✨ Ευλαβικό α(μ)Φιέρωμα στον Νεομάρτυρα, Ευγένιο Ροντιόνωφ (+23.5.1996)

{Η ερώτηση προς το τέλος,

δεν είναι για να την απαντήσουν τα παιδιά μας.

Για μας που τα μεγαλώνουμε είναι...

Ναι;}

Μακάρι να μη γίνει ποτέ ο πόλεμος, που ετοιμάζουν οι "φίλοι" και οι "εχθροί" μας!
Ή αν δεν γίνεται αλλιώς,
ν΄αργήσει όσο γίνεται...
Το σίγουρο,πάντως είναι, πως νικητής σε κάθε πόλεμο αναδεικνύεται εκείνος ο "στρατός", που έχει τους περισσότερους Ευγένιους Ροντιόνωφ από την δική του πλευρά...

Εμείς, ας πούμε...
Μη γένοιτο...
Αλλά, όσα ξύλα κι αν χτυπήσουμε, όσους κόρφους κι αν ...φτύσουμε...
Αν αύριο το πρωί θα ήμασταν αναγκαστικά υποχρεωμένοι να μπλεχτούμε σε μια αναπόφευκτη πολεμική σύγκρουση...

   Και Η ΕΡΩΤΗΣΗ είναι:
Πόσα από τα παιδιά που σήμερα ανατρέφουμε, θα είχαν τα πνευματικά "κότσια" να στηλώσουν το λαιμό τους, κρατώντας σφιχτά τον σταυρό στα χέρια τους; 

Πόσα;

                                  |σ.Β.Γ.

O σταυρός του νεομάρτυρος Ευγενίου Ροντιόνωφ (+23.5.1996) στα χέρια της μητέρας του...

(την παραπάνω φωτό πήραμε από τον Misha Sarov)

* {Για να θυμηθούμε, μέρα που΄ναι τι ακριβώς έγινε, ας ρίξουμε τη ματιά μας στα παρακάτω...}

O νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας επί επαράτου Γέλτσιν. 

Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος και να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας, όπως είπε ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.
Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών. 

Παρόλο ότι δεν μεγάλωσε σε ένα ευσεβές περιβάλλον δεν αποχωριζόταν ποτέ τον μικρό σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του στα 11α γενέθλια του.
Από αυτό τον μικρό σταυρό αναγνώρισε η μητέρα του το σώμα του που κειτόταν σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με τρείς άλλους συστρατιώτες του.
Για την γενναία άρνηση του να αποχωριστεί αυτό το σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη στον Εσταυρωμένο εσφάγη ως αμνός στις 23 Μαϊου 1996. 

Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.

Η τραγική μητέρα άρχισε να ψάχνει μόνη της για να βρεί το γιο της αμέσως μόλις έμαθε ότι ήταν αιχμάλωτος στα μέσα Φεβρουαρίου του 1996 και επι 9 συνεχείς μήνες. 

Πληροφορήθηκε ότι ήταν νεκρός τον Σεπτέμβριο του 1996. 

Τότε έβαλε υποθήκη το σπίτι της στη Μόσχα για να εξασφαλίσει χρήματα, απαραίτητα για τις συναλλαγές με τους αντάρτες και άρχισε να ψάχνει τον τόπο που ετάφη ο γιός της. 

Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές, ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της, Ruslan Khaikhoroyev.
Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.

Η μητέρα αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή. 

Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.
Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τα νεκρά του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.
Ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε πέντε μέρες μετά την ταφή του γιού του.

Στο βίντεο εμφανίζεται και η μητέρα του, η οποία είναι πια γνωστή σε μεγάλα τμήματα του ρωσικού λαού ως «η μητέρα του Ευγένιου».
Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. 

Ηδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ΄ ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του, κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν...

(Γιάννης Τσιτλακίδης)

ΥΓ. "αμφ.":
Δες το βίντεο, 

που οι ίδιοι οι "δήμιοί" του τράβηξαν,
μόνο όμως αν αντέχεις...εδώ!)

|ούτε που θυμόμαστε πότε το τρωτοαναρτήσαμε όλο αυτό.

Σαν σήμερα το 2019 πρέπει να΄τανε.

Μήπως όμως - από τότε που έγινε γνωστός ο Άγιος αυτός Παλίκαρος - άλλαξε κάτι;