|αντί άλλου δώρου στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες....
Ένα πρωτοπαλίκαρο γεννήθηκε στη Ρώμη
που είχε ο Κύριος γι' αυτόν την πιο καλή Του γνώμη.
Μισός αιώνας μέτραγε απ' Του Χριστού Τη Γέννα
κι ήρθε ο Πλακίδας στη ζωή σε χρόνια ραγισμένα.
Ήτανε γόνος ευγενών σπουδαίων μες στη Ρώμη,
που ειδωλολάτρες ήτανε και άρχοντες και νόμοι.
Έγινε στο Ρωμαϊκό στρατό
μεγάλος Στρατηλάτης
όλες οι νίκες πέρασαν απ' τις δικές του πλάτες.
Έκανε οικογένεια με μιά χρυσή κοπέλα
κι απέκτησαν και δυό παιδιά στ' αγάπης την ομπρέλα.
Ήτανε ελεήμονες, από γιορτές απείχαν,
μαζί με τη γυναίκα του μοίραζαν ό,τι είχαν...
Μιά διαφορά τον χώριζε από τον Θείο Παύλο,
που ειδωλολάτρης ήτανε χωρίς να παίρνει ναύλο.
Είχε ο Χριστός Στα Πλάνα Του Μόνος να του μιλήσει,
όπως τον Παύλο δίπλα Του κι εκείνον θα ζητήσει.
Στα δάση μέσα εκπαίδευε τον κάθε στρατιώτη,
που άμα μπορούν να κυνηγούν,
θα 'χουν ορμή κι αντρειώτη!
Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι
και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι...
Ποιός είσαι ρώτησε σεμνά, λίγο παλαβωμένος
και τ' αποκρίθηκε η φωνή
"Είμαι Ο Εσταυρωμένος"!
"Ο Ένας και Αληθινός Θεός που έφτιαξα τη φύση,
για Μένα είσαι εκλογή να δώσεις Φως στη Δύση"
"Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου,
μ' υπομονή θ' αγιάσεις
και στην Αληθινή Ζωή
μαζί Μου θα περάσεις..."
Ευστάθιος βαπτίστηκε κρυφά απ' το παλάτι
κι οι σύζυγοι και τα παιδιά γίναν ένα κομμάτι.
Τη στοργική γυναίκα του την είπαν Θεοπίστη,
να στέκεται ο Ευστάθιος με τη δική της πίστη.
Αγάπιο το 'να παιδί,
Θεόπιστο το άλλο
να ακουμπάει Στο Χριστό
κάθε δικό τους ζάλο...
Δόξα δεν υπολόγισαν που θα 'χαναν και πλούτη.
Ιώβια υπομονή έπρεπε να 'χουν τούτοι.
Τους πληροφόρησε Ο Θεός από την πρώτη μέρα
πως θα βρεθούνε όλοι τους για Κείνον στον αέρα.
Πρώτα χάνουν τους δούλους τους
που αρρωστήσαν όλοι
και έπειτα ψοφήσανε τα ζώα απο πανώλη...
Τον στρατηγό απέλυσαν για αυτήν την αλλαγή του
και τίμησε Το Βάπτισμα με τη σεμνή φυγή του.
Τα πλήγματα ερχότανε με πάταγο μεγάλο,
όμως σαν δεύτερος Ιώβ θα υπομένει κι άλλο...
Στη βάρκα που θα έμπαιναν να παν' στ' Αγίους Τόπους
χαθήκανε οριστικά με άλλης φύσης τρόπους.
Θα κλέψει τη γυναίκα του ο πονηρός βαρκάρης,
γιατί 'ταν αφιλότιμος και μαυροκατεργάρης.
Το 'να παιδί τού στέρησε λύκος,
τ' άλλο λιοντάρι,
παρόλα αυτά ο Ευστάθιος στάθηκε παλικάρι...
Είπε
"Ο Θεός μου τα 'δωσε με τόση καλοσύνη,
δικά Του,
είναι ξέρει Αυτός",
του δείχνει εμπιστοσύνη...
Μονάχος του πορεύεται σαν το ζητιάνο πάει,
σ' ένα χωριό δουλειά ζητά και κάτι για να φάει.
Τους συγκινεί ο τρόπος του,
λάμπει το πρόσωπο του
πως ήταν άνδρας ευγενής
θα μείνει μυστικό του...
Την προσευχή έχει πηγή και στάμνα την καρδιά του,
δεν σκέφτηκε τη μοίρα του, ούτε και τα παιδιά του.
Η πίστη του 'ταν καθαρή κι η στάμνα 'χε γεμίσει
με ευχαριστίες Στο Θεό για όσα έχει ζήσει...
Κατά διαόλου πήγαινε η αυτοκρατορία,
χωρίς εκείνον στρατηγό
τους τρώγαν τα θηρία.
Και να που καταλάβανε πως ήτανε ο μόνος,
που θα μπορούσε να σταθεί στη βία αστυνόμος.
Τούμπα τον κόσμο έφεραν για νά μπει στο τιμόνι,
που δεκαπέντε πέρασαν στην εξορία χρόνοι.
Μία τομή τον μαρτυρά,
δε θα το διαψεύσει,
στα γόνατα του ζήτησαν πίσω να επιστρέψει.
Σε θέλει η πατρίδα μας, του είπανε με πόνο
κι εκείνος συγκινήθηκε για το καθήκον μόνο.
Τα ρούχα τα αρχοντικά
και τη στολή του βάζει
στο αρχηγείο κάθεται,
τέλειο σχέδιο βγάζει...
Κι αρχίζει πάλι να νικά,
να χαίρεται ο θρόνος,
μα ήτανε για τη χαρά
μάλλον μικρός ο χρόνος
Του Ευστάθιου επέστρεψαν όλοι οι συγγενείς του,
τους κράτησε Ο Κύριος για τη δικαίωση του...
Το θαύμα ήταν φοβερό,
που ζήσαν τα παιδιά του
και στρατιώτες γίνανε
κι ήταν στο στράτευμα του!
Δίπλα του στέκαν,
μα αυτός δε θα το καταλάβει..
Το ήξερε όμως Ο Θεός,
που τα 'Χε αναλάβει...
Σε χρόνο που δε λέγεται,
θα 'λεγε κάποιος Πότε;
Μα κι η μητέρα τα παιδιά βρήκε κι εκείνη τότε!
Όλοι ξαναβρεθήκανε και Το Θεό Δοξάσαν,
που ό,τι δεινά κι αν πέρασαν,
ποτέ δεν Τον ξεχάσαν!
Ήταν σαν να μην χώρισαν
και πάντα ένα ήταν,
τώρα στον αυτοκράτορα
μπροστά το όχι είπαν...
Ο Αδριανός το στρατηγό στο θάνατο θα δώσει,
που στους θεούς δε δέχτηκε τιμές να αποδώσει...
Το ίδιο κι η γυναίκα του και τα παιδιά του ομοίως,
θα φτάσουν στο μαρτύριο κι οι τέσσερεις Αξίως...
Η πρώτη του απόπειρα είναι μες στην αρένα,
μα τα λιοντάρια βλέπουνε πως δεν πεινά κανένα!
Και του γυρνάνε τ' άντερα και διατάζει άλλο,
το πιο φρικτό μαρτύριο κι απ' όλα πιο μεγάλο!
Σε ένα βόδι να χωρούν μέσα στα σωθικά του,
π' άνθρωπος να το φανταστεί
χάνει τα λογικά του...
Να γίνει από σίδερο τέτοιο που να μη λιώνει,
μα να γενούν κι οι τέσσερις απο τη λαύρα σκόνη!
Τρεις μέρες τους τηγάνιζαν,
τέτοιοι σκληροί που ήσαν,
μα οι προσευχές που έκαναν
ατόφιους τους κρατήσαν!
Και φύγανε στου ουρανού τις στράτες σαν παρέα,
και μείνανε τα σώματα ακέραια κι ωραία!
Ευστάθιο γιορτάζουμε είκοσι Σεπτεμβρίου,
το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...
Κι όσοι πιστεύουν Στο Θεό
και έχουν Θεοπίστη
κι Αγάπιο να χαίρονται
τα δώρατα Του Κτίστη!
🌹 Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος
(ονομαζόμενος αρχικά Πλακίδας)
και οι συν αυτώ μάρτυρες
(η σύζυγός του Θεοπίστη και τα δύο τους παιδιά,
ο Αγάπιος και ο Θεόπιστος)
εορτάζονται από την Εκκλησία μας
στις 20 Σεπτεμβρίου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου