* Καιρός να στρέψουμε το νου μας στους ηρωικούς ακρίτες της Ορθοδοξίας που κινδυνεύουν. Τους Αγιοταφίτες πατέρες...

 Οι Αγιοταφίτες πατέρες κρατούν την Ελληνική σημαία ψηλά στα Πανάγια προσκυνήματα, άλλα στέλνουν κραυγή αγωνίας. Εμείς γιατί παραμένουμε επαναπαυμένοι;

Ελευθέριος Ανδρώνης

Με αφορμή την τελευταία (και παραλίγο φονική) επίθεση που δέχθηκε ένας ζωντανός ιερομάρτυρας της Ορθοδοξίας, ο Ηγούμενος του Ι. Ν. της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος στην Ι. Μ. Φρέατος Ιακώβ στη Σαμάρεια, Γέροντας Ιουστίνος, έχει μεγάλη σημασία να στρέψουμε το νου μας και την προσευχή μας προς αυτούς τους ηρωικούς ακρίτες, που στέκονται ακοίμητοι φρουροί της Πίστεως στους Αγίους Τόπους.

To μαρτύριο είναι καθημερινότητα για τους Αγιοταφίτες

Ο πατήρ Ιουστίνος Μάμαλος, που προσφέρει εδώ και δεκαετίες τις ανεκτίμητες πνευματικές υπηρεσίες του στο προσκύνημα όπου ο ίδιος ο Χριστός συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, πριν λίγο καιρό δέχθηκε επίθεση με μολότοφ από φανατικούς ορθόδοξους Άραβες. Τραυματίστηκε στο χέρι του. Με τη βοήθεια του Θεού ανάρρωσε.

Μακρινό γεγονός για εμάς, σκληρή καθημερινότητα για τον ίδιο και πολλούς συμπατριώτες μας Αγιοταφίτες που φλερτάρουν πρόθυμα με τον θάνατο, για να κρατήσουν ζωντανή τη πνευματική κληρονομιά των Ελλήνων. Δεν είναι ούτε μία, ούτε δύο, άλλα πάνω από τριάντα οι απόπειρες δολοφονίας που έχουν γίνει ενάντια στον Γέροντα Ιουστίνο. Και μόνο η πόρτα του προσκυνήματος, φέρει 56 τρύπες από πυροβολισμούς και θραύσματα χειροβομβίδων.

Ο προκάτοχος του πατρός Ιουστίνου στο προσκύνημα, δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Ιερομάρτυρα Φιλούμενο, ένας τιτάνας πνεύματος που μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού, όταν το 1979 δέχθηκε 36 τσεκουριές από φανατικούς Σιωνιστές μέσα στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ. Το σκήνωμα του ευωδιάζει, θαυματουργεί και προσκυνείται από χιλιάδες πιστούς κάθε χρόνο. Εκεί που οι μισαλλόδοξοι έσπειραν θάνατο, άθελα τους κατάφεραν να φυτρώσει άλλο ένα αιώνιο δέντρο της Ορθοδοξίας, κατάφορτο από πνευματικούς καρπούς. Αυτό δεν γίνεται άλλωστε, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια;

Όταν έγινε γνωστό στους κόλπους της Εκκλησίας πως ο Άγιος Φιλούμενος κατακρεουργήθηκε από εξτρεμιστές, κανένας δεν δεχόταν να αναπληρώσει τη θέση του στο προσκύνημα. Και ποιον να κατηγορήσεις, αλήθεια; Βουνό πίστης, ανεξάντλητα αποθέματα θάρρους και άγια «τρέλα» χρειαζόταν για να σταθεί κάποιος εκεί. Και να που τελικά ο Θεός οικονόμησε και βρέθηκε ένας Γέροντας που είχε τα προσόντα και με το παραπάνω. Ο πατέρας Ιουστίνος Μάμαλος.

Μια χούφτα ήρωες στο κέντρο μιας «εμπόλεμης» ζώνης

Τα Πανάγια Προσκυνήματα παραμένουν Ελληνικά, γιατί στέκουν εκεί τέτοιοι ηρωικοί γέροντες σαν τον πατέρα Ιουστίνο. Φύλακες του τόπου που άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Εκεί που γεννήθηκε το Φως του Κόσμου. Εκεί που περπάτησαν τα άχραντα πόδια του Χριστού. Τόπος ανεκλάλητων θαυμάτων, τόπος αποκάλυψης, ανάστασης, μαρτυρίων.

Και παραμένει τόπος καθημερινού μαρτυρίου για τους σημερινούς Αγιοταφίτες. Γιατί; Γιατί οι Άγιοι Τόποι αποτελούν ένα νευραλγικό σημείο πολιτισμικής σύγκρουσης των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών: Tου Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Ένας καθημερινός πόλεμος ανάμεσα σε αυτές τις συμπληγάδες πέτρες είναι η ζωή των Αγιοταφιτών. Έχουν συνεχώς να αντιμετωπίσουν επιβουλές, δολοπλοκίες, υποχθόνια σχέδια για να αποσπαστούν τα προσκυνήματα από τους Έλληνες, ξυλοδαρμούς, απειλές, προβοκάτσιες, επιθέσεις από φανατικούς, απόπειρες δολοφονίας.

Και αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τους ετερόδοξους χριστιανούς και κάποιους Άραβες Ορθόδοξους που επίσης μεταχειρίζονται δόλια μέσα, καταλαβαίνουμε τι γολγοθά ανεβαίνουν οι Έλληνες που αγωνίζονται εκεί.

Μέγα λάθος να εφησυχάζουμε για τα Πανάγια Προσκυνήματα

Τα όσα περνούν οι Ελληνορθόδοξοι Αγιοταφίτες κανένας από εμάς τους βολεμένους χριστιανούς δεν μπορεί να τα διανοηθεί αν δεν βρεθεί εκεί, σαν αυτόπτης μάρτυρας των υπεράνθρωπων αγώνων μιας χούφτας ανθρώπων που με αυταπάρνηση κρατούν την Ελληνική σημαία ψηλά, στους τόπους που κάποτε χρειάζονταν ολόκληρες εκστρατείες πολέμων για να καταληφθούν.

Ας προσέξουμε πολύ κάτι. Είναι μια πλάνη που αποκοιμίζει πολλούς χριστιανούς: Για κάποιο περίεργο λόγο, θεωρούμε ως δεδομένο πως αυτά τα Πανάγια προσκυνήματα που αποτελούν κοιτίδες της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού ήταν και θα είναι πάντα Ελληνικά. Πως με κάποιο… μαγικό τρόπο προστατεύονται μόνα τους, συντηρούνται μόνα τους, ανανεώνουν το έμψυχο υλικό μόνα τους. Δεν είναι καθόλου έτσι. Μα καθόλου.

Η Ελληνική σημαία δεν υπάρχει… αυθύπαρκτη στους Ναούς και τις Ιερές Μονές του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Κάποιοι τη σηκώνουν και τη βάζουν σε περίοπτες θέσεις, σε πείσμα των πανουργιών και των επιθέσεων. Διακινδυνεύοντας τη ζωή τους λεπτό με λεπτό.

Οι Γέροντες μπορεί να φυλάσσουν πνευματικές «Θερμοπύλες», άλλα εδώ και χρόνια αναπέμπουν κραυγή αγωνίας για τα Άγια προσκυνήματα. Γερνάνε, οι δυνάμεις τους εγκαταλείπουν, φωνάζουν, παρακαλούν να έρθει νέο αίμα να μεταγγίσει ζωή στην Ελληνικότητα των προσκυνημάτων. «Έχουμε ανάγκη από νέους, γεράσαμε», λένε συνεχώς με πόνο ψυχής σε κάθε δημόσιο βήμα που τους δίνεται.

Περήφανοι άλλα ανήσυχοι για το μέλλον των Αγίων Τόπων, ζητούν από τους χριστιανούς κάθε είδους συνδρομή που μπορεί να δοθεί. Πνευματική βοήθεια, υλική βοήθεια, έμψυχο υλικό, εθελοντική εργασία, ευαισθητοποίηση. Ό, τι μπορεί και όσο μπορεί ο καθένας. Και επιτέλους να δημιουργηθεί και μια άσκηση πίεσης προς τους Έλληνες πολιτικούς (και κυρίως το υπουργείο Εξωτερικών) που κοιμούνται ύπνο βαθύ και έχουν εντελώς ξεχασμένη την Αγιοταφική Αδελφότητα και τη – ζωτικής σημασίας – κληρονομιά των Ελλήνων στους Αγίους Τόπους.

Ας αναλογιστούμε πόσο εξοργιστήκαμε και πόσο μας κακοφάνηκε, όταν ο «Σουλτάνος» Ερντογάν, ασέβησε προς την Αγία του Θεού Σοφία και αποφάσισε να την μετατρέψει σε Τζαμί. Τεράστιας σημασίας θρησκευτικό και ιστορικό προσκύνημα η Αγία Σοφία, άλλα τι να πούμε για την πηγή όλων των Ορθόδοξων προσκυνημάτων, την Αγία γη; Για ποιο λόγο τη θεωρούμε δεδομένη; Γιατί δεν αγωνιζόμαστε γι’ αυτή; Αν δεν πράξουμε το καθήκον μας και παρ’ ελπίδα πέσει σε αλλόθρησκους ή αλλόδοξους, με τι θα μπορέσει να συγκριθεί αυτή η ανυπολόγιστη πνευματική, πολιτισμική και εθνική απώλεια;

Γιατί διαμαρτυρόμαστε και φωνάζουμε για τις άθλιες προπαγάνδες που επιστρατεύονται για το Άγιο Όρος, το περιβόλι της Παναγίας, και αδιαφορούμε για τον «κήπο» προσκυνημάτων που γεννήθηκε, έδρασε, κήρυξε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο ίδιος ο Χριστός; Μήπως απλά είμαστε επαναπαυμένοι; Μήπως κοιμόμαστε κι εμείς; Κι αν δεν αφυπνιστούμε εμείς, ποιος περιμένουμε να ξυπνήσει τις αρχές και τις εξουσίες που κοιμούνται;

Αυτοί οι ατσάλινοι φύλακες της Πίστεως, οι Αγιοταφίτες, πράττουν το θεάρεστο και αντίξοο έργο τους αλλά δεν βαρυγκωμούν. Θεωρούν μεγάλη ευλογία το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους Αγίους Τόπους. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τις επάλξεις. Άλλα νοιώθουν εγκαταλελειμμένοι και αδικημένοι από τους ιθύνοντες. Και δεν τους αξίζει καθόλου αυτό.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να έχουμε αυταπάτες και να θεωρούμε δεδομένη τη κληρονομιά μας. Είναι ώρα να στρέψουμε το βλέμμα προς αυτούς τους ήρωες.

"Η αγκαλιά είναι γιατρικό αγάπης για το παιδί, όσο και για τον πατέρα! Κανένα μικροπρεπές γινάτι δεν πρέπει να στερεί σε έναν άξιο πατέρα την αγκαλιά του παιδιού του..." |Ελευθέριος Ανδρώνης

Παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς:

 Σε μια ημέρα που τιμάται η αγκαλιά, ας αναλογιστούμε και πόσοι πατεράδες έχουν στερηθεί άδικα την αγκαλιά του παιδιού τους.

Αν και οι παγκόσμιες ημέρες που έχουν καθιερωθεί, συνήθως τιμούν ψυχρά και επιδερμικά τις αξίες που καταπιάνονται, η παγκόσμια μέρα αγκαλιάς μπορεί να φέρει τροφή για κάποιες εποικοδομητικές σκέψεις. Συλλογισμούς για κάποιες αγνές και άδολες αγκαλιές που τα φέρνει η ζωή να χωρίζονται άδικα και προξενείται μεγάλη οδύνη στις ψυχές που ξεμακρύνονται...

Κανένα μικροπρεπές γινάτι δεν πρέπει να στερεί σε έναν άξιο πατέρα (ΠΡΟΣΟΧΗ: Τονίζουμε! Σε άξιο πατέρα...) 

την αγκαλιά του παιδιού του!

Τι βραχυκύκλωμα ψυχικό γίνεται όταν ένας πατέρας δεν μπορεί να προσφέρει την αγάπη του στο παιδί του, ενώ το επιθυμεί με όλη του την καρδιά! 

Τι τεράστιο κενό δημιουργείται στην ψυχή του! 

Πόσο άδικο είναι να μετράει σαν κατάδικος τις μέρες μέχρι την επόμενη αγκαλιά! 

Ξέρεις τι θα πει να περιμένεις σαν τρελός τη μία ή τις δύο μέρες για να ξανανιώσεις έμπρακτα τον βιολογικό και ψυχικό ρόλο σου; 

Που θα ενώσεις για λίγο τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής σου, με μια και μόνο αγκαλιά!

Ο χωρισμός από τον σύντροφο λένε πως είναι ένας μικρός θάνατος. 

Καλώς ή κακώς συμβαίνει όμως. 

Άλλα τι να πούμε για τον χωρισμό από το αίμα σου, το παιδί σου; 

Σε πόσους ψυχικούς θανάτους αντιστοιχεί αυτό το δράμα; 

Και πόσο άδικο είναι να στερείται και το αθώο παιδάκι τον πατέρα του, σε καταστάσεις που οι μητέρες συμπεριφέρονται σα να έφεραν μόνες τους το παιδί στον κόσμο;

Yπάρχει η αστείρευτη ανάγκη του παιδιού να βλέπει τον πατέρα του ως συμπρωταγωνιστή (μαζί με τη μητέρα του) στη ζωή του, και όχι σαν παραγκωνισμένο «κομπάρσο». 

Να έχει στην προκοπή της ψυχούλας του παρούσα την ήρεμη δύναμη του πατέρα, τη σιγουριά και την προστασία που αποπνέει, τη στοργικότητα του, το πρότυπο του.

Να έχει στο πλευρό του τον πατέρα που συμβουλεύει, καθοδηγεί, νουθετεί, παιδαγωγεί. 

Που είναι ο πρώτος φίλος του άλλα όχι το φιλαράκι του. 

Μαζί με την μητρική αγάπη, να έχει την έτερη βάση (την πατρική) όπου θα ισορροπήσει ο ευαίσθητος (και τραυματισμένος από το διαζύγιο) ψυχισμός του...

|εδώ ολόκληρο το άρθρο από τον Ελευθέριος Ανδρώνης στη 

~ Tο αξιοσημείωτο σχόλιο από την Despina Giannakovitou:

"Τι τεράστιο κενό και πόσα τραύματα προσπαθεί μια μητέρα να καλύψει και να κλείσει, από έναν αδιάφορο και "παρτάκια" πατέρα όμως ε...;;;;

Θα πρέπει να μάθουμε ότι η αγάπη θα πρέπει να είναι θυσιαστική. Αλλιώς γονείς δεν είμαστε..."

....."Μπορεί οι πολίτες να μην δύνανται να πληρώσουν καύσιμα, ρεύμα και κόστος διατροφής, άλλα όλα κι όλα, το κράτος μας… σώνει από την… κούραση να κουβαλάμε ταυτότητα και δίπλωμα!....

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Όταν ένα - ουσιαστικά άχρηστο - μέτρο όπως η ψηφιακή ταυτότητα, έχει μεγάλη απήχηση, τότε καταλαβαίνεις πως ο κόσμος εθίστηκε στις ευκολίες - ακόμα και τις εικονικές.

Ψηφιακή ταυτότητα: Σαν «τρελοί» αποζητούν την ψηφιοποίηση των προσωπικών εγγράφων τους οι πολίτες, στρεφόμενοι κατά χιλιάδες σε μια ανύπαρκτη άλλα αστραφτερή «ευκολία». Μέσα σε δύο- μόλις – μέρες, πάνω από 128.000 είναι συνολικά οι ψηφιακές ταυτότητες και τα ψηφιακά διπλώματα οδήγησης που «έχουν κατεβάσει» οι πολίτες στην εφαρμογή Gov.gr Wallet, η οποία έκανε την πρεμιέρα της, την Τετάρτη.

Σύμφωνα με τα- μέχρι στιγμής- στοιχεία, συνολικά έχουν «φορτωθεί» 128.853 αντίγραφα: 73.306 αστυνομικές ταυτότητες και 55.547 διπλώματα οδήγησης. Για ποιο λόγο; Για να ξεφορτωθούν αυτοί οι πολίτες τα… 20 γραμμάρια που ζυγίζει η πολιτική τους ταυτότητα και το δίπλωμα τους!

H κυβέρνηση μπορεί να μην ενδιαφέρεται να ξεκολλήσει τους ελληνικούς μισθούς από τον πάτο της ΕΕ, μπορεί οι ανασφάλιστοι να αποκλείονται από την άμεση πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μπορεί οι πολίτες να μην δύνανται να πληρώσουν καύσιμα, ρεύμα και κόστος διατροφής, άλλα όλα κι όλα, το κράτος μας… σώνει από την… κούραση να κουβαλάμε ταυτότητα και δίπλωμα!

Δεν έχεις αξιοπρεπή μισθό; Δεν έχεις βενζίνη στο αυτοκίνητο; Δεν έχεις να πληρώνεις τους λογαριασμούς ρεύματος; Δεν σου φτάνουν τα χρήματα για το νοίκι; Το super market έχει μετατραπεί σε εφιάλτη σου; Μην είσαι «μίζερος», όπως λέει και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Μικρή σημασία έχουν όλα αυτά, αφού πλέον έχεις τη δυνατότητα να φιγουράρεις τα προσωπικά σου στοιχεία στο ακριβό σου smartphone, έτσι όπως εκπαιδεύτηκες να κάνεις με το ψηφιακό «πάσο» υγειονομικών φρονημάτων!

Μια αρρωστημένη εξάρτηση στις ευκολίες

Γιατί όμως οι πολίτες καλωσορίζουν μια τεχνολογική καινοτομία, ακόμα και αν αυτή είναι άχρηστη και σε μεγάλο βαθμό ύποπτη; Γιατί για δεκαετίες καλομάθαμε στις ανέσεις και τους αυτοματισμούς, και πλέον χάσαμε ακόμα και το κριτήριο της πρακτικότητας. Γίναμε παθητικοί καταναλωτές που «καταπίνουν» αμάσητα ό,τι τους πλασάρεται. Ό, τι «γυαλίζει», ό, τι γοητεύει, ό, τι έχει «εκσυγχρονιστικό» μανδύα, γίνεται θέλγητρο για τα αχόρταγα ένστικτα της κοινωνίας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου θεοποιούνται οι ευκολίες. Το κοσμικό πνεύμα έχει κατακλύσει σε τέτοιο βαθμό την κοινωνία μας, που είναι ασυνήθιστο πλέον να βρεις άνθρωπο που να ιεραρχεί κάποιο υψηλό ιδανικό πάνω από το βόλεμα του. Και όσο πολλαπλασιάζονται οι ανέσεις, αντίστοιχα πολλαπλασιάζονται και οι έγνοιες και το άγχος να διατηρήσεις τα κεκτημένα σου, ακόμα και αν αυτά σου είναι εντελώς περιττά. Όσο οι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, χάνουν το πνευματικό τους αισθητήριο και μένουν με έναν βραδυκίνητο και σκοτισμένο νου που ερμηνεύει επιφανειακά τις εξελίξεις που τον αφορούν.

Η βολή πάνω από την ιδιωτικότητα μας, η βολή πάνω από την ασφάλεια μας, η βολή πάνω από τις αντοχές της τσέπης μας, η βολή πάνω από τις διαπροσωπικές σχέσεις μας, η βολή πάνω και από την σχέση μας με τον Θεό. Πώς να μην κάνουν θραύση οι ψηφιακές ταυτότητες σε έναν κόσμο που έχει μετατρέψει το «εγώ» του σε μαγνήτη ευκολιών;

Γίναμε γενιά φυγόπονη που αποφεύγει πάση θυσία τον κόπο, αποζητώντας μια αφύσικη και αρρωστημένη άνεση που δεν συμβαδίζει με την ανθρώπινη φύση. Ποιος έχει μάθει στις μέρες μας να εκτιμάει ένα καρβέλι ψωμί ή μια κομμένη ντομάτα στο τραπέζι; Ποιος δεν τα θεωρεί δεδομένα και πόσοι δοξάζουν τον Θεό για τις καθημερινές ευλογίες του; Σπάνιο πια να ακούσεις ένα «δόξα σοι ο Θεός».

Ο περισσότερος κόσμος όχι μόνο δεν αισθάνεται καμία ευγνωμοσύνη για τα δώρα της ζωής, άλλα γογγύζει με το παραμικρό, μόλις κλονιστούν λίγο τα δεδομένα αποκτήματα του. Αν δεν εκτιμάς τα δώρα του Θεού, δεν μπαίνεις στον κόπο να μάθεις τι εστί στέρηση. Αν δεν στερείσαι, δεν αποκτάς φιλότιμο. Και αν δεν έχεις φιλότιμο, μετατρέπεσαι σε έναν χοντρόπετσο φιλοτομαριστή. Σε κάνει η μαλθακότητα να αποκτάς μια πάχυνση του νου που δεν αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις, σε όσα σου σερβίρονται.

Η τεχνολογία να υπηρετεί τον άνθρωπο – όχι το αντίστροφο

Ναι, πολύ χρήσιμη και απαραίτητη η τεχνολογία. Άλλα να υπηρετεί η τεχνολογία τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος την τεχνολογία. Το ότι σου επιτρέπεται να χρησιμοποιείς όλες τις ανέσεις, δεν σημαίνει πως όλες οι ανέσεις είναι ωφέλιμες. Το ψηφιακό φακέλωμα δεν έχει απολύτως κανένα όφελος για τον πολίτη, αντιθέτως ανοίγει ορίζοντες για την καθιέρωση μιας πρωτοφανούς ψηφιακής δικτατορίας.

Ενόσω το σκάνδαλο με την απόπειρα παγίδευσης και παρακολούθησης του κινητού του Νίκου Ανδρουλάκη «τρέχει» ακόμα, και η Κομισιόν μιλά ξεκάθαρα για ενδεχόμενη εμπλοκή των εθνικών υπηρεσιών ασφαλείας, πλήρως αποβλακωμένοι πολίτες «τρέχουν» για να μπουν στο ψηφιακό μαντρί και να πιάσουν πρώτη θέση στις ταΐστρες με τον σανό.

Αν στην εποχή μας ένας αρχηγός πολιτικού κόμματος μπορεί εύκολα να γίνει θύμα κακόβουλης παρακολούθησης, πόσο μάλλον ένας απλός πολίτης! Δεν προβληματίζεται ο κόσμος ούτε από αυτό όμως.

Τρέχουν οι άνθρωποι πίσω από όλα τα νεοταξικά μηχανεύματα, γοητεύονται από ό,τι τους υπόσχεται ευκολία και ότι τους αποσπά την προσοχή. Είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν το οτιδήποτε, αρκεί να μην αναγκαστούν να γνωρίσουν τον ίδιο τον εαυτό τους. Γιατί στο να συγυρίσεις τον έσω άνθρωπο, εκεί βρίσκεται ο μεγαλύτερος κόπος από όλους…

πηγή

~ Το μόνο που μένει σε εμάς, είναι να τον βρούμε όπου περπατά. Να τον φωνάξουμε. Να τον ακούσουμε να λέει για ακόμη μια φορά: «Ε… λεβέντη! Τι σε απασχολεί;

Άγιος Παΐσιος: 

Μια ουράνια όαση χάριτος 

– Ο μεγαλύτερος άγιος του 20ου αιώνα περπατά ακόμα ανάμεσα μας...

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ένα ακόμα εκπληκτικό άρθρο, που κοσμεί την αθλητική δημοσιογραφία!Διάβασέ το εδώ...

~ Η Ζωούλα που Ζει "αλλού"... |Όταν κάποιοι δεν είναι αδιάφοροι, αλλά πονούν και θρηνούν για ένα αγέννητο παιδί.-

Μήνυμα ανθρωπιάς μέσα από τη θλίψη του ποδοσφαιριστή του ΠΑΟ, Αϊτόρ...

Κάθε μωράκι που φεύγει από τον κόσμο πριν γεννηθεί, είναι άνθρωπος κανονικός που συνεχίζει να ζει...

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Για αυτούς που δεν εκτιμούν το ανεκτίμητο δώρο της ζωής, η απώλεια ενός κυοφορούμενου εμβρύου δεν στοιχίζει απολύτως τίποτα, άλλα απεναντίας, βλέπουν τη διακοπή κύησης σαν… λύτρωση και ελευθερία.

Για άλλους, το να φύγει από τη ζωή ένα κυοφορούμενο μωράκι, είναι αιτία μεγάλης οδύνης και πένθους. 

Διότι αναγνωρίζουν ότι έφυγε μια ανθρώπινη ζωή που έχει ψυχή αθάνατη, δεν ξεχωρίζουν συμφεροντολογικά τον άνθρωπο προ γεννήσεως και μετά γεννήσεως, άλλα βλέπουν το θαύμα της ζωής να συντελείται αδιάκοπα, από τη στιγμή της σύλληψης και σε όλη τη διάρκεια της κύησης έως τη γέννηση.

Ο Ισπανός ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, Αϊτόρ Κανταλαπιέδρα και η σύζυγός του, περνούν ένα οικογενειακό δράμα, γιατί έχασαν το μωρό που με λαχτάρα περίμεναν να καλωσορίσουν στον κόσμο. 

Η γυναίκα του ήταν έγκυος άλλα τελικά απέβαλε και ο γνωστός ποδοσφαιριστής έγραψε σε ανάρτηση του:

«Καλησπέρα σε όλους. Με μεγάλη θλίψη, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι χάσαμε το παιδί που περιμέναμε. Είμαστε συντετριμμένοι, από εδώ και πέρα θα γνωρίζουμε ότι η Ζωή, όπου κι αν βρίσκεται θα μας προσέχει. Η μαμά είναι καλά και το μόνο που ζητάμε είναι σεβασμό σε αυτή τη δύσκολη στιγμή».

Μέσα από αυτό το θλιβερό γεγονός, βγαίνει ένα μεγαλειώδες μήνυμα. 

Είναι η πίστη αυτών των ανθρώπων πως έχασαν έναν άνθρωπο κανονικό με ψυχή ζώσα, και όχι μια αδιάφορη μάζα από κύτταρα έτσι όπως αντιμετωπίζουν τα έμβρυα οι διαστροφείς της ανθρώπινης φύσης.

Και πόσο ταιριαστό το όνομα αυτού του αγγελουδιού! Η Ζωή ήταν κανονική ανθρώπινη ζωή και παραμένει στη ζωή λόγω της αθάνατης ψυχής της. 

Μπορεί να έφυγε τόσο πρόωρα από αυτόν τον κόσμο, άλλα συνεχίζει να ζει στην αγκαλιά του Θεού, να έχει απόλυτη συνείδηση του εαυτού της, να πρεσβεύει για τους γονείς της που δοκιμάζονται από αυτόν τον δυσβάσταχτο πόνο της απώλειας.

Ναι, είναι σίγουρο πως θα τους προσέχει, διότι η Ζωή δεν γνώρισε το μίσος των ανθρώπων όπως το γνωρίζουν χιλιάδες αγέννητα παιδιά στην Ελλάδα, άλλα εισέπραξε άδολη αγάπη, ήδη από την κοιλιά της μάνας. 

Οι γονείς της την αντιμετώπισαν ως ισότιμο μέλος της οικογένειας, όχι ως «εμπόδιο», όχι ως «ανταγωνιστή», όχι ως «βάρος», όχι ως ξένο σώμα που θα τους στερήσει την «ελευθερία». 

Και έτσι η Ζωή δεν γνώρισε ποτέ την ανθρώπινη αγριότητα. Μακάρι να είχαν την ίδια αντιμετώπιση όλα τα παιδιά του κόσμου.

Η οπτική γωνία που καθορίζεται από την πίστη του ανθρώπου, αλλάζει εντελώς την ανάγνωση μιας τραγωδίας όπως είναι η απώλεια ενός μωρού. 

Η πνευματική τύφλωση φέρνει ακραίες αντιθέσεις. 

Άλλος βλέπει με δέος την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής και άλλος θεοποιεί το σώμα του και τις απαιτήσεις του. 

Άλλος νοιώθει ανακούφιση και άλλος μεγάλο πόνο και συντριβή από την απώλεια. 

Άλλος βλέπει την άμβλωση ως… «χόμπι» και άλλος καταλαβαίνει πως το να χάσεις ένα παιδί είναι σαν να χάνεις θησαυρό ανεκτίμητο. 

Χωρίς πίστη, χάνεται το μέτρο, και χωρίς μέτρο χάνεται η ανθρωπιά.

Κάθε άνθρωπος που διαθέτει την ευθύτητα να κοιτάξει κατάματα το θαύμα της σύλληψης, της κύησης και της τεκνογονίας, αδυνατεί να στερήσει από κάθε ανθρώπινη ύπαρξη το προνόμιο της ζωής. 

Αδυνατεί να βάλει τα δικαιώματα του, πάνω από τα δικαιώματα του μωρού. 

Αδυνατεί να επιβάλει την ελευθερία του, πάνω στην αδυναμία ενός αθώου πλάσματος που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί, να αμυνθεί, να προστατευτεί.

Στη διεστραμμένη εποχή που ζούμε, μόνο σεβασμός ταιριάζει σε όσους γονείς ευνοούν με τη στάση τους το δικαίωμα του αγέννητου παιδιού, και συνεχίζουν να το τιμούν ακόμα και αν το χάσουν. 

Και αν αυτό το αγγελουδάκι, η Ζωή, δεν ήρθε τελικά σε αυτόν τον σκληρό κόσμο, πρόλαβε όμως να μας διδάξει πως το θαύμα της ζωής είναι πάντα παρόν και αθάνατο, ακόμα και όταν μας στερείται.

πηγή

✨ ''Βασίλης Καλογήρου † : Αιωνία αυτού η μνήμη... – Ο ουρανός γιορτάζει έναν μάρτυρα, πριν την ώρα που θα «μιλήσει»''. Το χαμόγελο του Βασίλη μας κερνάει λίγο από τη χαρά που απολαμβάνει στον παράδεισο... Αντικρύζουμε με δέος εκείνον και την ηρωίδα μητέρα του...

    

"... Για κάτι τέτοιες μάνες ("αμΦ.": και πατεράδες, Ελευθέριε... Δυό άνθρωποι κήδεψαν σήμερα το παιδί τους...) δεν μας καταπλακώνει η οργή του Θεού για όσα γίνονται..."

      |γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

" ...Κλαίει το πανελλήνιο για το ευλογημένο χαμόγελο του Βασίλη που σκοτείνιασε τόσο αδόκητα. 

Τόσο άδικα.

Ακολουθώντας με δέος το πνευματικό μονοπάτι αυτής της τραγωδίας, στο κλείσιμο του ίδιου ψαλμού που αναζήτησε ως βάλσαμο η ηρωίδα μάνα, ο Ψαλμωδός αναφέρει: 

«Αγαθός μοι ο νόμος του στόματός Σου, υπέρ χιλιάδας χρυσίου και αργυρίου». 

Προτιμότερος είναι ο νόμος του στόματός Σου, παρά χιλιάδες χρυσάφια και ασήμια.

Εδώ είναι το σκάνδαλο μπροστά στη φαυλότητα του κόσμου.

 Μια ευλαβέστατη δικαστικός με ακέραιο φρόνημα Χριστού, έγινε ο φόβος και τρόμος όσων νομίζουν ότι όλοι διαφεντεύονται με τη διαφθορά και τα χρυσάφια. 

Με δέος είδα τη σκηνή που η κυρία Σοφία της καρδιάς μας, αντίκρυσε το άψυχο σώμα του παιδιού της. 

Εκεί στην κακοτράχαλη ερημιά του Τυρνάβου, που κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι βρέθηκε μόνος του ο Βασίλης.

Η μάνα αυτή ούτε ούρλιαξε – ούτε κατέρρευσε, αν και είχε όλα τα δίκια του κόσμου να αντιδράσει έτσι. 

Έκανε με ιερό δέος τον σταυρό της, δοξολογώντας τον Θεό που βρήκε το σκήνωμα του μάρτυρα υιού της. Γιατί αυτό είναι ο Βασίλειος. 

Ένας πρόδρομος μάρτυρας εκείνου του ύστατου καιρού που κάθε καλό θα τιμωρείται με αίμα. 

Που κάθε ηθική θα τιμωρείται με φόνο και μαρτύριο. 

Που κάθε συνείδηση θα απάγεται και θα περιφέρεται νεκρή για παραδειγματισμό. 

Ζούμε ήδη την εκκίνηση αυτής της εωσφορικής εποχής.

Ο σταυρός που έκανε αυτή η μάνα, είναι η αποδοχή εκείνου του νοητού σταυρού που αυτοστιγμεί σήκωσε. 

Ένας ισόβιος, επίπονος και κοπιαστικός σταυρός, αγιασμένος σαν μπουμπούκι ευωδιαστό που ξεπήδησε από τα συναξάρια. 

Μια μεγαλειώδης στιγμή απόλυτης παράδοσης στο θέλημα του Θεού που συγκλόνισε όλους εμάς που διαπρέπουμε μόνο στα λόγια. 

Για κάτι τέτοιες μάνες δεν μας καταπλακώνει η οργή του Θεού για όσα γίνονται. 

Οι σταυροί τους είναι αντηρίδες που βαστούν βουνά τιμωριών.

Η Παναγία, 

ο Όσιος Δαυίδ, 

ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, 

ο (άγιος) Γέροντας Κύριλλος 

και όλοι οι ζωντανοί Άγιοι που ευλαβείται η κυρία Σοφία, 

είναι βέβαιο ότι θα μαλακώσουν το βάρος του σταυρού 

αυτής της οικογένειας, 

σαν άλλοι Κυρηναίοι...

    |Ολόκληρο το σημερινό κείμενο της Sportime που ανέβηκε μόλις , αν το θες, εδώ...

Η Ομόνοια, η διχόνοια και ο… Πάπας!

Ελευθέριος Ανδρώνης - Sportime

Οι εικόνες του συνωστισμού εκατοντάδων ανθρώπων γύρω από το νέο σιντριβάνι της Ομόνοιας, μπόρεσαν να φωτίσουν (για άλλη μία φορά) το μέγεθος της παρωδίας που αντιμετωπίζουμε, στην εποχή του κορονοϊού.

Πόσο ειρωνικό πραγματικά, η πλατεία Ομονοίας να γίνεται ουσιαστικά ένα σύμβολο διχόνοιας…

Διχόνοια μεταξύ του «περιούσιου λαού» των «Αρίστων», που όταν προωθεί κομματικά συμφέροντα, τα μέτρα προστασίας κατά του ιού πηγαίνουν περίπατο και όλων εμάς των πολιτών «β’ κατηγορίας» που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα καθεστώς υποκινούμενης τρομοκρατίας, ποινικών διώξεων και προστίμων.

Διχόνοια… διχασμός μεταξύ κοινής λογικής και παραλόγου.

Διαχωρισμός μεταξύ περιπτώσεων κατά τις οποίες ο ιός «είναι ακόμα εδώ, ανάμεσα μας» και περιπτώσεων που θα έλεγε κανείς ότι βρέχει αντισηπτικό από τους ουρανούς…

Διχασμός ανάμεσα στις φωνές της αλήθειας και τις προσταγές της παραπληροφόρησης.

Αυτή η αδιάντροπη προσβολή του λαϊκού αισθήματος δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στην πανδημιοκρατική Ελλάδα. Κάθε άλλο…

Στις ίδιες σκέψεις οδηγηθήκαμε και όταν είδαμε τον κύριο Τσιόδρα και τον κύριο Χαρδαλιά να συνωστίζονται μέσα στο μπουλούκι δεκάδων Ρομά. Όμως, τα ίδια συμπεράσματα βγάλαμε και μετά την ιλαροτραγική περιοδεία της Πρωτοψάλτη, αλλά και ύστερα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα.

Διερωτάται κανείς, τι νόημα έχουν όλα αυτά τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύονται για διαφημιστικές καμπάνιες και έχουν στόχο να αποτρέψουν τον κόσμο από το να συνωστίζεται σε δημόσιους χώρους;

Ποιος ο λόγος να παρακολουθούμε όλη αυτήν την τόσο κουραστική τηλεπαρέλαση «αστέρων», ενώ οι ίδιοι οι πολιτικοί ταγοί – για να προωθήσουν τις καριέρες τους – γράφουν συνεχώς τα περιοριστικά μέτρα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους;

Δυστυχώς όμως στην παρούσα κατάσταση, το να συνωστιστείς για να λατρέψεις ένα σιντριβάνι και τον περιχαρή δημιουργό του, είναι απολύτως θεμιτό και δεν διώκεται. Ίσως μάλλον και να επαινείται.

Αλλά το να σπεύσεις σε έναν ιερό Ναό – τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας – για να λατρέψεις και να δοξολογήσεις τον Δημιουργό των πάντων, σύμφωνα με το κατεστημένο ήταν πράξη παράνομη, ανεύθυνη, που έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία…

Aσφαλώς τα λουκέτα στους ναούς, οι διώξεις σε ιερείς, οι συλλήψεις, τα sms, η άσκηση τρομακτικής αστυνομικής βίας στους πολίτες σε πλατείες που «έτυχε» να μην κάνει φιέστα κάποιος ματαιόδοξος πολιτικός, οι επίσημες και δημόσιες προσβολές απέναντι στο ιερό μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, είναι γεγονότα που δεν θα ξεχαστούν και δεν ΠΡΕΠΕΙ να ξεχαστούν.

Αφού άνοιξαν πρώτα κομμωτήρια, υποθηκοφυλακεία, υπερκαταστήματα, καταστήματα ρούχων και υποδημάτων, χρωματοπωλεία, στούντιο μανικιούρ – πεντικιούρ – γιατί όλα αυτά φαίνεται πως είναι πιο σημαντικά από τους ιερούς ναούς και την Ορθοδοξία  – έφτασε και η ώρα που οι κυβερνώντες μας «έκαναν τη χάρη», να σπεύσουμε και πάλι στις εκκλησίες…

Και πως; Με ελεγχόμενη είσοδο, αυστηρές συστάσεις, όριο ατόμων εντός του ναού, υποχρεωτικούς εξαερισμούς του χώρου ανά τακτά χρονικά διαστήματα, συχνές απολυμάνσεις και «πυκνά μαύρα σύννεφα» να αιωρούνται απειλητικά πάνω από την τέλεση του Μυστήριου των Μυστηρίων.

Σαν να μην έφτανε ο εμπαιγμός που υφιστάμεθα από αυτήν την κυβερνητική διαχείριση δύο ταχυτήτων με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά κατά περίπτωση, ξαφνικά κατέφθασαν και έγκυρα δημοσιεύματα που αναφέρουν πως ο Πρωθυπουργός κάλεσε τον πάπα Φραγκίσκο, στην Ελλάδα για να παρευρεθεί στον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση.

Μάλιστα του πρότεινε και να επισκεφθεί πόλεις «που βρίσκονται στο επίκεντρο των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, ακολουθώντας τα βήματα του Αποστόλου Παύλου» (!).

Ο κύριος Μητσοτάκης φαίνεται πως βαδίζει στα ίδια χνάρια με την κυρία Αγγελοπούλου, όσον αφορά την αποδόμηση και τη συστηματική νόθευση του αληθινού ιδεολογικού υπόβαθρου το οποίο γέννησε και ανέθρεψε το ηρωικό έπος του 1821.

Ποια ακριβώς σχέση μπορεί να έχει ο πάπας, με τα ιδανικά των αγώνων του 1821; Πότε ακριβώς βοήθησαν οι παπικοί τους Έλληνες, για να απαλλαχθούν από τον Τουρκικό ζυγό;

Ποια ήταν η θέση του Παπισμού για τους υποδουλωμένους Έλληνες; Ποια ήταν η θέση του για τον διωγμό της Μικράς Ασίας αλλά και όλων των εθνικών καταστροφών που υπέστη η Ελλάδα;

Τι ακριβώς θα τιμηθεί στην επερχόμενη επέτειο, η Ελλάδα και η Ορθοδοξία ή ο Παπισμός;

Τι δουλειά έχει ο αρχιαιρεσιάρχης πάπας, να κάνει «πνευματική» περιοδεία στην Ορθόδοξη Ελλάδα, παρουσιάζοντας μάλιστα τον εαυτό του σαν έναν νέο «Απόστολο Παύλο»;

Ποια είναι η θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος, για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας περιοδείας; Είναι σύμφωνη με κάτι τέτοιο;

Ο Πρωθυπουργός ήρθε σε συνεννόηση με τους ταγούς της επίσημης (βάσει του Συντάγματος) θρησκείας της χώρας του γι αυτό το θέμα ή το αποφάσισε χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ως συνήθως;

Τον ενδιαφέρει καθόλου αν τα εκατομμύρια των χριστιανών πολιτών της χώρας που κυβερνά, είναι καθέτως αντίθετοι απέναντι σε τέτοιες περιοδείες παναιρετικών ηγετών;

Θυμούνται άραγε τι γνώμη είχαν για τους παπικούς οι μεγάλες προσωπικότητες του 21; Έχουν υπόψιν τους για παράδειγμα, ποια γνώμη είχε ο ένδοξος Στρατηγός Μακρυγιάννης; Άραγε θα τον τιμήσουν στην επέτειο, θα επικαλεστούν τους λόγους του μπροστά στον πάπα; Ή μήπως θα φροντίσουν να «βαφτίσουν» δικτάτορα και τον Μακρυγιάννη;

Ο Στρατηγός λοιπόν έγραφε:

«Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

πηγή

* Αδειάζουν οι σχολικές τάξεις από παιδιά, αδειάζει και η κλεψύδρα μας ως έθνος...

 [...Η ευλογία των παιδιών εγκαταλείπει τον ελληνισμό, γιατί δεν την αξίζουμε ως έθνος. 

Το ότι λιγοστεύουν σε αυτή τη χώρα οι παιδικές ψυχές, είναι διότι λιγοστεύει η πίστη, λιγοστεύει η αγάπη, λιγοστεύει η ανθρωπιά, λιγοστεύει η φιλοπατρία και η υγιής πολιτική σκέψη. 

Με δυο λόγια, είμαστε πολύ «λίγοι» για να είμαστε πολλοί…]

|γράφει o Ελευθέριος Ανδρώνης

Σχεδόν 27.000 μαθητές «χάθηκαν» από τις σχολικές αίθουσες.

Μέσα σε μια δωδεκαετία εξαφανίστηκε μια ολόκληρη «πόλη» παιδιών, όσο είναι ο πληθυσμός της πόλης της Μυτιλήνης ή της Χίου!

Εάν δεν υπολογίζαμε κάποιοι και στη θεϊκή βοήθεια για τούτη την έρμη χώρα, θα έπρεπε ήδη να έχουμε προεξοφλήσει τον αφανισμό της.

Η κοινωνία μας φαίνεται πως δεν είναι μόνο ανάξια να προστατέψει τα παιδιά από την τοξικότητα του ηθικού ξεπεσμού της, άλλα δεν μπορεί ούτε καν να συντηρήσει τη νέα γενιά στην ύπαρξη.

Μια ολόκληρη χώρα οδηγείται προς την σύνταξη, γιατί εχθρεύεται το δώρο της ζωής.

Ενδεικτικό της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει, είναι πως τα τελευταία χρόνια, πολύ συχνότερα γίνεται λόγος στη δημόσια συζήτηση για τα δικαιώματα των ζώων, απ’ ότι γίνεται για τα δικαιώματα των παιδιών, και δη των αγέννητων.

Φτάνουμε σε μια διεστραμμένη εποχή που περισσότερα γενέθλια γιορτάζονται για σκυλιά, παρά για παιδιά.

Περιουσίες δίνονται για την διατροφή κατοικίδιων που χρησιμοποιούνται ως ψυχολογικά «υποκατάστατα», για να μην προτιμηθεί η ανατροφή παιδιών.

Και αυτό διότι το κατοικίδιο απαιτεί πέντε – δέκα θυσίες και το παιδί χιλιάδες.

Το κατοικίδιο συντηρεί μια χαρά το θεοποιημένο «εγώ» μας, άλλα το παιδί υποβάλλει τον ατομικισμό μας σε πλήθος δοκιμασιών και προκλήσεων. Οπωσδήποτε πολύτιμη η συντροφιά των κατοικίδιων, αλλά εμείς φτάνουμε σε σημείο να μετατρεπόμαστε σε τετράποδο γένος..

|ολόκληρο το άρθρο που ανέβηκε σήμερα στη Sportime εδώ...

''Αν δεν επιστρέψουμε στη μετάνοια σαν έθνος, δεν πρόκειται να βρεθούμε ποτέ στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»..." | γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης στη Sportime

... Ομόδοξα και ομοεθνή αδέρφια σκοτώνονται στο Ουκρανικό μέτωπο, οι οικονομίες έχουν τρελαθεί, οι ολιγάρχες έχουν αφηνιάσει, οι αγορές παραλύουν και μια φοβερή επισιτιστική κρίση προβάλει στον ορίζοντα.

Και εμείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Ως συνήθως αναλωνόμαστε σε αυτό που κάναμε ανέκαθεν.

Τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Σπαταλάμε φαιά ουσία για να φτιάξουμε κερκίδα.

Διαλέγουμε βιαστικά το «στρατόπεδο» μας και ταμπουρωνόμαστε πίσω από τις φωνακλάδικες αντιλήψεις μας, για να διδάξουμε ποια είναι η «σωστή πλευρά της ιστορίας».

Συμπεριφερόμαστε σαν αλάνθαστοι υπερασπιστές της αλήθειας, εκτοξεύουμε πυρά προς πάσα κατεύθυνση, αφορίζουμε a priori οτιδήποτε ενοχλεί την κοσμοαντίληψη μας.

Και κάποιες φορές βγάζουμε εκτός… συναγωνισμού ακόμα και το Ευαγγέλιο.

Είναι δυνατόν χριστιανοί άνθρωποι να μεταμορφώνονται σε πολεμοχαρή όντα και να φανατίζονται υπέρ οποιουδήποτε πολέμου;

Ακόμα χειρότερα κάποιοι αρέσκονται να το ρίχνουν στα εσχατολογικά «παζλ», ανακατεύοντας ψηφίδες προφητειών, και μεταδίδοντας πανικό σε ολιγόψυχους χριστιανούς.

Φτιάχνοντας ένα μενού από γνήσιες και αμφιλεγόμενες προφητείες βγάζουν το δικό τους πόρισμα (αχταρμά) αυτοδικαίωσης, γυρίζουν πλευρό και περιμένουν να τους έρθει η εθνική αναλαμπή ουρανοκατέβατη.

Βρε ταλαίπωρε άνθρωπε, εδώ δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις αν η είδηση που σου μετέδωσε το τάδε πρακτορείο ειδήσεων είναι αληθινή ή προϊόν προπαγάνδας, και βγάζεις ακλόνητο συμπέρασμα για τις θεϊκές αποκαλύψεις;

Οι προφητείες ναι μεν είναι «τηλεγραφήματα» του Θεού προς τους Αγίους, αλλά ποιος σου είπε πως γνωρίζει ο καθένας μας πνευματική «ανάγνωση»;

Δεν θα σε σώσει καμία κυβέρνηση, κανένας δημοφιλής ηγέτης και καμία προφητεία που έχεις βολέψει στα μέτρα σου, αν δεν ξεκινήσεις πνευματική επανάσταση από την ψυχή σου.

Για να δούμε τι θα γίνει αν ακουστούν ζωντανά οι σειρήνες στον δικό μας τόπο, και αν γίνουμε εμείς πρωταγωνιστές σε τηλεοπτικά δίκτυα άλλων χωρών, όπου ξένοι πολίτες θα κάθονται στη θαλπωρή του δικού τους καναπέ, για να δουν με την περιέργεια ενός σινεφίλ που βλέπει ντοκιμαντέρ, το πως θα οδηγούνται οι Έλληνες στα καταφύγια και στα στρατόπεδα.

Εκεί θα δεις που θα πάνε και οι κερκίδες, και οι προσωπολατρίες, και οι υψηλές αναλύσεις προφητειών, και οι σφυγμομετρήσεις, και οι πολιτικές κόντρες.

Χρειάζεται να φτάσουμε εκεί όμως..;

(Ολόκληρο το άρθρο του Ελευθέριου Ανδρώνη στη sportime.gr εδώ...)