✔ "...Ουσιαστικά πολλές φορές μέσα στη ζωή μας κουβαλάμε τον θάνατο. Έχουμε επιλέξει τον θάνατο σαν τρόπο ζωής... Από εδώ και πέρα όμως, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, είναι δική μας επιλογή αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε. Ο θάνατος έχει νικηθεί. Για τους δούλους του Θεού δεν υπάρχει θάνατος.-

 

Τι νΟημα Εχει μια ζωΗ που τελειΩνει με θΑνατο;

Δεν υπΑρχει τΙποτε που να εΙναι πιο σΙγουρο στη ζωΗ μας απΟ το Οτι κΑποια στιγμΗ θα πεθΑνουμε.

 Δεν κρατΑμε τΙποτε πιο σταθερΑ στα χεριΑ μας Οσο τον θΑνατΟ μας...

...Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι 

που είναι ανίκανοι 

να αγαπήσουν, 

να χαρούν, 

να αληθεύουν, 

να είναι δίκαιοι. 

Όλοι μας αναγνωρίζουμε την αξία των αρετών. 

Γιατί δεν τις κάνουμε πραγματικότητα; 

Διότι πολλές φορές είμαστε οντολογικά ανάπηροι 

να κάνουμε το καλό, 

είμαστε εγωκεντρικοί. 

Τι είναι ο εγωισμός; 

Είναι ο καρκίνος της ψυχής. 

Ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός του «εγώ» μας, 

της αγάπης στον εαυτό μας, 

που τελικά μας πνίγει, 

μας απομονώνει από τους άλλους, 

μας κάνει να βλέπουμε στα πρόσωπα των άλλων 

τον εχθρό μας και την κόλασή μας.

Ουσιαστικά πολλές φορές μέσα στη ζωή μας κουβαλάμε τον θάνατο. 

Έχουμε επιλέξει τον θάνατο σαν τρόπο ζωής. 

Ο Χριστός είπε: 

«Μη φοβάστε αυτούς 

που μπορούν να σας σκοτώσουν το σώμα, 

αλλά αυτούς που μπορεί να καταστρέψουν 

και να σκοτώσουν την ψυχή σας» (Ματθ. 10,28). 

Και ουσιαστικά, σε πολλές περιπτώσεις 

αυτό που συναντάμε γύρω μας 

είναι η δυσωδία μιας πεθαμένης ψυχής.

Επιτρέψτε μου ένα συγκεκριμένο περιστατικό: 

   Ήλθε κάποτε ένας άνθρωπος να μιλήσουμε. 

Είχε πολλά άσχημα πράγματα στη ζωή του. 

Όταν τελείωσε όλα αυτά, 

του έκανα ένα πολύ αφελές ερώτημα, 

που τον έκανε να αντιδράσει και λίγο επιθετικά.

Του λέω: 

«Πάτε καθόλου εκκλησία;».

Μου απάντησε:

«Θέλετε να σας πω την αλήθεια; 

Δεν αισθάνομαι καν την ανάγκη να πάω».

Του λέω: 

«Το κατάλαβα, γι’ αυτό σας ρώτησα». 

Μου λεει: 

«Τι καταλάβατε;».

Του λέω: 

«Αν σας πω, θα παρεξηγηθείτε;». 

«Όχι», μου λέει και με κοίταξε περίεργος.

Του λέω: 

«Είστε ένα πτώμα. 

Αν χαϊδέψεις έναν πεθαμένο, θα καταλάβει τίποτε;».

Μου απαντά: 

«Όχι».

«Κι αν τον τσιμπήσεις μ΄ ένα καρφί;».

Μου λέει: 

«Ούτε και τότε».

«Αν του ρίξεις ένα ποτήρι καυτό νερό, θα αντιδράσει;». 

«Όχι».

«Κι αν είναι παγωμένο;».

«Ούτε και τότε».

«Αυτό είσαστε», κατέληξα. 

«Διότι η ψυχή του ανθρώπου 

είναι πλασμένη απ’ τον Θεό 

και ζητάει τον Θεό».

Η μεγαλύτερη απόδειξη 

ότι υπάρχει ακριβώς αυτός ο Θεός 

δεν είναι κανένα άλλο επιχείρημα παρά μόνο ένα: 

Ότι η θρησκευτική πίστη είναι διαχρονική 

και έχει την ίδια ηλικία 

με την ιστορία του ανθρώπινου γένους.

Η πολλαπλότητα των θρησκειών ένα πράγμα σημαίνει. 

Ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ζήσει χωρίς Θεό. 

Και όσοι κάνουν το λάθος να λένε 

ότι ένας φόβος για τον Θεό 

μάς κάνει να είμαστε πιστοί, 

οι άνθρωποι αυτοί διαπράττουν αυτό 

που οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ύβρη». 

Δηλαδή να θεωρείς 

ότι από την αρχή της Δημιουργίας του κόσμου 

μέχρι σήμερα 

υπήρξαν ένα σωρό ανόητοι 

κι εσύ είσαι ο έξυπνος…

Ο Χριστός δεν έρχεται για να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία, 

αλλά την Εκκλησία. 

Το λέει ο Ίδιος στους μαθητές Του. 

Τους ρώτησε τι γνώμη είχαν για Εκείνον οι άνθρωποι. 

Κι εκείνοι του απάντησαν 

ότι κάποιοι έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας, ο Ιερεμίας κ.λπ. 

Κι Εκείνος τους ρώτησε 

τι γνώμη είχαν οι ίδιοι για Εκείνον. 

Οπότε ο Πέτρος τού απάντησε: 

«Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού» (Ματθ. 16,16). 

Και ο Κύριος του είπε: 

«Εσύ μεν είσαι ο Πέτρος, 

αλλά σε αυτή την πέτρα 

-στην αλήθεια δηλαδή ότι ήταν ο αληθινός Υιός του Θεού- 

θα οικοδομήσω την Εκκλησία». 

Και συνέχισε: 

«καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αῦτῆς» (Ματθ. 16,18). 

Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία και οι πύλες του Άδη 

φαίνονται πλέον να έρχονται κοντά.

Αυτή η αναμέτρηση του Χριστού στον Άδη 

και τελικά η Ανάσταση του Χριστού 

προσδιορίζει τη νίκη του ανθρώπου 

απέναντι στον θάνατο. 

Από εδώ και πέρα, 

μετά την Ανάσταση του Κυρίου, 

είναι δική μας επιλογή 

αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε.

Για τους δούλους του Θεού δεν υπάρχει θάνατος.

Όταν εκδημούμε από το σώμα μας, 

επιδημούμε προς τον Θεό 

και αυτή η επιδημία είναι ανάπαυση και χαρά. 

Είναι μια μετανάστευση. 

Τι μας λέει το Ευαγγέλιο στη νεκρώσιμη ακολουθία; 

«Αυτός που πιστεύει σε μένα κι αν πεθάνει, θα ζήσει» (Iω. 11,25). 

Δηλαδή ότι ο θάνατος είναι ουσιαστικά 

ένα πέρασμα από αυτή τη χώρα σε μια άλλη χώρα. 

Έτσι τον ζει η Εκκλησία στα εκατομμύρια των αγίων της, 

αλλά και στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων.

Ο θάνατος έχει νικηθεί. 

Το θέμα είναι αν θέλουμε 

να είμαστε μέτοχοι αυτής της ζωής 

που νίκησε τον θάνατο…

|Από το βιβλίο “ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ”, Εκδόσεις Εν Πλω

  |δες ολόκληρο το απόσπασμα εδώ. 

Από εκεί το πήραμε και μεις...