 

κι υστερώτερα 

όταν γεννήθηκε ο Χριστός, 

υφαίνοντάς Του, 

τον

(άρραφον) εκείνον χιτώνα 

που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, 

και που ήταν τόσο όμορφος, 

ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, 

όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα,

αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει,

 όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματά της δεν ξεκουράστηκε, 

αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, 

έραβε, 

μαγείρευε,

περιποιότανε τον καινούριο γιό της τον Ιωάννην, 

κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, 

με τα χέρια

εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, 

ετοίμασε το κρεβάτι της, 

κι όλα τα της ταφής της..."

κυρ Φώτης Κόντογλου 

"Η Κοίμησις της Θεοτόκου"

|το κείμενο μάς έστειλε η μικρή Κατερινούλα...

ενώ η καρτούλα Φτιάχτηκε από την Υπ.-

✨ Σκίσε γης και κρύψε με...

Ξημέρωσε η μέρα της...

18 χρονών κοριτσάκι.

Όμορφο σαν τριαντάφυλλο κι αγνό σαν το χιόνι. 

Ορφανό από μανούλα.

Την έχασε σαν ήταν μικρή.

Μοναδική της θύμηση η αγάπη της κι οι συμβουλές της να μείνει για πάντα κοντά στο Χριστό. 

Απόμεινε μ' έναν σκληρό κι άκαρδο πατέρα. Ειδωλολάτρη.

Δεν ήταν ωστόσο, αυτό το χειρότερο.

Κόντεψε να σαλέψει ο νους της, σαν κατάλαβε πως ο πατέρας την έβλεπε μ' άλλο μάτι.

Σαν να μην ήταν κόρη του.

Σαν να ήταν μια ξένη κοπέλα, που την ήθελε μόνο για να κορέσει τ' ανομολόγητα πάθη του.

Σκιάχτηκε.

Έφυγε κρυφά από το πατρογονικό και ζήτησε καταφύγιο σε μια βάτο.

Για κακή της τύχη, ένας βοσκός την είδε και το 'πε στον πατέρα που, μανιακός έψαχνε να τη βρει.

Στη θωριά της ο νους του σαλεύει και το χέρι οπλίζεται.

Και της ρίχνει σαϊτιά.

Και τη λαβώνει.

Εκείνη τρέχει μ' όλες τις τίς δυνάμεις για να σωθεί.

Το αίμα βάφει πορφυρά τ' αχνάρια της.

Κι όταν λαβωμένη κι αποκαμωμένη λυγίζει και πέφτει, ανοίγει τα χέρια στον ουρανό και βγάζει κραυγή βοήθειας στον μοναδικό, τον αληθινό Πατέρα της.

"Μη μ' αφήσεις στα χέρια του! 

Σκίσε γης και κρύψε με!"

Και μονομιάς ο βράχος σκίστηκε και την έκρυψε ως τη μέση.

Βλέπει το παράξενο θέαμα ο πατέρας κι αντί να ρθει στα συγκαλά του και να καταλάβει το φοβερό που 'χε σχεδιάσει, σήκωσε το μαχαίρι κι απόκοψε τους νεανικούς μαστούς από τη ρίζα.

Τους πέταξε στο βουνό.

Αλλά ούτε και τότε μέρεψε.

Σήκωσε ξανά το μαχαίρι και κόβοντας το κεφάλι τού κοριτσιού, το έριξε στη θάλασσα.

Και πέταξε η αμόλυντη ψυχή του στα ουράνια ντυμένη "πορφύραν ἐξ αἵματος τὴν στολήν".

Αγία Μαρκέλλα μας, 

προστάτιδα της Βολισσού και της Χίου
με θέρμη σε παρακαλούμε για τα κορίτσια μας:
γλίτωσέ τα από κάθε λογής κινδύνους.

Συντρόφεψέ τα στη στράτα τους.
Κι αν χρειαστεί
σκίσε τα "βράχια" γύρω τους
και κρύψε τα

με τον τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις ...

Υπ.

~ "συν αυτώ" ΥΓ:

Πάμε μια βόλτα να δούμε πως είναι σήμερα τα μέρη,

 που μαρτύρησε αυτό το 18χρονο κορίτσι 

στις 22 του Ιουλίου πριν 500 τόσα χρόνια;

Όπου το έδαφος, αλλά και η θάλασσα ακόμα,

 παίρνουν τη μέρα της γιορτής της 

- κι όχι μόνο...- 

ένα παράδοξο σκούρο κόκκινο χρώμα...

(δες εδώ κι εδώ...)

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 22 Ιουλίου 2020

✨ "Με εκσφενδόνισε με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά... |O 3χρονος μπόμπιρας, που έγινε ... άγιος! Ξημερώνει η μέρα που γιορτάζει μαζί με την Αγία Μανούλα του... [Τῇ ιε΄τοῦ μηνός Ἰουλίου Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου και Ἰουλίττης τῆς μητρός αὐτοῦ]

Βλέποντας τη μανούλα μου 

να υποφέρει φριχτά μαρτύρια,
έκλαιγα γοερά.
Εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του
και μου έταξε πως θα μου δώσει 

όλα τα καλά της γης
και θα με κάνει γιο του.
Πίστεψε πως θα με κάμψει, 

τριών χρονών παιδάκι.

Έσφιξα τότε τα μικρά μου χεράκια
και του έδωσα μια γροθιά.

Εκείνος ούρλιαξε
πιο πολύ από ντροπή, παρά από πόνο.

Με εκσφενδόνισε 

με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά...

Με ανοιγμένο το κεφάλι
αιμορραγώ μπροστά στα πόδια της γλυκιάς μου μανούλας...


Όλοι περιμένουν ότι θα λυγίσει.
"Δόξα τω Θεώ", είπε εκείνη γαλήνια
"Θα γίνω μητέρα μάρτυρα"...

Τῇ ιε΄τοῦ μηνὸς Ἰουλίου
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου
καὶ Ἰουλίττης τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

Υπ.

*  Διαβάστε και συγκλονιστείτε ελεύθερα 

με τον βίο των αγίων 

ρίχνοντας μια ματιά εδώ ...

✨ Ιερέας έγραφε τέτοιες μέρες: 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ...

Σε μια πνευματική μου κοπέλα εμφανίστηκε 

ο μικρός Άγιος Κήρυκος ολοζώντανος 

και της είπε με παράπονο:

- Θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω τους ανθρώπους, 

αλλά κανένας δεν προσεύχεται σε εμένα.

Όλοι με μπερδεύουν με το νησί μου. 

(εννοούσε την Ικαρία και το ομώνυμο λιμάνι της τον Άγιο Κήρυκο).

Και της ζήτησε να φτιάξει την εικόνα του, 

είναι αυτή η εικόνα που βλέπετε, 

την οποία αγιογράφησε το πνευματικό μου παιδί Ευαγγελία.

Στην εικόνα είναι ο Άγιος Κήρυκος 

με την μανούλα του Ιουλίττα, 

η σύμπτωση αυτή με τάραξε λίγο, 

γιατί βλέπετε κατάγομαι από την Ικαρία.

Και μου έκανε εντύπωση 

που εμφανίστηκε ο Άγιος Κήρυκος 

σε πνευματικό παιδί ενός Ικαριώτη.

Έτσι το πήρα προσωπικά το θέμα 

και προβαίνω σε αυτήν την ανακοίνωση, 

παροτρύνοντας σας να προσεύχεστε 

και να ζητάτε την βοήθεια του Αγίου Κήρυκου.

Αυτό μας ζήτησε, 

ας το κάνουμε με πίστη.

Ό άγιος Κήρυκος

ήταν μόλις τριών χρονών ,

όταν τόν σκότωσε ,

ό έπαρχος Άλέξανδρος έπειδή

 ή μητέρα του Ίουλίττα

ήταν χριστιανή.

Τήν Ίουλίττα μετά τό θάνατο τού παιδιού της ,

τήν άποκεφάλισαν.

Η εορτή των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος 

συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους 

και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική 

και ιδιαίτερα στη μνημειακή, 

ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους.

 Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία 

στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, 

στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α.

Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων 

όπως του Γκρέτζιο, 

ενώ από αυτές 5 πόλεις 

φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου 

και μία της αγίας Ιουλίττης 

(Santa Giuletta στην Παβία).

Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία 

θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, 

γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται 

κοντά στο Ιερό των εκκλησιών...

(ιερέας viber)

Εμείς από :κ.Πολυξένη Ρέρρα

 

✨ Και ακούστε με τα μικρά σας παιδιά 

το τραγουδάκι του μικρότερου ίσως αγίου, 

που έχουμε με το όνομά του, 

στην πρωτότυπή μορφή του εδώ 

ή και στην παρακάτω live εκτέλεση 

από τη εξαιρετική χορωδία του Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών...

Μπορεί να γίνει το αγαπημένο τους τραγουδάκι!

📿 Και ας κάνουμε και μια ευχούλα 

υπέρ αναπαύσεως της ψυχής 

της δούλης του Θεού Γαβριηλίας Μοναχής,

που σκάρωσε κάποτε 

και τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι...

(τα δικά μας παιδιά πάντως, 

μ΄αυτό το τραγουδάκι μεγάλωσαν...)

| "συν αυτώ" ΥΓ:

Μετά απ΄όλα αυτά που είδαμε,

μήπως να αφήναμε στην άκρη τις δικαιολογίες, 

που πάντα έχουμε πρόχειρες 

και να αποφασίσουμε πλέον 

να μεγαλώνουμε "έτσι" τα παιδιά μας;

 

Έτσι που να μπορούν 

να στηλώνουν το ανάστημά τους

 όταν χτυπιέται η πίστη, 

όσο μικρά 

ή μεγάλα κι αν είναι;

Μπορούμε να γίνουμε 

τέτοιες Μανάδες 

και τέτοιοι Πατεράδες;

Τέτοιοι Παππούδες

και τέτοιες Γιαγιάδες;

Τέτοιοι δάσκαλοι;

Μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας, 

από μωρά ακόμα, 

να μάθουν να λένε την Ευχή του Ιησού,

που είναι το γλυκύτερο 

αλλά και το πιο δυνατό όνομα 

επί γης και Ουρανού;

Ας κάνουν οι πολλοί ό,τι θέλουν.

Θα διαλέξουμε επιτέλους 

να συμπορευθούμε με τους Λίγους, 

αλλά Εκλεκτούς;

Κι εμάς να στο ομολογήσουμε:

Δεν μας χαλάει καθόλου να προσευχόμαστε

και να παρακαλάμε έναν 3χρονο μωρό παιδί,

που όμως έγινε Άγιος,

ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγιότητας, 

που απλόχερα του΄δωσε η μανούλα του...

(Μέρος της κάρας του Αγίου Κηρύκου, 

που φυλάσσεται 

στήν Ιερά Μονή Αγίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος. 

Δείτε το σημάδι στο κεΦαλάκι Του!

Εκεί ακριβώς που μας δείχνει ο μικρός μας Άγιος

στην πρώτη εικόνα...)

ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ...

|η αρχική συγκλονιστική εικόνα των 2 Αγίων 

από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή...

✔ ... Σήμερα σου'Φερα τα σπασμένα μου όνειρα...

Όπως τα μικρά παιδιά με δάκρυα και λυγμούς
φέρνουν στους μεγάλους τα σπασμένα παιχνίδια τους
για να τα φτιάξουν,
έτσι κι εγώ, Θεέ μου,
σήμερα Σου έφερα τα σπασμένα μου όνειρα.


Δεν βρήκα εκτός από Σένα, κανέναν μάστορα
πιο κατάλληλο, πιο ειδήμονα
για να μου τα συναρμολογήσει.


Αλλά, αντί να σε αφήσω να δουλέψεις μόνος Σου,
όλη την ώρα στεκόμουν από πάνω
για να Σε ... βοηθήσω,
να σου πω εγώ τον τρόπο.

Κι όταν αποκαμωμένος είδα
πως όλα όσα Σου υπέδειξα,
ανώφελα κι αναποτελεσματικά πως ήσαν,
απογοητευμένος έγειρα.


Ανοίγοντας τα μάτια
πουλιά ανέμελα που φτερούγιζαν ολούθε
είδα τα όνειρά μου.

Υπ.

|το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 13/7/2020.