...Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της,
να Της λέτε με απλότητα:
"Την ευχή σου, Παναγία μου".
Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας
την απάντησή Της:
"Την έχεις, παιδί μου!!!..."
Αγίου ΑμΦιλοχίου της Πάτμου.
|εμείς από το υπέροχο δικό μας ζευγάρι Καραμάνης-Χαριτίδου
{η ζωή πάντως, μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο... Το ξέρουμε πλέον καλά. Δόξα τω Θεώ...}
the Venezuelan who survived 8 days
·
Φαντάζεστε να περνάτε 192 (!) ώρες
εγκλωβισμένοι στο πιο απόλυτο σκοτάδι,
χωρίς νερό,
χωρίς φαγητό
και να νιώθετε το τσιμέντο να συνθλίβει τα κόκαλα
και τις ελπίδες σας;
Ο Hernán Gil έζησε τον χειρότερο ανθρώπινο εφιάλτη
από πρώτο χέρι μετά τον βάναυσο σεισμό.
Όταν οι διασώστες δεν έψαχναν πλέον για επιζώντες
αλλά για πτώματα,
συνέβη το αδύνατο.
Η σπαρακτική του μαρτυρία
για το πώς κατάφερε να προσκολληθεί στη ζωή
στην άκρη της τρέλας θα ρίξει ρίγη στη σπονδυλική σου στήλη.
Ο Hernán Gil, 43 ετών,
εργαζόταν ως φύλακας ασφαλείας
στο υπόγειο κατοικίας στην Catia La Mar
όταν η γη σείστηκε με 7,5 ρίχτερ
και το κτίριο κατέρρευσε πάνω του.
Δεν έτρεξε.
Έπεσε κάτω από ένα τραπέζι και μια καρέκλα,
και αυτή η ενστικτώδης κίνηση
ήταν που τον κράτησε ζωντανό
για 8 (!) ολόκληρες
μέρες.
Έξω, ομάδες διάσωσης από 7 (!) χώρες
έσκαβαν ακούραστα.
Χρειάστηκαν πάνω από 100 ώρες δουλειάς
μέχρι να ανοίξουν ένα τούνελ 3 μέτρων
και να τον φτάσουν.
Ο Gil βγήκε με εξαρθρωμένη κλείδα,
μερικές μελανιές,
αλλά είχε τις αισθήσεις του και μιλούσε.
Από το κρεβάτι του
στο Hospital de Clínicas Caracas,
είπε ότι
στο σκοτάδι δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει με τον Θεό.
«Ξέρω ότι ήταν θαύμα»,
είπε.
Η σύζυγός του, Gusbimar González, και τα παιδιά του
τον
περίμεναν ήδη στην άλλη πλευρά της βιντεοκλήσης.
Η ιστορία του Hernán Gil είναι μια ωμή
αλλά όμορφη υπενθύμιση
ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα δευτερόλεπτο,
αλλά και ότι η ανθρώπινη θέληση,
συνδεδεμένη με την πίστη,
είναι ικανή να παραβιάσει κάθε νόμο της φυσικής.
Παγιδευμένος στην κόλαση, βρήκε τον παράδεισο...
✨ ✨ ✨
Can you imagine spending
192 hours trapped in the most absolute darkness, without water, without food,
and feeling the cement crush your bones and your hopes? 😭💔
Hernán Gil lived through
the worst human nightmare firsthand after the brutal earthquake. When rescuers
were no longer looking for survivors but for bodies, the impossible happened.
His heartbreaking
testimony of how he managed to cling to life at the edge of madness will send
chills down your spine.
Hernán Gil, 43, worked as
a security guard in the basement of a residence in Catia La Mar when the earth
shook with a magnitude of 7.5 and the building collapsed on top of him. He
didn’t run. He got under a table and a chair, and that instinctive move was
what kept him alive for eight full days.
Outside, rescue teams from
seven countries dug tirelessly. It took more than 100 hours of work until they
opened a three-meter tunnel and reached him. Gil came out with a dislocated
collarbone, some bruises, but conscious and speaking.
From his bed at Hospital
de Clínicas Caracas, he said that in the darkness he never stopped talking to
God. "I know it was a miracle," he said.
His wife, Gusbimar
González, and his children were already waiting for him on the other side of
the video call.
Hernán Gil’s story is a
raw yet beautiful reminder that life can change in a second, but also that the
human will, connected to faith, is capable of breaking any law of physics. Trapped
in hell, he found heaven.
Παρακολουθήστε το βίντεο της διάσωσής του εδώ...
Αυτό που πρόκειται να διαβάσετε δεν είναι μήνυμα. Είναι ομολογία. Κραυγή. Καταγραφή της πτώσης μας.
Κι αν μου συγχωρήσει ο Θεός — ίσως και μια τελευταία προσευχή.
Είμαστε παγιδευμένοι σε μια δίνη, σε έναν μεγάλο τροχό οδύνης που μας συνθλίβει, και αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι έργο ανθρώπων.
Δεν είναι η μοίρα μας να πεινάμε. Δεν είναι ο ουρανός που μας βομβαρδίζει.
Είναι η λογική των ισχυρών, τα τελετουργικά της βίας, ο ψυχρός λογαριασμός της γεωπολιτικής που μετέτρεψαν τους δρόμους μας σε σφαγεία.
Κάθε πρωί ξυπνώ με την ίδια σκέψη: τελείωσε η μπαταρία;
Όχι η δική μου — η δική μου άδειασε προ πολλού — αλλά του κινητού μου.
Τη χρειάζομαι να κρατήσει αρκετά μέχρι να καταφέρω να την ξαναφορτίσω στο νοσοκομείο, για να παραμείνω συνδεδεμένος με κάτι — οτιδήποτε — που να υποδηλώνει πως είμαστε ακόμα μέρος του κόσμου των ζωντανών.
Δεν υπάρχει νερό.
Δεν υπάρχει πρωινό.
Δεν υπάρχει «καθημερινότητα».
Υπάρχει μόνο ένας κουβάς, καλυμμένος με αλάτι, γεμάτος θαλασσινό νερό, εκεί που κάποτε υπήρχε νεροχύτης.
Πλένω το πρόσωπό μου — όχι για να καθαριστώ, αλλά για να θυμηθώ ότι είμαι ακόμα σάρκα και οστά, ότι δεν έχω γίνει ακόμη σκόνη.
Δεν τρώω.
Τρώμε μία φορά την ημέρα — αν τα καταφέρουμε.
Φυλάμε τα υπολείμματα για ένα κοινό γεύμα το μεσημέρι: ρύζι, φακές, σιωπή.
Φτάνω στο νοσοκομείο και ο γιατρός με υποδέχεται με λίστα ελλείψεων:
Δεν έχουμε πια ορθοπεδικά εμφυτεύματα.
Δεν υπάρχει προμεθαζίνη.
Δεν υπάρχει βεβαιότητα.
Δεν υπάρχει ελπίδα.
Τα πατώματα είναι κόκκινα.
Όχι μεταφορικά. Όχι ποιητικά.
Είναι κόκκινα.
Και αναρωτιέμαι:
Είναι άραγε το αίμα μας κόκκινο;
Είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια ύλη, από τον ίδιο πόνο, από την ίδια θεϊκή ανάσα που κάποτε ζωντάνεψε τα πνευμόνια του Αδάμ;
Αν ναι — γιατί πεθαίνουμε σαν παράσιτα;
Γιατί ο κόσμος αποστρέφει το βλέμμα ενώ σαπίζουμε μπροστά στα μάτια του;
Γιατί η πείνα ενός ομήρου συγκλονίζει τις ψυχές των εθνών, ενώ τα αποστεωμένα σώματα δύο εκατομμυρίων παιδιών προκαλούν μόνο ευγενική δυσπιστία;
Έχασα 15 κιλά.
Τα κόκαλά μου έχουν πλέον ονόματα.
Τα μάγουλά μου είναι κούφιες σπηλιές.
Τα παιδιά... Θεέ μου, τα παιδιά δεν αναγνωρίζονται. Δεν είναι πια παιδιά. Είναι σκιές με μάτια.
Κι όμως είπα:
Απελευθερώστε τους ομήρους. Όλους. Χωρίς όρους.
Γιατί κανείς δεν αξίζει να εμπορεύονται τη ζωή του σαν νόμισμα.
Αλλά τώρα σας ρωτώ — όχι, απαιτώ απάντηση:
Ποιος θα αγωνιστεί για εμάς;
Ποιος θα απαιτήσει την απελευθέρωσή μας από αυτό το τέρας-δικαστήριο που μας καταδίκασε σε φωτιά και πείνα;
Δεν διαλέξαμε τον πόλεμο.
Δεν ανάψαμε εμείς τη φλόγα.
Είμαστε μόνο το καύσιμο. Τίποτα παραπάνω.
Είμαστε το σπίρτο που κρατάει τα πρωτοσέλιδα αναμμένα.
Προσπάθησα να δραπετεύσω.
Ικέτευσα.
Δωροδόκησα.
Έκλαψα σαν παιδί.
Απέτυχα.
Και τώρα, το μόνο που μου απομένει είναι αυτό:
Να μείνω ζωντανός, ακόμη μια μέρα, σε έναν τόπο που προορίζεται να σβήσει τη ζωή την ίδια.
Θέλετε να μιλήσουμε για αριθμούς νεκρών;
Παρακαλώ:
Σήμερα το πρωί, είκοσι ψυχές συνθλίφτηκαν κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού ανθρωπιστικής βοήθειας.
Έτρεξαν για να πάρουν φαγητό, πάλεψαν με ληστές με γυμνά χέρια, έσκισαν σακιά με τα δόντια.
Όχι για κρέας.
Για φακές.
Για ρύζι.
Για την πιθανότητα να αναπνεύσουν άλλη μία μέρα.
60.000 νεκροί.
150.000 ακρωτηριασμένοι. Χωρίς άκρα. Χωρίς μέλλον.
Οι περισσότεροι παιδιά.
Αυτά τα παιδιά δεν έκαναν τίποτα.
Το μόνο τους "έγκλημα" ήταν ότι γεννήθηκαν στη Γάζα.
Γεννήθηκαν στη λάθος πλευρά μιας φανταστικής γραμμής —
μιας γραμμής που σχεδιάστηκε από άντρες με κοστούμια, σε κλιματιζόμενα δωμάτια, πάνω σε χάρτες.
Αυτά τα παιδιά μοιάζουν ακριβώς με τα παιδιά του Μπεερί.
Ίδια μάτια, ίδια χέρια, ίδια πόδια.
Ίδιο λαμπερό βλέμμα που σε αφοπλίζει.
Κι όμως, για το ένα κλαίνε, το άλλο το σβήνουν.
Σας ρωτώ:
Αν τα δικά σας παιδιά είχαν γεννηθεί εδώ, θα ήταν ακόμα ζωντανά;
Θα το ονομάζατε ακόμα “πόλεμο”;
Δεν είμαστε αριθμοί.
Δεν είμαστε απόβλητα.
Είμαστε η μάνα που θάβει το γιο της με τα ίδια της τα χέρια.
Είμαστε ο πατέρας που μαζεύει ό,τι απέμεινε από την οικογένειά του σε μια πλαστική σακούλα.
Είμαστε το μικρό κορίτσι που συνεχίζει να ψιθυρίζει νανουρίσματα στο άψυχο σώμα της αδερφής της.
Αυτή δεν είναι η κόλαση όπως την περιγράφουν οι θεολόγοι.
Δεν είναι θεία δίκη.
Δεν είναι η λίμνη της φωτιάς από την Αποκάλυψη.
Είναι πολύ χειρότερη.
Γιατί αυτή η κόλαση είναι έργο ανθρώπινο.
Κι ορκίζομαι σε εσάς — στην κόλαση του Θεού, κανένα παιδί δεν υποφέρει.
Στην κόλαση του Θεού, κανείς δεν βασανίζεται για τη γεωγραφία της γέννησής του.
Στην κόλαση του Θεού, η δικαιοσύνη ακόμα ανασαίνει κάπου κάτω από τη στάχτη.
Αλλά εδώ;
Τα παιδιά πεθαίνουν για "σπορ".
Και ο κόσμος το ονομάζει “άμυνα”.
Ο κόσμος παρακολουθεί.
Ο κόσμος δεν κάνει τίποτα.
Γι’ αυτό γράφω αυτά τα λόγια:
Ως μάρτυρας.
Ως προφήτης.
Ως άνθρωπος καταδικασμένος.
Ως γιατρός.
Ως φάντασμα.
Γράφω αυτά τα λόγια γιατί κάποιος πρέπει.
Γιατί αν πεθάνουμε χωρίς κανείς να μιλήσει,
τότε ούτε ο Θεός δεν θα μπορέσει να βρει τα κόκαλά μας.
Από τη Λωρίδα της Γάζας.
Κάτω από τα ερείπια...
|εμείς από τους εκ των "συν αυτώ", Καραμάνης Χαριτίδου
"Εἶπα σέ ἕνα συγκεκριμένο ἱερέα,
πού ὑπηρετεῖ σέ μία κοινότητα μέ λίγους κατοίκους,
νά ἀρχίση νά κάνη τό 40λείτουργο τῶν Χριστουγέννων.
Καί ὁ καλός ἱερέας μοῦ λέει:
- Μά, Πανιερώτατε,
τό χωριό μας ἔχει λίγους κατοίκους,
ἐμεῖς δέν ἔχουμε καί ψάλτες τακτικούς,
πῶς θα κάνω 40λείτουργο;
- Βάλε μία γυναῖκα, τοῦ λέω,
νά σοῦ λέη ἕνα Κύριε ἐλέησον,
τό ἀμήν,
τό Παράσχου Κύριε...
Ξεκίνησε ο ἱερέας αὐτός, ὄντως,
40λείτουργα πρίν ἀπό 4 χρόνια.
Την τρίτη χρονιά,
περίοδο τῶν Χριστουγέννων,
ἔρχεται συγκινημένος καί μοῦ λέει:
Σέ εὐχαριστῶ,
πού μέ ἔβαλες να κάνω 40λείτουργα,
διότι ἔγινες ἡ ἀφορμή
ἡ θεία Λειτουργία γιά μένα νά εἶναι
ὄχι ἁπλῶς “ἀκουστική".
Βρῆκε και ψάλτες,
ὄχι μόνο νά διαβάζουμε εὐχές,
νά εἶναι ἀνάγνωσμα,
ἀλλά ἔγινε καί ὁρατή.
Τήν
εἶδα μέ τά
μάτια μου!
- Κύριε ἐλέησον, τοῦ λέω. Τί
εἶδες;
Καί μοῦ λέει:
- Τό πρωΐ μνημόνευσα 2.000 ὀνόματα
στην Πρόθεσί μου
καί ξεκίνησα τή Λειτουργία.
Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία εἶπα:
"Εξαιρέτως
τῆς
Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης,
ἐνδόξου,
Δεσποίνης ἡμῶν
Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας",
κι ἄρχισε ὁ ψάλτης
νά ψάλλη ἔξω τό,
"Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς
μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον",
ἄρχισε τό ἱερό,
πού ξέρεις ὅτι εἶναι πολύ μικρό,
νά ἀνοίγη,
μέχρι πού ἔγινε μία τεράστια κερκίδα.
Πάνω σ' αὐτή
εἶδα ὄρθιους ὅλους ἐκείνους,
τούς ὁποίους εἶχα
μνημονεύσει στήν Πρόθεσι.
Ήταν καί ἄνθρωποι,
τούς ὁποίους ἐγώ ἔθαψα τά τελευταῖα χρόνια,
ἀλλά καί ἄνθρωποι ἀπό ἄλλα χωριά,
τούς ὁποίους γνώριζα
κι ἔχω στά δίπτυχά
μου.
Μάλιστα, ἔβλεπα καί τή διάθεσι τοῦ καθενός.
Ἄλλο τόν ἔβλεπα φωτεινό,
ἄλλο θλιμμένο,
ἄλλο μαυριδερό,
ἄλλο γκρίζο.
Ήταν καί ὁ τάδε,
πού πέθανε ἀπό καρκίνο νεότατος
πρίν ἀπό λίγα χρόνια,
κι αὐτός ἔλαμπε τόσο πολύ,
πού διέχεε φῶς καί στούς διπλανούς του.
Ἀπευθυνόμενος σ᾿ ὅλους αυτούς,
τούς ὁποίους ἔβλεπα,
τούς εἶπα χαμηλοφώνως
γιά νά μήν ἀκούση ἔξω ὁ ψάλτης:
- Τί θέλετε;
Καί ἔγειραν ὅλοι μέ μία ελαφρά κλίσι
καί μοῦ εἶπαν:
- "Σέ ευχαριστούμε πάτερ!"
καί έφυγαν...
|από τους εκ των "συν αυτώ", Καραμάνης Χαριτίδου
