Είναι ο αδελφός μου, ο Στάθης!

99 χρόνια μετά!

Ἡ Μαρία βρέθηκε στὸν δρόμο γιὰ τὸν ξεριζωμό, ἀνάμεσα στὶς ὑπόλοιπες Ρωμιές, μὲ τὰ 6 της παιδιὰ καὶ τοὺς γέροντες γονιούς της…

Κρατώντας σφιχτὰ στὴν ἀγκαλιὰ τὸ μωρό της, τὸν Στάθη της, ποὺ ἦταν δὲν ἦταν 2 χρονῶν…

[…]

«Ὅταν ὑπάρχουν τόσες ψυχὲς νὰ περισωθοῦν, οἱ ἀποφάσεις πρέπει νά᾿ ναὶ γρήγορες καὶ γενναῖες. Πρέπει νὰ τὴν πληρώσει ὅποιος καθυστερεῖ τοὺς ὑπόλοιπους. Ὁ πιὸ ἀδύναμος. Τελεία καὶ παύλα», τριβίλιζε ὅλο καὶ πιὸ φωναχτὰ στὸ ταλαίπωρο μυαλό της.
Ἡ καρδιά της πήγαινε νὰ σπάσει.
Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ὅμως γύρω της, τῆς φώναζαν τὸ ἴδιο.
Κοντοστάθηκε γιὰ λίγο.
Τὸ ἔβαλε στὸ στῆθος.
Ρούφηξε ἀχόρταγα ἐκεῖνο.
Τὴν πῆραν τὰ κλάματα.
Ἡ Κλεάνθη της, δίπλα της, τὴν ρώτησε τί ἔχει.
Σκούπισε μὲ τὴν ἀνάστροφη τὰ μάτια της.
«Τίποτα δὲν ἔχω. Προχωρῆστε ἐσεῖς! Νὰ ἀλλάξω τὸ παιδί».
Τοὺς εἶδε ν᾿ἀπομακρύνονται λίγα βήματα.
Βεβαιώθηκε πὼς ὅλοι τους κοιτοῦν μπροστά.
Τὸ ἔσφιξε στὴν ἀγκαλιά της.
Ὄχι πολὺ δυνατά, μὴν τὸ ξυπνήσει.
Τὸ κοίταξε μὲ λατρεία.
Καὶ τὸ φίλησε γλυκά.
Γιὰ τελευταία φορά.
Ἔφτιαξε τὸ ρουχαλάκι του καὶ τὸ ἀκούμπησε μαλακὰ στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου.
Σηκώθηκε.
Τὸ σταύρωσε.
Καὶ γύρισε ἀπότομα.
Κι ἄρχισε νὰ περπατάει γρήγορα νὰ προλάβει τοὺς ὑπόλοιπους.
Ἔνιωσε τὰ σώθικά της νὰ ξεριζώνονται.
Τὸ μέσα της ἄρχισε νὰ κραυγάζει.
«Κακούργα! Μάνα εἶσαι ἐσύ; Ποῦ τ᾿ἀφήνεις τὸ παιδὶ μονάχο;»
Τράβηξε δυνατὰ τὰ μαλλιά της.
Μὲ κλειστὸ τὸ στόμα.
Τοὺς ἔφτασε.
Πῆγε δίπλα στὴ μάνα της.
Στὸ σπαρακτικὸ βλέμμα, τῆς ἔτεινε νὰ κάνει τσιμουδιά.
Ἀκούμπησε τὸ κεφάλι της στὸ δικό της καὶ προχωρώντας ἔμπλεξε τὸ κλάμα τους κι ἑνώθηκε σὰν ἕνα.
Δὲν εἶχαν ἀκόμα προχωρήσει πολύ.
Στιγμὲς βαριές, αἰώνιες…
Γύρισε ἡ Μαρία νὰ δεῖ τὸν Στάθη της ἀπὸ μακριὰ γιὰ μία τελευταία, τελευταία φορά.
Πρὶν προλάβει ἡ μάνα της νὰ τὴν γυρίσει πρὸς τὰ ἐμπρός…
Γύρισε πρὸς τὰ πίσω καὶ ἐκείνη.
Ἕνας καβαλάρης φάνηκε ἀπὸ τὸ πουθενά …

(απόσπασμα από την ιστορία «Είναι ο αδελφός μου ο Στάθης» του Σταύρου Γουναρίδη που περιέχεται στο βιβλίο «Όταν ψιθυρίζει ο Θεός», με πρόλογο του Σταμάτη Σπανουδάκη, εκδ. Έαρ)

Ακούστε ολόκληρη την οπτικοποιημένη ιστορία στο βίντεο που ακολουθεί.

Αφήγηση: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος,

Μουσική επένδυση: "Η Σμύρνη" του Σταμάτη Σπανουδάκη.

Επεξεργασία ήχου: Studio 19st  Athens / sound &amp, multimedia team, Άγιος Δημήτριος Αττικής.

Δημιουργία βίντεο: amfoterodexios.blogspot.com

Παρουσίαση του βιβλίου "Όταν ψιθυρίζει ο Θεός" (βίντεο)

Μας το έστειλαν από τον ιστότοπο
"Άπαντα Ορθοδοξίας"

Στην παρουσίαση 
 συμμετέχουν κατά σειρά: 

η Δήμητρα Γκούτη-Τσιαμπόκαλου, επιμελήτρια των Εκδόσεων «Έαρ», φιλόλογος 

ο Σταμάτης Σπανουδάκης, κορυφαίος σύγχρονος μουσικός και συνθέτης 

η Νίκη Κατσιάπη, εκπαιδευτικός, MEd – PhD 

ο Σταύρος Γουναρίδης, εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής, δημιουργός του ιστολογίου «Αμφοτεροδέξιος» 

ο πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Ράπτης. 

[Τα videos (1) και (2) της παρουσίασης, όπως ανέβηκαν από το φιλικό μας ιστολόγιο "Άπαντα Ορθοδοξίας").

Δείτε ακόμα:

Το βιντεοκλίπ από το τραγούδι που γράφτηκε για την παρουσίαση του βιβλίου

και την ιστορία που περιέχεται στο βιβλίο

Είναι ο αδελφός μου, ο Στάθης 

Διαβάζει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

"Από την άλωση στην Επανάσταση..." ~ Χαράλαμπος Μηνάογλου–

Όσο θα υπάρχουν κάποιοι να αποδομούν τα πάντα,
τόσο εμείς θα ψάχνουμε να βρίσκουμε ποιοι έχουν τις δυνατότητες, αλλά και την διάθεση να μας πουν αλήθειες για την Πίστη μας και την Πατρίδα μας.
Ο Χαράλαμπος Μηνάογλου είναι από εκείνους που και γνωρίζουν και θέλουν και μπορούν.
Άκουσέ τον για λίγο και θα καταλάβεις.-
("συν αυτώ" ΥΓ:
Πολύχρονος...)

(Μας έστειλε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος)

Βρίσκει πάντα τον τρόπο ...

Κείμενο - Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

«Πατήρ» και «Υιός» τέλος ! (Τι "φύλου" τελικά είναι ο... Θεός;)

«Αγριεύουν» οι καιροί…

Ρεπορτάζ: Κίμων Χαραλάμπους

Μαθήτριες χριστιανικών καθολικών σχολείων μαθαίνουν πως ο Θεός είναι ουδέτερος φύλου και άρα λέξεις όπως «Κύριος», «Πατήρ», «Υιός» απαγορεύονται από τις προσευχές.

Δεν είναι αστείο είναι ρεπορτάζ αγγλόφωνων μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τις Sunday Times και την Daily Mail, σημαντικός αριθμός καθολικών σχολείων στο Brisbane της Αυστραλίας διδάσκει στους μαθητές συγκεκριμένη ορολογία αναφορά στον Θεό.

«Τοπ σχολεία, συμπεριλαμβανομένων των All Hallows, Stuartholme, Loreto College και Stuartholme School εισάγουν μία φεμινιστική οπτική στην χριστιανική βίβλο», γράφουν τα ρεπορτάζ.

Μεταξύ άλλον, αντί για «himself» (αρσενική αντωνυμία him) θα χρησιμοποιείται το «Godself».

Ως εκ τούτου λοιπόν αλλάζουν όλες οι προσευχές! Θα απαλείφονται λέξεις που παραπέμπουν σε «αρσενικό φύλο», όπως «Πατήρ» και «Υιός».

Ο Θεός θα παρουσιάζεται ως άφυλος ή ως ερμαφρόδιτος, προσαρμοσμένος στην νέα θεωρία της Πανθρησκείας.

Η αρχή έγινε σε σχολεία της Αυστραλίας. Τι θα γίνει αν μας πουν τα ίδια και στην Ευρώπη;

Τα σχόλια δικά σας!

Πηγή: εδώ και εδώ

(Μας έστειλε ο αγαπητός μας, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος )

Μετά τη βροχή ...

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

[...] Μετά τη βροχή 

πώς ηχεί η ηχώ.

Μετά τα δάκρια

πώς μιλάει η καρδιά σου!

Α. Βοζνεσένσκι

(Ρώσσοι Λυρικοί, Αθήνα 1982)

Απολέλυσαι... (Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος)

Σε ψυχές πέτρινες

Τη φωτογραφία μας έστειλε ο φίλος Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

"Η ηθοποιΐα είναι τέχνη που μπορεί να οδηγήσει στον Θεό..." ~ Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

Συνέντευξη με τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και δάσκαλο, Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 15.05.2020 - Μια εκπομπή της Σοφίας Χατζή, στο σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας 91.2 FM που μεταδίδεται τις εργάσιμες μέρες, κάθε μεσημέρι στις 12:10 έως 13:00. Επιμέλεια ήχου & μουσικής: Βαγγέλης Σφακιανάκης δείτε περισσότερα στο youtube... ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ: https://www.youtube.com/playlist?list... δημιουργία βίντεο: kkaratz@gmail.com

☆ Είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΩΡΟ (εκ Θεού...) στην Ελλάδα και στον Ελληνισμό... (και εν μέσω 40κοστής ένα Φοβερό ... "προΦιτερόλ"...)

 

__ «ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ» 

 __«Από τα Φάρασα στον Ουρανό»

Δεν είναι απλώς 

ένα πολύ πολύ ωραίο σήριαλ... 

- είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΩΡΟ

 (εκ Θεού !) 

στην Ελλάδα και στον Ελληνισμό !!! 

Ιστορικώς δε... 

θαρρώ πως προβάλλεται... 

την ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ εποχή

 - τώρα, 

που η χώρα το έχει, 

πραγματικά, 

πολύ μεγάλη ΑΝΑΓΚΗ!!! 

ΟΛΑ ΥΠΕΡΟΧΑ...

σκηνοθεσία, 

 σενάριο, 

 μουσική, 

φωτογραφία, 

 σκηνικά, 

κοστούμια, 

 και φυσικά... 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ερμηνείες! 

Είναι σίγουρα μια ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ δουλειά  

- ... ευλογημένη ΑΝΩΘΕΝ !!!

    

- σκηνοθεσία : Στάμος Τσάμης                  

- ως Άγιος Παΐσιος... 

   ο Προκόπης Αγαθοκλέους 

Ο Θεός να σας έχει ΟΛΟΥΣ καλά!!! 

ΠΟΛΥ σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ !

  |Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος 

   ☆ "αμΦ." ΥΓ:

Εμάς πάντως, δεν ξέρουμε να το εξηγήσουμε, αλλά μάς έμεινε μια γλύκα από το χθεσινό επεισόδιο.

Σαν να καταβροχθήσαμε ένα προΦιτερόλ,  ένα πράγμα. 

Κι όχι συνηθισμενο. 

Να, σαν αυτά που πάλευε να περιγράψει ο Κωνσταντίνου στην σκηνή με την Αλίκη...

Το Φάγαμε, το κατευχαριστηθήκαμε χθες το βράδυ. 

Και μας έμεινε η γλύκα...

(Ωραία 40κοστη κάνουμε!)

Από εμάς τους ...γλυκατζήδες, λοιπόν...

Ευχαριστίες σε όλους σας!

Ξέρετε πλέον εσείς...

Ο Άγιός μας να είναι πάντα δίπλα μας!

✔ Είναι επικίνδυνα εδώ... |Δεν βαριόμαστε ποτέ μαζί σας, αδέλΦια από την απέναντι μεριά...

 

 Είναι φοβεροί, ρε φίλε... Θα μας (απο)τρελάνουν!

Τώρα τους ενόχλησε η ιστορία του παππού μου του Σταύρου...

Δεν είναι, λέει, κατάλληλη για κάτω των 18...

εγώ πόσα να αραδιάσω απ΄αυτά "που επιτρέπονται" τώρα, που δεν θα τολμούσαμε πριν λίγα μόνο χρόνια, όχι να τα ξεστομίσουμε, αλλά ούτε να τα σκεΦτούμε...;;;

ΥΓ:

Αλλά μάλλον έχουν δίκιο οι ανθρώποι.

Γίνεται ένα παιδί, τη σήμερον ημέρα, να διαβάζει (που τέτοια τύχη;) ιστορίες ηρωισμού; 

Α πα πα! Τζιζ...

(δες τι γράφουν οι αθεόφοβοι...):

"Το παρακάτω περιεχόμενο μπορεί να περιέχει παραστατικές ή βίαιες εικόνες. Συνιστάται η κρίση του θεατή..."

              Ένιωσα πως όΦειλα να σας τα πω.

  |πηγαίντε, αν θέλετε, κατευθείαν στο επικίνδυνο σημείο - στο 02:19 - για να το διαπιστώσετε από μόνοι σας.

  Αν βέβαια "κατανοείτε και επιθυμείτε να συνεχίσετε"...

   αΦηγείται ο υπέροχος φίλος και αδελΦός Ηθοποιός και Σκηνοθέτης, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος...

                                   εδώ...

"Ὡς πότε θα μαγαρίζουν τα σπίτια μας τουρκοσειρές;" Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος-Κιλκίς

«Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα μάτια, τὴν πανωραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του.

Γιατί; διότι «ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα. Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε. Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε. Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει. Καὶ χαλᾶ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ κτίσει. Καὶ ἱεροσυλεῖ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει».

(«Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ἐ-Στ’, Λευκωσία 1994, σέλ. 195).


Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγὲς στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε ἡ συμβίωση μὲ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο.

Ἀλλὰ τώρα ποὺ καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινοὶ μουσαφιραῖοι, φίλοι καρδιακοί, οἱ γλυκανάλατες, σαχλὲς τουρκοσαπουνόπερες. Οἱ Γενοκτόνοι τοῦ λαοῦ μας, οἱ ἐγκληματίες, οἱ δολοφόνοι τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Σολωμοῦ, τοῦ Ἡλιάκη, τῶν...τριῶν ἡρώων τῶν Ὑμίων, οἱ χειροκροτητὲς τοῦ αἱμοσταγῆ Ἐρντογᾶν, δόξη καὶ τιμή, μπῆκαν στὰ σπίτια μας.

Χάθηκε ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα. Φτώχυνε τὸ κράτος, τὸ καταλήστευσαν οἱ κοπροπολιτικάντηδες, ἀλλὰ ἡ ἀηδία, ἡ ἀπόρριψη ἐπεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἒς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς.

(«Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποιητὴς Τάσος Λειβαδίτης).

Οἱ ἀνίκανοί της σήμερον, δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα πέφτει, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει.


Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβὰν στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης.

Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο

(Ὡραία ἡ ἱστορία. Τοῦρκοι, Μπραϊμηδες τῆς Λιβύης, Ἐρντογάνηδες καὶ λοιπὰ Μεμέτια, τὰ ταγκαλάκια, ξανασμίγουν σήμερα, γιὰ νὰ πνίξουν τὸν Ἑλληνισμό. Μόνο ποὺ τώρα λείπουν οἱ Κολοκοτρωναῖοι, πού, κατὰ τὸν Ἐλύτη, ἦταν ἱκανοὶ νὰ ἀποβάλουν τὴν «τόσων αἰώνων δουλεία, μὲ σκέτο σαπουνόνερο»),

Eπιστρέφει, λοιπόν, μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο.

«Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος.

«Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης.

Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη.

Τοῦ λέει ὁ Κανάρης:

«Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα. Γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε τὸ νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα» ἀποκρίνεται ὁ ξένος.

«Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε τσατισμένος ὁ Κανάρης.

Καὶ ἀφοῦ ὑπόγραψε:

«Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερᾶς Συμμαχίας”.

Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε».

(Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός).

Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ τὴν παραδώσει τὴν Πόλη» ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε.

Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν. («Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμε εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης», λέει ὁ στρατηγός).

Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἠρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;». Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21.

Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τοῦ Γένους οἱ ἐπιφανεῖς.

«Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο• τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». «Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελὰς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἠδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη ἀβασίλευτη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πὼς ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μέσα ἀπὸ τὸ μνῆμα». Ἀπ’ τὰ μνήματα, ἀπ’ τὰ λευκασμένα κόκκαλα, ἐξ ἄλλου, βγαίνει ἡ λευτεριά. Εἶναι ἡ πατρίδα, θυσία καὶ «ἔντιμος πενία»

(Λέει ὀ Παπαδιαμάντης. Πενία, ὄχι φτώχεια. Πενία σημαίνει ἐγκράτεια καὶ ὀλιγοδεϊα, βίος ὀρθόδοξος).

Καί …«φίλει τὴν πατρίδα καν ἄδικος ἡ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι «Ψωροκώσταινα».

Την μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα.

Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος ἂς χαθεῖ, μαζὶ καὶ οἱ μετριότητες ποὺ τὴν ἀπομυζοῦν.

Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. Νὰ μὴν ἀκοῦν τὰ παιδιά μας, οἱ μαθητές μας τὰ βαρβαρόηχα λόγια.

Κάποτε στὴν ἴδια γλώσσα ἀκούγονταν διαταγὲς ξεκληρίσματος.

Μὴν ξεχνᾶμε….
Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε.


«Ἡ Ἔλενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲν καταλάβαινα. Ἀγνοούμενος» ἔγραφε ἕνα Ἑλληνάκι τῆς Κύπρου λίγο μετὰ τὴν «εἰρηνικὴ» ἀπόβαση τοῦ Ἀττίλα, ὡς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ κάθε τουρκοτζουτζές.


Καὶ τί θὰ ‘λέγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

πηγή

* Δες τι σχετικό μ΄αυτά που λέει ο Δάσκαλος,
μας έστειλε ο φίλος, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος...


"Στην αλυσίδα B&M στην Αγγλία πουλάνε καλάθι με χάρτη,
όπου η Τουρκία έχει φτάσει ως...την Στερεά,
έχει αφήσει λίγο Θεσσαλία,
και έχει πάρει και όλα τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη..."

(πάτησε πάνω στην φωτογραφία, αν θέλεις να δεις το δημοσίευμα...)

* Άνθρωποι του λόγου και της τέχνης ζητούν δημοψήφισμα

Εκτός από:

• την κοινότητα του Αγίου Όρους,
• την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας,
• τους δεκάδες δήμους της Βορείου Ελλάδας,

αλλά και άλλες προσωπικότητες, με κορυφαίο 

• τον Μίκη Θεοδωράκη 

απαιτούν κι εκείνοι δημοψήφισμα από την κυβέρνηση.
Ο κατάλογος θα συνεχίσει να συμπληρώνεται:

• Αθερίδης Θοδωρής, ηθοποιός, σκηνοθέτης
• Αντιόχου Γιάννης, ποιητής
• Αξελός Λουκάς, συγγραφέας – εκδότης
• Ασωνίτης Αλέξανδρος, συγγραφέας
• Βαλτινός Θανάσης, συγγραφέας
• Βάμβουκας Γεώργιος, καθ. πανεπιστημίου
• Βασιλακόπουλος Γιώργος, πρόεδρος Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης πρώην πρ. FIBA, Γαλάτουλας Πέτρος, Πρόεδρος SENATE OF HELLENIC AMERICAN ORGANIZATION και A’ Αντιπρόεδρος Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης
• Γερμανός Βαγγέλης, τραγουδιστής, συνθέτης,
• Δαμαβολίτης Κώστας, πρ. βουλευτής,
• Δημητρούκα Αγάθη, ποιήτρια,
• Διγενή Σεμίνα, παρουσιάστρια,
• Θεοχάρους Ελένη, ευρωβουλευτής,
• Καλεντερίδης Σάββας, γεωπολιτικός αναλυτής,
• Καραθανάσης Θανάσης, καθ. πανεπιστημίου,
• Καραμπελιάς Γιώργος, συγγραφέας, κίνημα Άρδην,
• Κότσιρας Γιάννης, τραγουδιστής,
• Κρούσκα Βέρα, ηθοποιός,
• Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος, ηθοποιός
• Λιγνάδης Δημήτρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός,
• Μάνου Αφροδίτη, τραγουδίστρια,
• Μαχαιρίτσας Λαυρέντης, τραγουδιστής,
• Μηλιώκας Γιάννης, τραγουδιστής,
• Μητσιάς Μανώλης, τραγουδιστής,
• Νικολάου Λιζέτα, τραγουδίστρια,
• Νόλλας Δημήτρης, συγγραφέας,
• Ξαρχάκος Σταύρος, συνθέτης,
• Παπαθεμελής Στέλιος, πρ. Υπουργός,
• Παπακωνσταντίνου Βασίλης, τραγουδιστής,
• Πισσίας Βαγγέλης, δρ διεθνών οικονομικών σχέσεων,
• Ρέππας Μιχάλης, σεναριογράφος, ηθοποιός
• Ρινάλντι Ρούντι, εκδότης εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς,
• Σαΐα Ηρώ, τραγουδίστρια,
• Σεραφείμ, μητροπολίτης Πειραιώς,
• Σηφάκης Ιωσήφ, πληροφορικός, γαλλική ακαδημία επιστημών,
• Σόρογκας Σωτήρης, ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτονικής,
• Τετράδης-Παπαδόπουλος Γιώργος, δημοσιογράφος
• Φιλιππίδης Δημήτρης, πρόεδρος Παμμακεδονικής Ένωσης Αμερικής
• Φράγκος Φραγκούλης, πρ. ΑΓΕΕΘΑ, πρ. υπουργός,
• Χουλιαράς Γιώργος, γλύπτης,