Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σεισμοί-καταποντισμοί.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σεισμοί-καταποντισμοί.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

👉 «Μιλούσα συνέχεια με τον Θεό... Ξέρω ότι ήταν θαύμα!» |Παγιδευμένος 8 μέρες στην κόλαση, βρήκε τον Παράδεισο...


{η ζωή πάντως, μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο... Το ξέρουμε πλέον καλά. Δόξα τω Θεώ...}


 “I spoke with God 

and I know it was a miracle”: 

Hernán Gil, 

the Venezuelan who survived 8 days 

in hell underground…"


 ·

Φαντάζεστε να περνάτε 192 (!) ώρες 

εγκλωβισμένοι στο πιο απόλυτο σκοτάδι, 

χωρίς νερό, 

χωρίς φαγητό 

και να νιώθετε το τσιμέντο να συνθλίβει τα κόκαλα 

και τις ελπίδες σας;


Ο Hernán Gil έζησε τον χειρότερο ανθρώπινο εφιάλτη 

από πρώτο χέρι μετά τον βάναυσο σεισμό. 


Όταν οι διασώστες δεν έψαχναν πλέον για επιζώντες 

αλλά για πτώματα, 

συνέβη το αδύνατο.


Η σπαρακτική του μαρτυρία 

για το πώς κατάφερε να προσκολληθεί στη ζωή 

στην άκρη της τρέλας θα ρίξει ρίγη στη σπονδυλική σου στήλη.


Ο Hernán Gil, 43 ετών, 

εργαζόταν ως φύλακας ασφαλείας 

στο υπόγειο κατοικίας στην Catia La Mar 

όταν η γη σείστηκε με 7,5 ρίχτερ

και το κτίριο κατέρρευσε πάνω του. 


Δεν έτρεξε. 


Έπεσε κάτω από ένα τραπέζι και μια καρέκλα, 

και αυτή η ενστικτώδης κίνηση 

ήταν που τον κράτησε ζωντανό 

για 8 (!) ολόκληρες μέρες.


Έξω, ομάδες διάσωσης από 7 (!) χώρες 

έσκαβαν ακούραστα.


 Χρειάστηκαν πάνω από 100 ώρες δουλειάς 

μέχρι να ανοίξουν ένα τούνελ 3 μέτρων 

και να τον φτάσουν. 




Ο Gil βγήκε με εξαρθρωμένη κλείδα, 

μερικές μελανιές, 

αλλά είχε τις αισθήσεις του και μιλούσε.


Από το κρεβάτι του 

στο Hospital de Clínicas Caracas, 

είπε ότι 

στο σκοτάδι δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει με τον Θεό. 


«Ξέρω ότι ήταν θαύμα», είπε.


Η σύζυγός του, Gusbimar González, και τα παιδιά του 

τον περίμεναν ήδη στην άλλη πλευρά της βιντεοκλήσης.


Η ιστορία του Hernán Gil είναι μια ωμή 

αλλά όμορφη υπενθύμιση 

ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα δευτερόλεπτο, 

αλλά και ότι η ανθρώπινη θέληση, 

συνδεδεμένη με την πίστη, 

είναι ικανή να παραβιάσει κάθε νόμο της φυσικής.




 Παγιδευμένος στην κόλαση, βρήκε τον παράδεισο...

 


✨   ✨   ✨



Can you imagine spending 192 hours trapped in the most absolute darkness, without water, without food, and feeling the cement crush your bones and your hopes? 😭💔

 

Hernán Gil lived through the worst human nightmare firsthand after the brutal earthquake. When rescuers were no longer looking for survivors but for bodies, the impossible happened.

 

His heartbreaking testimony of how he managed to cling to life at the edge of madness will send chills down your spine.

 

Hernán Gil, 43, worked as a security guard in the basement of a residence in Catia La Mar when the earth shook with a magnitude of 7.5 and the building collapsed on top of him. He didn’t run. He got under a table and a chair, and that instinctive move was what kept him alive for eight full days.

 

Outside, rescue teams from seven countries dug tirelessly. It took more than 100 hours of work until they opened a three-meter tunnel and reached him. Gil came out with a dislocated collarbone, some bruises, but conscious and speaking.

 

From his bed at Hospital de Clínicas Caracas, he said that in the darkness he never stopped talking to God. "I know it was a miracle," he said.

 

His wife, Gusbimar González, and his children were already waiting for him on the other side of the video call.

 

Hernán Gil’s story is a raw yet beautiful reminder that life can change in a second, but also that the human will, connected to faith, is capable of breaking any law of physics. Trapped in hell, he found heaven.


Positive


Παρακολουθήστε το βίντεο της διάσωσής του εδώ...


|επιμέλεια ανάρτησης: Καραμάνης Χαριτίδου



Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2025

☆ Σας κούνησε γερά; |Γιατί βρε αδέρφια, να φτάνουμε μέχρι του εσχάτου σημείου να αναγκαζόμαστε να ξυπνήσουμε, αφού υποστούμε τον τρόμο και τις καταστροφικές συνέπειες ενός σεισμού;;; Και εντάξει "αν το κουμπί γυρίσει μέχρι το 5". Αν πάει παραπάνω, τότε τι γίνεται;


– Γέροντα, στην Πάτρα 
πριν από 2 μήνες έκανε σεισμό! 
– Δυνατό σεισμό, ράγισαν και οι εκκλησίες!
– Σας κούνησε γερά δηλαδή! Σας ξύπνησε όμως;
– Μας ξύπνησε, μας ξύπνησε γέροντα!
– Όμως πάλι θα κοιμηθείτε.
– Ναί, ναί, γέροντα.
– Και 'δω βλέπει κανείς την ευσπλαχνία του Θεού. 
Γυρίζει το κουμπί μέχρι το πέντε, δεν το γυρίζει παρά πάνω, θα μπορούσε να πάει μέχρι το δώδεκα και δεν θα έμενε τίποτα όρθιο. 
Γυρίζει το κουμπί, μέχρι εκεί που θα ωφελήσει.
Ο Θεός θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους μέσα σε τρία λεπτά να μετανοήσουν, αν γύριζε ας πούμε το κουμπί και έκανε σεισμό σε όλη την γη. 
Αμέσως θα φώναζαν όλοι «ήμαρτον, ήμαρτον» και θα 'καναν προσευχές και τάματα. 
Μετά από μία βδομάδα όμως… θα 'τρεχαν πάλι στα μπουζούκια.


Από το βιβλίο: «Ο Πατήρ Παΐσιος μού είπε», σελ. 153
του Αθανασίου Ρακοβαλή

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2023

* Η αυτοθυσία της μάνας... Στη μνήμη της!

 "Κι ένα τέταρτο μητέρας,

αρκεί για δέκα ζωές

και πάλι κάτι θα περισσέψει.

Που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου..."

~ Οδυσσέας Ελύτης



Εκεί, στο Χαλέπι της βασανισμένης Συρίας
μια γυναίκα γέννησε το παιδί της κάτω από τα ερείπια,
το προστάτεψε με το σώμα της
και μετά άφησε την τελευταία της πνοή.
Η εικόνα του διασώστη,
που βγάζει το νεογέννητο από τα χαλάσματα,
προκαλεί δέος.
Η μάνα με τη θυσία της νίκησε τον θάνατο...

Στη μνήμη της!

|από την "συν αυτώ", Αθηνά 



Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2023

~ Η αγγελική φτερούγα της μεγάλης αδελφής...

 

- Μ’ αγαπάς;

- Πολύ!

- Δώσ’ μου ένα φιλάκι!


Το εφτάχρονο κοριτσάκι έγειρε 
και φίλησε απαλά στο μέτωπο το μικρό της αδελφό. 
Ύστερα σαν μικρή μαμά έσυρε στοργικά τα σκεπάσματα ως το λαιμό 
και του ψιθύρισε στ’ αυτί:

- Σ’ αγαπώ! Καληνύχτα!

Έσβησε το φως, σκεπάστηκε με τις κουβέρτες 
κι έγειραν και τα δυο στην αγκαλιά του Μορφέα. 
Όχι παραπάνω από έξι ώρες. 
Λίγο πριν από το ξημέρωμα ξύπνησαν από τον υπόκωφο θόρυβο. 
Ύστερα ήρθε το ταρακούνημα. 
Τόσο δυνατό, που η μικρή καρδούλα της κόντευε να δραπετεύσει από τα μέσα της.

Δίχως να το σκεφτεί, 
όρμηξε δίπλα στο κρεβάτι του μικρού. 
Εκείνο δεν έβγαζε άχνα. 
Η φωνή του στάθηκε κόμπος στο λαιμό κι αρνιόταν να βγει.

Κουνήθηκαν κάμποσο και πριν προλάβει να σταματήσει ο χορός των Ρίχτερ 
η μεγάλη πολυώροφη πολυκατοικία έγειρε, 
έγειρε και άγγιξε το χώμα. 
Τώρα πάτωμα και ταβάνι είχαν σμίξει επικίνδυνα. 
Και τα δυο παιδιά βρέθηκαν ανάμεσα σε τόνους μπετόν και σε ατέλειωτα κυβικά από χώμα και σκόνη.

Δεν μπορούσε να δει τι γινόταν. 
Μόνο άκουγε ουρλιαχτά και φωνές για βοήθεια. 
Ούτε μπορούσε να κουνηθεί. 
Αχ και να γινόταν να μπορούσε να συρθεί λιγουλάκι και να βγει από τα χαλάσματα. 
Το μικρό ανοιγόκλεισε τα μάτια του και της ψιθύρισε:

- Φοβάμαι!

- Δεν σ’ αφήνω! Μην φοβάσαι!

- Κρυώνω!

- Θα σε ζεστάνω εγώ.

Άπλωσε το κορμάκι της κατά τη μεριά του. 
Δεν κατάφερε μήτε μια σπιθαμή να μετακινηθεί.

- Φοβάμαι, σου λέω! ξανάπε το μικρό.

Άπλωσε το δεξί χεράκι της.

- Να! Έχω το χέρι μου από πάνω σου! Δεν θα σ’ αφήσω να πάθεις τίποτα!

Ακούμπησε τον αγκώνα της στο μέτωπο του μικρού και το άφησε εκεί να τον ζεσταίνει και να τον … προστατεύει.

Πέρασαν έτσι, μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα, δεκαπέντε ώρες.

Άλλοτε τέντωνε τα αυτιά της μήπως ακούσει ανάμεσα στα βογγητά και τις κραυγές κάτι που θα της έδινε ελπίδα, τη φωνή κάποιου που θα τους έσωζε.

Άλλοτε απόκαμε κι αποκοιμιόταν ανάλαφρα. 
Κι ονειρευόταν πως ήταν ξανά στο ζεστό σπίτι τους, αγκαλιά με το μικρό της αδελφό …

Μια δυνατή αντρική φωνή την έκανε να ανοίξει διάπλατα τα μάτια και να τεντώσει τα αυτιά.

Είχαν περάσει δεκαεφτά ώρες κάτω από τα χαλάσματα.

- Είσαι καλά; τη ρώτησε ο διασώστης.

- Ναι, του έκανε νόημα.

- Θα σου φέρω παιχνίδια, της είπε εκείνος ενθαρρυντικά.

- Δε θέλω παιχνίδια! Θέλω να μας βγάλετε από δω.

-Έλα, γύρισε και είπε ο άντρας στο συνάδελφό του. Έλα να μετακινήσουμε τούτο το κομμάτι της πλάκας.

Εκείνος δεν αποκρίθηκε. 
Μόνο έβγαλε γρήγορα το κινητό από την τσέπη του.

- Τι κάνεις εκεί; φώναξε ο πρώτος. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο!

- Στάσου ένα λεπτό! Δεν θέλω να τη χάσω!

- Ποια; ρώτησε με εμφανή εκνευρισμό ο πρώτος.

- Την φτερούγα, αποκρίθηκε εκείνος και μόλις ακούστηκε το κλικ βιάστηκε να ξαναβάλει το κινητό στην τσέπη του μπουφάν.


Όταν πια τα δυο παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, η φωτογραφία ταξίδεψε σ’ όλη τη γη, ώσπου έφτασε στα χέρια του Mohamad Safa, εκπροσώπου του ΟΗΕ. 
Κι εκείνος τη μοιράστηκε με εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθούς του. 
Ήταν η φωτογραφία του αγκώνα ενός εφτάχρονου κοριτσιού που ’χε δύναμη ίσαμε μια αγγελική φτερούγα.

(Συρία, 7 Φεβρουαρίου 2023)

Nίκη Κατσιάπη

...

 


Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020

Στα χαλάσματα ...

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Σάμου.
Ανάμεσα στα χαλάσματα διασώστες
φωτογραφίζονται γύρω από το Σταυρό.


Την κινούμενη εικόνα δημιούργησε ο θεολόγος - εκπαιδευτικός
Νίκος Παπαδημητρίου,
ο οποίος μας έστειλε και την επόμενη φωτογραφία.
Τον ευχαριστούμε θερμά.


Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019

* Ὁ ἐπιβλέπων ἐπί την γῆν και ποιῶν αὐτήν τρέμειν


Απόσπασμα από την Ευχή σε απειλή σεισμού...

Η φωτογραφία ΔΕΝ είναι ούτε σημερινή, ούτε από την Ελλάδα

Ευχή σε απειλή σεισμού...

Οι σεισμοί συνδέονται με την ζωή των ανθρώπων σε όλες τις ιστορικές περιόδους. 
Η ιστορία διασώζει μνήμες τέτοιων καταστρεπτικών σεισμών που είχαν φοβερές συνέπειες και σε ανθρώπους και σε άλλα αντικείμενα. Μέσα στο Συναξάριο της Εκκλησίας, που διαβάζεται καθημερινά κατά την ακολουθία του Όρθρου, διασώζονται οι μνήμες τέτοιων φοβερών σεισμών. Και το ότι ετέθησαν στο Συναξάριο, αυτό ήταν έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό για την σωτηρία, αλλά και της παρακλήσεως προς Αυτόν για να μη συμβούν εκ νέου τέτοιες καταστροφικές ενέργειες. 

Ο αείμνηστος Πρωτ. π. Ιωάννης Ράμφος σε μια μελέτη με τίτλο “Μνήμαι σεισμών” κάνει λόγο για τους σεισμούς οι οποίοι πέρασαν μέσα στα συναξάρια της Εκκλησίας. Στο τέλος δε έχει συμπεριλάβει και ειδική ακολουθία την οποία εποίησε ο αείμνηστος υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Η ακολουθία αυτή τιτλοφορείται: “ικετήριος και ευχαριστήριος” και έγινε “εις ανάμνησιν των εν έτει 1953 γενομένων σεισμών εις τας Ιονίους Νήσους, Κεφαλληνίαν, Ζάκυνθον και Ιθάκην” και ψάλλεται την 11ην Αυγούστου.  


... Οι σεισμοί και ο τρόπος αντιμετωπίσεώς τους δείχνει και μια άλλη πραγματικότητα. Οι χρονογράφοι μας λένε ότι κατά την διάρκεια των σεισμών οι άνθρωποι κατενύγησαν, έκαναν προσευχές, μετανόησαν, αλλά “καί πάλιν φιλανθρωπίας Θεού γενομένης επί το χείρον γεγόνασι”, δηλαδή όταν ο Θεός με την φιλανθρωπία Του σταμάτησε τους σεισμούς, τότε όχι μόνον επανήλθαν στην προηγούμενη ζωή της αμαρτίας, αλλά έκαναν και χειρότερα. Δείχνει αυτό την τρεπτότητα των ανθρώπων και την σκοπιμότητα που δείχνουν σε διάφορες φάσεις της ζωής τους.


Να παρακαλούμε τον Θεό να μας απαλάξη από τους σεισμούς ή να τους περιορίση και ο Ίδιος να επεμβαίνη θαυματουργικά, καθώς επίσης να μας βοηθά για να υπερβαίνουμε τον φόβο του θανάτου, αφού αυτός ο φόβος δημιουργεί πανικό, απελπισία και όλα τα παρεπόμενά τους. Να ευχηθούμε στον Θεό να αναπαύση τις ψυχές των ανθρώπων που πέθαναν μέσα στα συντρίμια των κατεδαφισθέντων οικοδομημάτων, καθώς επίσης να δίδη κουράγιο στους πονεμένους και να επουλώση γρήγορα τις πληγές τους. Να παρακαλέσουμε ακόμη τον Θεό να φωτίση τους μηχανικούς να κάνουν καλά το καθήκον τους, αλλά και να προσφέρη τα πνευματικά Του αγαθά σε αυτούς που με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν και βοήθησαν ποικιλοτρόπως τους εγκλωβισθέντας αδελφούς μας.


                                                             ΕΥΧΗ ΕΠΙ ΑΠΕΙΛΗ ΣΕΙΣΜΟΥ 
Ὁ Θεός ὁ μέγας, καί φοβερός, καί θαυμαστός, ὁ μόνος ἀληθινός, ὁ ποιῶν πάντα καί μετασκευάζων, ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν, 
ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καί καπνίζονται, ὁ σείων τήν ὑπ’ οὐρανόν ἐκ θεμελίων, οἱ δέ στύλοι αὐτῆς οὐ σαλεύονται, ὁ τά θεμέλια της γής σαλεύων, 
ἤδρασται δέ τῷ σῶ νεύματι, ὄν πάντα φρίσσει καί τρέμει ἀπό προσώπου τῆς δυνάμεώς Σου, ὅτι ἀνυπόστατος ἡ ὀργή τῆς ἐπί ἠμᾶς τούς ἁμαρτωλούς ἀπειλῆς 
Σου, 
ἀμέτρητον τέ καί ἀνεξιχνίαστον τό ἔλεος τῆς ἐπαγγελίας Σου, αὐτός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν Σου, Κύριε, καί τά ἐλέη Σου παρασχου ἠμίν, ὅτι ἀπό τοῦ αἰῶνος εἰσί, 
στήριξον τήν κτίσιν, στερέωσον τήν γῆν, παῦσον τόν κλόνον αὐτῆς, ἔδρασον τήν δονηθείσαν οἰκουμένην, καί μή συναπολέσης ἠμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἠμῶν, 
μηδέ καταδικάσης ἠμᾶς ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν, ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γής.

Ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός ἠμῶν, Θεός τοῦ ἐλεεῖν καί σώζειν, καί σύ τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, 
τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῶ καί τῷ Ἁγίω Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.  


Απολυτίκιο. Ήχος πλ. δ'.

Ό επιβλέπων επί την γήν, και ποιών αυτήν τρέμειν, ρύσαι ημάς, της φοβέρας του σεισμού απειλής, Χριστέ ο Θεός ημών και κατάπεμψον ημιν, πλούσια τα ελέη σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου μόνε Φιλάνθρωπε. 




“Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την πόλιν ταύτην, και πάσαν πόλιν και χώραν από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου· υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον την καθ’ ημών κινουμένη· και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς”.