🌹 "Πολύ αγαπάω κείνους που δεν τους γνοιάζει να Φανούνε. Που τους αρκεί να΄ναι δεΦτεροτριτοτέταρτοι, αρκεί να στέκουν δίπλα σ΄ένανε Μεγάλο, να πούμε..." |ο μπάρμπας σας

 

   |Και Άγιος Αρσένιος χωρίς μπάρμπα γίνεται;

  Δεν γίνεται...|

~ Η γραπτή (και ανορθόγραφη εννοείται...) επισήμανση που μας έστειλε προχθές αργά, μετά και το δεύτερο επεισόδιο της σειράς, ο εν-θουσιασμένος μπάρμπας μας (την υπόλοιπη "κριτική" του για τη σειρά, με τεράστια δυσκολία από τα ασταμάτητα κλάματά του, μας την λέει από το τηλέφωνο...):

"Πολύ αγαπάω ήθελα να σου μολογήσω, αλλά λησμόνησα να στα πω στο τηλέφονο, εκείνους που ενσεινύδητα στη ζωή, αλλά κι όπου στην τέχνη, να πούμε, υπυρετούνε δέφτερους ρόλους...

Κείνους που δεν τους γνοιάζει να φανούνε, βρε παιδί.

Που τους αρκεί να΄ναι δεφτεροτριτοτέταρτοι, αρκεί να στέκουν δίπλα σ΄ενανε Μεγάλο, να πούμε.

Σαν αυτόνα τον Πρόδρομο, όχι τον πατέρα του μικρού Αρσένη, αλλά τον άλλονα τον λιγνό κι αδύνατο.

(Στην δεξιά φωτογραφία ο πραγματικός Πρόδρομος! Η ομοιότητα με τον τηλεοπτικό κάτι παραπάνω από εμφανής... Στα σίγουρα, ακόμα και τώρα, θα βρίσκεται δίπλα στον αγαπημένο του Άγιο Αρσένιο...)

Η αφωσίωσή του με τρελλαίνει...

Απύθανος ηθοποιός!

Να τους το πεις.

συ κάτι τέτοιους, που βγάζουν ήθος με το παίξιμό τους, όλο και πας και τους βρίσκεις.

(Πως το κάμεις τούτο θα΄θελα να μάθω;)

Τα σεβάσματα ενός αγράμμματου μικρασιάτη μπάρμπα έχουνε, να τους πεις.

Στα φχαριστώ μου στον Μεγαλοδύναμο, τους έβαλα μέσα..."

                                    ~ ο μπάρμπας σου (ο κλάφτης)...

* Ψάξαμε μπάρμπα, ξενυχτήσαμε αλλά βρήκαμε κι άλλες αναφορές του Αγίου Παϊσίου στον γερο Πρόδρομο, το "σκυλί του Χριστού", όπως έλεγε ο ίδιος για τον εαυτό του. Δες:

"– Γέροντα, την ευλάβεια που είχαν οι Φαρασιώτες τους την είχε καλλιεργήσει ο Άγιος Αρσένιος;

– Την είχαν την ευλάβεια, την καλλιέργησε και ο Άγιος. 

Είναι η παράδοση. 

Ο γερο-Πρόδρομος ο Κορτσινόγλου, ο ψάλτης του Αγίου Αρσενίου, είχε πολλή ευλάβεια. 

Έκανε και εκεί στην Κόνιτσα ψάλτης. 

Γέρος, ογδόντα χρονών και παραπάνω, κατέβαινε κάθε μέρα, πρωί-πρωί, στην κάτω Κόνιτσα, κοντά μισή ώρα με τα πόδια, για να πάη να ψάλη στην Εκκλησία. 

«Εγώ είμαι σκυλί του Χριστού», έλεγε. 

Και τον χειμώνα με το κρύο, με τις παγωνιές, οι δρόμοι ήταν πολύ επικίνδυνοι. 

Έτρεχαν τα νερά από τις βρύσες στον κατήφορο και πάγωναν και έπρεπε να βρής που να πατήσης, για να μη γλιστρήσης. 

Και εκείνος όλα τα αψηφούσε. 

Τέτοια ευλάβεια ..."

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄ Πνευματική Αφύπνιση, Ιερόν Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1999 

~ Αλλά και αυτήν που μας προώθησε η "συν αυτώ" φίλη μας, Μαρίνα Φίλη:

"Μεγάλη υποχρέωση αισθάνομαι στον Πατέρα Αρσένιο, τόσο για τ’ όνομα του που μού'δωσε μαζί με τις άγιες του ευχές στην κολυμβήθρα,

όσο και αργότερα, μικρός, που θήλαζα στα λίγα του βιβλία, που διέσωζε ο γερο-Πρόδρομος ο Κορτσινόγλου (του Χατζητσινή). Σπουδαιότερο δε βιβλίο του για μένα ήταν ο ίδιος ο Πρόδρομος, ο οποίος ήταν και το ζωντανό βιβλίο του Πατρός Αρσενίου, διότι αυτός διέσωζε στην καθαρή του μνήμη όλη την αγία ζωή του Πατρός.

Είχε την μεγάλη ευλογία το Γεροντάκι αυτό –σαν ψάλτης του και ακόλουθός του παντού – να γνωρίζει πολλά, διότι, εκτός από αυτά που έβλεπε, άκουγε και πολλά επάνω σε συζητήσεις τους, από όσα του διηγούταν ο Πατήρ, διάφορα δηλαδή περιστατικά από την ζωή του...

- Από τον πρόλογο του βιβλίου

"Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης" 

- Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου 

- εκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ - ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

* Αντί "αμφ." ΥΓ:

Στο ομολογουμένως εύλογο ερώτημα, που μας εστάλη ανωνύμως τις προάλλες:

~ "Τι σας έχει πιάσει και ασχολείστε τόσο συχνά εκεί στον "αμφοτεροδέξιο" (και καλά "πνευματικό blog") με ταινίες, έστω και "χριστιανικές", και με καλλιτέχνες που (λένε πως...) ομολογούν τον Θεό;"

H απάντησή μας έρχεται, χωρίς να πούμε εμείς λέξη, μέσα από τα πλήρως εναρμονισμένα (με την θεώ-ρησή μας) λεγόμενα της "συν αυτώ", Όλγας Μαράτου :

~ "Για εμάς τους απλοϊκούς, τους μη μύστες, για τους τηλεθεατές της ζωής, ήρθε ως υπενθύμιση Φωτός η δραματοποιημένη Παρουσία των Αγίων Μορφών στην ψηφιακή ταφόπλακα.

Του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου και του Αγίου Παϊσίου.

Είχε προηγηθεί η ταινία για τον Άγιο Νεκτάριο.

Ήρθε μαζί και η (υπεν)θύμιση των κοινοτήτων της Ελληνορθόδοξης παρουσίας στα κέντρα του Ελληνισμού, που είναι πάντα μακριά από την Ελλάδα.

Το αποτύπωμα σχέσεων ανθρώπων που μιλούν διαχρονικά σε αντικειμενική συστοιχία χρόνου και χώρου.

Όπως στα δημοτικά τραγούδια...

Δρομολόγησε άλλες διαδρομές.

Άλλες παρουσίες.

Μας θύμισε πόσο απλή και πόσο ιερή είναι η ζωή.

Τι σημαίνει αναπνέω, υπάρχω και εμπνέω.

Τι σημαίνει ζω.

Γι΄αυτό και ενόχλησε τόσο πολύ μια τηλεοπτική σειρά.

Σε μια εποχή απουσίας πνευματικού αντιλόγου μιλούν οι καλλιτέχνες.

Είναι υγιές.

Αυτοί είθισται να προπορεύονται.

Στην πνευματική αλαλία και ατολμία, η σημασία των προσώπων που υποδύονται και αναδύονται δια των Αγίων είναι συγκλονιστική.

Επιτέλους κάτι γίνεται..."

ή αν θες, όπως αλλιώς αναφέρει στην καθόλου απλουστευμένη διαπίστωσή του ο σεβαστός μας π.Γεώργιος Κονισπολιάτης:

~ "εγώ ένα ξέρω.

Όταν ένα σήριαλ σε προδιαθέτει να προσευχηθείς ακόμη πιο πολύ,

δεν μπορεί παρά να είναι ψυχωφελές..."

~ Έχομεν χρείαν άλλης απαντήσεως;

Ελεύθεροι να διαφωνήσετε...

|πρωτοαναρτήσαμε τότε, στον α΄κύκλο, στις 20/2/2022...

✔ "Μας κάλεσε, λέει, στη γιορτή του ο ... καπετάν Μιχάλης! |Δες τι μας λέει από το ΄19, καλή του ώρα, ο μπάρμπας μας...

Άκου να δεις τι πέρασε 

απ΄το γέρικο μυαλό μου... 

Πως κάλεσμα κάνει, λέει, για τη "γιορτή" του, μέρες που΄ναι,
ο ... Καπετάν Μιχάλης.

Και πως καλεί, λέει, 

μοναχά όσους θέλουνε να τον ακολουθήσουνε.

Με μια και μόνη προϋπόθεση:

Πως όποιοι θα πάνε μαζί του, 

δεν θα γυρίσουνε ξανά σε τούτη δω την απάτη που ζούμε. 

Και πως επίτιμος, λέει, καλεσμένος σ΄ετούτη εκεί την σύναξη,
δίχως επίσημες στολές κι άλλα περιττώματα
θα 'ναι ο Άγιος μπαρμπα Ηλίας,
που ένα πλεονέκτημα απ΄όλους εμάς τους υπόλοιπους θνητούς το 'χει. 

Δεν τονε έχει ζήσει ακόμα τον θάνατο.

Και δεν μου το βγάζεις από το ξεκουτιασμένο μου μυαλό
πως όλους ετούτους τους αιώνες περνάει απαρατήρητος,
σαν να είναι ένας ασήμαντος ανθρωπάκος στη γωνία,
που κανείς δεν του δίνει σημασία.
Και πως και σήμερα κάπως έτσι κρύβεται.
Στα φανερά...

Και το κρίσιμο ρώτημα εδώ είναι:

Πας μαζί με τον Καπετάνιο;

Αν η ερώτηξη στόχο είχε εμένανε
την απαντώ δίχως καμιά περιστροφή.

Αφού το ξέρεις πως παρόλο, 
που νωρίς νωρίς η κυρά μου έφυγε μαζί του και μ΄άφησε μονάχο μου, αυτόνα έχω φίλο και προστάτη.

Να σε καλεί, μωρέ, ολάκερος 
Αρχηγός των Αγγέλων και των Αρχαγγέλων
και συ να το παίζεις Μαρία Αντουανέτα, να πούμε;

Πας μαζί του
και λες κι ένα τραγούδι από κείνα τα παλικαρίσια
"Των Ουρανιών στρατιών Αρχιστράτηγοι..."

Στους αιθέρες πάει ο Καπετάν Μιχάλης; Μαζί του.

Στα όρη και στ΄ άγρια βουνά; Μαζί του.

Στις θάλασσες και στις κακοτοπιές; Μαζί του.

Στα έγκατα της γης; Στον Άδη; Μαζί του.

Να΄σαι το πλήρωμά του.

Ο δεκανέας;
Ο ανθυπασπιστής; 
Ο μούτσος;
Ο λοστρόμος;
Ο κουβαλητής;
Ο όποιος. 

Τι σε κόφτει; 

Μόν΄ετοιμάζεσαι με τα της Εκκλησιάς φοβερά Μυστήργια και είσαι έτοιμος, 
ανά πάσα ώρα και στιγμή,
με τις αποσκευές στα χέρια.

Βλέποντας τον, πάντως, στην φοβερή αυτή μορφή του,
που φέρανε οι πρόσφυγες γονιοί μας από το Μουρσαλή της Μικρασίας μας
και βρίσκεται ως θησαυρός ατίμητος,
εκεί κοντά στα μέρη μου,
στο χωριό Ταξιάρχης της Βόρειας Εύβοιας,
τους καταλαβαίνεις τους Τουρκαλέους.

Τους νιώθεις που όταν τολμούσανε
να κάνου "ντου" στο περιτριγυρισμένο από τουρκικούς μαχαλάδες Ελληνικό χωριό
για να χαλάσουνε τους ντόπιους Χριστιανούς,
τον έβλεπαν επάνω στη στέγη της Εκκλησιάς του.

Έτσι, ντυμένο στη φουστανέλα(!) του
και τα μάτια επάνω της να στέκουν και να τους καρφώνουν κατάματα
και με τη σπάθα στο χέρι του να τους κάνει "ουστ μπρε"
και να τρέχουν εκείνοι να προλάβουν να πάνε ν΄αλλάξουν ρούχα,
να μην τους πάρουνε χαμπάρι πάλι και τους περιπαίξουνε οι "γκιαούρηδες".

Σε αυτόνα τον φουστανελά και τους "συν αυτώ", 
Αη Δημήτρη, 
Αη Γιώργη, 
Αη Μηνά, 
Αη Μερκούρη, 
Αγίους Θεοδώρους, 

Άη Πλακίδα,
 μου φαίνεται,
πως όσο το δυνατόν πιο γλήγορα πρέπει να προστρέξουμε.

Όχι όταν τα πράγματα γίνουνε ξανά δύσκολα και χωρίς επιστροφή.

Από τα τώρα.

Να μπούμε σε μια γωνίτσα κάτω από τις φτερούγες του οι θρασύδειλοι,
και με το χέρι τ΄ αδειανό να κρατάμε
με πείσμα και σιγουριά το φουστάνι της Μάνας Παναγιάς, 
που΄λεγε  και ο Άγιος Γερο Παϊσιος.

Έχουνε τέτοιους προστάτες μωρέ, οι μουσλίμηδες;

Όχι, πες!

Έχουνε;

Κι επειδής, παρ΄όλα τα χάλια που μας δέρνουνε, 
έχουμε το δίκιο κατάδικό μας,
όπως το΄χε και ο αδικημένος σημερινός 
Άγιος της συγχώρεσης, 
ο Άγιος Δέσποτας Νεκτάριος,
που τονε σπιλώνανε με βρωμιές
μια ζωή ρασοφόροι και λαϊκοί.

Θα μας το κάνουνε το χατίρι για μια ακόμα βολά
και θα μας προστατέψουνε και πάλι τους αχαΐρευτους.

Αρκεί να τους το ζητήσουμε. 

Πόσο χαϊβάνια πρέπει να 'μαστε πια
για να μην το κάνουμε; 

Τι λες; 

Παρακάλα να καλέσει και την αφεντιά μου σε τέτοια σύναξη ο Καπετάν Μιχάλης...

Στα γρήγορα όμως.
Γιατί δεν βαστώ.
Ναι;

Ο μπάρμπας σου

Σχετικό:

«Αφέντη Ταξιάρχη μου
και μέγα φοβερέ μου
όταν σε στείλει ο αφέντης σου
να πάρεις την ψυχή μου,
μην έρθεις μ’ άγριο θυμό
παρά με άγιο
και θα στη δώσω να την πας
στον αφέντη και κριτή μας
για να την κρίνει όπως θέ(λει).

Δούλος/η του Θεού λογιούμαι
και κανένα δε φοβούμαι».

(αυτοσχέδια προσευχή προς τον "αφέντη" Ταξιάρχη των παλαιών κατοίκων της Ερμιόνης)

☆ Ποιος είναι έτοιμος; Ποιος νομίζει ότι είναι σε θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη. "Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. Τον ρώτησες τον Χριστό; |Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε...

 

Ποιος είναι έτοιμος;

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή;

 Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσιάσει συμ­βόλαιο από τον Χριστόν 

ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, 

ότι έχει περιθώριο να ζήση 

και να τακτοποίη­ση τα θέματά του, 

εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. 

Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, 

να μου πη. 

"Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου". 

Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. 

Ο Χριστός τι του λέει. 

Τον ρώτησες τον Χριστό; 

Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, 

εκεί υπόσχεται. 

Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. 

Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, 

του εμπείρου αυτού προ­σώπου των 8.000 ετών 

ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν 

και να υπόσχεται το μέλλον. 

Να κλέβη το σήμε­ρον 

και να υπόσχεται την αύριον, 

και όταν η αύριον γίνη σήμερον, 

να του την κλέβη και αυτήν 

και να του υπόσχεται την παρακάτω...

∽ Δημητρίου Παναγοπούλου †

|από τον Γιάννη Τσιτλακίδη

 *  ΥΓ (σκεπτόμενος φωναχτά...):

    Δεν βλέπεις άνθρωπε του Θεού 

πως κάθε μέρα, 

κάθε στιγμή, 

φεύγουν άνθρωποι,

"στον άλλο κόσμο τον επάνω",

μετά από σύντομες 

ή λιγότερο σύντομες περιπέτειες της υγείας τους,

και άλλοι εντελώς απροετοίμαστοι, 

ξαφνικά και αναπάντεχα;

Πόσο επιπόλαιοι είμαστε 

όταν θεωρούμε εαυτούς σίγουροι 

πως εμείς δεν θα περάσουμε μια απ΄αυτές τις περιπέτειες

κάποια στιγμή στη ζωή μας;

Τι σόι "συμβόλαιο" έχουμε υπογράψει, 

που μας εξασφαλίζει,

μου λες;

Μπορείς να μου το δείξεις;

   ~ ΥΓ του ΥΓ:

Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε. 

Πρόλαβε εαυτούλη μου να φτιάξεις τα σπασμένα με όλους όσους έχεις συγκρουστεί στο παρελθόν, το εγγύς και το μακράν.

Συνέχισε να ζεις,

να εργάζεσαι,

να παλεύεις με ό, τι αγαπάς,

να παίζεις σαν μικρό παιδί.

Χαμογέλα σε όλους, δικούς και ξένους.

Κι ας σε περάσουν για χαζοχαρούμενο, 

πρώτη φορά θα΄ναι;

Και ξεκίνα να προετοιμάζεσαι. 

Χρόνο δεν έχεις.

Άσ΄τον τον άλλον να λέει.

Το πετραχήλι είναι εκεί και σε περιμένει.

Δες την αναπαράσταση στην αρχή της ανάρτησης.

Ξανά.

  ~ σ.Β.Γ (εμφανώς επηρεασμένος από τον μπάρμπα μας...)

|πρώτη δημοσίευση: 14/6/2023

   ☆ κι άμα θες κι άλλη μια σχετική ανάρτηση, ζούλα στην καρτούλα από κάτω...

☆ Έχουμε πάρει στα ζεστά πως έχουμε ευθύνη για τις ψυχούλες των ανθρώπων μας που πέρασαν από την άλλη μεριά, ενώ εμείς ζούμε σαν μην πρόκειται να περάσουμε ποτέ και εμείς; |Μεγάλο μάθημα να βρεθείς, έστω και σε ένα ΨυχοΣάββατο σε μια Εκκλησιά ...

 

   Έχουμε αναρωτηθείτε ποτέ πως...

 ...Κάθε όνομα από τα χιλιάδες 

που διαβάζουν οι Ιερείς μας  σε κάθε ΨυχοΣάββατο 

πέρα από μια απώλεια, 

από πολύ κλάμα,

είναι κι από μια πιστοποίηση θανάτου, 

μια τακτοποίηση του νεκρού από τους οικείους του, 

η δυσάρεστη αναγγελία σε δικούς και φίλους,

τα ατελείωτα διαδικαστικά, 

τα κόλλυβα,

η κηδεία, 

οι καφέδες, τα κονιάκ 

και τα παξιμάδια,

η κατασκευή και η τακτοποίηση 

του μνήματος στο κοιμητήριο 

τριήμερα, 

εννιάμερα, 

τρίμηνα, 

εξάμηνα, 

εννιάμηνα, 

χρόνοι και και και...

  Έχουμε συνειδητοποιήσει, 

έτσι σκληρά και απαρήγορα, 

πως ενώ βρισκόμαστε ακόμα  από την εδώ πλευρά, 

αργά ή γρήγορα 

- ο Θεός μοναχά γνωρίζει το πόσο και το πότε για τον καθένα μας -

είναι πάντως θέμα χρόνου 

το πότε θα έρθει ο Καπετάνιος (ο Αρχάγγελος Μιχαήλ) 

να μας δώσει το παρασύνθημα να περάσουμε από την άλλη;

Και να ετοιμάζουν οι δικοί μας, ζυμωμένα με τα δάκρυα τους, τα δικά μας κόλλυβα;

(Χτύπα όσα ξύλα θες...

Θ'αλλάξει κάτι μήπως;

Ξέρω, "στην έκανα την καρδιά Περιβόλι", πρωί πρωί...)

Μήπως λοιπόν να αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερη βάση 

σε όσα ο μπάρμπας μας (άφαντος εδώ και καιρό...)

εδώ και χρόνια 

μάς πιπιλίζει το μυαλό λέγοντάς μας...

  "Την ψυχή σου την τακτοποίησες ποτέ;"

✔ "Τακτοποίησε το σπίτι σου, (δηλαδή την ψυχή σου), γιατί θα πεθάνεις. Δεν θα ζεις πια..." |Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

|Ας το δούμε ως SOS!

Ως επείγον!

Επειδή τέτοιες μέρες μας πιάνει μια τρέλα 

να τα φτιάξουμε όλα τέλεια,

να τα τακτοποιήσουμε όλα.

Όλα, εκτός από την ψυχή μας,

που σαν κι αυτήν τίποτα δεν υπάρχει.

Ο Βασιλιάς που γεννιέται, 

δεν θέλει σφουγγαρισμένο το σπιτικό μας,

αλλά την ψυχή μας...

Ας την βάλουμε σε απόλυτη προτεραιότητα!

Κι όλα τα άλλα έπονται, 

όπως θα μας αναλύσει με τον μοναδικό του τρόπο 

ο άγιος Γέροντάς μας Εφραίμ

και δευτερευόντως ο μπάρμπας μας...

Εσύ τι λες;

ΣυμΦωνείς;

Τακτοποίησε το σπίτι σου,

(δηλαδή την ψυχή σου), 

γιατί θα πεθάνεις. 

Δεν θα ζεις πια! 

Τότε η εξαπάτηση αποκαλύπτεται 

και ένα άτομο που πεθαίνει, 

συνειδητοποιεί πόσο σημαντικό ρόλο 

έπαιξε ο κόσμος γι 'αυτόν.

Νιώθει λύπη και αγωνία. 

Λαχταρά τον καιρό που έχει φύγει, 

θα έδινε όλα του τα πλούτη να αγοράσει μια μέρα

 για να μετανοήσει και να κοινωνήσει.

Δυστυχώς, όμως, δεν του δίνεται ούτε μια χάρη.

 Προηγουμένως, ο χρόνος ήταν στη διάθεσή του για χρόνια. 

Τον σπαταλούσε όμως στις επιχειρήσεις, 

στα μπαρ, στους κινηματογράφους 

και σε κάθε επαίσχυντο πόθο...

 Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

|από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

~ Η σχετική ανάρτηση από τον μπάρμπα μας:

"Την ψυχή σου την τακτοποίησες ποτέ;"

Η ζωή μας, γιε μου, είναι γιομάτη δεύτερα πράγματα!

Γιατί για να καταλάβει ο ανθρωπάκος, ποιο είναι τελοσπάντων εκείνο το μοναδικό για το οποίο πρέπει να ιδρώσει στη ζωή του, πρέπει να φτάσει στο νεκροκρέβατο, μπορείς να μου ειπείς;

Αυτό εγώ, ακόμα και σ΄αυτήν την ηλικία, δεν ημπορώ να το καταλάβω...

Κι αν ο Μεγαλοδύναμος δεν του την δώκει αυτήν την ευκαιρία;

Δεν έχει το δικαίωμα;

Σε ποιονα θα δώκει λόγο;

Εμένανε και εσένανε θα ρωτήξει;

Οι πιο πολλοί, σαν ελόγου σου να πούμε, τηνε γλεντάνε τη ζωούλα τους...

Κι έχουνε και την ψευδαίσθηση πως θα τους φανερώσει ο Θεός ακόμα και την ημέρα που θα΄ρθει ο καπετάν Μιχάλης να τους επάρει...

Και πως θα προλάβουνε να πουν και "ήμαρτον"!

Αμ, δε...

| η συνέχεια εδώ...

Θες ένα "μυστικό " από έναν αγιασμένο άνθρωπο;

                                            |Κρύψου... |

Όταν έχεις χαρά,

κρύψε την στην καρδιά σου

για να μην την γνωρίσει

ο διάβολος από την απροσεξία σου

ή να σου την κλέψει με κάποιον πειρασμό.

Και στο πένθος

κάντε το ίδιο,

για να μη σας το αυξήσει,

έχοντας μάθει την αιτία του.

Όταν είσαι ισορροπημένος

στη χαρά και στη λύπη,

ο διάβολος,

χωρίς να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σου,

δεν ξέρει πώς να σε πολεμήσει...

~ (άγιος) Γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης.

|από την Ελένη Τζαλλα

* Σχετική ανάρτηση:

Κρύψου... (άκου τον μπάρμπα!)

Ποτέ επιτέλους θα καταλάβεις, βρε, 

εσύ και η παρέα σου με όλα τα χαρίσματα 

που ο Θεός σάς έχει χαρίσει...

Πως ό, τι με τόσο κόπο χτίζετε 

για να εξασφαλίσετε μια μικρή γωνίτσα στον Ουρανό, 

το καταστρέφετε με τη μόνιμη τάση σας να επιδεικνύεστε...

Σε ποιον μωρέ;

Στον αδερφό σας;

Στον γείτονά σας;

Στο συνάδελφό σας;

Στα μπατζανάκια και στους κουμπάρους σας;

Στους άγνωστους "φίλους σας" στα φεϊσμπουκάδικα;

Πάτε καλά μωρέ;

Να χάσω τον Παράδεισο και την παντοτινή παρέα με τον Χριστό μου και τους δικούς του για μια ψωροαναγνώριση από άλλους, που΄ναι, στο κάτω κάτω της γραφής, αμαρτωλοί κι εκείνοι σαν κι εμένανε;

........................

|ολόκληρο το "κρύψου" του μπάρμπα μας εδώ...