Στη Σηλυβρία φώτισαν του ουρανού τ' αστέρια,
σαν μπήκε ο Αναστάσιος στης μάνας του τα χέρια...
Πρώτη Οκτώβρη ήτανε δεκάτου ενάτου αιώνα,
μέρα που είδε ο ουρανός ένα του αστέρι ακόμα.
Στα σπάργανα της πίστης της τον τυλίγε η μάνα
και του 'δωσε Βασιλικό,
γάλα μ' Ουράνιο νάμα...
Ο Δήμος κι η Βασιλική έξι παιδιά γεννήσαν,
φτωχοί 'τανε στα υλικά,
κροίσοι στην πίστη ήσαν...
Κι έτσι στα δεκατέσσερα τόπου αλλουνού ζυγώνει,
να εργαστεί τον κάματο στους ώμους του σηκώνει.
Τη Θράκη αφήνει πίσω του και φτάνει ως την Πόλη,
με υπομονή εργάζεται σε ένα καπνοπώλη...
Ό,τι με μόχθο κέρδιζε και ψυχική οδύνη
στη μάνα τον πατέρα του να ζήσουνε τα δίνει.
Μέσα στα καπνομάγαζα ο νους του ταξιδεύει,
καπνά τυλίγει,
μα η καρδιά Τον Λυτρωτή γυρεύει...
Το κρύο τον δυσκόλεψε,
γιατί ρούχα δε βρήκε.
Τον Κύριο του Ιησού Χριστό
μόνη ελπίδα είχε!
«Χριστέ μου κι Ευεργέτη μου,
τα πόδια έχουν παγώσει.
Η Χάρη σου να ζεσταθούν
παπούτσια να μου δώσει».
Γράμμα του γράφει σίγουρος πως θα του απαντήσει.
Βρίσκει το γράμμα γείτονας και θα το κανονίσει!
Τέτοια σπουδαία έκανε η πάναγνη ψυχή του
και τονε προετοίμαζε για την Αγίαση του.
Εργάζεται στα γράμματα και στην ψυχή του
γράφουν
ως παιδονόμος στο σχολειό του Παναγίου Τάφου.
Δημοδιδάσκαλος θα μπει σ' ένα χωριό
στη Χίο,
θα φέρει με τα γράμματα και πίστη στο σχολείο!
Καλόγερος ο Άγιος έγινε στα τριάντα,
πλέον από Αναστάσιος στο Λάζαρος απάντα!
Για δύο μήνες Λάζαρος και μοναχός θα μείνει,
Νεκτάριος και διάκονος ήταν γοργά να γίνει!
Η Αθήνα τον περίμενε και σπουδαστή τον κάνουν,
λεφτά να πάει σε σχολή όσα βαστά δε φτάνουν...
Δίνει όλα τα δίδακτρα Χιώτης που τονε ξέρει.
Χωρέμη
τονε λέγανε, τίτλο ευεργέτη φέρει.
Μετά την αποφοίτηση στην Αίγυπτο προφτάνει,
πρεσβύτερο ο Σωφρόνιος μ' εκτίμηση τον κάνει.
Και στα σαραντατρία του ο Πατριάρχης βλέπει,
του Νεκτάριου η ζωή σε θέσεις άνω ρέπει.
Γίνεται Πενταπόλεως Επίσκοπος για χρόνο
ενάμιση,
πριν να του πουν,
φύγε και βγάλουν φθόνο...
Εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς που η ζήλια είχε
χτίσει,
στήνει η κακία δόκανα στου μίσους
το μεθύσι.
Συκοφαντίες πλέξανε, πως θέλει ν' ανατρέψει
τον Πατριάρχη ύπουλα να μπει σ' αυτή τη θέση.
Μόνο επειδή τον λάτρευε ο κόσμος, οι παπάδες
ένιωσαν ανταγωνισμό κι άρχισαν τους καυγάδες...
Τον είπαν δόλιο άδικα, τυφλά τον είπαν φαύλο,
λες κι ήτανε ένας γάιδαρος που διοικούσε στάβλο.
Άδικα τονε εξόρισε ο Πατριάρχης κι όμως
φεύγει δίχως απάντηση σα να 'ταν δολοφόνος.
Στην Αττική 'ταν άστεγος φτωχός και διωγμένος,
γίνεται απ' όλους γρήγορα σκληρά στιγματισμένος...
Σ' ένα υγρό υπόγειο τις μέρες του περνάει,
μέχρι που η Εύβοια ζητά κήρυκας 'κει να πάει.
Στον άμβωνα ανέβαινε με κρυσταλλένιο δάκρυ,
για αυτά που τον κατηγορούν ποτέ δε λέει κάτι.
Μονάχα για Τον Κύριο μιλά και Την Αγάπη
και φανερώνεται Άγια όλη αυτή η απάτη...
Οι Ευβοιείς τον έβλεπαν,
που κάθε του δραχμούλα
έδινε και ανάπαυε κάθε πτωχή ψυχούλα.
Με το φτωχό το ράσο του βάδιζε στα σοκάκια
και η Χαλκίδα ολάκερη γινόταν κομματάκια.
Τόση αγάπη έλαβε που του απλώναν σμύρνα
και ήρθε κι η δικαίωση και του φωνάζουν γύρνα.
Ήτανε σαράντα επτά και διευθυντή τον κάνουν,
αφού αναγνωρίστηκε πως χαμηλά τον βάνουν.
Από ιεροκήρυκας, διευθυντής θα γίνει,
όση τιμή του στέρησαν πίσω Ο Θεός τη δίνει.
Θέλει από τη χάρη του να βγούνε κι άλλα αστέρια,
γίνεται ουράνια η σχολή στου Άγιου τα χέρια.
Γίνεται ο γονέας τους κι ο φωτεινός αστέρας
κι είναι ψηλά, μα χαμηλά δείχνει το φως της
μέρας.
Με ράσο χιλιομπαλωτό πιάνει κι εργάτη θέση,
την ώρα που συγγράμματα σπουδαία θα συνθέσει.
Τα δεκατέσσερα έφτασε χρόνια στην κεφαλή της,
τότε η Ριζάρειος Σχολή χάνει τον στυλωτή της.
Επισκεπτόταν το νησί της Αίγινας για χρόνια
κι άρεσε Στον Τριαδικό Θεό να ζήσει εκεί αιώνια.
Έτσι στα εξήντα δύο του λόγοι υγείας τρέχουν,
τώρα τον Πενταπόλεως οι Αιγινήτες έχουν.
Σκάβει με τα χεράκια του και πέτρες κουβαλάει,
παπούτσια φτιάχνει των φτωχών, τον κόσμο
ευλογάει.
Δαιμόνια εκδίωκε με Τον Σταυρό στο χέρι,
και κάθε πόνο έσβηνε σαν δροσερό αγέρι.
Κι όταν η γη ξεράθηκε και στάλα δεν κυλάει,
με τη δική του προσευχή βροχή τους ξεδιψάει.
Δώδεκα καλογερικά χρόνια εκεί θα φτάσει
και το παλιό μαρτύριο ξανά θα δοκιμάσει.
Διώκεται με προστυχιά πως καλογριές πειράζει,
αστυνομία έρχεται για να το εξετάσει.
Παρότι πράμα δε θα βρουν, θα τον εξευτελίσουν,
του φτύνουνε το πρόσωπο, τα γένια θα τραβήξουν...
Κι έρχεται η ασθένεια και τον γεμίζει πόνο,
που ο Άγιος υπομονή για χρόνια κάνει μόνο.
Η ηγουμένη ράγισε με τούτα και μ'εκείνα,
λέει "Καλέ πατέρα μου, να πάμε στην Αθήνα".
Σε μιά γωνία άπορων με άνεση καμία
μπαίνει στο Αρεταίειο και στην Αθανασία...
Δυό μήνες νοσηλεύτηκε στον όροφο τον 2,
δύο κι η πόρτα έγραφε εκεί που είπε αντίο.
Αργά το βράδυ ήτανε, οκτώ Νοέμβρη μήνα
του ΄20, που άφησε ο Άγιος την Αθήνα...
Πέταξε πάνω απ' τα βουνά, πήγε στο μοναστήρι
να κάνει στις γερόντισσες που τον ζητούν χατίρι.
Το σώμα του αλλάζουνε, του βγάζουν τη Φανέλα,
την ακουμπούν στον άρρωστο που του φωνάζει έλα...
Παράλυτος σηκώνεται και περπατά με χάρη,
σα να 'ταν δωδεκάχρονος, τρέχει σαν παλικάρι!
Γεμίζει ο τόπος ευωδιά και στο νοσοκομείο
απλώθηκε γιατί 'χανε Άγιο στο φορείο!
Έμεινε ως τις μέρες μας τόπος για ευλογία,
ετούτο το δωμάτιο είναι και εκκλησία.
Η χάρη του απλώθηκε παντού για να τη δούνε,
που οι ουρανοί τη δόξα του παντού την διαλαλούνε.
Μέρος που όλοι ξέχασαν δεχτήκανε τον Άγιο,
παιδιά μέναν αβάπτιστα, νεκροί χωρίς τρισάγιο...
...και οι πιστοί ζητούσανε να έρθει Ιερέας,
πάει ο Άγιος εκεί όπως το φως της μέρας!
ΥπέγραΦε κανονικά, βάπτιζε, λειτουργούσε
κι έφερε πάλι τη χαρά που ο κόσμος λαχταρούσε...
Στη Ρουμανία έγινε,
το θαύμα
συγκλονίζει
δεν γνώριζαν κι ούτ' ένας τους δεν τον
αναγνωρίζει...
Όταν εχάθη ξαφνικά δεν ξέραν τι να πούνε
τρέξαν στον Πατριάρχη τους, να παραπονεθούνε
Τους απαντά αρνητικά, μάλιστα τον ξενίζει
και τα βιβλία του ναού πιάνει και ξεφυλλίζει
ΥπέγραΦε ο Άγιος τ' όνομα ολογράΦως
και μάθανε πως ανοιχτός ειν' ο δικός του τάΦος!
Και βγαίνει και δεν τον βαστά η φυσική ιστορία
γιατί εκείνου η δύναμη δεν έχει θεωρία...
Κι είναι μέσα στην Αίγινα σε ένα κρεβατάκι
μα βγαίνει όταν θα του πεις:
Άγιε μου, βγες
λιγάκι...
