☆ "...Ήτανε πολύ δύσκολος ο στόχος που είχε θέσει κι έτσι καρφάκι έγινε στου διάβολου το φέσι ...Του εμφανίζεται Ο Χριστός! "Πού ήσουνα "; Φωνάζει! Πονετικό ερώτημα παιδιού, που μάνα κράζει... "Εδώ Ήμουν, Αντώνιε! Κάθε στιγμή σου είδα! Μάρτυρα αγώνα έδωσες στου κάκου την παγίδα... Τον ορμηνεύει Ο Κύριος να προχωρήσει κι άλλο, ποιός τόπος θα τον έκανε καθηγητή Μεγάλο...

 

          |γράΦει η Ελένη Ζεάκη

    

      Έχ' όνομα Ρωμαϊκό 

Αντώνιο τον είπαν 

γιατί στην Αλεξάνδρεια 

τέτοια αρχή την είχαν

Δυόμιση αιώνες μέτρησαν 

απ' Του Χριστού Τη Γέννα 

τη μέρα που του φώναξε 

στον κόσμο Αντώνη πέρνα

Είχε γονείς χριστιανούς 

Νότιοαιγυπτίους 

και φαίνεται το χάρισμα 

είχε αυτούς αιτίους

Δεν έβγαινε απ' το σπίτι του

σαν τ' άλλα τα παιδάκια 

παιχνίδια δεν αγάπησε 

να παίζει στα σοκάκια 

Και όταν ήρθε ο καιρός 

να πάει στο σχολείο 

πεισματικά το αρνιότανε

να ανοίξει το βιβλίο 

Ήταν ζυμάρι άπλαστο 

κι ήταν επιταγή του

έτσι να μείνει ζήτησε 

σεμνά απ' τους γονείς του

Μονάχο του να ζυμωθεί 

μέσα στην εκκλησία 

και μοναχό του πήγαινε 

στη Θεία Λειτουργία 

Και έπαιρνε η ζύμη σχήματα 

νοήματα και λέξεις 

και έγινε νοστιμότατος

άρτος Της Θείας τέρψης

Πεθάνανε κι οι δυό γονείς 

με μιά αδερφή μονάχοι 

μένουν και στα δεκαεπτά 

καλό κουμάντο θα 'χει

Ακούει στο Ευαγγέλιο 

"Πίσω μου αν θες να είσαι 

δώρισε τα υπάρχοντα 

και εκεί όλα τα άλλα κλείσε"

Τριακόσια στρέμματα είχανε 

στο Δήμο τα χαρίζει 

"Μην μεριμνάς για τ' αύριο"

Κύριος του ορίζει...

Πουλάει ότι είχανε 

και δεν κρατάει μία, 

παρότι κληρονόμησαν

τέτοια περιουσία

Την αδερφούλα του καλεί 

κι εκείνη να μονάσει 

και να'τον τον Αντώνιο, 

που μπόρεσε να φτάσει!!

Ζυγώνει σ' ένα γέροντα

σαν μοναχός που ζούσε 

"Κράτα και μένα δίπλα σου"

Με πόθο το ζητούσε 

  "Όχι παιδί μου δε μπορώ, 

πήγαινε μείνε μόνος "

Και υπακούει ευλαβικά 

σαν να 'ταν Θείος Νόμος 

Εκεί αρχίζει προσευχή 

κι άσκηση δίχως γνώση 

μόνο ζητά απ' Το Θεό 

Εκείνος να την δώσει

Ήτανε πολύ δύσκολος 

ο στόχος που είχε θέσει 

κι έτσι καρφάκι έγινε 

στου διάβολου το φέσι 

Να τον πατάξει διάλεξε 

με κοσμική αλήθεια 

"Ήσουνα κύρης κι έγινες 

με κακομοίρη ίδια... "

Ούτε λεφτά να ελεεί

ούτε ψωμί να τρώει 

ούτε να κάνει απόγονους 

ούτε να έχει σόι 

Έπεσε κατά πάνω του 

να τον κατασπαράξει

με λογισμούς απόγνωσης 

και ηδονής ν' αλλάξει 

Τα γόνατα του πόνεσαν

και δε θα μετανιώσει 

Στο τσίμπημα αντίδοτο 

πιο ισχυρό θα δώσει 

Λίγο νεράκι μοναχά 

παίρνει και το Βαγγέλιο 

μέσα σε τάφο θα χωθεί 

που 'χε τη γη θεμέλιο 

Ίσα που χώραγε κι αυτός 

με κόκκαλα, κρανία 

που 'ταν  των ειδωλολατρών

όργανα για μαγεία

Κι εκεί αρχίζει μπαντιρντί

που οι λογισμοί ήσαν γλέντι, 

θηρία του εμφανίζονταν 

και του 'σκίζαν το μπέτι 

Πολλά συγχρόνως έπεφταν 

κατά εκατοντάδες, 

λιοντάρια φίδια ελέφαντες, 

όρνια σκυλιά και σαύρες 

Μα εκείνος απ' την προσευχή 

είχε ουράνια μέτρα 

διόλου δε φοβήθηκε 

μα έπιασε κουβέντα 

"Είν' από σας αδύνατο 

κακό εγώ να πάθω 

και που με επισκέπτεστε 

μεγάλο καύχημα 'χω..."

"Απέναντι στου Μιχαήλ 

τη δύναμη είστε σκόνη 

γι' αυτό έρχεστε πολλοί μαζί, 

μ' αυτός μόνος ζυγώνει..."

"Απάνω μου δεν έχετε 

καμία εξουσία 

Ο Αναστάντας Κύριος 

κρατάει τα ηνία..."

Κι  όπως σωστά τους τα 'λεγε, 

άφρισαν οι διαβόλοι 

κι επέτρεψε Ο Κύριος 

να τον χτυπήσουν όλοι!

Ακούγανε οι περαστικοί 

τα ουρλιαχτά μονίμως 

στην κλειδωμένη πόρτα του

έκανε κρότο ο ήχος! 

Κάποτε αποφασίσανε

Το Αντωνιώ να βρούνε 

που γένια άσπρα θα 'χανε

στην κεφαλή του βγούνε 

Σπάνε την πόρτα 

Τι να δούν... ήταν χιλιοδαρμένος

λιπόθυμος και σκέφτηκαν 

πέθανε ο καημένος 

Τον ετοιμάζουν με έθιμα 

για της ζωής το τέλος 

κι εκεί που τον έκλαιγανε

πετιέται σαν το βέλος!

Άλλη διευκρινιστική 

κουβέντα δε θα βγάλει 

"Εκεί που με μαζέψατε

γυρίσετέ με πάλι"!

Έτσι έγινε ο ταπεινός

Αντώνιος Μεγάλος, 

εχθρός εχθρού αιώνιου

απου μισεί το κάλλος 

Μέσα στο ταφικό κελί 

είκοσι χρόνια πάλη 

έδινε και διδάχθηκε 

να πολεμήσουν κι άλλοι 

Αλλάζει τόπο κατοικεί 

στα Δυτικά του Νείλου, 

σε σπήλαιο του χάροντα 

και του θανάτου φίλου 

Πάει και ταμπουρώνεται

σε μιάς σπηλιάς την ξέρα

μόνο κοράκια κι ερπετά 

που ήτανε θα ξέραν

Του εμφανίζεται Ο Χριστός!

"Πού ήσουνα "; Φωνάζει!

Πονετικό ερώτημα 

παιδιού, που μάνα κράζει... 

"Εδώ Ήμουν, Αντώνιε!

Κάθε στιγμή σου είδα! 

Μάρτυρα αγώνα έδωσες 

στου κάκου την παγίδα..."

Τον ορμηνεύει Ο Κύριος 

να προχωρήσει κι άλλο 

ποιός τόπος θα τον έκανε 

καθηγητή Μεγάλο 

Πλέον για αυτόν ήταν αλλιώς, 

πτυχίο είχε πάρει, 

μα και για  διδακτορικό 

ήτανε παλικάρι

Είχε Τη Γνώση Του Θεού 

σαν λύρα με δοξάρι 

και τόνε βάζει Ο Χριστός 

και μαθητές να πάρει 

Κάνει λοιπόν υπακοή, 

σχεδόν εξήντα ήταν 

κι οι Αιγύπτιοι καθηγητή 

κοτζάμ Μεγάλο βρήκαν!

Και πλησιάζαν οι σοφοί 

να δούν το μεγαλείο, 

τέτοια σοφία που 'βρισκε 

χωρίς να δει σχολείο;

Με το σαγόνι χαμηλά 

καθέ σοφός θα μείνει 

"Ο Νους μας πρώτος φτιάχτηκε 

κ' ύστερα η επιστήμη..."

Παρά την τόση φήμη του

μικρό παιδάκι μένει, 

απλό γλυκό αυθόρμητο 

κι όλο να παίζει θέλει!

Του το σφυρίζει Ο Θεός 

οι διωγμοί αρχίζαν...

και πηλαλάει ο γέροντας 

εκεί που τους θερίζαν 

Στέκεται επιδεικτικά 

μπροστά σαν δικηγόρος, 

παρηγορεί τους χριστιανούς, 

κράζει τους κατηγόρους 

Μα ήτανε απ' Το Θεό 

να μην τον ενοχλήσουν 

γιατί με λίγη λογική 

έπρεπε να τον σβήσουν!!

Μα αυτοί με μάτι σκοπικό

βλέπαν κι ας τους χυνόταν,

μάρτυρας θα γινότανε 

αν του συνοριζόταν 

Για εκείνον όρισε ο Χριστός 

ως τα εκατό να ζήσει, 

τέσσερα ακόμη του δώσε 

πολλή δουλειά ν' αφήσει...

Οι λόγοι του υπέρτατοι,

απλοί και μ' ευστροφία,

δέκα πανεπιστήμια 

έχουν μισή σοφία! 

Ήταν ψηλός κι αρχοντικός

με πρόσωπο ουράνιο 

είχε ευωδία φυσική 

δίχως λουτρό και μπάνιο 

Ήταν ο αυτοδίδακτος 

που δίδαξε επιστήμη, 

της άσκησης καθηγητής, 

του ουρανού τ'αγρίμι... 

Φύλαγε Αϊ Αντώνη μου,

ψηλά βουνά και δάση, 

φαράγγια ράχες και γκρεμούς, 

ποτέ κακό μη φτάσει... 

Φύλαγε κάθε έρημο, 

βοσκό και ορειβάτη,

εσύ που δένεις το κακό 

με Του Χριστού Την πλάτη...