2 υλικά...

 

|πρώτη ανάρτηση: 16/9/2020

☆ «Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά»... |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας εμΦανίστηκε οφθαλμοΦανώς στον Άη Νικόλαο τον Πλανά...

 

     ...Πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. 

Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. 

Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. 

Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. 

Και πήγε. 

Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. 

 Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει: 

«Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά». 

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. 

Και έλεγε: 

«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… 

Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

     ☆ από το βιβλίο: 

  "Ο παπα Νικόλας Πλανάς" - Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979    🌹📿

    |η "πάσα" από τον φίλο και αδελΦό, Πάνο...

    ● "αμΦ." ΥΓ:

   Να εκμεταλλευτούμε λίγο την αγάπη σας προς τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, αλλά και προς κάποιους ασθενείς και αναγκεμένους αδελΦούς μας;

  Και όπως θα έλεγε και σήμερα ο Αγιούλης μας ο ΠορΦύριος...

   "Ας κάνουμε μωρέ, όλοι μαζί την ευχή και ο Κύριος ξέρει.

Όσοι πιο πολλοί την κάνουμε και όσο πιο ένθερμα ζητάμε, 

ο Χριστός μας ακούει καλύτερα..."

  Μήπως, όσες ψυχούλες βλέπουν αυτή την ανάρτηση, να ζητούσαν ένα "μικρό δωράκι" από τον Άγιο Ανάργυρο Ιατρό, τον αγαπημένο μας Άγιο Παντελεήμωνα, σήμερα που γιορτάζει;

  Να, ένα μικρό ποτήριο, σαν αυτό που έδωσε στον Άγιο Παπα Νικόλα τον Πλανά, να στείλει.

  Και να πει: 

"Πιέ' το, πάτερ μου, παιδί μου, αδελΦέ μου, αδελΦή μου..."

  Όχι πως πρέπει να γιορτάζει ένας Άγιος για να βοηθήσει...

 Ούτε - σώνει και καλά- προς Ίαση...

 Όχι "για να γίνει καλά".

  - Αυτό άλλωστε το δίνει ο καλός Θεός εκεί που πρέπει.

Όταν Εκείνος θέλει και ξέρει πως θα είναι προς όΦελος, όχι μόνο του ασθενούς, αλλά και όσων τον αγαπούν και νοιάζονται γι΄αυτόν. 

 Και τελικά προς Δόξαν Του... -

Αλλά προς Παρηγοριά, ΑνακούΦιση, Ανάπαυση και συντροΦιά των ανθρώπων μας, που πιθανόν βιώνουν από ανθρώπινης πλευράς την απόλυτη μοναξιά...

  Συγχωράτε με, τόσο για το θράσος, όσο και για την κατάχρηση της αγάπης σας.

  Ζήτουλας της αγάπης σας...

     Εξ ανάγκης, αγάπης...

           Αλλά και έλλειψης πίστης...

♡ Όσο υπάρχουν ... |Πόσα ΠρόσΦορα έχουνε πλάσει κάποιες ψυχούλες για τους αναγκεμένους μας, ζυμωμένα με τα δάκρυα και την προσευχή τους, ξέρεις; Τα μετράει κάποιος; εσύ τι λες;

... Βρε, υπάρχει περίπτωση να μην μετράει τέτοιους κόπους ο Χριστός μας;

|εμείς από π. Panteleimon Krouskos

(σαν σήμερα το 2019...)

✔ Γιατί απλά δεν μπορούμε μόνοι μας...

{Το κείμενο δανειστήκαμε από τον Γιάννη Τσιτλακίδη}

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 15 Μάη 2020

👉 “Η φτώχεια δεν είναι βρώμικη, αν την ζεις με αξιοπρέπεια. Η πραγματική δυστυχία προκύπτει μόνο όταν χάνεις την τιμή σου... Δεν χρειάζεσαι υπάρχοντα για να είσαι πλούσιος... Απλά σταμάτα, δώσε χρόνο, κάνε μια χειρονομία, επέλεξε να είσαι εκεί για κάποιον που το έχει ανάγκη... |Η αλήθεια πονάει, αλλά πρέπει να ειπωθεί...

    

 |αν θες να παραδειγματιστείς στη ζωή σου

και είσαι ανοιχτός και χωρίς προσκόμματα και δικαιολογίες,

μπορείς να ζηλέψεις αξιοπρεπείς συμπεριΦορές από παντού.

Κυρίως από εκεί που δεν περιμένεις...|

✔ Ο Μπαλντίνι είναι τεράστια μορφή, 

ο τωρινός προπονητής της Εθνικής Ιταλίας, 

ο οποίος έχει ζήσει έντονα το κομμάτι της φτώχειας, 

με πατέρα που παρακαλούσε για ελεημοσύνη.

Τα λόγια του να γίνουν φάρος σε κάθε ανθρώπινη ψυχή.

Πάντα όταν μιλάει έχει σημαντικά πράγματα να πει...

👉  “Η αλήθεια πονάει, αλλά πρέπει να ειπωθεί.

Μεγάλωσα βλέποντας τον πατέρα μου 

να σκύβει μπροστά σε έναν κόσμο που περνούσε χωρίς να τον δει.

Δεν είχαμε σπίτι να κλειδώσουμε, 

ούτε αριθμούς να ελέγξουμε στον λογαριασμό.

Τα στομάχια μας ήταν άδεια.

Και μια πεισματάρα ελπίδα που δεν ήθελε να πεθάνει.

Ο πατέρας μου δεν βοηθούσε έναν τυφλό από οίκτο.

Τον συνόδευε γιατί ήξερε από μόνος του 

τι σημαίνει να μην έχεις τίποτα.

Κι'όταν η ζωή του τα έπαιρνε όλα, 

δεν έκλεβε, 

δεν έλεγε ψέματα, 

δεν συνέτριψε κανέναν.

Προσπαθούσε να το επικοινωνήσει.

Και δεν έκρυψα ποτέ αυτό το χέρι του πατέρα.

Πάντα το έδειχνα περήφανα.

Επειδή πήρα ένα μάθημα από αυτόν 

που δεν διδάσκουν ούτε στο σχολείο 

ούτε στα σαλόνια 

όπου το χρήμα μιλάει περισσότερο από τους ανθρώπους…

Η φτώχεια δεν είναι βρώμικη, 

αν την ζεις με αξιοπρέπεια.

Η πραγματική δυστυχία προκύπτει μόνο 

όταν χάνεις την τιμή σου.

Μου έμαθε ότι δεν χρειάζεσαι υπάρχοντα 

για να είσαι πλούσιος.

Απλά σταμάτα, δώσε χρόνο, 

κάνε μια χειρονομία, 

επέλεξε να είσαι εκεί για κάποιον που το έχει ανάγκη.

Τα λεφτά τελειώνουν.

Ο καιρός όχι.

Τα λεφτά αγοράζουν πράγματα.

Μπορείς να γεμίσεις ένα σπίτι με αντικείμενα, 

αλλά αν δεν ξέρεις πώς να αγκαλιάσεις, 

αν δεν κοιτάξεις στα μάτια κάποιον που αγαπάς, 

αν δεν σταματήσεις να ακούσεις… 

τότε είσαι ο πιο φτωχός από όλους.

Ο πλούτος δεν είναι στο πορτοφόλι.

Είναι στους ανθρώπους που επιλέγεις, 

στον χρόνο που δίνεις χωρίς να διεκδικείς, 

στα βήματα που κάνεις δίπλα σε εκείνους 

που δεν μπορούν μόνοι τους.

Και όταν έρθει η ώρα να τακτοποιήσεις τους λογαριασμούς, 

κανείς δεν θα σε ρωτήσει πόσα λεφτά είχες.

Θα σε ρωτήσουν πόσες ζωές έχεις αγγίξει.

Πόσο φως άφησες πίσω σου.

Γι’ αυτό το λέω χωρίς να κοιτάω κάτω, 

αλλά με το κεφάλι ψηλά:

Είμαι ο γιος ενός άντρα που παρακαλούσε για ελεημοσύνη.

Και είναι αυτός που μου άφησε τον μοναδικό πλούτο 

που πραγματικά μετράει.

Καθαρά χέρια 

και την αξιοπρέπεια του να μην πουλήσω ποτέ τον εαυτό μου.”

|Σίλβιο Μπαλντίνι

(προπονητής της Εθνικής Ιταλίας)

πηγή: Dieci

 

✔ "Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου... |Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Πριν μερικά χρόνια μία κυρία έστειλε ένα γράμμα στον μακαριστό Όσιο γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και του έγραφε ότι έχει πολλά βάσανα, μεγάλο σταυρό και δεν μπορεί να σηκώσει τον Σταυρό της.

Και ο γέροντας Εφραίμ της απάντησε:

"Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. 

Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου! 

Ο Θεός που σου δίδει αυτά τα βάσανα γνωρίζει ότι τόσα βαστάζεις, σε τόσα αντέχει η ψυχή σου, αν σου δώσει περισσότερα θα πέσεις, εάν σου δώσει ολιγότερα βάσανα σε αδικεί, από αιώνιο μισθό, από αιώνια χαρά.

Εις τα μέρη των Αθηνών ήταν ένας παπουτσής πολύ σκληρός άνθρωπος, είχε ένα κοριτσάκι μικρό, το όποιο πολύ το παίδευε. 

Το καημένο έκανε υπομονή έως ότου χτίκιασε, δηλ. έπαθε φυματίωση, και έπεσε στο κρεβάτι. 

Δεν γόγγυζε, δεν αντιμιλούσε του θετού πατέρα της, αλλά ήταν όλο υπομονή.

Στο τέλος πέθανε, αφού προηγουμένως μία Γερόντισσα το έκανε καλογριούλα και το ονόμασε Ανυσία μοναχή. 

Όταν της έκαναν ανακομιδή τα λείψανά της ευωδίασαν. 

Αυτό είναι σημάδι αγιότητας. 

Βλέπετε πως πληρώνει ο Θεός την υπομονή; 

Εάν γνωρίζαμε τα αιώνια αγαθά, που θα μας χαρίσει ο Πανάγαθος Θεός θα τον παρακαλούσαμε να έχουμε εδώ πάντοτε θλίψεις, βάσανα και πίκρες, για να χαιρόμαστε εκεί αιωνίως. 

Η Εκκλησία μας λέγει ότι, εάν ο άνθρωπος γνώριζε τα αιώνια αγαθά θα υπέμεινε ευχαρίστως όλες τις θλίψεις και τα βάσανα από κτίσεως κόσμου μέχρι της συντέλειας του αιώνος, για αυτά τα ανέκφραστα αγαθά, αλλά επειδή δεν γνωρίζει για αυτό εύκολα απογοητεύεται και εύκολα απελπίζεται.

Στην Κρήτη μία γυναίκα πολύ υπέφερε από τον άνδρα της. 

Ήσαν φτωχοί, πάμφτωχοι. 

Ο άνδρας ήτο καπνιστής μανιώδης και έπινε πολύ. 

Όταν δεν είχε χρήματα για το πιοτό και τα τσιγάρα στη γυναίκα του ξεθύμαινε και πολύ ξύλο της έδινε. 

Μία βραδιά πήγε στο σπίτι του και πολύ χτύπησε τη γυναίκα του. 

Αυτή όμως, Μαρία το όνομα της, υπέμενε γενναίως και όλο την Παναγία επεκαλείτο. 

Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε, χτενίστηκε, φόρεσε τα καλά της ρούχα και πλάγιασε, για να μην ξυπνήσει πλέον. 

Απέθανε. 

Όταν, μετά ένα χρόνο, την έκαναν ανακομιδή όλος ο τόπος ευωδίασε. 

Δεν είχαν ακόμη φτάσει σκάφτοντας στα οστά της και μία άρρητος ευωδιά εξήλθε. 

Όταν έβγαλαν τα οστά της γέμισε ο τόπος αρρήτου ευωδιάς. 

Έκλαιγαν όλοι. 

Ο άνδρας της συγκινημένος και αυτός άλλαξε πλέον βίο. 

Σταμάτησε να καπνίζει και να πίνει και έζησε εν ειρήνη και μετάνοια".

Έτσι λοιπόν βραβεύει, έτσι ανταμείβει ο Χριστός εκείνους πού κάνουν υπομονή. 

Μακάρι με τις ευχές του μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη ο Χριστός να χαρίζει την αγία υπομονή του σε όλους μας...

Πηγή (εμείς από την ‎Georgina Georgina)

 

Αφιερωμένο σε όσες ψυχές βασανίζονται...

✔ Μην πεις λοιπόν πως δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να σωθεί ο άνθρωπός μου... Πέσε εσύ στα γόνατα και άσε τον Θεό ν΄αποΦασίσει. Και δέξου με ευχαριστία και ευγνωμοσύνη την κατάληξη, έχοντας την απόλυτη πεποίθηση πως τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψει Εκείνος.-

Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 5.4.19

✔ Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων πονώντας γι΄αυτούς στην προσευχή σου...

 

✨ Μια παρηγοριά στον πόνο των ανθρώπων...

Στον χώρο του νοσοκομείου 

ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ευαλωτότητά του. 

Ο πόνος, η ασθένεια και η αγωνία 

δεν χρειάζονται πολλά λόγια· 

χρειάζονται παρουσία. 

Τα εκκλησάκια των νοσοκομείων 

μοιάζουν με ένα μικρό καντηλάκι μέσα στο σκοτάδι· 

όχι για να εξηγήσουν τον πόνο, 

αλλά για να φωτίσουν τη σιωπή του.

Κάθε δάκρυ που κυλά δεν χάνεται. 

Γίνεται προσευχή, γίνεται ελπίδα Αναστάσεως. 

Σε αυτές τις στιγμές δεν χρειάζεται να πούμε κάτι σπουδαίο. 

Αρκεί να είμαστε δίπλα στον άλλον, 

να τον κατανοήσουμε, 

να μοιραστούμε την αγωνία του 

χωρίς πολυλογία. 

Ο πόνος δεν ζητά απαντήσεις· ζητά συνοδοιπορία.

 

Πολλοί άνθρωποι στο νοσοκομείο είναι μόνοι. 

Κι όμως, μια μικρή πράξη αγάπης, 

μια απλή βοήθεια 

ή μια σιωπηλή παρουσία, 

μπορεί να δώσει μεγάλη δύναμη στον ασθενή 

και ουσιαστική ανακούφιση στους συγγενείς του...

    |Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή, 

εφημέριο Iερού Nαού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης 

- Νοσοκομείου "Ελπίς"

|Μήπως επ΄ευκαιρία, 

να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας 

και τους πόνους μας

από τις νοσηλείες τις δικές μας (ή των δικών μας)

και τη συμβολή των Ιερέων μέσα σε αυτές; 

Ελεύθερα.

Μια οικογένεια είμαστε...

✔ Αν λέει ψέμματα, θα τα βρει με τον Κύριο... |Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης - 22 Ιανουαρίου

                         

|λέγαμε από πάντα, δημοσιεύσαμε το 2024...

[η επιμέλεια της ανάρτησης από την εκ των "συν αυτώ", 

Πολυξένη Γιαννακοπούλου ]

- Κανένας δέν θά μέ πάρει τηλέφωνο...- Εὐτυχῶς που ὑπάρχεις κι ἐσύ Χριστέ μου καί λέμε καμιά κουβέντα...

"Μόνος στή βροχή προχωρῶ...
Κανένας δέν θά μέ πάρει τηλέφωνο. 
Κανείς δέν μέ περιμένει στό σπίτι.
Ἔφυγαν ὅλοι. 
Ἔφυγε κι ἡ γυναίκα μου χρόνια πρίν. 
Τά παιδιά σέ ἄλλες πόλεις παντρεμένα...
Δέν μποροῦμε "μπαμπά" νά ἔρθουμε γιά διακοπές, πολλά τά ἔξοδα...

Βγῆκα νά πάρω λίγο ψωμάκι. 
Βρέχει πολύ. 
Δέν ἤθελα οὔτε ὀμπρέλα νά κρατήσω. 
Δέν μέ βαστοῦν τά χέρια καί τά πόδια πια. 
Κι εἶναι κι αὐτή ἡ μοναξιά ποὺ μέ τσακίζει. 
Καί τό νά δῶ ἕνα παιδί μου. 
Νά ἀγκαλιάσω τά ἐγγόνια μου. 
Ἄς εἶναι Θεέ μου...
Μπορεῖ τό καλοκαίρι νά ἔρθουν. 
Τουλάχιστον νά τά δῶ πρίν πεθάνω.
Θα πάω νά βράσω λίγο ρυζάκι. 
Ἔχει καί λίγο κοτόπουλο. 
Περάσαν κι οἱ γιορτές ἔτσι. 
Κι εἶναι ἡ μοναξιά πιό φοβερή τότε.
 Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχεις κι ἐσύ Χριστέ μου καί λέμε καμιά κουβέντα...
Καί μέ καταλαβαίνεις. 
Καί Σέ καταλαβαίνω τί πέρασες γιά μᾶς στό σταυρό. 
Κι ἔτσι κι ἐγώ δέν παραπονιέμαι. 
Λέω: Χριστέ μου, μιᾶς καί Σύ ποὺ Εἶσαι Θεός πέρασες τόσα, τί νά πῶ ἐγώ;; 
Κι ἔτσι παρηγοριέμαι μέ τή δική Σου παρέα Χριστέ μου...
Νἆναι καλά καί ὁ παπα Νικόλας-γέρος κι αὐτός λευϊτης κουρασμένος καί ἅξιος...
Μοῦ σφίγγει τό χέρι καί μέ παίρνει καί μιάν ἀγκαλιά τίς Κυριακές σάν μέ βλέπει. 
-Τί κάνεις κυρ Κώστα;; μου λέει μέ πλατύ χαμόγελο...
Νά, αὐτά ἔχω κι ἐγώ τώρα στό τέλος τῆς ζωῆς μου καί μέ στηρίζουν...
Άλήθεια σοῦ λέω, Χριστούλη μου, δέν ἔχω παράπονο ἀπό κανέναν..."

* Ἀληθινή διήγηση -κάποιων ἀφανῶν ἁγίων μέσα στίς ἀπρόσωπες πολυκατοικίες ποὺ ζωγραφίζουν μέ τή ζωή τους τον πολύ προσωπικό μας ΘΕΟ!!!

http://trelogiannis.blogspot.com/

(εμείς από την ΕΛΕΝΑ)

|πρώτη δημοσίευση στις 17/1/2022

✔ "Όσοι υπηρετούν έναν άρρωστο... |Οσίου Παΐσίου Αγιορείτου

   |α(μ)Φιερωμένο 

στην Παρασκευή και στην Κωνσταντίνα,

2 απρόσμενες αδερΦούλες, 

που μας φανερώθηκαν εντελώς απροσδόκητα 

την Άγια μέρα των ΘεοΦανείων...

Όσοι υπηρετούν έναν άρρωστο, 

έναν κατάκοιτο, 

χρειάζεται πολύ να προσέξουν 

να μην τον κάνουν να γογγύσει. 

Μπορεί να τον υπηρετούν για χρόνια, 

αν όμως μια φορά στο τέλος 

τον κάνουν να γογγύσει, 

τα χάνουν όλα. 

Είναι πολύ βαρύ 

να φύγει η ψυχή με γογγυσμό 

από αυτόν τον κόσμο. 

Αλλά και εκείνους μετά 

ο πονηρός θα τους βασανίζει 

λεπταίνοντας δήθεν την συνείδησή τους...

Οσίου Παΐσίου Αγιορείτου

πηγή

|πρώτη δημοσίευση 8/1/2022  

☆ Ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, ο Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης και οι αφανείς αγιασμένοι τους σύντροφοι... |Συγκλονιστικό...

Σε αυτό το μοναδικό ντοκουμέντο, ο π. Ευαγ. Παπανικολάου επισκέπτεται το πρώην Λεπροκομείο Αθηνών όπου- μαζί με την κ.Κωνσταντίνα, την τελευταία επιζήσασα- αφηγούνται όσα επί χρόνια έζησαν δίπλα στον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό, τον επίσης Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη και τους αφανείς αγιασμένους συνοδοιπόρους τους, με την νόσο του Χάνσεν...

(Όπως την αγιασμένη Αργυρώ, η οποία απ'ότι φαίνεται θα μας απασχολήσει πολύ σύντομα στο άμεσο μέλλον...)

(για να δεις το πρώτο μέρος της σπάνιας συνέντευξης, κλίκαρε πάνω στη φωτογραφία όπου μαζί με τον π. Ευάγγελο παρευρίσκεται και η αγαπημένη μας κ.Ντίνα, η οποία έχει πάρει στη δυσκολεμένη ζωή μια γιγάντια μυρωδιά αγιότητας...

 Δες όμως ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ και το δεύτερο μέρος που αναφέρεται διεξοδικά ο π.Ευάγγελος μαζί με την κ.Ντίνα μας για την αγιασμένη Γερόντισα Αργυρώ που κοιμήθηκε λίγα χρόνια πριν και έχει ήδη δείξει σημάδια αγιότητας... 

Είναι εκείνη με την οποία θ΄ασχοληθούν οι συντελεστές της σειράς του Αγίου Παϊσίου τα επόμενα χρόνια...

 Εκπληκτικός βίος, καταπληκτική επιλογή για σειρά στον λαό του Θεού που πλέον διψάει για αγιότητα...

   Θα μαζεύεις τα δάκρυά σου...

       Άκου!)

|έγραφε το βρέΦος "αμΦ."  το όχι πολύ μακρυνό 2015...

(Δεν μας έκοψε καμιά από τις 2-3 φορές που βρεθήκαμε με την κ.Ντίνα και την αγιασμένη Αργυρώ να βγάλουμε έστω μια φωτογραφία. Αλλά, που μυαλό...)

|μας έστειλε η "συν αυτώ", Βασιλική Π.

(πρωτοδημοσιεύσαμε στις 25/2/2022)

Πριν αναγκαστούμε...

|Μήνα ευαισθητοποίησης 

κηρύξανε κάποιοι στα σχολειά τους 

τον Δεκέμβρη, που πριν λίγες μέρες μπήκε.

Να μάθουνε τα παιδιά μας, αλλά και μεις.

Πριν αναγκαστούμε...

   "αμΦ." ΥΓ:

Γιατί πρέπει να χάσουμε πρώτα κάτι,

για να το εκτιμήσουμε αφού το χάσαμε, 

μπορείς να μου πεις;

✨ Μια μητέρα ζητά φως σε ένα απέραντο τούνελ θλίψης ...

 

     |Πριν λίγες μέρες δεχτήκαμε το παρακάτω mail.

Το κοινοποιούμε στην αγάπη σας αυτούσιο...|

   "Με σεβασμό και εκτίμηση θα ήθελα να σας συγχαρώ για το έργο σας και για την αποστολή που επιτελείτε καθημερινά μέσα από το site σας. Το site αποτελεί φάρο ελπίδας ενημέρωσης... και δύναμης για τόσους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

 

Σας γράφω με μια προσωπική παράκληση. 

Είμαι μητέρα που δίνω αγώνα με τον καρκίνο, έχοντας δίπλα μου έναν γιο με ειδικές ανάγκες και μια οικογένεια που δοκιμάζεται σκληρά. 

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε αυτή την περίοδο είναι πολλές και η ανάγκη μας για στήριξη μεγάλη...

Θα σας ήμουν απέραντα ευγνώμων αν μπορούσατε να φιλοξενήσετε στο site σας μια έκκληση βοήθειας για την οικογένειά μου. 

Ένα μικρό άνοιγμα από εσάς θα μπορούσε να αγγίξει καρδιές και να μας δώσει την ελπίδα που τόσο χρειαζόμαστε.

 

Με εκτίμηση και ευγνωμοσύνη,

Αναστασία Παπαναστασίου

 

   "Μια μητέρα ζητά φως σε ένα απέραντο τούνελ θλίψης

 

Με λένε Αναστασία. Είμαι μητέρα δύο παιδιών και καθημερινά παλεύω με την ασθένεια, τη φτώχεια και την αγωνία. Ο καρκίνος μπήκε στη ζωή μου και την άλλαξε για πάντα, μα το πιο βαρύ φορτίο δεν είναι η αρρώστια· είναι να κοιτάζω τα παιδιά μου και να μην μπορώ να τους προσφέρω τα απαραίτητα.

 

Ο γιος μου, με ειδικές ανάγκες, είναι μια ψυχή καθαρή που δεν παραπονιέται ποτέ. Η κόρη μου παλεύει με τη θλίψη και τις κρίσεις πανικού. Κι εγώ, με σοβαρό πρόβλημα υγείας που χρειάζεται χειρουργείο, στέκομαι συχνά μπροστά σε σκληρές επιλογές: φάρμακα ή λίγο ψωμί στο τραπέζι;

 

Ζητώ ένα χέρι αγάπης. Μια πράξη ελέους. Έναν άνθρωπο που θα δει πίσω από τις λέξεις, μια μάνα που ελπίζει ακόμα. Γιατί πιστεύω πως ο Θεός δεν ξεχνά και στέλνει τους ανθρώπους Του εκεί όπου το σκοτάδι μοιάζει ατελείωτο.

 

Μακάριοι οι ελεήμονες· γιατί αυτοί γίνονται το φως σε ξένα σκοτάδια, η ανάσα σε ξένες αγωνίες, το θαύμα σε ξένες ζωές.

 

Αν μπορείτε να σταθείτε κοντά μας, η βοήθειά σας θα είναι για μένα και τα παιδιά μου μια αχτίδα ελπίδας σε αυτό το τούνελ θλίψης.

 

Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό,

Αναστασία Παπαναστασίου

 

  [Τράπεζα Πειραιώς

Αρ. Λογ.: 5027-072172-420

IBAN: GR40 0172 0270 0050 2707 2172 420

BIC: PIRBGRAA

 

Papanastasiou Anastasia

Εθνική Τράπεζα

Αρ. Λογ.: 079/628203-25

IBAN: GR78 0110 0790 0000 0796 2820 325

BIC: ETHNGRAA

Papanastasiou Anastasia ]

♡ Τότε συγγενεύουμε με τον Χριστό... |όταν το πρόβλημά σου γίνει και δικό μου...

  [...πως κάποιος με λίγα λόγια, μπορεί να πει πολλά...

Ειδικά αν αυτός ο κάποιος λέγεται ... Άγιος Παϊσιος!]             

      

      |την σύνθεση (υπο)κλέψαμε από την εκ των "συν αυτώ", Μαρία Παλαμούτη

☆ Να βοηθάς περισσότερο εκείνους που δεν θα μπορέσουν να σου ανταποδώσουν ποτέ το καλό που τους έκαμες...

 

    | από τη Βάσω Καλλιανού

«Ποτέ να μη ζηλέψετε πλούτη και φαντασίες...

    

... Πάντα να ζήτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό.
Πάντα να φροντίζετε να αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους.
Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους, 

που οι άλλοι τους ταπεινώνουν...»

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

πηγή