...δεν θέλω να σώσεις ούτε εμένα...

 

|εκλάπη από τη δική μας, Νίκη Κατσιάπη

☆ Στην πυρκαγιά τοῦ πειρασμοῦ (ἀπό τη ζωή τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου)

Πιάσανε αἰχμάλωτο τὸν ἅγιο Παΐσιο σὰν ἦταν νεαρὸ παλληκαράκι καὶ τὸν φυλάκισαν. Δὲν εἶχε κάνει κάτι. Εἶχαν ἁπλῶς τὴν ὑποψία ὅτι δὲν ἦταν δικός τους. Τὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ συλληφθεῖ κάποιος –ἀκόμα καὶ νὰ ἐκτελεστεῖ– μόνο μὲ μιὰ ὑποψία. Τὸν ρίξανε σ’ ἕνα δωμάτιο μαζὶ μὲ ἄλλους, σὲ συνθῆκες ἄθλιες. Ἦταν τόσοι πολλοί, ποὺ δὲν χω ροῦσαν νὰ ξαπλώσουν. Ἄσε τὶς ψεῖρες ποὺ ἔστηναν χορὸ στὰ κεφάλια τους!

Ἡ ταλαιπωρία κορυφώθηκε ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἔκλεισαν σ’ ἕνα ἄλλο, πολὺ μικρὸ δωματιάκι, καὶ μετὰ ἔφεραν δύο γυναῖκες ἀπὸ τὸ δικό τους ἰδεολογικὸ στρατόπεδο, σχεδὸν γυμνές, καὶ τὶς ἔβαλαν μέσα. «Παναγία μου!» προσευχήθηκε μὲ θέρμη τὸ νεαρὸ παλληκάρι, «φύλαξέ με καὶ σκέπασέ μέ». Ἦταν τόσο ἔντονο τὸ αἴτημά του, ποὺ ἡ Παναγία τὸν ἐνίσχυσε τόσο, ποὺ τὶς ἔβλεπε μὲ ἀπάθεια, σὰν νὰ ἦταν ἀδελφές του. Ὕστερα τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ἀγάπη. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: ἦρθαν σὲ συναίσθηση καὶ μὲ δάκρυα βγῆκαν ἀπὸ τὸ δωματιάκι.

Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, κι ἐνῶ ἦταν ἤδη κάμποσα χρόνια μοναχός, δέχθηκε μιὰ τρομακτικὴ δαιμονικὴ ἐπίθεση κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ἦταν στὸ Στόμιο. Ἦταν τόσο ἔντονος ὁ σαρκικὸς πόλεμος, ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ ἀσκήσει βία στὸ σῶμα του, ἀλλὰ ὁ πόλεμος δὲν σταματοῦσε. Ἀντίθετα, γινόταν πιὸ ἔντονος. «Καλύτερα νὰ μὲ φάνε οἱ ἀρκοῦδες» εἶπε κι ἔφυγε γιὰ τὸ δάσος. Ἀποκαμωμένος ὕστερα ἀπὸ ὥρα, ἔκατσε σὲ μιὰν ἄκρη τοῦ μονοπατιοῦ καὶ συλλογιόταν πῶς καὶ γιατί νὰ τοῦ ἔρθει τέτοιος πειρασμός. Καὶ τότε θυμήθηκε! Εἶχε ἔρθει πρὶν ἀπὸ μέρες νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ μιὰ συμμαθήτριά του ἀπὸ τὸ σχολεῖο, γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πολὺ ἄσχημες πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴν ἠθική της. Τὴ μάλωσε ἄσχημα κι ἐκείνη ἔβαλε τὰ κλάματα κι ἔφυγε. Θεέ μου, ἂν αὐτὴ αἰσθανθεῖ τέτοιο σαρκικὸ πόλεμο, πῶς θὰ μπορέσει ἡ καημένη ν’ ἀντέξει; συλλογίστηκε κι εὐθὺς ζήτησε συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν χρειάστηκε νὰ προχωρήσει ἄλλο στὸ δάσος. Ὁ πόλεμος εἶχε σταματήσει. Ἡ πύρωση εἶχε φύγει.

Ἔλεγε ἀργότερα στοὺς προσκυνητές: «Ὅταν μᾶς πειράζει σαρκικὴ ἐπιθυμία, δὲν φταίει πάντα ἡ σάρκα. Μπορεῖ ἕνας λογισμὸς ὑπερηφάνειας ἢ κατάκρισης νὰ εἶναι ὁ αἴτιος. Πρῶτα νὰ βροῦμε τὴν αἰτία τοῦ πειρασμοῦ καὶ ἀνάλογα νὰ πράξουμε».

***

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των: 

Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου  Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.

 

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία. 

☆ Μόνο μια τρίχα ἀπό τα μαλλιά του (ἀπό τη ζωή τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ)

Μιὰ παρέα φοιτητῶν εἶχε κυκλώσει τὸν ἅγιο Σωφρόνιο καὶ συζητοῦσαν ζωηρά. Τὰ θέματα ἦταν ἐνδιαφέροντα, ὁ Γέροντας ἦταν φωτισμένος καὶ ὅλοι κρέμονταν ἀπὸ τὰ χείλη του. Ἡ Ζωὴ καθόταν ἀκριβῶς στὰ ἀριστερά του. Πόσο εὐλογημένοι εἴμαστε, σκεφτόταν, ποὺ τὸν ἔχουμε πνευματικὸ πατέρα! Τὰ λόγια του εἶναι μετρημένα. Ἡ ματιά του καθαρή. Κι ἐκεῖ ποὺ τὸν κοιτοῦσε, ἡ ματιά της ἔπεσε στὸ ράσο του. Στὸ πίσω μέρος μιὰ μεγαλούτσικη τρίχα εἶχε ἀποσπαστεῖ ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα μαλλιά του καὶ στεκόταν κολλημένη πάνω στὸ ὕφασμα τοῦ ἐξώρασου.

Ὦ! Μιὰ τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιά του! Νά, τί ἐνθύμιο θὰ πάρω, γυρνώντας στὴν πατρίδα μου, σκέφτηκε ἡ Ζωὴ μὲ χαρά. Θὰ τὴ βάλω σ’ ἕνα φακελάκι καὶ θὰ τὴν ἔχω πάνω στὸ γραφεῖο μου. Θὰ εἶναι σὰν νὰ ἔχω τὸν Γέροντα κοντά μου! Τί εὐλογία! Τὴ στιγμὴ ἐκείνη ὁ ἅγιος Σωφρόνιος στράφηκε τώρα πρὸς τὰ δεξιὰ γιὰ ν’ ἀπαντήσει σὲ μιὰ ἀπορία τοῦ Φάνη. Ἡ Ζωὴ δὲν ἔχασε τὴν εὐκαιρία. Ἅπλωσε τὸ δεξί της χέρι, ἀκούμπησε τὴν ἄκρη τῆς τρίχας καὶ ἁπαλά, δίχως νὰ ἀγγίξει τὸ ράσο του, τὴν τράβηξε καὶ τὴν ἔκλεισε στὴ χούφτα της.

Ἄξαφνα ὁ Γέροντας, ποὺ στὸ μεταξὺ εἶχε γυρίσει, σταμάτησε νὰ μιλᾶ. Πέρασαν ἀρκετὰ δευτερόλεπτα, πέρασε μισὸ λεπτό, ἕνα λεπτό, ἀλλὰ ἐκεῖνος παρέμενε ἀμίλητος. Τὸ κεφάλι του ἦταν ἐλαφρὰ γερμένο πρὸς τὰ κάτω. Οἱ ἄλλοι φοιτητὲς τὸν κοιτοῦσαν παράξενα, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀπρόσμενη ἀλλαγή. Εἶχε περάσει ἤδη ἑνάμιση λεπτὸ καὶ δὲν μιλοῦσε. Ἡ Ζωὴ αἰσθανόταν ἀπαίσια. Ἦταν σίγουρη πὼς τὴν κατάλαβε, ἀλλὰ δὲν ἤθελε νὰ μιλήσει. Δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἐκθέσει μπροστὰ σὲ ὅλους. Τί νὰ κάνει, ὅμως; Πέρασαν μερικὰ ἀκόμα βασανιστικὰ δευτερόλεπτα. Δειλά-δειλὰ τότε ἄνοιξε τὰ δάχτυλά της κι ἡ τρίχα ἀφέθηκε νὰ πέσει στὸ χῶμα.

«Λοιπόν, τί λέγαμε;» ἀκούστηκε ὁ Γέροντας. Μιὰ μακρόσυρτη εἰσπνοὴ κι ἕνας βαθὺς ἀναστεναγμὸς ἀνακούφισης βγῆκε ἀπὸ τὰ χείλη τῆς Ζωῆς. Οὔτε τότε γύρισε ὁ Γέροντας. Ἡ σιωπή του ἦταν ἡ πιὸ εὔγλωττη ἀπάντηση.

***

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των: 

Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου  Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.

 

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.

📍 Το γυναικεῖο φουστάνι... |ένα εκπληκτικό περιστατικό ἀπό τη ζωή τοῦ ἁγίου Εὐμενίου Σαριδάκη

Ἀπόρησε ἡ ὑπάλληλος τοῦ καταστήματος ρούχων σὰν εἶδε ἕναν καλόγερο μ’ ἕνα παλληκάρι νὰ μπαίνουν μέσα καὶ νὰ κατευθύνονται στὸ γυναικεῖο τμῆμα. 

«Αὐτὸ πῶς σοῦ φαίνεται;». 

Ὁ καλόγερος εἶχε ξεκρεμάσει ἕνα φλορὰλ φόρεμα καὶ τὸ ἔδειχνε στὸν νεαρό. 

«Καλὸ εἶναι, Γέροντα!» εἶπε τὸ παλληκάρι.

«Μήπως ἐτοῦτο ταιριάζει καλύτερα στὴν ἡλικία της;» εἶπε καὶ ἄφησε τὸ φόρεμα, γιὰ νὰ ξεκρεμάσει ἕνα μπλὲ σκοῦρο μὲ μικρὰ σχεδιάκια.

«Χμ... μάλλον ναί».

Ἡ κοπέλα διακριτικὰ πῆγε δίπλα τους. 

«Θὰ χρειαστεῖτε βοήθεια;» ρώτησε.

«Ὄχι, ὄχι!» ἀπάντησε ὁ καλόγερος κι ἔπιασε νὰ κοιτᾶ τὸ φουστάνι. 

«Νομίζω πὼς αὐτὸ θὰ τῆς εἶναι στενὸ» εἶπε. 

«Ἂς πάρουμε τὸ μεγαλύτερο νούμερο, κι ἂν θέλει, τὸ στενεύει».

Ἡ ὑπάλληλος εἶχε δεῖ κάμποσες παραξενιὲς νὰ γίνονται ἀπὸ ἰδιότροπους πελάτες στὰ λίγα χρόνια ποὺ ἐργαζόταν στὸ κατάστημα. 

Μὰ τοῦτο ἐδῶ πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε. 

Ἕνας καλόγερος, παρέα μ’ ἕναν νεαρό –γιὰ φοιτητὴ τὸν ἔκανε– ποὺ δὲν ἦταν πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν, ν’ ἀγοράζουν γυναικεῖο φουστάνι χωρὶς νὰ τὸ προβάρει ἡ ἐνδιαφερόμενη, πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε.

Σὰν πλήρωσαν καὶ βγῆκαν ἔξω, ὁ νεαρὸς δὲν κρατήθηκε.

«Γέροντα, πές μου, σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποιά ἀγόρασες τὸ φουστάνι;»

Δὲν πῆρε ἀπάντηση ἀμέσως, ὅμως. 

Μόνο ἀναστεναγμό.

«Παιδί μου, σοῦ ’χω πεῖ πὼς μεγάλωσα πολὺ φτωχικὰ στὸ χωριό μου, τὴν Ἐθιά. 

Ὁ πατέρας μου, ὁ “Σαριδογιώργης” ὅπως τὸν ἔλεγαν στὸ χωριό, εἶχε ἐννιὰ παιδιά. 

Ἐγὼ ἤμουν ὁ ἔνατος. Ὁ πατέρας εἶχε λίγα ζωντανὰ καὶ μερικὰ χωράφια. Μά, δὲν ἔφταναν γιὰ νὰ χορτάσουν τόσα στόματα. 

Ἡ μάνα μου, ἡ Σοφία, ἔλεγε πὼς ὅταν γεννήθηκα, δὲν εἶχε οὔτε ψωμὶ νὰ φάει. 

Ὄντας νηστικὴ πῶς νὰ κατεβάσει γάλα; 

Ἐγὼ πεινοῦσα κι ἔκλαιγα. 

Τότε κίνησε ὁ πατέρας νὰ βρεῖ τὸν Βασίλη, τὸν μεγάλο ἀδελφό μου ποὺ δούλευε σὲ διπλανὸ χωριό, καὶ νὰ τοῦ γυρέψει δανεικὰ γιὰ τὸ μικρό του κοπελάκι*.

Τὸν πατέρα δὲν τὸν θυμοῦμαι καθόλου. 

Ἀπόθανε σὰν ἤμουν δύο χρονῶν παιδάκι. 

Ἀναγκάστηκε ἡ μάνα νὰ ξενοδουλεύει. 

Πότε ἔκανε θελήματα, πότε βοηθοῦσε στὸ ἄναμμα τῶν φούρνων, πότε ἁλώνιζε, πότε ἔπαιρνε τὸ μαλλὶ τῶν προβάτων γιὰ νὰ τὸ καθαρίσει καὶ νὰ τὸ ξεμπερδέψει... 

Σὰν μεγάλωσα κι ἐγὼ λιγάκι, πήγαινα ἀπὸ κοντά. 

Ὅπως ἤμουν μικρός, μὲ βάζανε νὰ καθαρίζω τοὺς φούρνους μετὰ τὸ ψήσιμο. 

Ὦ! τί χαρὰ ἔκανα! 

Σάλιωνα τὸ δαχτυλάκι μου καὶ μάζευα τὰ ψίχουλα καὶ γέμιζε ἡ κοιλίτσα μου. 

Ἄσε ποὺ μέσα στὸν φοῦρνο δὲν κρύωνα. 

Ὅταν τέλειωνα τὴ δουλειά, μοῦ ἔδιναν μισὴ κουλούρα καὶ τὴν πήγαινα μὲ χαρὰ στὸ σπίτι. 

Παπούτσια φόρεσα πρώτη φορὰ σὰν ἤμουν στὰ δώδεκα. 

Μοῦ τὰ χάρισε ἕνας χωριανὸς ποὺ τοῦ φύλαγα τὰ βόδια. 

Δὲν μὲ πείραζε ποὺ γυρνοῦσα χειμώνα-καλοκαίρι ξυπόλυτος. 

Τὸ ἄντεχα. 

Τὴν πείνα δὲν ἄντεχα καί... τὴ ντροπή».

Στὸ ἄκουσμα τῆς τελευταίας λέξης τὸ παλληκάρι γύρισε καὶ τὸν κοίταξε ἀπορημένο.

«Ντροπή, παιδί μου. 

Ἂν δὲν ἔχεις τίποτα –μὰ τίποτα!– νὰ φορέσεις, νιώθεις ντροπή. 

Ἔτσι κι ἐκείνη τὴ μέρα. 

Παιδὶ ἤμουν, θυμᾶμαι. 

Τὸ παντελόνι ποὺ φοροῦσα νύχτα-μέρα εἶχε λιώσει. 

Ὅταν πῆγα νὰ τὸ φορέσω, ἔγινε τρία κομμάτια. 

Ἡ μάνα ἔλειπε σὲ δουλειά. 

Ἐσώρουχο δὲν φοροῦσα ποτέ. 

Δὲν εἴχαμε. 

Βγῆκα στὴν αὐλή, ἔτσι γυμνός. 

Κι ὅπως πέρασαν κάτι κοπέλια, γελοῦσαν καὶ κορόιδευαν. 

Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. 

Κοίταξα τριγύρω καὶ εἶδα στὴν ἄκρη τῆς αὐλῆς ἕναν σωρὸ ἀπὸ σβουνιές.

Ἔσκαψα ἕναν λάκκο καὶ χώθηκα μέσα. 

Ἔτσι, ἔκρυψα τὴ γύμνια μου, ἀλλὰ ζεστάθηκα κιόλας. 

Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα κι ἕνας χωριανός μας πέρασε ἀπὸ κεῖ. 

“Μπρέ, Κωστή!” εἶπε, 

“ἴντα κάμεις ἐδωνά; Τί εἶναι αὐτὰ τὰ χάλια;”. 

Μὲ τὸ ποὺ ἔμαθε τὸν λόγο, μὲ τράβηξε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μὲ πῆγε κατευθείαν στὸ σπίτι του. 

Μὲ κοίταξε ἡ γυναίκα του μὲ συμπόνοια. 

Μὰ παντελονάκι παιδικὸ δὲν ὑπῆρχε στὸ σπίτι. 

Ἔκατσε σκεφτικὴ γιὰ λίγο καὶ ἀμέσως πῆρε τὸ ψαλίδι στὰ χέρια. 

Ἔκοψε ἕνα δικό της φουστάνι, μοῦ τὸ ἔβαλε γύρω ἀπὸ τὴ μέση, τὸ ἔραψε ἀπὸ κάτω καὶ μοῦ ’πε: 

“Ἄντε, Κωστή μου, τώρα! 

Ἄντε νὰ παίξεις μὲ τὰ παιδιά. 

Τώρα δὲν θὰ σὲ κοροϊδέψει κανείς”. 

Κάθε φορὰ ποὺ πάω στὴν Ἐθιά, περνάω ἀπὸ τὸ σπίτι τους. 

Μὲ δέχονται μὲ μεγάλη χαρά. 

Καὶ τοὺς φέρνω λιβάνι, εἰκόνες, χασὲ γιὰ νὰ κάνουν σεντόνια καὶ μαξιλάρια».

«Γιὰ τὴν κυρία εἶναι τὸ φουστάνι, γέροντα Εὐμένιε;» τὸν διέκοψε ὁ νεαρός.

«Ναί, παιδί μου! 

Ἐκείνη μὲ ἔντυσε τότε. 

Δὲν τὸ ξεχνῶ ποτὲ αὐτό...»

           ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

    |Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ (της Νίκης Κατσιάπη), με 250 απίθανα περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:

Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου  Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.

Θα το βρείτε εδώ

Και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία...

            ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━