📿 ...Και να λέγετε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

Σας συμβουλεύω 

να κάμετε από ένα κομβοσχοίνι, 

μικροί και μεγάλοι, 

και να το κρατάτε με το αριστερό χέρι, 

και με το δεξιό να κάμετε τον Σταυρόν σας 

και να λέγετε: 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

|εκλάπη (και αυτό) από τον Δημήτρη Ρόδη

✔ Πρώτα τον Παπά και μετά τον Άγγελο... ☦ Άγιε Πατρο-Κοσμά μας, βάλε πάνω μας το χεράκι σου το αγιασμένο...

Νὰ προσέχετε, ἀδελφοί μου, 

οἱ κοσμικοὶ νὰ μὴ κατηγορῆτε τοὺς παπάδες σας, 

νὰ μὴ τοὺς ὑβρίζετε 

καὶ νὰ μὴ τοὺς παραμελῆτε, 

διότι βάνετε φωτιὰ καὶ καίεσθε· 

διότι οἱ παπάδες εἶνε ἀνώτεροι 

καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους 

καὶ ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς.

Ἐγώ, ἀδελφοί μου, 

ἡ γνώμη μου ἔτσι μὲ λέγει νὰ κάμω. 

Ἐὰν ἀπαντῶ ἕναν παπᾶ καὶ ἕναν βασιλέα, 

μὲ φαίνεται εὔλογον 

τὸν παπᾶ νὰ βάλω νὰ καθήση ὑψηλότερα 

ἀπὸ τὸν βασιλέα· 

καὶ ἐὰν ἀπαντήσω ἕνα παπᾶ καὶ ἕνα ἄγγελον, 

πρῶτα θὰ χαιρετήσω τὸν παπᾶ 

καὶ ἔπειτα τὸν ἄγγελον. 

Διότι, ἀδελφοί μου, 

εἶνε ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν, 

ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὸ ἅγιον Ποτήριον· 

διότι τὸ ἅγιον Ποτήριον εἶνε ἄψυχον, 

μὰ ὁ ἱερεὺς μεταλαμβάνει τὰ ἄχραντα Μυστήρια 

καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, 

τὸ τίμιον σῶμα καὶ αἷμα 

τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ. 

Ἐγώ, ἀδελφοί μου, 

δὲν ἔχω καμμίαν κατηγορίαν 

νὰ κάμω τῶν παπάδων, 

διότι εἶνε παπάδες 

καὶ ἔχουν τὸν Χριστὸν ὁποὺ τοὺς παιδεύει 

καὶ ὅ,τι σφάλμα κάμουν οἱ παπάδες, 

ἔχει ὁ ὁ Χριστός μας ράβδον σιδηρᾶν δι᾿ αὐτούς...

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός
(Διδαχή Ε΄)

 |Το αναρτούμε και Φέτος.

Όπως κάθε χρόνο, 

τέτοια μέρα που ξημέρωσε...

☦ Άγιε Πατρο-Κοσμά μας, 

βάλε πάνω μας το χεράκι σου το αγιασμένο...

☆ Πάμε στον Άγιο Κοσμά;

 

"Μη φοβάστε κανένα. Δώστε ό,τι σας ζητούν. Δώστε χαράτσια, χρήματα, πράγματα. Και το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν. Δεν θα δώσετε μόνο την ψυχή σας και τον Χριστό...

 

Δεν έχω δικιά μου σακούλα,

κασέλα,

σπίτι.

Ένα ράσο έχω.

Και το σκαμνί όπου έχω δεν είναι εδικό μου,

διά λόγου σας το έχω.

Είναι ο τάφος μου,

και εγώ είμαι μέσα ο νεκρός όπου σας ομιλώ.

Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσίαν να διδάξη όλον τον κόσμον.

Ο νεκρός εαυτός μου σας λέει την αλήθεια.

Αν κατέβαινε ο Θεός, θα σας έλεγε τα ίδια.

Μη φοβάστε κανένα.

Δώστε ό,τι σας ζητούν.

Δώστε χαράτσια, χρήματα, πράγματα.

Και το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν.

Δεν θα δώσετε μόνο την ψυχή σας και τον Χριστό.

Απ’ εκεί θα βγουν όλα.

Και ανοίξτε σχολεία ελληνικά.

Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν.

Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα,

για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα.

|Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[εμείς από τους εκ των "συν αυτώ", Καραμάνης Χαριτίδου]

~ Για τον τεράστιο σήμερα εορτάζοντα Άγιο της Εκκλησίας του Χριστού, ας θυμηθούμε και άλλη μία, άγνωστη εν πολλοίς, πτυχή...

* Πώς ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γλύτωσε τους Έλληνες από τον...“φόρο μητρικού γάλακτος”!!!

Και αυτό μονάχα να΄ταν που κατόρθωσε ο Άγιος Κοσμάς, θα έφτανε για να τον τιμάμε αιωνίως και να γυροφέρνουμε τ΄όνομά του κάθε μέρα, μαθητές και Δάσκαλοι στα σχολειά μας...(Το΄ξερες;) 
                             "αμφ."

   |δες το αναλυτικά εδώ...

* Κι όπως συνηθίζουμε τέτοια μέρα, 

ας κάνουμε και φέτος αυτό το ερώτημα:

Αν σε ρωτούσαν από ποιον "διάσημο" 

θα περίμενες για ώρες στην ουρά 

για να πάρεις ένα αυτόγραφο σαν κι αυτό... 

αλλά και μια ευχή, 

από ποιον θα ζήταγε η καρδούλα σου;

    |το δημοσιεύουμε ανελλιπώς κάθε τέτοια μερα από το 2019...

"...Λέγει ο Χριστός: "Στους έσχατους χρόνους οι άνθρωποι θα κάνουν τα ίδια. Θα ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός. Και όταν κανείς τους μιλάει για το Θεό και το θέλημά Του, θα τον περιγελούν...

 

"Βροχή ποτάμι!

Μαζεύτηκαν γύρω από την κιβωτό και φώναζαν:

Νώε, λυπήσου μας!

Πάρε μας στην κιβωτό!

Τους απάντησε ο Νώε:

Πού ήσασταν τόσα χρόνια, που σας το έλεγα;

Αργά το θυμηθήκατε!

Η βροχή συνεχίστηκε 40 μέρες.

Και πνίγηκαν όλοι.

Τί έκαναν οι άνθρωποι την εποχή του Νώε,

λίγο πριν από τον κατακλυσμό;

Έτρωγαν,

έπιναν,

γλεντούσαν.

Και όταν άκουγαν λόγο Θεού,

γέλαγαν.

Περιγελούσαν και το Θεό και τον λόγο του.

Και ήρθε πάνω τους η οργή του Θεού.

Λέγει ο Χριστός:

"Στους έσχατους χρόνους

οι άνθρωποι θα κάνουν τα ίδια.

Θα ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός.

Και όταν κανείς τους μιλάει

για το Θεό

και το θέλημά Του,

θα τον περιγελούν..."

Τα λόγια αυτά, αδελφοί μου,

δεν είναι δικά μου!

Είναι λόγια του Θεού.

Όποιος θέλει ας πιστέψει.

Εγώ το χρέος μου το έκαμα."

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Διδαχή Γ

πηγή: Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας

|εμείς από την Ifigenia Pashi-Yiallourou

✒️ Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν πια στην Ιστορία, αλλά στη μνήμη του Θεού. Μια τέτοια στιγμή αποτυπώνεται σ’ αυτή τη φωτογραφία: δύο ιεράρχες, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και ο τότε Σιναΐτης και μετέπειτα Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος, κρατούν στα χέρια τους τα ιερά λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Δεν κρατούν μόνο ένα κιβώτιο. Κρατούν την ίδια τη Ρωμιοσύνη που δεν δαμάζεται, τη μνήμη του Ευαγγελίου που περπάτησε στα βουνά και στα ποτάμια της Ηπείρου και ξύπνησε λαούς από τη λήθη...

 

🦅 Ήταν σαν σήμερα. 

Η πρώτη επέτειος φέτος, χωρίς τον πρωταγωνιστή του, εκείνου του ιστορικού γεγονότος, της 16ης Ιουλίου 1991. 

🌿 Δύο Στάθηκαν Όρθιοι στη Λήθη.

☦️ Και φώτισαν μια Εκκλησία εκεί που δεν υπήρχε κράτος – κι έναν λαό εκεί που δεν υπήρχε φωνή.

✒️ Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν πια στην Ιστορία, αλλά στη μνήμη του Θεού. 

Μια τέτοια στιγμή αποτυπώνεται σ’ αυτή τη φωτογραφία: 

δύο ιεράρχες, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και ο τότε Σιναΐτης και μετέπειτα Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος, κρατούν στα χέρια τους τα ιερά λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. 

Δεν κρατούν μόνο ένα κιβώτιο. 

Κρατούν την ίδια τη Ρωμιοσύνη που δεν δαμάζεται, τη μνήμη του Ευαγγελίου που περπάτησε στα βουνά και στα ποτάμια της Ηπείρου και ξύπνησε λαούς από τη λήθη.

Η εικόνα αυτή δεν είναι μόνο ιστορική, είναι προφητική. 

Ο Κοσμάς δεν επιστρέφει απλώς. 

Ανασταίνεται στο βλέμμα και την πορεία των δύο αυτών ανθρώπων που τον τίμησαν όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργο, αγώνα, εγκαρτέρηση και προσφορά. 

Δεν είναι τυχαίο πως και οι δύο ... ο ένας Αρχιεπίσκοπος πάσης Αλβανίας και ο άλλος Μητροπολίτης σε μια αιματοβαμμένη Μητρόπολη της Βορείου Ηπείρου, επανειλημμένα μας υπενθύμιζαν:

 “Κάντε πράξη τα διδάγματα του Αγίου Κοσμά. Όχι να τα λέτε· να τα ζείτε”.

Η πρώτη επέτειος φέτος, χωρίς τον πρωταγωνιστή του, εκείνου του ιστορικού γεγονότος της 16ης Ιουλίου 1991. 

Διότι είναι πράγματι ιστορικό γεγονός η άφιξη στα μέρη τούτα της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας ενός κανονικού Ορθοδόξου Επισκόπου μετά από 45 χρόνια απουσίας.

Στην Αλβανία της καταρρέουσας αθεΐας, στην Ήπειρο της λησμονημένης ελληνικότητας, στην Εκκλησία που μόλις ανάσαινε, εκείνοι μετέφεραν όχι μόνο σκήνωμα, αλλά πίστη, θυσία, και μαρτυρία.

Η φωτογραφία το μαρτυρεί: δεν υπάρχει χώρος πιο ιερός από έναν άνθρωπο που δίνεται ολοκληρωτικά. 

Δεν υπάρχει τόπος πιο ελληνικός και πιο πανανθρώπινος από εκείνον που βγάζει μυστικά φως μες στη νύχτα.

👉 δες εδώ ολόκληρο το εξαιρετικό άρθρο του εξ Αργυροκάστρου Ορφέα Μπέτση: " Χρόνος και χώρος για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο"

  [εμείς απο τον κ. Δημοσθένη Ζιούλη

- το επαναδημοσιεύουμε λόγω της μέρας,

που ανήκει αποκλειστικά στον Άγιο Πατρο Κοσμά...]

☆ "Σήμερα τιμάμε έναν άγιο μορφωμένο μα πολύ ταπεινό , που περπάτησε ξυπόλητος στα σκλαβωμένα χώματα για να μάθει στους Έλληνες το αλφάβητο… Ο Κοσμάς ο Αιτωλός δεν ίδρυε απλώς σχολεία. Άνοιγε παράθυρα στον νου και στην ψυχή...

 

|κείμενο και φωτογραφία από τον Κωστή Παπαναστασίου

    (Λίγες σκέψεις για τον μέγα διδάσκαλο και ισαπόστολο Κοσμα τον Αιτωλό, που δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε σαν εκπαιδευτικοί…Να μας φωτίζει όλους!)

Σήμερα τιμάμε έναν άγιο μορφωμένο μα πολύ ταπεινό , που περπάτησε ξυπόλητος στα σκλαβωμένα χώματα για να μάθει στους Έλληνες το αλφάβητο…

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός δεν ίδρυε απλώς σχολεία. 

Άνοιγε παράθυρα στον νου και στην ψυχή. 

Καταλάβαινε πως ένας λαός που δεν ξέρει να διαβάζει, είναι ένας λαός που εύκολα υπογράφει την καταδίκη του.

Ταυτόχρονα, την ίδια ακριβώς ημέρα, η Εκκλησία διαβάζει την παραβολή του άσπλαχνου δούλου. 

Μια ιστορία τόσο τρομακτική στην απλότητά της: 

…Ένας βασιλιάς χαρίζει σε έναν δούλο του ένα αστρονομικό, ασύλληπτο χρέος για την εποχή. 

Δέκα χιλιάδες τάλαντα. Μια ολόκληρη περιουσία. Ο δούλος, ελεύθερος πια, βγαίνοντας έξω συναντά έναν συνάδελφό του που του χρωστάει εκατό δηνάρια. Ένα μηδαμινό ποσό. 

Κι αντί να του δείξει την ίδια ευσπλαχνία, τον πιάνει από τον λαιμό και τον ρίχνει στη φυλακή.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο βασιλιάς μαθαίνει την ασπλαχνία του και τον παραδίδει στους βασανιστές.

Νομίζουμε πως ο «Πατροκοσμάς» μας έμαθε μόνο τα βασικά γράμματα. 

Λάθος... 

Μας έδειξε το αλφάβητο της ελευθερίας!

 

Κι αν η σημερινή παραβολή του δούλου μοιάζει θεωρητική, η ιστορία έρχεται να μας θυμίσει την αξία της συγχώρεσης με έναν μοναδικό τρόπο (ο ίδιος ο Κοσμάς ο Αιτωλός την εξιστορούσε)... 

Ο Σαπρίκιος, ένας ιερέας, και ο Νικηφόρος, ήταν κάποτε οι καλύτεροι φίλοι. 

Μια παρεξήγηση τους χώρισε με ένα μίσος θανάσιμο. 

Ξεσπάει διωγμός κατά των Χριστιανών . 

Ο Σαπρίκιος συλλαμβάνεται και πρόκειται να μαρτυρήσει για τον Χριστό. 

Στον δρόμο προς τον αποκεφαλισμό, ο Νικηφόρος πέφτει στα πόδια του ξανά και ξανά, τον ικετεύει: «Συγχώρεσέ με, για το όνομα του Χριστού που πας να συναντήσεις!».

Ο Σαπρίκιος, με την καρδιά πέτρα, αρνείται. 

Και τη στιγμή που ο δήμιος σηκώνει το σπαθί, κάτι σπάει μέσα του. Η Χάρις τον εγκαταλείπει. «Μη με σκοτώνεις», φωνάζει. «Θα θυσιάσω στα είδωλα». 

Αρνείται τον Χριστό για τον οποίο ήταν έτοιμος να πεθάνει, επειδή δεν μπόρεσε να πει μια λέξη: «Συγχωρώ».

Ο Νικηφόρος, βλέποντας το ναυάγιο, φωνάζει: «Εγώ είμαι Χριστιανός!». Και παίρνει εκείνος το στεφάνι του μαρτυρίου.

Η συγχώρεση δεν είναι ένα δώρο που κάνεις στον άλλο... 

Είναι το κλειδί που βγάζεις από την τσέπη σου για να ανοίξεις τη δική σου φυλακή. 

Είναι το μόνο αλφάβητο που μπορεί, στο τέλος, να συλλαβίσει τη λέξη «Σωτηρία»…

(Η εικόνα είναι από το εκκλησάκι του Κοσμα του Αιτωλού στην Άνω Μηλιά Πιερίας,όπου είχε βρεθεί κάποια στιγμή ο άγιος και έχει και έναν σταυρό πάνω στον δέντρο που ο ίδιος ισαπόστολος έβαλε εκεί..)

✔ Τα λιοντάρια του ’21 ήταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια του ΠατροΚοσμά...

 ~ γράφει ο δάσκαλος, Δημήτρης Νατσιός

«Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, 

ευσεβή γέρο Ηπειρώτη, 

που ξεψυχούσε στο Γηροκομείο των Ιωαννίνων, 

το 1872, 

τι χαράχτηκε βαθύτερα στην ψυχή του απ’ όσο έζησε.

Απάντησε ο πολιός γέροντας: 

"Όταν μικρός άκουσα τη διδαχή του πάτερ Κοσμά 

και φίλησα το χέρι..."

 

Με το στόμα του νομίζω μιλούσε όλη η Ρωμηοσύνη,

εκφραζόταν η ευγνωμοσύνη του Γένους 

στον μεγάλο εθναπόστολο.

Ας μην το ξεχνούμε αυτό, 

τα λιοντάρια του ’21 ήταν, 

με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, 

πνευματικοπαίδια του Αγίου. 

Ο αθάνατος Κατσαντώνης μαρτύρησε 

έχοντας το όνομά του στα χείλη του. 

Ο καλόγερος Σαμουήλ, ο μπουρλοτιέρης του Σουλίου, 

υπήρξε μαθητής του. 

Αλλά και Νεομάρτυρες, 

το καινόν καύχημα της Ορθοδόξου Πίστεως, 

μαθήτευσαν παρά τους πόδας του Δασκάλου του Γένους,

όπως ο εκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, 

τον οποίο οι Τούρκοι έκτισαν ζωντανό. 

Ο άγιος στάθηκε «ο χτίστης της Ρωμηοσύνης», 

όπως πολύ ωραία ονομάζεται σ’ ένα ποίημα του 1960,

γραμμένο από τον Γεώργιο Αθάνα. 

Το διαβάζω:

 

«Στο Μέγα Δένδρο ξεκινά

στο Καλοντάει αγιάζει

χτίζει σχολειά, χτίζει εκκλησιές

χτίζει την Ρωμηοσύνη.

Πάτερ Κοσμά, σα να ‘ταν χθες

το κήρυγμά σου αχάζει (=βροντάει)

στην Ρούμελη, στην Ήπειρο

στην απεραντοσύνη».

Οραματιζόμαστε μια παιδεία 

που θα εμπνέεται και πάλι από τις διδαχές του αγίου, 

να τελειώνουμε με το τωρινό παιδομάζωμα...

 

|εδώ ο τάφος του ΠατροΚοσμά μας...

Αν θες περισσότερα 

από την Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού 

από το χωριό Κολικόντασι, 

όπου κρεμάστηκε από "τους φίλους μας τους Τούρκους",

δες εδώ...

|Και δες αν θες, από πότε έχουμε ανεβάσει για πρώτη φορά αυτό το άρθρο του δάσκαλου, Δημήτρη Νατσιού...

✨ Γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα, 24 Αυγούστου τον μέγα Δάσκαλο του Γένους μας, τον Άγιο Κοσμά ο Αιτωλό! Όλη μέρα...

             |έναρξη α(μ)Φιερώματος...

   (ζούληξε πάνω στο παρακάτω)

✨ Ἡ ἁγία Παρασκευή ἦτο 12 χρονῶν κόρη ἀπό γένος εὐγενικόν... |αντί δώρου στις εορτάζουσες

 

...Μείνασα ὀρφανὴ ἐμοίρασεν ὅλην της τὴν περιουσίαν εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ μὲ αὐτὰ ἠγόρασεν τὸν παράδεισον.

Καὶ μετεχειρίζετο ὡς φτιασίδια τὰ δάκρυα, ἐνθυμουμένη τὰς ἁμαρτίας της.

Ὡς σκουλαρίκια εἶχε τὰ ὦτα της ἀνοικτὰ διὰ ν᾿ ἀκούη τὰς Ἁγίας Γραφάς.

Ὡς κορδόνι εἶχε τὰς πολλὰς νηστείας, ὁποὺ ἔκαμνον τὸν λαιμόν της καὶ ἔλαμπεν ὡς ἥλιος.

Ὡς δακτυλίδια τοὺς κόμβους τῶν δακτύλων της ἀπὸ τὰς πολλὰς μετανοίας ὁποὺ ἔκαμνεν.

Ὡς χρυσοῦν ζωνάριον τὴν παρθενίαν ὁποὺ ἐφύλαξεν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν.

Ὡς φόρεμα τὴν ἐντροπὴν ὁποὺ εἶχε εἰς τὸν ἑαυτόν της καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁποὺ τὴν ἐσκέπαζεν.

Ἔτσι ἐστολίζετο ἡ Ἁγία.

Ἀνίσως καὶ εἶνε κανένα κορίτσι καὶ θέλη νὰ στολίζεται, ἂς στοχασθῆ τί ἔκαμνεν ἡ Ἁγία, νὰ κάμνη καὶ ἐκείνη, ἂν θέλη νὰ σωθῆ.

Ἔτσι, ἀδελφοί μου, ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφώτατη.

Καὶ διὰ τὴν καθαρότητά της τὴν ἠξίωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμνε καὶ θαύματα.

Ἰατρευε τυφλούς, κωφούς·

ἀνέστηνε νεκρούς.

Δυὸ Ἑβραῖοι, τέκνα τοῦ διαβόλου, βλέποντες τὴν Ἁγίαν νὰ κάμνη θαύματα, τὴν ἐφθόνησαν καὶ τὴν διέβαλον εἰς τὸν βασιλέα Ἀντωνίνον ὡς χριστιανήν.

Τὴν κράζει λοιπὸν ὁ βασιλεὺς καὶ τῆς λέγει ν᾿ ἀρνηθῆ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ προσκυνήση τοὺς θεούς, νὰ τὴν κάμνη βασίλισσαν.

Λέγει του ἡ Ἁγία:

Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀνόητη ὡσὰν ἐσένα, νὰ ἀρνηθῶ τὸν Χριστόν μου καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν διάβολον·

ν᾿ ἀφήσω τὴν ζωὴν καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν θάνατον.

Ἄμποτε νὰ ἄφηνες καὶ σὺ τὸ σκότος καὶ νὰ ἤρχεσο εἰς τὸ φῶς.

Ἀκούετε, ἀδελφοί μου, ἕνα κορίτσι νὰ ὁμιλῆ μὲ τοιαύτην παρρησίαν ἐμπρὸς εἰς ἕνα βασιλέα;

Ὅστις ἔχει τὸν Χριστὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν του, δὲν φοβεῖται ὅλον τὸν κόσμον.

Ἀνίσως θέλωμεν καὶ ἡμεῖς νὰ μὴ φοβούμεθα μήτε ἀνθρώπους μήτε δαίμονας, νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν εἰς τὴν καρδίαν μας.

Λέγει ὁ βασιλεὺς τῆς Ἁγίας:

Σοῦ δίδω τρεῖς ἡμέρες διορίαν· ἂν δὲν μοῦ ὑπακούσῃς, θὰ σὲ θανατώσω.

Λέγει του ἡ ἁγία: Βασιλεῦ, ἐκεῖνο ὁποὺ θέλεις νὰ κάμης εἰς τρεῖς ἡμέρας, κᾶμε τὸ τώρα, διότι ἐγὼ δὲν ἀρνοῦμαι τὸν Χριστόν μου.

Τότε προστάζει ὁ βασιλεὺς καὶ ἄναψαν μίαν μεγάλην πυρκαϊὰν καὶ βάνουν ἕνα καζάνι γεμάτο πίσσαν καὶ θειάφι καὶ βράζει καλά.

Βλέπουσα ἡ Ἁγία τὸ καζάνι ἐχαίρετο, ὅτι ἔμελλε ν᾿ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τοῦτον τὸν ψεύτικον κόσμον καὶ νὰ ὑπάγη εἰς ἐκεῖνον τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον.

Προστάζει ὁ βασιλεὺς νὰ βάλουν τὴν ἁγίαν εἰς τὸ καζάνι διὰ νὰ καῆ.

 Ἡ Ἁγία ἔκαμε τὸν σταυρόν της καὶ ἐμβαίνει μέσα.

Περιμένει δυὸ - τρεῖς ὥρας ὁ βασιλεὺς καὶ βλέπων ὁποὺ δὲν καίεται ἡ Ἁγία της λέγει:

Παρασκευὴ διατὶ δὲν καίεσαι;

Λέγει του ἡ Ἁγία:

Διότι ὁ Χριστὸς ἐδρόσισε τὸ νερὸ καὶ δὲν καίομαι.

Λέγει της ὁ βασιλεύς:

Ραντισόν με καὶ ἐμὲ διὰ νὰ ἴδω, καίει;

Ἐπῆρεν ἡ Ἁγία μὲ τὰς δυό της χείρας καὶ τοῦ ρίπτει εἰς τὸ πρόσωπον καὶ εὐθύς, ὢ τοῦ θαύματος!

ἐτυφλώθη καὶ ἐγδάρθη τὸ πρόσωπόν του.

Φωνάζει ὁ βασιλεύς:

Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν καὶ εἰς αὐτὸν πιστεύω καὶ ἐγώ·

καὶ ἔβγα νὰ μὲ βαπτίσῃς.

Ἐβγῆκεν ἡ Ἁγία καὶ τὸν ἐβάπτισε μὲ ὅλον του τὸ βασίλειον.

Ἔπειτα τὴν ἀπεκεφάλισεν ἄλλος βασιλεὺς καὶ ὑπῆγεν εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε…

 

άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, διδαχή β΄

|από τον π.Παντελεήμονα Κρούσκο