☆ "...Δεν ήθελε στον τόπο του να γίνει δικηγόρος, ούτε έμπορος και άρχοντας, του πλούτου νικηΦόρος... Μα στην Αθήνα έφτασε μαζί με τον Γρηγόρη και κατασκήνωσαν ψηλά στου Πνεύματος τα όρη... Κι αφού διδάχθηκε άριστα όλες τις επιστήμες, γύρισε στην πατρίδα του με Θεϊκές ευθύνες... Δημιουργεί ιδρύματα, μιά πολιτεία στήνει, όλο τον πλούτο στο λαό και στο φτωχό αφήνει... Γέροι θα βρούν τη στέγη τους, τα ορφανά πατέρα, νοσοκομείο ο άρρωστος κι ο ξένος την παρέα... Στα λίγα χρόνια που 'ζησε και έγινε Μεγάλος, ποτέ δεν καταγράφηκε ύψη να φτάσει άλλος... Απ' τα σαράντα ένα του που επίσκοπος θα γίνει, μέχρι τα σαρανταεννιά, τους χρόνους του τους κλείνει... Κι είν' εντελώς απέναντι εκείνου στις μπροσούρες, του αμαξάρη κι ευτραφή με ροδαλές τις μούρες...

 

|ας γιορτάσουμε όλοι μαζί, 

μέρα που'ναι!

Όχι άλλο τον "αη Βασίλη"!

Φτάνει πια...

Να πανηγυρίσουμε, μαζί με όσους και όσες γιορτάζουνε μαζί του, τον Μέγα Επίσκοπο Καισαρείας Βασίλειο!

 Και ίσως μας βοηθήσουν τα στιχάκια της λαϊκής σοΦίας, 

που σίγουρα εκπροσωπεί μοναδικά η Ελένη Ζεάκη...

"Το χρόνο που δεχτήκαμε 

όλη η γη γιορτάζει 

κι ο Μέγας ο Βασίλειος 

δώρα παντού μοιράζει...

Και είναι οικουμενικός!

Κινέζοι και Μογγόλοι,

ξέρουν δεν ξέρουν,

 βρίσκονται στη μοιρασιά του όλοι...

Τι κι αν δεν είναι χριστιανοί 

κι αν δεν αναγνωρίσαν.

Ποιός θεμελίωσε τη γη

και τ' άστρα ποιοί τα στήσαν...

Όλοι στον άβακα μετρούν 

Την Ενανθρώπιση Του!

Τα δυό χιλιάδες είκοσι 

έξι απ' Τη Γέννηση Του...

Πάρτε νταούλια και βιολιά,

λαούτα και ζουρνάδες,

να κατεβούν κι οι αγγέλοι 

να πούνε μαντινάδες... 

Να στέκει ο Βασίλειος 

μέσα σε κάθε σπίτι,

να ευλογείται η χαρά 

να παίρνει δρόμο η λύπη...

Αυτός δεν είναι Άγιος 

απλώς σαν τόσους άλλους!

Ο Κύριος, μωρό παιδί, 

βάνει τον στους Μεγάλους...

Η Εμμέλεια τον γέννησε 

κι ήταν πρωτότοκός του,

το όνομα Βασίλειος 

ήτανε του πατρός του.

Λέγεται ο πατέρας του,

έσκισε την καρδιά του,

γονατιστός με δάκρυα 

ζητούσε την υγειά του...

Γεννήθηκε ασθενικό 

έτοιμο να πεθάνει!

Τον χιλιοπαρακάλεσε 

κι η πίστη θα το γιάνει...

Κι όχι απλώς του χάρισε 

καρδιά που να χτυπάει 

μα χάρισμα στην κορυφή 

Του Πνεύματος να πάει...

Και ήταν από παιδί σοφό 

κι οι δάσκαλοι θαυμάσαν, 

στο ύψος της διάνοιας

όλοι μαζί δε φτάσαν...

Λιγνό και ομορφόστολο,

 χρυσά ζωγραφισμένο 

μας έχει ο Γρηγόριος 

τον φίλο του δοσμένο...

Δύο Μεγάλοι ήτανε, 

φίλοι και Ιεράρχες,

θερμοί Πνευματοφύλακες

στέκουν σε Χριστομάχες... 

Καλλιεργούσε ο Αρειανός 

μεγάλη αποστασία 

κι έσπερνε ζιζάνια 

μέσα στην Εκκλησία...

Κι ήτανε ο Βασίλειος 

στον τέταρτο αιώνα 

θεμελιωτής Της Πίστεώς 

Μεγάλος του αγώνα...

Πήρε δρεπάνι θερισμού 

απο τον Αθανάση,

τον Μέγα εκείνο Άγιο 

και πιο βαθιά θα φτάσει...

Φτάνει με κείμενα παντού 

και σταματά το ψέμα 

κι η πίστη θεμελιώνεται,

Βασίλειε από 'σένα!

Μεγάλοι περισπούδαστοι

μα ταπεινοί συγχρόνως, 

στο σπίτι του Βασίλειου

ζούσε Ο Θεός αφθόνως...

Απ' τη Μακρίνα τη γιαγιά, 

η μάνα κι ο πατέρας 

μ' όλα τα τέκνα πολεμούν 

το κοσμικό το τέρας...

Παρόλο που ήταν πάμπλουτοι,

σοφοί και μορφωμένοι,

ήτανε οικογένεια 

Στον Κύριο δοσμένη...

Κι είδαν Τη Χάρη του μικρού 

και δεν τον εμποδίσαν,

αντίθετα να μορφωθεί

να φύγει τον αφήσαν... 

Δεν ήθελε στον τόπο του

να γίνει δικηγόρος,

ούτε έμπορος και άρχοντας,

του πλούτου νικηΦόρος...

Μα στην Αθήνα έφτασε 

μαζί με τον Γρηγόρη

και κατασκήνωσαν ψηλά 

στου Πνεύματος τα όρη...

Κι αφού διδάχθηκε άριστα 

όλες τις επιστήμες,

γύρισε στην πατρίδα του

με Θεϊκές ευθύνες... 

Δημιουργεί ιδρύματα,

μιά πολιτεία στήνει, 

όλο τον πλούτο στο λαό 

και στο φτωχό αφήνει...

Γέροι θα βρούν τη στέγη τους,

τα ορφανά πατέρα,

νοσοκομείο ο άρρωστος 

κι ο ξένος την παρέα... 

Πρότυπο ήταν σ' όλα του

να διδαχθούμε πλήρως,

είτε φτωχοί ή πλούσιοι, 

είτε λαός και κλήρος...

Στέκει ο Ιουλιανός 

γνωστός ως Παραβάτης,

εχθρός και της καταστροφής 

του έργου του εργάτης...

Μα ο λαός του προσφορά 

θα κάνει ό,τι έχει,

να πολεμήσει με χρυσό 

του δίνει ό,τι έχει... 

Μα βγαίνει ο Μερκούριος 

ο Άγιος μπροστά του

και τρέχει ο Ιουλιανός 

έντρομος στη φωλιά του...

Ο Άγιος επίσκοπος 

για να τα επιστρέψει,

δίκαια βάζει σε ψωμιά 

μέσα να τους τα πέψει...

Κι έτσι καθιερώθηκε 

του Βασιλειού η πίτα,

της πίστεως επιστροφή 

της δωρεάς τους ήταν... 

Μέσα στα τόσα θαυμαστά 

 Θείας Βουλής του έργα 

ήταν Η Λειτουργία του

στου ουρανού τα μέτρα... 

Είναι εκτενής και την τελεί 

δέκα φορές το χρόνο,

στις μεγαλύτερες γιορτές 

η Εκκλησία μόνο...

Στου ταπεινού Βασίλειου 

το βλέμμα θα ακουμπήσει 

κι Η Βασιλεία Του Θεού 

τη συνταγή θα αφήσει...

Μα αυτό το σώμα το χτυπά 

με άσκηση μεγάλη 

και ζει μες στο ρασάκι του

φτωχά όπως οι άλλοι...

Στα λίγα χρόνια που 'ζησε 

και έγινε Μεγάλος,

ποτέ δεν καταγράφηκε 

ύψη να φτάσει άλλος... 

Απ' τα σαράντα ένα του

που επίσκοπος θα γίνει, 

μέχρι τα σαρανταεννιά 

τους χρόνους του τους κλείνει...

Κι είν' εντελώς απέναντι 

εκείνου στις μπροσούρες,

του αμαξάρη κι ευτραφή

με ροδαλές τις μούρες... 

Μόνο η αγάπη στα παιδιά 

απ' όλα ετούτου στέκει... 

Τον Άγιο προστάτη του

κάθε παιδάκι έχει...

Πέρνα Βασίλη στην καρδιά 

και σφράγισε με μέλι,

βάλε κερί, ποτέ κακό 

άνθρωπος να μη θέλει...

Δώσε στους νέους που αγαπάς 

χαρά, ελπίδα, ήθος,

αγάπη και φανέρωσε

Του Ελέους Του το πλήθος...

|Ελένη Ζεάκη

☆ κι απάνω στην αρχική εικόνα 

αν ζουλήξεις,

κάλαντα από την Κρήτη μας 

αμέσως θ'απαντήσεις...