✔ Πάρ΄το αλλιώς...

 

👉 Εμείς; Τι Ρέζους άραγε;

 

Καλού κακού...

 

° Δυστυχώς αυτή η καρτούλα κολλάει παντού, ρε φίλε. Και πάντα... Προς όλες τις κατευθύνσεις... Γι'αυτό και την ανεβάζουμε εδώ και χρόνια. Γιατί όταν έρθει η ώρα να...

 

...να σταματήσουν να σε χειροκροτούν οι άνθρωποι, 

που μέχρι χθες σε επευφημούσαν, 

τότε θα μείνεις μόνος 

- ολομόναχος με το ΕΓΩ σου. 

Το νου σου, ψυχή μου! 

Μακρυά από τα μεγάλα και βαρύγδουπα ΕΓΩ.

Σκοτώνουν στ'αλήθεια.

Άσε που σε φέρνουν στο φαρισαϊκό θόλωμα του νου...

Μείνε στην ασφάλεια και στην ξεγνοιασιά του ΕΜΕΙΣ...

Ναι, ψυχή μου;

 |επώνυμα πλέον: σ.Β.Γ.

☆ Το νου μας...

 

✨Ὁ ἐγωιστής δεν ἔχει ἁπλῶς μία γνώμη. Ἔχει πάντα γνώμη! Πού φυσικά εἶναι ἡ πιό σωστή και ἡ πιό λογική τῶν ἄλλων! Και δεν ἔχει ἁπλῶς ἀπόψεις. Ἔχει ἀποφάσεις...

 

✨ Γιὰ ὅλους, γιὰ ὅλα, γιὰ κάθε θέμα! 

Εἴτε εἶναι γνώστης εἴτε ὄχι!

Μιλᾶ καί τὸ στόμα του προηγεῖται τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ του!

Μιλᾶ καί ἡ γλῶσσα του δέν ἔχει διάκριση σέ ποιόν μιλᾶ καί πόσο πληγώνουν αὐτά πού λέει.

✨Καθετί μέσα στήν καθημερινότητα τὸ περνᾶ ἀπὸ τὸ φίλτρο τῆς προσωπικῆς του ὠφέλειας!

Κρίνει, ἀναλύει, σχολιάζει, ἀποφασίζει, χωρίς νὰ ἔχει κάθισει ποτέ στὸ σκαμνὶ τῆς μετάνοιας, χωρίς νὰ ἔχει γευθεῖ τὸ μυστήριο τῆς συγχωρητικῆς χάριτος.

Ἐπιφανειακά, μοιάζει εὐλαβής.

✨ Νηστεύει, ἐκκλησιάζεται, ἐξομολογεῖται, ἀκόμα καὶ συγκινεῖται στὴν ἀνάγνωση κάποιου πνευματικοῦ λόγου.

Θὰ πεῖ μὲ λυγισμένη ἀπό τή συγκίνηση φωνὴ:

«Εἶμαι ἄθλιος… μὲ συγχωρεῖτε…» 

Ἀκόμα καί θά κλάψει πολύ.

Ἀλλὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα θὰ συνεχίσει ἀκάθεκτος τὴν ὁδὸ τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ του.

✨Ὁ ἐγωιστής εἶναι φιλοχρήματος. 

Ἔχεις χρήματα;; Σέ πλησιάζει μέ γλυκόλογα. Δέν ἔχεις;; Σέ κρίνει γιά τήν σπατάλη ἤ τήν κατάντια σου. Πάντοτε θά κοιτάξει τί μπορεῖ νά κερδίσει ἀπό σένα.

✨Ἔχει λύσεις γιὰ ὅλους, ἀλλὰ οὐδέποτε ἔχει ταπείνωση νὰ ζητήσει βοήθεια γιὰ τὸν ἑαυτό του!

Ξέρει πάντα τί φταίει – ποτέ ὅμως δὲν φταίει αὐτός.

✨Ξέρει τί πρέπει νὰ εἶναι ἕνας καλὸς πνευματικός, ἕνας καλὸς μοναχός, ἕνας καλὸς ἄνθρωπος, ἕνας καλός πολιτικός, ἕνας καλός σύζυγος, ἀλλὰ ὁ ἴδιος δὲν ἔγινε ποτέ ταπεινὸς μαθητὴς κανενός καί δέν φαίνεται νά ἔχει διάθεση νά ἀρχίσει ποτέ μιά οὐσιαστική πνευματική πορεία.

✨Ὁ ἐγωιστής ξεχνᾶ εὔκολα! 

Ξεχνᾶ τήν ἀγάπη καί τή συμπαράσταση πού τοῦ ἔδωσες, τίς ὑποσχέσεις του, τά δάκρυα "μετανοίας" του, καί ξαναξεκινᾶ τόν φαῦλο κύκλο τῶν ἀπαιτήσεών του ἀπό τούς ἄλλους.

✨Ἔχει θρησκευτικὰ λόγια στὸ στόμα, ἀλλὰ κοσμικὴ σκέψη στὴν καρδιὰ.

Θέλει ὅλους κατ’ εἰκόνα του!

 Κι ὅποιος δὲν τοῦ μοιάζει, ἀπορρίπτεται, χαρακτηρίζεται, κατηγορεῖται ὡς κοσμικός καί πιεστικός!

✨Ἀντιμετωπίζει τὸν πλησίον ὄχι ὡς ἀδελφὸ, ἀλλὰ ὡς ἀνταγωνιστὴ τοῦ κύρους του.

Δὲν βλέπει ἀνθρώπους! 

Βλέπει ἀντιπάλους, βλέπει λάθη, κακίες, ἑλλείψεις.

✨Ὁ ἐγωιστής ζηλεύει.

Ζηλεύει πολύ τό κάθετι γύρω του. 

Γιατί δέν τόν κοίταξαν, γιατί δέν τοῦ χαμογέλασαν, γιατί ἔδωσαν σέ κάποιον ἄλλον κι ὄχι σέ ἐκεῖνον. 

Συνέχεια νιώθει θύμα, κακόμοιρος, ὁ ἄτυχος τῆς ζωῆς, ὁ κουρασμένος καί ταλαιπωρημένος.

✨Στὴν ψυχὴ του, ὁ Θεὸς μοιάζει περισσότερο μὲ καθρέφτη, παρὰ μὲ Πατέρα.

Θέλει νὰ τὸν ἀναγνωρίζουν, νὰ τὸν θαυμάζουν, νὰ ὑπακούουν σὲ αὐτὸν. 

Ὅμως αὐτός δέν ἔχει διάθεση νά κάνει ἀληθινή καί οὐσιαστική ὑπακοή. 

Νά κλείσει κάποτε τό στόμα του.

Θυμίζει τὸν Φαρισαῖο: 

«Οὐκ εἰμὶ ὡς οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων…»· 

✨Ὁ ἐγωιστὴς δὲν εἶναι ὁ φανερός ἀμαρτωλός. 

Εἶναι ὁ ἐσωτερικὰ κλειδωμένος.

Δὲν θὰ πράξει ποτέ φόνο, ἀλλὰ θὰ σκοτώσει ἕναν ἀδελφὸ μὲ μία κουβέντα.

Δὲν θὰ προδώσει ὁρατὰ τὸν Χριστό.

Ἀλλὰ θὰ τὸν ἀντικαταστήσει ἀθόρυβα μὲ τὸν ἑαυτό του!

✨Ἐκεῖ στό σκοτάδι τοῦ ἐγωισμοῦ του, σβήνει ἡ ἀληθινή προσευχή.

Καὶ ὅταν ἡ προσευχὴ σιωπᾷ, ἡ ψυχὴ πεθαίνει ἐν ζωή.

✨Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεός δὲν θὰ ἀναπαυθῇ ποτέ ἐκεῖ ποὺ κυριαρχεῖ ἡ ἀλαζονεία.

Θὰ πάει μακριά.

Γιαυτό καί οἱ ἐγωιστές ἐνῶ τά ἔχουν ΟΛΑ ὅπως τά θέλουν, 

δέν εἶναι ποτέ εὐτυχισμένοι.

✨Ἔχουν χρήματα, εὐτυχία, ἀνθρώπους, εἰρήνη, ἐξομολόγηση, Θεία Κοινωνία καί πάλι κάτι τούς λείπει. 

Τρομερό!

✨Κι ἄν τοῦ τό πεῖς ὅτι ἄλλοι βρίσκονται σέ δυστυχία, ἀνέχεια κ.λπ. θά σοῦ πεῖ :

 "Δέν μέ ξεκουράζει νά σκέφτομαι τή δυστυχία τῶν ἄλλων! "

Καί δηλώνει ὅμως καλός χριστιανός!

✨Γιά κάτι ἔχουν νά παραπονοῦνται καί νά νιώθουν δυστυχισμένοι.

Ἔχουν "θέματα"

Προβλήματα συνεχῶς. 

Και ἄν δέν ἔχουν τά ψάχνουν.

Γιά νά πείσουν τούς ἄλλους νά ξεχάσουν τόν ἑαυτό τους καί νά κάνουν αὐτούς ἐπίκεντρο.

✨Μεγάλη προσοχή!

Εἶναι πολύ πειστικοί καί μπορεῖ κάποιος νά χάσει μιάν ὁλόκληρη ζωή μέσα στή θλίψη καί στή μιζέρια γιά νά προσπαθεί να τούς κάνει χαρούμενους! ✨

                                                                                                                                                                                                    

    |Γερόντισσα Σωφρονία

 Ἱ.Μ. Ἁγ. Τριάδος Ἀκράτας

Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Αγίας Τριάδας Ακράτας

   |από τη Βάσω Καλλιανού

✔ "...Ουσιαστικά πολλές φορές μέσα στη ζωή μας κουβαλάμε τον θάνατο. Έχουμε επιλέξει τον θάνατο σαν τρόπο ζωής... Από εδώ και πέρα όμως, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, είναι δική μας επιλογή αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε. Ο θάνατος έχει νικηθεί. Για τους δούλους του Θεού δεν υπάρχει θάνατος.-

 

Τι νΟημα Εχει μια ζωΗ που τελειΩνει με θΑνατο;

Δεν υπΑρχει τΙποτε που να εΙναι πιο σΙγουρο στη ζωΗ μας απΟ το Οτι κΑποια στιγμΗ θα πεθΑνουμε.

 Δεν κρατΑμε τΙποτε πιο σταθερΑ στα χεριΑ μας Οσο τον θΑνατΟ μας...

...Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι 

που είναι ανίκανοι 

να αγαπήσουν, 

να χαρούν, 

να αληθεύουν, 

να είναι δίκαιοι. 

Όλοι μας αναγνωρίζουμε την αξία των αρετών. 

Γιατί δεν τις κάνουμε πραγματικότητα; 

Διότι πολλές φορές είμαστε οντολογικά ανάπηροι 

να κάνουμε το καλό, 

είμαστε εγωκεντρικοί. 

Τι είναι ο εγωισμός; 

Είναι ο καρκίνος της ψυχής. 

Ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός του «εγώ» μας, 

της αγάπης στον εαυτό μας, 

που τελικά μας πνίγει, 

μας απομονώνει από τους άλλους, 

μας κάνει να βλέπουμε στα πρόσωπα των άλλων 

τον εχθρό μας και την κόλασή μας.

Ουσιαστικά πολλές φορές μέσα στη ζωή μας κουβαλάμε τον θάνατο. 

Έχουμε επιλέξει τον θάνατο σαν τρόπο ζωής. 

Ο Χριστός είπε: 

«Μη φοβάστε αυτούς 

που μπορούν να σας σκοτώσουν το σώμα, 

αλλά αυτούς που μπορεί να καταστρέψουν 

και να σκοτώσουν την ψυχή σας» (Ματθ. 10,28). 

Και ουσιαστικά, σε πολλές περιπτώσεις 

αυτό που συναντάμε γύρω μας 

είναι η δυσωδία μιας πεθαμένης ψυχής.

Επιτρέψτε μου ένα συγκεκριμένο περιστατικό: 

   Ήλθε κάποτε ένας άνθρωπος να μιλήσουμε. 

Είχε πολλά άσχημα πράγματα στη ζωή του. 

Όταν τελείωσε όλα αυτά, 

του έκανα ένα πολύ αφελές ερώτημα, 

που τον έκανε να αντιδράσει και λίγο επιθετικά.

Του λέω: 

«Πάτε καθόλου εκκλησία;».

Μου απάντησε:

«Θέλετε να σας πω την αλήθεια; 

Δεν αισθάνομαι καν την ανάγκη να πάω».

Του λέω: 

«Το κατάλαβα, γι’ αυτό σας ρώτησα». 

Μου λεει: 

«Τι καταλάβατε;».

Του λέω: 

«Αν σας πω, θα παρεξηγηθείτε;». 

«Όχι», μου λέει και με κοίταξε περίεργος.

Του λέω: 

«Είστε ένα πτώμα. 

Αν χαϊδέψεις έναν πεθαμένο, θα καταλάβει τίποτε;».

Μου απαντά: 

«Όχι».

«Κι αν τον τσιμπήσεις μ΄ ένα καρφί;».

Μου λέει: 

«Ούτε και τότε».

«Αν του ρίξεις ένα ποτήρι καυτό νερό, θα αντιδράσει;». 

«Όχι».

«Κι αν είναι παγωμένο;».

«Ούτε και τότε».

«Αυτό είσαστε», κατέληξα. 

«Διότι η ψυχή του ανθρώπου 

είναι πλασμένη απ’ τον Θεό 

και ζητάει τον Θεό».

Η μεγαλύτερη απόδειξη 

ότι υπάρχει ακριβώς αυτός ο Θεός 

δεν είναι κανένα άλλο επιχείρημα παρά μόνο ένα: 

Ότι η θρησκευτική πίστη είναι διαχρονική 

και έχει την ίδια ηλικία 

με την ιστορία του ανθρώπινου γένους.

Η πολλαπλότητα των θρησκειών ένα πράγμα σημαίνει. 

Ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ζήσει χωρίς Θεό. 

Και όσοι κάνουν το λάθος να λένε 

ότι ένας φόβος για τον Θεό 

μάς κάνει να είμαστε πιστοί, 

οι άνθρωποι αυτοί διαπράττουν αυτό 

που οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ύβρη». 

Δηλαδή να θεωρείς 

ότι από την αρχή της Δημιουργίας του κόσμου 

μέχρι σήμερα 

υπήρξαν ένα σωρό ανόητοι 

κι εσύ είσαι ο έξυπνος…

Ο Χριστός δεν έρχεται για να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία, 

αλλά την Εκκλησία. 

Το λέει ο Ίδιος στους μαθητές Του. 

Τους ρώτησε τι γνώμη είχαν για Εκείνον οι άνθρωποι. 

Κι εκείνοι του απάντησαν 

ότι κάποιοι έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας, ο Ιερεμίας κ.λπ. 

Κι Εκείνος τους ρώτησε 

τι γνώμη είχαν οι ίδιοι για Εκείνον. 

Οπότε ο Πέτρος τού απάντησε: 

«Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού» (Ματθ. 16,16). 

Και ο Κύριος του είπε: 

«Εσύ μεν είσαι ο Πέτρος, 

αλλά σε αυτή την πέτρα 

-στην αλήθεια δηλαδή ότι ήταν ο αληθινός Υιός του Θεού- 

θα οικοδομήσω την Εκκλησία». 

Και συνέχισε: 

«καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αῦτῆς» (Ματθ. 16,18). 

Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία και οι πύλες του Άδη 

φαίνονται πλέον να έρχονται κοντά.

Αυτή η αναμέτρηση του Χριστού στον Άδη 

και τελικά η Ανάσταση του Χριστού 

προσδιορίζει τη νίκη του ανθρώπου 

απέναντι στον θάνατο. 

Από εδώ και πέρα, 

μετά την Ανάσταση του Κυρίου, 

είναι δική μας επιλογή 

αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε.

Για τους δούλους του Θεού δεν υπάρχει θάνατος.

Όταν εκδημούμε από το σώμα μας, 

επιδημούμε προς τον Θεό 

και αυτή η επιδημία είναι ανάπαυση και χαρά. 

Είναι μια μετανάστευση. 

Τι μας λέει το Ευαγγέλιο στη νεκρώσιμη ακολουθία; 

«Αυτός που πιστεύει σε μένα κι αν πεθάνει, θα ζήσει» (Iω. 11,25). 

Δηλαδή ότι ο θάνατος είναι ουσιαστικά 

ένα πέρασμα από αυτή τη χώρα σε μια άλλη χώρα. 

Έτσι τον ζει η Εκκλησία στα εκατομμύρια των αγίων της, 

αλλά και στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων.

Ο θάνατος έχει νικηθεί. 

Το θέμα είναι αν θέλουμε 

να είμαστε μέτοχοι αυτής της ζωής 

που νίκησε τον θάνατο…

|Από το βιβλίο “ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ”, Εκδόσεις Εν Πλω

  |δες ολόκληρο το απόσπασμα εδώ. 

Από εκεί το πήραμε και μεις...

✔ Η έννοια της «πρωτιάς», της αριστείας... (Ναι, αλλά με τι τίμημα;) |Η κορυφή δεν είναι πάντα τόπος θριάμβου, αλλά τόπος ευθύνης και σιωπής...

 

Η πρωτιά, το να είναι κανείς πρώτος, είναι ένα όνειρο που τροφοδοτεί γενιές ανθρώπων. 

Από τους αρχαίους αθλητές της Ολυμπίας, μέχρι τους σύγχρονους επιστήμονες που ανακαλύπτουν νέους κόσμους, και τους καλλιτέχνες που συγκλονίζουν με το έργο τους, το να φτάσει κανείς στην κορυφή μοιάζει με απόδειξη δύναμης, ταλέντου και επιμονής. 

Όμως, πίσω από το στεφάνι της νίκης ή το βραβείο της διάκρισης, συχνά κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα: η αγωνία, η μοναξιά, η υπερένταση, ακόμα και η απώλεια ισορροπίας.

Είναι άραγε ο στόχος της πρωτιάς από μόνος του υγιής; 

Ή μήπως αποτελεί μια παγίδα που εκτρέφει τον εγωισμό και στενεύει το βλέμμα μας;

Η κορυφή δεν είναι πάντα τόπος θριάμβου, αλλά τόπος ευθύνης και σιωπής

Η σκιά της επιτυχίας

Οι αθλητές που κυνήγησαν την κορυφή πολλές φορές κατέφυγαν σε επικίνδυνες μεθόδους: εξαντλητικές προπονήσεις, φαρμακοδιέγερση, ακόμα και σωματικές θυσίες που άφησαν ανεπούλωτα τραύματα για το υπόλοιπο της ζωής τους. 

Οι καλλιτέχνες που διεκδίκησαν το «πρώτο» όνομα συχνά βρέθηκαν σε μια άσωτη ζωή, με υπερβολές που τους κατέστρεψαν. 

Οι επιστήμονες που έφτασαν πρώτοι σε μια μεγάλη ανακάλυψη, πολλές φορές απομονώθηκαν κοινωνικά, ζώντας μέσα σε εργαστήρια, χωρίς δεξιότητες να μοιραστούν την ίδια τη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο πως αρκετοί από αυτούς, ενώ τους θυμόμαστε για την πρωτιά τους, δεν ήταν απαραίτητα ευτυχισμένοι. 

Η κορυφή συχνά είναι ένα σημείο μοναχικό, όπου η χαρά της επιτυχίας συνυπάρχει με την πικρία των απωλειών.

Ο εγωισμός του «πρώτου»

Η επιδίωξη της πρωτιάς μπορεί να δημιουργήσει και ένα πνεύμα υπερηφάνειας. 

Ο άνθρωπος που συνηθίζει να είναι πρώτος, τείνει να βλέπει τους άλλους ως ανταγωνιστές και όχι ως συντρόφους ζωής. 

Αυτό το φρόνημα μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις πτυχές: στην οικογένεια, στις φιλίες, στην εργασία. 

Ένας τέτοιος άνθρωπος συχνά δυσκολεύεται να μοιραστεί, να συνεργαστεί, να δείξει ταπεινότητα. 

Κι έτσι, η νίκη του μετατρέπεται σε ήττα στις βαθύτερες σχέσεις της ζωής.

Οι γονείς και η ευθύνη τους

Πολλές φορές, οι γονείς που βλέπουν στο παιδί τους ένα ταλέντο, αισθάνονται την επιθυμία να το «σπρώξουν» προς την πρωτιά. 

Θέλουν να καμαρώσουν το παιδί τους ως πρωταθλητή, καλλιτέχνη, επιστήμονα που διακρίνεται. 

Όμως, αν αυτό γίνει εις βάρος της γενικότερης καλλιέργειας, της πνευματικότητας, της ισορροπίας και της χαράς, τότε η πρωτιά κινδυνεύει να μετατραπεί σε φορτίο. 

Το παιδί μπορεί να μεγαλώσει με την αίσθηση ότι η αξία του μετριέται μόνο με το αν είναι «πρώτο». 

Και αυτή είναι μια σκληρή, άδικη συνθήκη για έναν άνθρωπο.

Η καλλιέργεια του ταλέντου χωρίς πρωτιά

Ωστόσο, η μη επιδίωξη της πρωτιάς δεν σημαίνει ότι περιφρονούμε το ταλέντο που μας έχει δοθεί. 

Το να καλλιεργούμε το χάρισμά μας με συνέπεια, μελετημένα και με πάθος μπορεί να είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό από το να είμαστε πρώτοι. 

Η αληθινή τιμή του ταλέντου βρίσκεται στην πλήρη ανάπτυξή του και στη χρήση του με σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους. 

Έτσι, η καλλιέργεια γίνεται πράξη ευγνωμοσύνης και υπευθυνότητας, χωρίς να χρειάζεται η θυσία της ψυχικής ισορροπίας ή της χαράς της ζωής.

Το μέτρο της αληθινής επιτυχίας

Ίσως λοιπόν η αληθινή επιτυχία να μη βρίσκεται στην πρωτιά, αλλά στην πορεία. 

Στην καλλιέργεια του χαρακτήρα, στη χαρά της δημιουργίας, στη δυνατότητα να συμβάλει κανείς στο κοινό καλό χωρίς να μετράει συνεχώς αν είναι πρώτος ή δεύτερος. 

Το κίνητρο να γίνουμε καλύτεροι, χωρίς απαραίτητα να είμαστε «οι καλύτεροι», είναι ίσως πιο υγιές και πιο γόνιμο.

Η πρωτιά μπορεί να είναι ένας όμορφος καρπός, αρκεί να μη γίνει το μοναδικό δέντρο που μας τρέφει. 

Γιατί στο τέλος, αυτό που θα μετρήσει δεν είναι αν ήμασταν πρώτοι, αλλά αν ζήσαμε με αλήθεια, αγάπη και ισορροπία.

 

           Σκέψεις της Άλλης Όψεως

   πηγή