Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρτυρία.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρτυρία.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

☆ Ο Άγιος Νεομάρτυς Μάρκος, ο από Σμύρνης καταγόμενος και εν Χίω μαρτυρήσας στις 5 Ιουνίου του 1801... |Δες τι χουνέρι πάθαμε με αυτό το άγνωστο άγιο παλικάρι...




  Ξημέρωσε 4 Ιουνίου...
Τρέχεις να προλάβεις να πας στο Λύκειο
που έχεις οριστείς ως επιτηρητής 
για τις Πανελλήνιες των παιδιών 
που δοκιμάζονται φέτος.

Ειδοποιείσαι μετά μεγάλης σου χαράς
πως σε έχουν τοποθετήσει στη stand by λίστα,
(γλύτωσαν τα κακόμοιρα τα παιδάκια...)
επειδή το πατρικό σου 
είναι πολύ κοντά στο εξεταστικό κέντρο,
οπότε μπορείς να πεταχτείς στο άψε σβήσε,
όποτε και αν χρειαστεί. 
Πας λοιπόν αντί για το εξεταστικό,
στη μάνα σου,
με το νου σου στο τηλέφωνο.

Βάζεις το μπρίκι στο γκαζάκι,
"- Σήκω βρε μάνα, μεσημέριασε, 
8μιση η ώρα...
Ο Βασιλάκης θα τον είχε φτιάξει 
και θα τον είχε ήδη πιει κιόλας
τον (κάτι σαν) καφέ που έπινε...",
την πειράζεις.

"- Που είναι ο αναπτήρας, παιδάκι μου;
Που τον έβαλες πάλι;
- Στα εικονίσματα είναι, βρε παιδί μου.
Δίπλα στο καντήλι. 
Μη φωνάζεις, έρχομαι..."


Η μάνα σου που γλυκάθηκε από την άλλη φορά, 
(τότε που θέλησες να της κάνεις τον καλό 
και της διάβασες από τον σκονισμένο Συναξαριστή της βιβλιοθήκης 
"κατ΄εντολή" του έτερου γιου της του μικρού, 
που ζει στο Περιβόλι της Μάνας όλων μας),
 σου ζητάει ξανά.

Τρως την τελευταία μπουκιά από την τυρόπιτα,
βάζεις γυαλί και το ταξίδι ξεκινά:

"Τη του αυτού μηνός Ιουνίου, 
μνήμην ποιούμεθα...

Υπέροχοι βίοι, μαρτύρια...

Πας να το κλείσεις.
"Έλα διάβασε και τους αυριανούς.
Αφού δεν θα΄ρθεις αύριο..."

Πάμε λοιπόν...
Αρχινάς.
Πάει το μάτι σου δεξιά
Τσεκάρεις, χωρίς να πεις κουβέντα.

"22 σελίδες; Άσ΄το καλύτερα..."

Διαβάζεις όλους τους υπόλοιπους...
Λίγα λόγια και καλά.
Τώρα;

Ναι, αλλά ποιος είναι αυτός 
ο Νεομάρτυρας Μάρκος 
ο από Σμύρνης καταγόμενος
και εν Χίω αθλήσας;
Σε τριβελίζει...


"Έλα! Γιατί σταμάτησες;"

Πριν προλάβεις να ξεκινήσεις,
κουδουνίζει παλι το ρημάδι.
Μην είναι από το εξεταστικό;
Όχι!
Δόξα τω Θεώ!
Θα μας έκοβε πάνω στο καλύτερο...
Κι άλλο ένα mail στον "αμΦ."

"Αφιέρωμα στον Άγιο Νεομάρτυρα Μάρκο από τα Κατηχητικά του Αγίου Νείλου Πειραιώς...

Χριστός Ανέστη!

Καλημέρα σας! Επ' ευκαιρία της εορτίου μνήμης του Αγίου Νεομάρτυρος Μάρκου, την 5η Ιουνίου, αναρτήσαμε την εκπομπή των στελεχών Νεότητος της ενορίας μας, η οποία είναι αφιερωμένη σε εκείνον. Επισυνάπτουμε το σύνδεσμο της εκπομπής: https://youtu.be/J3LqTSt7CqU . Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλονται οι Νεόμαρτυρες, και ιδιαίτερα οι εκείνοι οι οποίοι μαρτύρησαν σε νεώτερη ηλικία, ως πρότυπα στους νέους της εποχής μας. Ευχόμαστε ο  Νεομάρτυς Μάρκος να σας σκεπάζει και να σας ευλογεί στον αγώνα σας.

Με άπειρες ευχαριστίες,

εκ του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Μυροβλύτου Πειραιώς."



[Α, κάτι γίνεται εδώ...
Δεν μας έφτανε λοιπόν ο λατρεμένος σου εδώ και καιρό 
που έρχεται παραμεθαύριο στις 7 Ιουνίου 
(ξέρεις πως από καιρό κάτι ετοιμάζει η Σοφία Χατζή...)
θα έχουμε τώρα "κόλλημα" και με τον Άγιο Μάρκο; 
σκέφτεσαι ο άμοιρος "ο επιτηρητής"...]

Να΄ναι βλογημένο, που λέει κι ο μπάρμπας σου...
Και ξεκινάς.
Κι όσο διαβάζεις, βυθίζεσαι μέσα στην ιστορία αυτού του παλικαριού, 
που δεν έζησε πολύ μακριά από μας.
Τι είναι 200 τόσα χρόνια;

Διαβάζεις και παθαίνεις.
Ποιο Hollywood, ρε φίλε;
Η ζωή του; 
Το μπλέξιμο όντας παντρεμένος, 
με άλλη γυναίκα, τη Μαρία, 
παντρεμένη κι αυτή και μ΄ένα παιδί;
Η επ΄αυτοφώρω ντροπή τους;
Το κάρφωμα στον αγά;
Η εξωμοσία;
Το σκοτείνιασμα του νοός;
Η σκληρότητα;
Και μετά, ... η μετάνοια;
Ο πόθος για το μαρτύριο;
Η σκηνοθεσία του Πνευματικού που και οι 2 κατέφυγαν, 
για να τους φυγαδεύσει από τη Χίο στη Σμύρνη;
Η περιπλάνησή τους από την Τεργέστη μέχρι τη Ρωσία;
Το προσκύνημα στο Αγιονόρος;
Η φλόγα για το μαρτύριο που γίνηκε φωτιά;
Οι παραινέσεις όλων των φίλων του να ζήσει ενάρετα χωρίς να χρειάζεται το μαρτύριο, αφού "η μετάνοιά του ήταν ειλικρινής και ήταν ήδη μάρτυρας τη προαιρέσει";
Η οικιοθελής παράδοσή του μετά από Πνευματική προετοιμασία, σειρά εξομολογήσεων και συνεχούς Θείας Μετάληψης;
Η φυλάκισή του;
Οι προσευχές όλων των Χριστιανών της Χίου ν΄αντέξει τελικά και να κερδίσει το στεφάνι;
Το τελικό του Μαρτύριο;
Οι 6 (!!!) προσπάθειες του άμοιρου του Τούρκου, που δεν ήταν δήμιος στο επάγγελμα, να του αποκόψει την τιμία κεφαλή του;
Το ενθαρρυντικό "χτύπα καλά" του Μάρκου;
Ο συμπατριώτες του που ενώ τους χτυπούσαν οι τούρκοι, έφευγαν από τη μια μεριά και πήγαιναν από την άλλη;
Τα μπαλκόνια, οι στέγες, ακόμα και τα αρχοντικά των τούρκων που ήταν γεμάτα κόσμο, μέρα μεσημέρι και παρακολουθούσε τον Μάρκο, αγέρωχο να αντιστέκεται και να κερδίζει τις καρδιές τους;
Το τελειωτικό (επιτέλους) χτύπημα στις 2 τα ξημερώματα;
Και μετά;
Η (θεο)τρέλα όλων να δώσουν ό,τι μπαξίσι τους ζητούσαν οι τούρκοι, για να προλάβουν να πάρουν ένα κομμάτι από τα ρούχα του, μια στάλα από το αίμα του, κι αν είναι δυνατόν, ένα κομμάτι από το χιλιοσφαγμένο του άγιο λείψανο;
Δεν υπήρχε, λέει, μετά οικογένεια και σπίτι που να μην έχει κάτι από τον Μάρκο...
(Να υπάρχει, άραγε, κάτι σήμερα κάπου;
Οπουδήποτε.
Στέλνεις μνμ επιτόπου στην Ε., αρμόδια "συναυτούλα" στα ξένα να ρωτήσεις...) 
Θείος παροξυσμός πρέπει να λέγεται αυτό...
Και τα θαύματα που ακολούθησαν;
Δεν λέγονται...
Σε Χριστιανούς, αθέους και μουσουλμάνους...
Με εκπληκτικότερο όλων, κατά τη γνώμη μας, το τελευταίο  με τον βλάσφημο χασάπη, που αναφέρει ο συναξαριστής, ο οποίος ήταν παρών σε όλα αυτά και πρέπει να είναι ο Νικηφόρος ο Χίος.

Μπες μετά από την περιεκτική σύνοψη που έφτιαξε για μας η Βαλεντίνα εκ της "Κοινής Πορείας", που συζητιόταν όλο το πρωί το παλικάρι του Χριστού και διάβασέ τα όλα στο link που ξετρύπωσε ο Παναγιώτης, εδώ...

Κι αν είσαι ακουστικός τύπος, είπαμε:
Άγιος Νείλος στο τέλος...

 |"αμφ." ΥΓ:
Συγχώρα μας για τα πολλά!
Για τη "Μαρκίτιδα" που μας έπιασε, και λίγα είναι... 
Ευχόμαστε ολοψύχως να την κολλήσεις κι εσύ.

(Σκέψου πως στην αφιερωματική εκπομπή για τον Άγιο Παναγή τον Μπασιά, στην οποία κληθήκαμε από τη Σοφία Χατζή εκείνες τις πρώτες μέρες του Ιουνίου του 2024, πρόλαβε και μπήκε και ο Μάρκος κάπου εκεί στο 32΄...)




"Ο άγιος μάρτυς Μάρκος, ο εν Χίω, γεννήθηκε στη Σμύρνη από θεοσεβούμενους γονείς. 

Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζη-κωνσταντής και η μητέρα του Μαρία. 

Είχε την ευλογία να έχει και έναν αδελφό ιερομόναχο.

Παντρεμένος, έπεσε σε αμαρτία με άλλη γυναίκα ονόματι Μαρία, η οποία βρισκόταν επίσης σε γάμο. 

Έπειτα από προδοσία, τους συνέλαβε ο αγάς του τόπου και την επόμενη μέρα αρνήθηκαν και οι δύο την πίστη. 

Ο Μάρκος έγινε το δεξί του χέρι, ενώ τη Μαρία την έβαλε στη χαρέμι του. 

Ο Μάρκος έδειχνε ιδιαίτερη σκληρότητα και αγριότητα απέναντι στους χριστιανούς, αλλά επειδή δε σταματούσε να τον τύπτει η συνείδησή του, κατέφυγε σε κάποιον πνευματικό, ο οποίος είχε τη Χάρη του Θεού. 

Αν και αρχικά ήταν επιφυλακτικός μαζί του, βλέποντας τη συντριβή του τελικά τον δέχτηκε και τον παρηγόρησε λέγοντάς του πως ο Θεός θα δεχτεί την ειλικρινή μετάνοιά του. 

Στον ίδιο πνευματικό πήγε και η Μαρία, η οποία τον παρακάλεσε να τους βοηθήσει φυγαδεύοντας τους. 

Εκείνος, αρχικά, τη συμβούλευσε να απέχει από το χαρέμι του Αγά, προφασιζόμενη ασθένεια. 

Έτσι κ έκανε η Μαρία κάνοντας υπακοή. 

Ο Αγάς κάλεσε γιατρό να τη δει, τον οποίο είχε συμβουλεύσει ο πνευματικός να πει στον Αγά πως για να θεραπευτεί η Μαρία θα έπρεπε να επισκεφτεί στη Σμύρνη κάποια Εβραία μοναχή, που είχε τα κατάλληλα φάρμακα. 

Έτσι,  ο Μάρκος, η Μαρία και το ανήλικο παιδί που είχε από τον γάμο της μπάρκαραν για τη Σμύρνη. 

Σαν έφυγαν, στον Αγά μπήκαν υποψίες πως ίσως όλο αυτό να ήταν σχέδιο για να καταφέρουν να αποδράσουν.

Έστειλε οργισμένος επιστολή στον Τούρκο διοικητή της Σμύρνης να τους συλλάβει μόλις φτάσουν και να τους στείλει πίσω σιδηροδέσμιους. 

Ο Μάρκος αναγνώρισε στη Σμύρνη τον " ταχυδρόμο" του Αγά και παίρνοντας τη Μαρία κατέφυγαν από την Τεργέστη στη Βενετία, στα νησιά του Βενετζάνου όπου επέστρεψαν στην Ορθόδοξη πίστη και ευλογήθηκαν με το Μυστήριο του γάμου. 

Κατόπιν, έφτασαν μέχρι τη Ρωσία.

Με τον καιρό και μετά την επιστροφή στην ορθοδοξία, άναψε στη καρδιά του μετανοήσαντος Μάρκου η φλόγα του μαρτυρίου. 

Έτσι, αποφάσισε να επιστρέψει σε τόπους που τους κατείχαν Οθωμανοί ποθώντας το μαρτύριο. 

Έφτασε στην Έφεσο, όπου συνάντησε ξανά τον πρώτο πνευματικό του, ο οποίος τον απέτρεψε από το μαρτύριο για τον λόγο ότι οι Τούρκοι ήταν εξαγριωμένοι με τους χριστιανούς και η παραμικρή αφορμή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη σφαγή. 

Κάνοντας υπακοή ο Μάρκος επιστρέφει στη Χίο να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου. 

Δεν θέλησε να καταλύσει σε κανένα σπίτι ούτε να δει γνωστούς ή φίλους, για να μη βάλει σε κίνδυνο κανέναν. 

Σε μια απόμερη εκκλησιά μια Κυριακή κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. 

Εκεί δύο αδελφοί ιερωμένοι προσπάθησαν να του αλλάξουν γνώμη, λέγοντας του πως με την ειλικρινή μετάνοιά του ήταν ήδη μάρτυρας τη προαιρέσει. 

Τον συμβούλευσαν να καταφύγει στο Άγιο όρος κι εκεί να ζήσει μια άγια ζωή. 

Ο Μάρκος, όμως, αποφασισμένος να ξεπλύνει τη διπλή αμαρτία του - της μοιχείας και της αρνησιθρησκείας- ποθούσε πάντα το μαρτύριο. 

Έτσι, παρουσιάστηκε στον Κριτή Μεχμεκέ στον οποίο ομολόγησε σθεναρά την πίστη του! 

Έβγαλε ενώπιον του έναν σταυρό που φύλαγε πάνω του και τον ασπάστηκε, ενώ ταυτόχρονα πέταξε κάτω το σαρίκι και φόρεσε ένα αγιορείτικο σκουφί, ομολογώντας πως η χριστιανική είναι η μόνη αληθινή πίστη και ο Χριστός, ο μόνος αληθινός Θεός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του. 

Έπειτα από αυτή του την ομολογία, ο Κριτής τον παρέδωσε στον Μουζούρ Αγά, που τον οδήγησε στη φυλακή. 

Στη φυλακή ο Μάρκος κατανυγόμενος, άρχισε να ψάλλει ύμνους στη Θεοτόκο. 

Ο Οθωμανός φύλακας ενοχλημένος από τις ψαλμωδίες του και εξαγριωμένος τον χτύπησε άγρια. 

Στον Σούμπαση , ενώπιον του οποίου οδηγήθηκε κατόπιν, ομολόγησε και πάλι την πίστη του στον Χριστό. 

Αφού ξυλοκοπήθηκε , οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή όπου είδε στον ύπνο του δύο καβαλάρηδες να οδηγούν ένα πανέμορφο άλογο κοντά του και τον έβαλαν καβαλάρη να τους ακολουθήσει. 

Σε όσους διηγήθηκε το όνειρο, του είπαν πως μάρτυρες του ετοίμαζαν τον δρόμο να τους ακολουθήσει. Όταν τον οδηγούσαν στον τόπο του μαρτυρίου, έτρεχε από τη μεγάλη του λαχτάρα να συναντήσει τον Θεό, έτσι που φαινόταν πως δεν πατούσε στη γη! 

Η τίμια κεφαλή του μετά από πάμπολλα μαρτύρια, απετμήθη έπειτα από 6 (!!!) προσπάθειες του δημίου, την 5η Ιουνίου 1801...


  |η πρώτη δημοσίευση έγινε την ημέρα της "αποκάλυψης", στις 4 Ιουνίου 2024...


Σάββατο 23 Μαΐου 2026

✨ Ευλαβικό α(μ)Φιέρωμα στον Νεομάρτυρα, Ευγένιο Ροντιόνωφ (+23.5.1996)

{Η ερώτηση προς το τέλος,
δεν είναι για να την απαντήσουν τα παιδιά μας.
Για μας που τα μεγαλώνουμε είναι...
Ναι;}


Μακάρι να μη γίνει ποτέ ο πόλεμος, που ετοιμάζουν οι "φίλοι" και οι "εχθροί" μας!
Ή αν δεν γίνεται αλλιώς,
ν΄αργήσει όσο γίνεται...
Το σίγουρο,πάντως είναι, πως νικητής σε κάθε πόλεμο αναδεικνύεται εκείνος ο "στρατός", που έχει τους περισσότερους Ευγένιους Ροντιόνωφ από την δική του πλευρά...


Εμείς, ας πούμε...
Μη γένοιτο...
Αλλά, όσα ξύλα κι αν χτυπήσουμε, όσους κόρφους κι αν ...φτύσουμε...
Αν αύριο το πρωί θα ήμασταν αναγκαστικά υποχρεωμένοι να μπλεχτούμε σε μια αναπόφευκτη πολεμική σύγκρουση...

   Και Η ΕΡΩΤΗΣΗ είναι:
Πόσα από τα παιδιά που σήμερα ανατρέφουμε, θα είχαν τα πνευματικά "κότσια" να στηλώσουν το λαιμό τους, κρατώντας σφιχτά τον σταυρό στα χέρια τους; 
Πόσα;


                               
  |σ.Β.Γ.

O σταυρός του νεομάρτυρος Ευγενίου Ροντιόνωφ (+23.5.1996) στα χέρια της μητέρας του...

(την παραπάνω φωτό πήραμε από τον Misha Sarov)


* {Για να θυμηθούμε, μέρα που΄ναι τι ακριβώς έγινε, ας ρίξουμε τη ματιά μας στα παρακάτω...}

O νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας επί επαράτου Γέλτσιν. 
Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος και να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας, όπως είπε ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.
Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών. 
Παρόλο ότι δεν μεγάλωσε σε ένα ευσεβές περιβάλλον δεν αποχωριζόταν ποτέ τον μικρό σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του στα 11α γενέθλια του.
Από αυτό τον μικρό σταυρό αναγνώρισε η μητέρα του το σώμα του που κειτόταν σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με τρείς άλλους συστρατιώτες του.
Για την γενναία άρνηση του να αποχωριστεί αυτό το σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη στον Εσταυρωμένο εσφάγη ως αμνός στις 23 Μαϊου 1996. 
Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.

Η τραγική μητέρα άρχισε να ψάχνει μόνη της για να βρεί το γιο της αμέσως μόλις έμαθε ότι ήταν αιχμάλωτος στα μέσα Φεβρουαρίου του 1996 και επι 9 συνεχείς μήνες. 
Πληροφορήθηκε ότι ήταν νεκρός τον Σεπτέμβριο του 1996. 
Τότε έβαλε υποθήκη το σπίτι της στη Μόσχα για να εξασφαλίσει χρήματα, απαραίτητα για τις συναλλαγές με τους αντάρτες και άρχισε να ψάχνει τον τόπο που ετάφη ο γιός της. 
Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές, ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της, Ruslan Khaikhoroyev.
Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.

Η μητέρα αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή. 
Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.
Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τα νεκρά του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.
Ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε πέντε μέρες μετά την ταφή του γιού του.

Στο βίντεο εμφανίζεται και η μητέρα του, η οποία είναι πια γνωστή σε μεγάλα τμήματα του ρωσικού λαού ως «η μητέρα του Ευγένιου».
Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. 
Ηδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ΄ ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του, κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν...

ΥΓ. "αμφ.":
Δες το βίντεο, 
που οι ίδιοι οι "δήμιοί" του τράβηξαν,
μόνο όμως αν αντέχεις...εδώ!)



|ούτε που θυμόμαστε πότε το τρωτοαναρτήσαμε όλο αυτό.
Σαν σήμερα το 2019 πρέπει να΄τανε.
Μήπως όμως - από τότε που έγινε γνωστός ο Άγιος αυτός Παλίκαρος - άλλαξε κάτι;



Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025

✨ «Πνευματικές εμπειρίες πίσω από την κάμερα», με τον ηθοποιό Πέτρο Ξεκούκη...

Πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Ευαγγελιστή Λουκά στη Θήβα, 1 Δεκεβρίου 2025...

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2025

✨ " – Έλα Σεραφείμ…! Κράτα γερά, Σεραφείμ και μη φοβάσαι! Ο Θεός είναι μαζί σου! Όλα θα πάνε καλά. Κράτα γερά, Σεραφείμ… |Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ [της κ.Σωτηρίας Νούση]

 

 

✨ Μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα του 1988, 

με τη μεσολάβηση της κ. Σωτηρίας Νούση, 

στις 5 το απόγευμα συναντήθηκε ο Άγιος Πορφύριος 

με τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, 

λόγω της καρδιάς του Αγίου, 

η συνάντηση έγινε μέσα στο αυτοκίνητο 

που τον μετέφερε έξω από το σπίτι του Αρχιεπισκόπου.

 

✨ Έλα μέσα, Μακαριώτατε, να τα πούμε…”.

 

Και αφού μπήκε μέσα, στη θέση του οδηγού, 

άρχισαν επί πολλή ώρα να συζητάνε… 

Όταν τελείωσαν, ήταν και οι δύο συγκινημένοι, 

σχεδόν δακρυσμένοι, 

και αφού αλληλοασπασθήκανε, 

με φώναξε ο Αρχιεπίσκοπος και μου είπε:

 

 "Άκουσε…, 

άλλη φορά δεν θα φέρεις εδώ τον Γέροντα, 

αλλά θα πάμε εμείς εκεί!”..

 

✨ Αργά το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο ο Άγιος στο σπίτι:

 

“Άκουσε να σου πω… 

Αυτή τη συνάντηση δεν την είχες κανονίσει εσύ, 

αλλά η θεία Πρόνοια για το καλό της Εκκλησίας!

 

✨ Και την ώρα που μιλούσαμε, 

ένιωθα έντονα τη θεία Χάρι να μας περιλούει 

και βγήκε τόσο νερό από το σώμα μου, 

που τα ρούχα μου είχαν γίνει μούσκεμα 

και τα πόδια μου στα παπούτσια έκαναν… πλίτσι-πλίτσι!

 

✨ Γι’ αυτό δεν σας μιλούσα στον δρόμο, 

διότι έτρεμα από το κρύο, 

αφού τα ρούχα μου ήταν μούσκεμα… 

Να τον πάρεις αύριο τηλέφωνο 

και να τον ευχαριστήσεις από μένα “.

 

Το ίδιο συγκινήθηκε και ο Μακαριώτατος, 

και μου είπε ενθουσιασμένος:

 

Δεν μπορούσα να φανταστώ 

τη Χάρι και την ευλογία του Γέροντα, 

αλλά ούτε και το χάρισμά του!”.

 

✨ Έκτοτε ο Άγιος μου τηλεφωνούσε 

όταν “έβλεπε ” με τα χαρισματικά μάτια της ψυχής του, 

σαν σε καθρέφτη, 

τα σχετικά προβλήματα με τον Μακαριώτατο, 

δηλαδή τις κινήσεις, τις παγίδες 

και τις ενέργειες κάποιων, 

που όχι μόνο δεν σέβονταν 

και δεν ήθελαν τον Μακαριώτατο, 

αλλά και τον πολεμούσανε.

 

Ποτέ, από το τηλέφωνο, 

δεν μου ανέφερε κάτι για τον Μακαριώτατο, 

ούτε το όνομά του, ούτε τον τίτλο του. 

Πρόσεχε πάρα πολύ τα λόγια του. 

Απλά μου έλεγε:

 

Έλα, είναι ανάγκη να σε δω…”. 


Και όταν πήγαινα, μου έλεγε:

 

Θα του πεις αυτό και αυτό. 

Ούτε λέξη δεν θα αλλάξεις!”.

 

Ήταν εντυπωσιακό, 

διότι “έβλεπε ” όλα τα πονηρά σχέδια 

και τις παγίδες 

που ετοιμάζανε οι πολέμιοι του Αρχιεπισκόπου…

 

Όταν του διάβαζα το μήνυμα έμεινε έκπληκτος, 

διότι οι εχθροί του ήταν πρόσωπα κοντινά 

που τα θεωρούσε φίλους του! 

Αυτό επαναλήφθηκε κάποιες φορές 

και είχα γίνει ταχυδρόμος 

που μετέφερε τα μηνύματα ανάμεσά τους.

 

Θυμάμαι που, σε κάποια σοβαρά “αδιέξοδα “, 

τρεις φορές έστειλε τον οδηγό του 

και έφερε τον Άγιο 

και μιλήσανε εκτενέστερα 

για τα διάφορα καυτά θέματα της Εκκλησίας.

 

. Ο φωτισμένος Γέροντας του υποδείκνυε 

ακριβώς τι να κάνει και τον συνεβούλευε.


Επίσης, τουλάχιστον άλλες δύο φορές, 

είχε πάει και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος στον Άγιο 

τηρώντας μυστικότητα.

 

Πήγαινε νύχτα με ένα απλό αυτοκίνητο. 


[Σύμφωνα και με άλλους μάρτυρες 

ο Αρχιεπίσκοπος είχε επισκεφτεί αρκετές φορές τον Άγιο, 

πάντοτε νύχτα, 

και πιθανότατα είχε εξομολογηθεί στο πετραχήλι του.]

 

Όσοι “ροκανίζανε” τον Θρόνο του Αρχιεπισκόπου 

απορούσανε πως κατάφερνε, 

τόσο πετυχημένα, 

να αποφεύγει όλες τις κακοτοπιές 

και τις παγίδες που του στήνανε, 

αν και ήταν ηλικιωμένος 

και αντιμετώπιζε ολοένα και σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

 

Εκείνα τα χρόνια 

όλες οι κινήσεις του ήταν απόλυτα πετυχημένες, 

διότι είχαν την κρυφή σφραγίδα του Αγίου, 

δηλαδή του Θεού.

 

Μου ζήτησε να τηλεφωνήσω στον Άγιο για να του μιλήσει. 


Του έλεγε από το ακουστικό:

 

– Γέροντα, 

μπορεί να είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου, 

αλλά πάσχω για την Εκκλησία! 

Για το καράβι της Εκκλησίας πεθαίνω, 

δεν θέλω να το χτυπήσω σε υφάλους… 

και σε ευχαριστώ πολύ που με βοηθάς, 

που μου συμπαραστέκεσαι….!

 

Και καθώς μιλούσανε, 

έτεινε το ακουστικό προς εμένα, 

για να ακούσω όσα του έλεγε ο Άγιος. 


Τον ενθάρρυνε λέγοντας:

 

Έλα Σεραφείμ…! 

Κράτα γερά, Σεραφείμ και μη φοβάσαι! 

Ο Θεός είναι μαζί σου! 

Όλα θα πάνε καλά. 

Κράτα γερά, Σεραφείμ…

 

Επέστρεψα το ακουστικό και μίλησαν για λίγη ώρα ακόμη. 

Αυτή ήταν η τελευταία τους επικοινωνία.


Στο τελευταίο αυτό τηλεφώνημα, 

ο Άγιος του άφησε τις τελευταίες υποθήκες και παραγγελίες, 

διότι μετά έφυγε για το Άγιον Όρος…

 

Λίγο μετά την κοίμηση του Αγίου, 

μου τηλεφώνησε κάποιος γνωστός μου Επίσκοπος 

και μου είπε πως επισκέφτηκε την προηγούμενη ημέρα 

μαζί με άλλους Αρχιερείς τον Αρχιεπίσκοπο 

και εκείνος τους αποκάλυψε τα εξής:

 

Μη σας κάνει εντύπωση που δεν παραιτούμαι. 

Δεν με ενδιαφέρει ο θρόνος, 

αλλά ούτε και συμφέρει στην Εκκλησία 

αυτή τη στιγμή να παραιτηθώ.

 

Εγώ ό,τι κάνω, 

είναι ακριβώς αυτό που μου είπε ένας Άγιος 

και χαρισματικός Γέροντας, 

ο π. Πορφύριος! 

Δεν μπορείτε να φανταστείτε 

πόσο καθαρά έβλεπε τα πράγματα. 

Είναι θεόπνευστος.

 

Δεν τον γνώριζα, 

αλλά η Σωτηρία Νούση επέμενε 

και δέχτηκα και μου τον έφερε εδώ! 

Που να το φανταστώ ότι υπήρχε τέτοιος άνθρωπος! 

Ό,τι μου είπε εκείνος κάνω! 

Και αυτή τη στιγμή… 

αυτό συμφέρει στην Εκκλησία.

 

Δεν με ενδιαφέρει για ό,τι λέτε, 

και για ό,τι γράφουν! 

Ο Θεός θα τα κρίνει…!”.

 

Εκείνη την εποχή, 

πολλοί άνθρωποι σκανδαλίζονταν 

και κατηγορούσαν τον Αρχιεπίσκοπο, 

διότι ενώ ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση υγείας 

(έκανε αιμοκαθάρσεις), 

δεν παραιτούνταν.

 

Άλλοι τον κατηγορούσαν, 

διότι επέμενε σε κάποιες Εκκλησιαστικές θέσεις. 

Πολλά αδίκως του καταμαρτυρούσαν. 

Ακόμη και υψηλά ιερατικά πρόσωπα ψιθύριζαν εναντίον του…

 

Δεν γνώριζαν ότι εκείνος είχε πάρει “θεία μηνύματα ” 

και οδηγίες από τον Θεό, 

μέσω του Αγίου Του, 

του απλού Γέροντος Πορφυρίου, 

και έκανε ακριβώς ό,τι του είχε παραγγείλει.

 

Ήταν αντίθετος με το φιλοπαπικό 

και οικουμενιστικό πνεύμα. 

Αγαπούσε υπερβολικά το ράσο και την ιεροσύνη. 

Ήταν αληθινός, 

Ορθόδοξος “Πατέρας ” της Εκκλησίας.

 

Κάποτε, σε μια συνέντευξή του, δήλωσε:

 

” Είμαι αυτός που φαίνομαι. 

Δεν έχω άλλο πρόσωπο. 

Απεχθάνομαι το ψέμα. 

Δεν φοβάμαι ούτε μη χάσω τον Θρόνο μου, 

ούτε και τον θάνατο… 

Φοβάμαι μόνο τον Θεό!”. 


Και λίγο πριν την κοίμηση του είχε δηλώσει, 

δείχνοντας την ταπείνωση του:

 

“Απ’ όπου με πιάσεις… λερώνεσαι”.

 

Με τη συμβολή και τη στήριξη του Αγίου Πορφυρίου 

είχε την μακροβιότερη αρχιερατεία στον θρόνο των Αθηνών.

 

Ο μακαριστός κ. Ιωάννης Χατζηφώτης, 

εκπρόσωπος τύπου 

και δημοσίων σχέσεων του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ 

δήλωσε κάποτε την εξής προφητεία:

 

” Ο π. Πορφύριος μου είπε 

πως ο Αρχιεπίσκοπος θα πεθάνει στον Θρόνο. 

Μέχρι το τέλος της ζωής του θα είναι Αρχιεπίσκοπος “. 

Όπως και έγινε.-

 

πηγή


|επιμέλεια ανάρτησης: Βάσω Καλλιανού