🌹 Η ατάκα που άλλαξε τη ζωή της Μυριέλλας... |Κι αν αυτό δεν είναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ, τότε τι είναι;

  

 Άκου να δεις τι έπαθα απόψε.

Η αγαπημένη φίλη μου, η Αθηνούλα, μου έστειλε πριν λίγα λεπτά ένα βιντεάκι από το TikTok. 

εγώ δεν έχω λογαριασμό εκεί, ήμουν όμως στον υπολογιστή και προσπαθώντας να ξεχαστώ από τις δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις των τελευταίων ημερών για την υγεία του παππούλη μας του Ευσέβιου, ετοίμαζα τις αυριανές αναρτησούλες του "αμΦοτεροδέξιου". 

Οπότε, πάτησα πάνω στον σύνδεσμο για να δω, αν θα μου εμφανίσει κάτι.

Παραδόξως μου το άνοιξε.

Και ήταν αυτή η πανέμορφη κοπέλα, η Μυριέλλα. 

Την οποία ομολογώ πως την αγαπώ, παρότι δεν τη γνωρίζω προσωπικά, γιατί είναι η μόνη από τις νέες ηθοποιούς, που μου θυμίζει έντονα την αδερΦούλα μου, τη μακαριστή την Γιωργία Αποστόλου... 

 Γιατί μίλαγε κι εκείνη με τον ίδιο εν-θουσιασμό για τον Χριστό μας, μη αΦήνοντας στο συνομιλητή της τον παραμικρό ενδοιασμό για την αλήθεια των λεγομένων της.

Ξεκίνησε λοιπόν το βιντεάκι και καθηλώθηκα από τα πρώτα δευτερόλεπτα που άρχισε η Μυριέλλα να μιλάει.

Δε σου κρύβω πως από τη μέση του βίντεο και μετά, άρχισα να κλαίω. 

Και κατάλαβα πως κλαίω, γιατί χαίρομαι βλέποντας τον τελευταίο καιρό ανθρώπους πλέον από κάθε χώρο, οι οποίοι μας διδάσκουν πράγματα τα οποία θα έπρεπε να τα έχουμε ξεκαθαρισμένα μέσα μας. 

Ποιο είναι το αληθινά συγκλονιστικό μήνυμα που μας δίνει απόψε η Μυριέλλα;

              Εξομολόγηση ... χτες. 

Δεν θα πω περισσότερα.

Και εγώ σας εύχομαι, αγαπημένα μου αδέρΦια, να βρείτε έναν Γέροντα, ένα Πνευματικό Πατέρα!

Αλλά να πάτε με τέτοια διάθεση, όπως πήγε η Μυριέλλα. 

Και να τον κοιτάξετε στα μάτια, έτσι όπως τον κοίταξε η Μυριέλλα.

Και να εξομολογούμαστε όλοι μας συχνά, 

με επίγνωση και αληθινή Μετάνοια, 

όπως εξομολογηθήκαμε εκείνη την πρώτη λυτρωτική φορά 

ή σαν να ξέρουμε με κάποιον τρόπο πως είναι η τελευταία μας...

Ο Χριστός και η Μάνα μας, η Παναγιά, να ξέρετε, πως θα μας αποζημιώσει.

 Και σ΄αυτή τη ζωή, αλλά κυρίως στην Άλλη, την Όντως Ζωή...

      |ΥΓ. σ.Β.Γ.:

Μυριέλλα, θα γνωριστούμε κι από κοντά, δεν γίνεται. 

Σήμερα ήταν η πρώτη μας "συν-άντηση". 

Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πότε.

Αλλά Το Άγιο Πνεύμα θα δώσει και θα γνωριστούμε και από κοντά.

Σε ευχαριστώ και σε φιλώ.-

     |Δείτε τώρα, μετά απ΄αυτό το μη αναγκαίο παραλήρημα, την υπέροχη ομολογία της Μυριέλλας! Συγχωρέστε με για την καθυστέρηση.- 

♡ Και εν μέσω της γιορτής του Αγίου Γιατρού μας Λουκά, κάποια αδέλφια μάς θυμίζουν πως πέρασαν 10 χρόνια ακριβώς, από τη μέρα που η Γεωργία μας ανέβηκε με μιας "στον άλλο κόσμο τον επάνω"...

 

   Να σας εξομολογηθώ, αφιλτράριστα όπως πάντα, 

πως την έζησα μόνο 2 και κάτι χρόνια από κοντά, 

αλλά δεν την χόρτασα.

  Από την άλλη όμως, 

πόσο ευγνώμων πρέπει να νιώθει κάποιος 

που έζησε έστω και για τόσο λίγο έναν άνθρωπο 

που είχε "όλο τον κόσμο στα πόδια του", 

αλλά δεν του έφτανε.

  Γιατί ο κόσμος όσο μεγάλος και λαμπερός κι αν φαίνεται, 

δημιούργημα είναι.

   Η Γεωργία μας είχε βάλει πλώρη για το αδιανόητο 

για τους περισσότερους από μας.

   Να τα περιφρονήσει όλα για να φτάσει στο Απόλυτο, 

στο Δημιουργό των πάντων.

   Κι αν κάποιες και κάποιοι από σας 

αγαπάτε τόσο πολύ τον "αμΦοτεροδέξιο", 

να ξέρετε πως χρωστάτε (χρωστάμε) 

πολλά στη Γεωργία μας για την εδραίωσή του...

   Ήταν δίπλα από την αρχή της δημιουργίας του 

και ήταν ίσως η πρώτη που τον στήριξε, 

τον ενθάρρυνε και τον πίστεψε πιο πολύ από όλους, 

σίγουρα περισσότερο και από μένα τον ίδιο...

   Ήταν πιθανότατα η πρώτη πραγματικά "αμΦοτεροδέξια" 

με την κυριολεκτική έννοια,

που γνώρισα.

    " - Δεν έχουμε φάει κάτι σήμερα, αλλά τι πειράζει;

Αφού προχθές είχαμε πάει ξανά στο Λοιμωδών 

και φάγαμε εκείνο το φοβερό ιμάμ 

που΄φτιαξαν με τα χεράκια τους 

η Αργυρώ και η Κωνσταντίνα.

Μια βδομάδα μπορεί να με κρατήσει εκείνο το φαγάκι...

Και το βράδυ θα πάμε και στην Αγρυπνία...

Και μεθαύριο που εσύ θα είσαι στο σχολείο

θα περάσει στις 5 το πρωί 

ο Θοδωρής μου (ο Αθερίδης) 

να πάμε στη Θ.Λ. στον παππούλη (τον Ανανία)...

Τι άλλο να ζητήσω;

Όλα μας τα δίνει ο καλός Θεός...

 Θα ήθελα βέβαια να πάω να πέσω στο χώμα 

που σκεπάζει τον τάφο του Αγιούλη μας στη Σουρωτή, 

αλλά που να βρεθούν τα ναύλα;

Και την Αγία Ακυλίνα και την Αγία Κυράννα 

θα ήθελα να προσκυνήσω στην Όσσα.

Αλλά ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ!"

   Και ήρθε εκείνη η καλή της φίλη-αδερφή 

και πήγανε μαζί στα μέρη που επεθύμησε η Γεωργία μας 

και το χωματάκι από τον τάφο του Αγίου Παππού μας 

που μου' φερε ενθουσιασμένη τότε...

...μαζί με την εικόνα από τις αγίες,

τα'χω ακόμα εκεί με τους Φίλους μας 

και τα άγια Λειψανάκια τους...

   Γιατί εκεί ανήκουν.

   Καλή της ώρα εκεί στα ψηλά και στα όμορφα που βρίσκεται...

  Όσο ζω δεν μπορώ (και δεν θέλω) να την ξεχάσω.

   Καλήν αντάμωσην, Γεωργία μου...

~ σ.Β.Γ. ΥΓ:

Για όσους δε γνωρίζουν ποια ήταν (και είναι...) 

η Γιωργία Αποστόλου...

Μια από τις πρώτες "συν αυτώ"...

Μια ξεχωριστή κοπέλα, απίστευτα ταλαντούχα στην τέχνη, που αρχικά διάλεξε, την ηθοποιϊα και την σκηνοθεσία.

 Όσοι είναι του "χώρου" της, ξέρουν καλά τι λέμε...

Μόνιμα μ΄ένα χαμόγελο.

Όταν όμως η πνευματική της πορεία και η ολοκληρωτική πια συμπόρευσή της με Τον Χριστό δεν της επέτρεπαν να κοιμάται με ήσυχη την συνείδησή της, έβαλε μια τελεία πάνω στο απόγειο της καλλιτεχνικής της φήμης, με τα εκατομμύρια να σφυρίζουν δελεαστικά δίπλα της...

|όποιος δεν κουράστηκε και θέλει κι άλλα για τη Γιωργία μας,

 ας ανατρέξει εδώ...

☆ Μνημονεύετε την Γιωργία μας. Σήμερα μαζί με τον Άγιό της...

 

♡ Σήμερα είχε (και έχει...) τα γενέθλια της η αδερφή και φίλη μου και πρώην ηθοποιός, Γεωργία Αποστόλου.

Η πιο συνειδητά πιστή κοπέλα που γνώρισα.

Μου έδωσε τόσα πολλά στα λίγα χρόνια που δεθήκαμε, όσα δεν θα τολμούσα να ζητήσω από κανέναν.

Ένα τεράστιο κομμάτι από αυτό που λέγεται ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ.... σίγουρα ανήκει και σε εκείνην.

Εκείνη με ενθάρρυνε, πρώτη απ'όλους να γράφω.

Και εκείνην την πίστεψα.

Και στάθηκε βέβαια και η αφορμή, εκείνο το απίστευτο αλλά πέραν κάθε αμφιβολίας γεγονός που η ίδια μου διηγήθηκε εκείνο το βράδυ (και γράφτηκε αργότερα  στους "ψιθύρους") γυρνώντας από το νοσοκομείο που πήγα να την πάρω από τη βάρδια (!!!) που έκανε στη Μάνα μας μετά την επέμβαση της, να γνωρίσω κι αλλά αδέρφια (Διασώζουσα είσαι εδώ;)...

Είναι σίγουρο πως αν δεν την είχε καλέσει στα παλάτια Του ο Πάνσοφος Θεός θα ήταν μαζί μας εδώ να σχολιάζει

(και να με μαλώνει... 😏)

Και να σχεδιάζει πως θα γιορτάσουμε φέτος τον Άγιο Κασσιανό - δίσεκτο είπαμε το 2024...

Αλλα και τα 10 χρόνια που φέτος συμπληρώνει το ιστολογιάκι μας (απίστευτο;)

Γιόρταζε σήμερα και μνημόνευε τη μέρα, όχι τόσο γιατί σαν σήμερα γεννήθηκε, αλλά γιατί συνέπιπταν μαζί με την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου της Εφραίμ που υπεραγαπούσε...

Όπως και τον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό, που γιορτάζουμε αύριο.

Πηγαίναμε στο Λοιμωδών και μετά τη Θεία Λειτουργία που τελείωνε ο αγιασμένος π.Στέφανος, και οι 3 μας (μαζί με τον έτερο αδελφό, το Νικόλα, τον αίτιο της γνωριμίας μας...) ανεβαίναμε στα σπιτάκια της κ.Κωνσταντίνας και της κ.Αργυρώς (πρόκειται για τις 2 τελευταίες θεραπευμένες από τη λέπρα που πρόλαβαν και τον Άγιο Νικηφόρο και εννοείται και τον Άγιο Ευμένιο! Και ναι, η Αργυρώ είναι εκείνη για την οποία έχει διηγηθεί ο π.Ευάγγελος Παπανικολάου εκείνη την απίστευτη ιστορία...) για να μας βάλουνε τραπέζι και να μας περιποιηθούν.

Πέρασαν ήδη αρκετά χρόνια και ήθελα να σας το πω.

Μια ευχή για την ψυχούλα της, λοιπόν, αν η αγάπη σας το ζητάει.

Ιδιαιτέρως σήμερα.

Μνημονεύετε την Γιωργία μας.

Και να της ζητάτε...

    ~ με ευγνωμοσύνη και αγάπη Χριστού,

                                                σ.Β.Γ.