...Και τους εμΦανώς καλύτερούς μας
τους χτυπάει απροκάλυπτα σαν τον Ιώβ...
(αλλά θα τα φάει και πάλι τα μούτρα του...)
... Πόσω μάλλον όταν μπαίνουμε
με φιλότιμο στη διαδικασία
να ειρηνεύσουμε (τσατάλια τα νεύρα μας...),
να πούμε τις συγγνώμες μας (πόσο δύσκολα βγαίνουνε...),
τα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μας (τί ἄνταποδώσωμεν...),
να αλλάξουμε (επιτέλους...),
να πατήσουμε κάτω το ΕΓΩ μας (πριν μας καταπιεί...)
και να μετα-νοήσουμε (πριν είν΄αργά)...
Μπορούμε λοιπόν, να μην του δίνουμε σημασία
και να μην πιανόμαστε από την οποιαδήποτε αφορμή
μας σπέρνει;
Να γίνουμε όλοι Μαρίες...
Πλιζ...
Τρόποι υπάρχουν! (Λεφτά όχι...)
Άσε (παλιο)εαυτέ μου τις δικαιολογίες και ψάξου.-
Γιατί ακόμα και συ συμΦωνείς πως...
ΥΓ:
"Εξ απανέκαθεν"...
{όλα αυτά τα λέμε και τα (ξανα μανα)λέμε!
Για μας, 1α απ΄όλους.
Κι όχι ψιθυριστά.
"πίστει κράζοντας..." (σου θυμίζει κάτι;)
Μήπως δεήσουμε και τ΄ακούσουμε εμείς πρώτοι απ΄όλους...}
Ωστόσο,
η μεγαλύτερη απορία της ζωής μας
παραμένει από πάντα να εμπεριέχεται
μέσα σ΄αυτές τις 9 λεξούλες...
Τί ἄνταποδώσωμέν τῷ Κυρίω
περὶ πάντων ὥν ἄνταπέδωκέν ἡμῖν;
Έχει κανείς μας τα κότσια να απαντήσει;
[επειδή κάποιοι με ρωτάνε τι σκέΦτομαι...
Να, κάτι τέτοια ασυνάρτητα...]
|σ.Β.Γ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου